வானவில் இதழ் 94

ஒக்ரோபர் 15, 2018

நாட்டு மக்களே,

ஆட்சி மாற்றத்துக்குத் தயாராவீர்!

மது தாய்நாட்டில் மீண்டும் ஓர் ஆட்சி மாற்றத்துக்கான சூழல் உருவாகி வருகிறது. இது திடீரென ஏற்பட்ட ஒரு நிலைமை அல்ல. 2015 ஜனவரி 8 இல் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலின் பின்னர் ஏகாதிபத்திய சார்பு பிற்போக்கு வலதுசாரிக் கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியிலுள்ள வலதுசாரிப் பிரிவும் சேர்ந்து ‘நல்லாட்சி’ என்ற பெயரில் உருவாக்கிய அரசின் தொடர்ச்சியான தோல்வியின் உச்ச கட்டமாகவே தற்போதைய ஆட்சி மாற்றத்துக்கான சூழல் உருவாகியுள்ளது.

இந்தச் சூழலைப் பற்றி ஆராய்வதற்கு முன்னர் ஒரு விடயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். அதாவது, 2015 ஜனவரி 8 ஆட்சி மாற்றத்துக்கான சூழல் நாட்டின் இயல்பான மாற்றம் காரணமாக ஏற்பட்ட ஒன்றல்ல. அது, இலங்கையில் தமக்குச் சார்பான ஆட்சி ஒன்று அமைய வேண்டும் என்பதற்காக வெளிநாட்டு ஏகாதிபத்திய சக்திகளினால் தமது உள்நாட்டு ஆதரவுச் சக்திகள் மூலம் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றாகும்.

முன்னைய ராஜபக்ச தலைமையிலான ஆட்சி ஒரு எதேச்சாதிகார ஆட்சியாக செயற்பட்டதினால்தான் அந்த ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டது என அந்நிய ஏகாதிபத்திய சக்திகளினதும், அவர்களது உள்நாட்டு அடிவருடிகளினதும் பிரச்சார ஊடகங்கள் திரும்பத் திரும்பப் பொய்ப் பிரச்சாரங்கள் செய்தபோதிலும், உண்மை அதுவல்ல.

பொதுவாகவே, இலங்கையில் இடதுசாரி சக்திகளின் ஆதரவுடன் ஆட்சியில் இருந்த சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அரசுகள் எல்லாமே பல குறைபாடுகள் இருப்பினும் ஏகாதிபத்திய விரோத அரசுகளாகவே இருந்து வந்துள்ளன. அந்த வகையிலான ஒரு அரசே இதற்கு முன்னர் ஆட்சியில் இருந்த மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான அரசும் ஆகும். அவருடைய அரசிலும் இடதுசாரிக் கட்சிகளான இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, லங்கா சமசமாஜக் கட்சி, வாசுதேவ நாணயக்கார தலைமையிலான ஜனநாயக இடதுசாரி முன்னணி என்பன பங்காளிகளாக இருந்தன. இந்த விடயம் ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு ஒரு கசப்பான விடயம். ஏனெனில் இடதுசாரிக் கட்சிகளுடன் கூட்டரசில் இருந்த காலங்களிலேயே சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான அரசாங்கங்கள் அதிகளவான ஏகாதிபத்திய விரோத நடவடிக்கைகளை எடுத்திருந்தன.

1970இல் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையில் சிறீ.ல.சு.கட்சி இருந்த வேளையில் கம்யூனிஸ்ட் – சமசமாஜக் கட்சிகளுடன் சேர்ந்து பொதுத் தேர்தலில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்தபொழுது ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு அது பெரும் அடியாக விழுந்தது. ஏனெனில் அந்த அரசாங்கம் பல முக்கியமான ஏகாதிபத்திய விரோத நடவடிக்கைகளை எடுக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அதனால் ஏகாதிபத்திய சக்திகள் அந்த அரசாங்கத்தை வீழ்த்துவதற்கு இடதுசாரிப் போர்வையில் இருந்த ஜே.வி.பி மூலம் 1971இல் எதிர்ப்புரட்சி ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஒன்றை நடத்தி அதில் தோல்வி கண்டன.

1972இல் சிறீமாவோ தலைமையிலான அரசு இன்னொரு முக்கியமான ஏகாதிபத்திய விரோத நடவடிக்கையாக, இலங்கைக்கு பிரித்தானிய முடியரசுடன் இருந்த தொடர்பைத் துண்டித்து இலங்கையைக் குடியரசாக்கியது. புதிய குடியரசு யாப்பில் சிறீமாவோ அரசு தமிழ் மக்களுக்குப் போதிய பாதுகாப்பு வழங்கவில்லை என்பதைச் சாக்காக வைத்து, ஏகாதிபத்திய சக்திகள் தமிழ் இனவாதத் தலைமையை பிரிவினைவாதப் பாதையில் தூண்டிவிட்டன. அது 30 வருடப் போராக வளர்ந்து நாட்டை சகல வழிகளிலும் சீரழித்தது நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த விடயம்.

இந்த விடயத்தில்தான் ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு மகிந்த அரசு மீது கடுமையான கோபம் ஏற்பட்டது. ஏனெனில், ஏகாதிபத்திய சக்திகளின் மிகுந்த பண – ஆயுத பலத்துடன் தமிழ் சமூகத்தில் இருந்த ஜனநாயக, முற்போக்கு மற்றும் மாற்றுக் கருத்துச் சக்திகளை அழித்து, தனிப்பெரும் பாசிச – மாஃபீயா சக்தியாக வளர்ந்து, எவராலும் வெற்றி கொள்ளப்பட முடியாதவர்கள் எனக் கணிக்கப்பட்ட புலிகளை மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான அரசு கடும் பிரயத்தனங்களுக்கு மத்தியில் நிர்மூலமாக்கியது. புலிகளின் பாசிசத் தலைவன் பிரபாகரனைக் காப்பாற்ற ஏகாதிபத்திய சக்திகள் எடுத்த முயற்சியையும் கூட மகிந்த அரசு அனுமதிக்கவில்லை. இது மகிந்த அரசு மீது ஏகாதிபத்திய சக்திகளை சீற்றமடைய வைத்த முக்கியமான விடயமாகும்.

அடுத்ததாக, போர் முடிவுற்றதின் பின்னர் நாட்டைச் சுபிட்சப் பாதையில் கட்டியெழுப்புவதற்கு மகிந்த அரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்கு ஏகாதிபத்திய சக்திகள் பல்வேறு வழிகளில் முட்டுக்கட்டைகள் போட்டு வந்தன. ஏனெனில் போர் முடிவுற்றுவிட்டதால் நாடு துரிதகதியில் வளர்ச்சி அடையும் என அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அப்படி வளர்ச்சி அடைந்தால் சிறீ.சு.கட்சி தலைமையிலான அரசை அடுத்த 50 வருடங்களுக்கு அசைக்க முடியாது என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியும். அதனாலேயே இந்த முட்டுக்கட்டைகளைப் போட்டன.

ஆனால் அவர்களது இந்த நடவடிக்கை பயனளிப்பதற்குப் பதிலாக எதிர் விளைவுகளையே ஏற்படுத்தியது. இலங்கை தனது பொருளாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு, எப்பொழுதுமே ஆபத்தான வேளைகளில் உதவிக்கு ஓடிவந்த சீனாவின் உதவியை நாடியது. இது ஏகாதிபத்திய சக்திகளால்சகிக்க முடியாத இன்னொரு முக்கியமான விடயமாகும்.

புலிகளை அழித்தது, சீனாவுடன் நெருங்கிச் சென்றது, இரண்டுமே இலங்கையில் மகிந்த அரசை வீழ்த்துவதற்கு ஏகாதிபத்திய சக்திகள் வியூகம் வகுப்பதற்கு முக்கியமான காரணிகளாக அமைந்தன. அதன் விளைவே 2015 ஜனவரி 8 ஆட்சி மாற்றம்.

இதற்கான புறச்சூழலை முதலில் உருவாக்கினார்கள். ஜெனிவாவிலுள்ள ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணைக்குழுவைப் பயன்படுத்தி மகிந்த அரசு மீது கடுமையான போர்க் குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்தி நெருக்கடி கொடுத்தார்கள். உள்நாட்டைப் பொறுத்தவரையில் குடும்ப ஆட்சி நடைபெறுகிறது, ஊழல் மோசடிகள் தலைவிரித்தாடுகின்றன, ஊடக சுதந்திரம் நசுக்கப்படுகின்றது, வடக்கு கிழக்கில் இராணுவ அட்சி நடைபெறுகின்றது, நாடு சிங்களமயமாக்கப்படுகின்றது, போன்ற பல பொய்ப் பிரச்சாரங்களைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டனர்.

இருப்பினும், வழமையான தமது நேச சக்தியான ஐ.தே.க. மூலம் மகிந்த அரசைக் கவிழ்க்க முடியாது என்று கண்ட ஏகாதிபத்திய சக்திகள், இம்முறை புதிய யுக்தியொன்றைக் கடைப்பிடிக்கத் தீர்மானித்தனர். இதற்காக அவர்கள் மகிந்த ராஜபக்ச மீது தனிப்பட்ட காழ்ப்புணர்வு கொண்டிருந்த முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக குமாரதுங்கவை நன்கு பயன்படுத்திக் கொண்டனர். அவர் மூலம் சுதந்திரக் கட்சியில் பிளவை ஏற்படுத்தி, அதன் பொதுச் செயலாளரான மைத்திரிபால சிறிசேனவைப் பிரித்தெடுத்து அவரை ஜனாதிபதித் தேர்தலில் பொது வேட்பாளராக்கினர்.

அவருக்கு ஆதரவாக வழமையான சிங்கள – தமிழ் வலதுசாரிக் கட்சிகளான ஐ.தே.கவையும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பையும் ஆதரவாகச் செயல்பட வைத்தனர். அத்துடன் மகிந்த அரசில் பதவிக்காக ஒட்டிக் கொண்டிருந்த சில முஸ்லிம் – மலையகக் கட்சிகளையும் இணைய வைத்தனர். இவர்கள் தவிர, வழமைக்கு மாறான ஒரு ஐந்தாவது அணியாக (Fifth Column)  இடதுசாரி இயக்கங்களில் இருந்த சில ஓடுகாலிகளையும், ‘மனித உரிமை’ அமைப்புகளையும் முக்கிய செயற்பாட்டாளர்கள் ஆக்கினர். இந்த முயற்சிகளின் மூலம் நாட்டில் மகிந்த தலைமையில் இருந்த ஏகாதிபத்திய விரோத, தேசபக்த அரசுக்கு முடிவு கட்டினர்.

ஆனால் ‘கெட்டிக்காரன் புளுகு எட்டு நாளைக்கு’ என்பது போல, ‘நல்லாட்சி’யின் இலட்சணத்தை கடந்த மூன்று வருட காலத்தில் நாட்டு மக்கள் நன்றாக உணர்ந்துவிட்டனர். அந்த உணர்வின் வெளிப்பாட்டை கடந்த பெப்ருவரி 10இல் நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி தேர்தலில் கூட்டு எதிரணியை அமோக வெற்றிபெற வைத்ததின் மூலம் காட்டியும் விட்டனர்.

‘நல்லாட்சி’ ஆட்சியாளர்களால் மக்களுக்கு தேர்தல் காலங்களில் வழங்கிய எந்த வாக்குறுதியையும் நிறைவேற்ற முடியவில்லை என்பதுடன். ரூபாயின் மோசமான மதிப்பு வீழ்ச்சியைத் தடுக்கத் தவறியதின் மூலம் மக்களை வாழ முடியாத நிலைமைக்கும் தள்ளி விட்டுள்ளனர். இதனால் ‘நல்லாட்சி’யில் ஜனாதிபதி – பிரதமர் பதவிகளை வகிப்பவர்களின் பங்காளிக் கட்சிகளுக்கிடையில் தினசரி அடிதடியும் உச்ச கட்டத்தை அடைந்துள்ளது.

இதன் காரணமாக இந்த அரசு எந்த நேரமும் கவிழலாம் என்ற நிலை தோன்றியுள்ளது. ஆட்சியின் வீழ்ச்சி என்பது ஜனாதிபதி தேர்தல் அல்லது பொதுத் தேர்தல் என்பனவற்றின் மூலமும் நடைபெறலாம் அல்லது அதற்கு முதல் வேறு வழிகளிலும் நடைபெறலாம் என்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த உண்மையை இலண்டனிலிருந்து வெளியாகும் பிரபல ஏடான ‘எக்கோனமிஸ்ற்’ (Economist) சஞ்சிகையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இதே சஞ்சிகைதான் 2015 ஜனவரி 8 ஜனாதிபதித் தேர்தலுக்கு ஒரு வாரம் முன்னதாக வெளியிட்ட சிறப்புக் கட்டுரை ஒன்றுக்கு “மகிந்த ஆட்சி முடிவுக்கு வருகிறது?” என்று தலைப்பிட்டிருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆனால் நாட்டு மக்கள் ஆட்சி மாற்றமொன்றை விரும்பினாலும், இந்த அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த ஏகாதிபத்திய சக்திகளும், அவர்களது உள்நாட்டு அடிவருடிகளும் அதற்கு இலேசில் இடம் கொடுக்க விரும்பமாட்டார்கள். அவர்கள் சகல வழிகளிலும் நாட்டில் ஒரு ஏகாபத்திய விரோத, முற்போக்கு அரசு ஏற்படுவதைத் தடுக்கும் கடும் பிரயத்தனங்களில் ஈடுபடுவர். அற்கு ஒரு உதாரணம், சமீபத்தில் கொழும்பிலிருந்து ‘டெயிலி மிரர்’ (Daily Mirror) பத்திரிகைக்கு வழங்கிய ஒரு பேட்டியில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளரும், கடைந்தெடுத்த வலதுசாரியுமான எம்.ஏ.சுமந்திரன், அடுத்து வரும் தேர்தலிலும் 2015இல் ஏற்பட்ட அரசியல் கூட்டு தொடர வேண்டும் எனத் திருவாய் மலர்ந்திருக்கிறார்.

எனவே, மக்கள் விரோத சக்திகளைக் குறைத்து மதிப்பிடாமல், சகல ஏகாதிபத்திய விரோத, முற்போக்கு, ஜனநாயக சக்திகளையும் ஒரு பரந்துபட்ட அணியில் திரட்டுவது முற்போக்கு சக்திகளின் வரலாற்றுக் கடமையாகும். இந்தப் பணி இன்றைய ஆட்சியின் கீழ் பல இன்னல்களைச் சந்தித்து வரும் தமிழ், முஸ்லிம், மலையக மக்களினதும் கடமையாகும்.

“ஆட்சி மாற்றம்” என்ற சொல் அனைத்து மக்களினதும் தாரக மந்திரமாக ஒலிக்க வேண்டும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றூநான்கினை வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 94_2018

Advertisements

இதழ் 94, கட்டுரை 6

ஒக்ரோபர் 15, 2018

முதலாளித்துவத் தேசியவாதத்துக்கு

உதாரணமாகத் திகழும் ஆங் சான் சூகீ!

– வேலாயுதம்

மியன்மாரின் (முன்னைய பர்மா) “சமாதான தேவதை” என வர்ணிக்கப்பட்டவரும், மியன்மாரின் இராணுவ ஆட்சியாளர்களின் எதேச்சாதிகாரச் செயல்பாடுகளுக்கெதிராக பல ஆண்டுகள் போராடியதன் காரணமாக இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாக இராணுவ அரசால் வீட்டுக்காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தவரும், அவரது அயராத போராட்டம் காரணமாக நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டுக் கௌரவிக்கப்பட்டவருமான மியன்மார் தலைவி ஆங்சான் சூ கீ (Aung san suu kyi) தற்பொழுது உலக அரங்கில் மதிப்பிறக்கம் செய்யப்படவராகக் காட்சியளிக்கிறார்.

சூ கீயியின் இந்த நிலைக்குக் காரணம், மியன்மாரில் பல ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்த ரொகிங்கியா முஸ்லிம் சமூக மக்களை இராணுவ அரசு கொடூரமான ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாக்கி, அவர்களை நாட்டைவிட்டே விரட்டி இனச்சுத்திகரிப்புச் செய்தபோது, சூ கீ அதனைத் தடுத்து நிறுத்த முயற்சிக்காதது மட்டுமின்றி, குறைந்தபட்சம் கண்டன அறிக்கை கூட விடுக்கவில்லை.

சூ கீயின் இந்த நிலைப்பாடு உலக அரங்கில் முதலில் பெரும் அதிர்ச்சியையும், பின்னர் கண்டன அலைகளையும் தோற்றுவித்தது. அதேநேரத்தில், மியன்மார் இராணுவத்தின் எதேச்சாதிகாரத்துக்கு எதிராக ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டப் போராடிய சூ கீ, ஏன் ரொகிங்கிய முஸ்லிம் மக்களுக்கெதிரான இராணுவ ஒடுக்குமுறையை எதிர்க்கவில்லை என்ற கேள்வியையும் எழுப்பியது.

உண்மையில் இங்குதான் முதலாளித்துவ தேசியவாதிகளின் உண்மையான சொரூபத்தை விளங்கிக் கொள்ள முடியும். பெரும்பான்மை மியன்மார் மக்கள் மீதான இராணுவ ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்த சூ கீ, மியன்மாரின் சிறுபான்மை முஸ்லிம் மக்கள் மீதான அதே இராணுவத்தின் ஒடுக்குமுறையை கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறார். இது எல்லா முதலாளித்துவ தேசியவாதிகளுக்கும் பொருந்தும்.

உதாரணமாக, இலங்கையில் பௌத்த சிங்களப் பேரினவாதத்துக்கு எதிராகப் போராடுவதாகக் கூறி தமிழ் மக்கள் சார்பில் ஆயுதம் தூக்கிய புலிகள், அதே நேரத்தில் தமிழ் மக்களையும் விடச் சிறிய இனமான முஸ்லிம்கள் மீது படுகொலைகளை நிகழ்த்தி, வடக்கிலிருந்து அவர்களை விரட்டியடித்து இனச் சுத்திகரிப்பும் செய்தனர். உண்மையில் இது சூ கீயின் ரொகிங்கிய முஸ்லிம்கள் பற்றிய மௌன நிலைப்பாட்டை விட மிகவும் மோசமானது.

இதிலிருந்து தேசியவாதம் என்பது பொத்தாம் பொதுவாக முற்போக்கானதாக இருப்பதில்லை என்ற உண்மை நிரூபணமாகிறது. ஓவ்வொரு தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களும் அரசியல் ரீதியான தன்மைகளைக் கொண்டவை. உதாரணமாக, சீன மற்றும் கொரிய மக்களின் யப்பானிய ஆக்கிரமிப்பாளருக்கெதிரான தேசியவாதம், பிரான்சு மற்றும் அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு எதிரான வியட்நாமிய மக்களின் தேசியவாதம், தென் ஆபிரிக்க, ரொடீசிய, அங்கோலா, நமீபிய, மொசாம்பிக் மக்களின் வெள்ளை நிறவெறியர்களுக்கெதிரான தேசியவாதம், இஸ்ரேலிய சியோனிச ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு எதிரான பாலஸ்தீன மக்களின் தேசியவாதம் என்பன முற்போக்கான தேசியவாதங்கள் ஆகும். அதனால்தான் அப்போராட்டங்களுக்கு உலக மக்களின் ஆதரவு கிடைத்ததுடன், அவற்றில் பல வெற்றியீட்டவும் முடிந்தது.

ஆனால் கொசவா மக்களின் மக்களின் தேசியப் போராட்டம், இலங்கைத் தமிழர்களின் தேசியப் போராட்டம் என்பவை பிற்போக்கானவை. இந்த மக்கள் மீது பேரினவாத தேசிய ஒடுக்குமுறை இருப்பது உண்மை என்றபோதிலும், இந்த மக்களின் தலைமைகள் பிற்போக்கானவை, ஏகாதிபத்திய சார்பானவை. தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் சாராம்சமே ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாக இருக்கையில், இந்த இனங்களின் தலைமைகள் ஏகாதிபத்தியத்தைச் சார்ந்திருந்தே தமது போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகின்றன. அதனால்தான், இலங்கைத் தமிழர்களின் போராட்டம் உட்பட இந்த வகையான போராட்டங்கள் வெற்றிபெற முடியாமல் அழிவுகளைச் சந்தித்து வருகின்றன.

இதன் காரணமாகவே, இலங்கை முற்போக்காளர்கள் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் நடத்திய புலிகளின் போராட்டத்தை ஒருபோதும் ஆதரிக்கவில்லை.

ரஸ்யாவில் லெனின் தலைமையில் 1917இல் நடந்த ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியே உலகில் முதன்முதலாக ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனங்களின் விடுதலையை நடைமுறைப்படுத்தி, தேசிய இனப் பிரச்சினையின் தீர்வுக்கு ஒரு முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கியது. லெனினின் மந்திரிசபையில் ரஸ்யாவின் சிறுபான்மை இனங்களில் ஒன்றான ஜோர்ஜிவைச் சேர்ந்த ஸ்டாலின் தேசிய இன விவகாரங்களுக்கான அமைச்சராகத் திறம்படச் செயலாற்றினார். அவர் தனது அனுபவங்களைப் பல கட்டுரைகளில் வடித்துச் சென்றிருக்கிறார். அவற்றில் முக்கியமானது “மார்க்சியமும் தேசிய இனப் பிரச்சினையும்” என்ற அவரது பிரசித்தி பெற்ற நூலாகும்.

ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனங்களின் விடுதலைப் போராட்டம் பற்றிக் குறிப்பிடும் ஸ்டாலின், “கம்யூனிஸ்ட்டுகளான நாங்கள் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் விடுதலைப் போராட்டங்களை ஆதரிக்கின்றோம். ஆனால் அதற்காக ஏகாதிபத்தியத்தைச் சார்ந்திருந்து நடத்தப்படும் போராட்டங்களை நாம் ஒருபோதும் ஆதரிக்கமாட்டோம்” எனத் தெளிவாகக் கூறிச் சென்றுள்ளார். இலங்கையிலுள்ள கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் நிலைப்பாடும் அதுதான்.

இதழ் 94, கட்டுரை 5

ஒக்ரோபர் 15, 2018

நோர்வேயும் சவூதி அரேபியாவும்

சிங்கள – முஸ்லிம்

தீவிரவாத இயக்கங்களின்

பின்னால் இருக்கின்றன!

பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண குற்றச்சாட்டு!!

– இத்ரீஸ்

பொதுபல சேனாவை அமெரிக்காவின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க நோர்வே ஆதரிக்கின்றது. அதுபோல இலங்கையில் செயல்படும் வகாபி (Wahabi) இயக்கத்தை சவூதி அரேபியா ஆதரிக்கின்றது. எனவே தமிழ் – முஸ்லிம் மக்கள் தேசிய ரீதியான இடதுசாரிக் கட்சிகளுடன் இணைந்து செயல்பட முன்வர வேண்டும்”. இவ்வாறு வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார் லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் தலைவர் பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண. கல்முனையில் நடைபெற்ற அரசியல் கருத்தரங்கு ஒன்றில் உரையாற்றுகையிலேயே விதாரண இவ்வாறு கூறியிருக்கிறார். அங்கு அவர் மேலும் உரையாற்றுகையில்,

“ஐ.தே.க. தலைமையிலான தற்போதைய அரசாங்கம் பின்பற்றும் வெளிநாட்டு ஆதிக்கத்திலான பொருளாதாரக் கொள்கைகள் காரணமாக நாட்டின் தேசிய சுதந்திரமும், சுயாதிபத்தியமும் பாதிக்கப்பட்டு, நாடு அமெரிக்காவினதும் அதன் கூட்டாளிகளினதும் அரைக் காலனி நாடாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.

அதிகரித்துச் செல்லும் வறுமை, போசாக்கின்மை என்பன தமிழ், முஸ்லிம், சிங்கள மக்கள் என அனைவரையும் பாதித்துள்ளது. எனவே நாம் இலங்கையர் என்ற ஒரே தேசமாக ஐக்கியப்பட்டு நிற்க வேண்டும்.

திரிகோணமலையை இராணுவத்தளம் அமைப்பதற்காக அமெரிக்காவுக்கு வழங்குவதற்கு ஏற்பாடுகள் நடைபெற்று வருகின்றன. எமது பாரம்பரியமான அணிசேராக் கொள்கை கைவிடப்பட்டுள்ளதுடன், அமெரிக்கா சங்கிலித் தொடராக அமைத்து வரும் இராணுவத் தளங்களின் ஒரு பகுதியாக இந்து சமுத்திரத்தில் எமது செலவில் அவர்கள் ரோந்து நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதற்கும் ஏற்பாடுகள் நடைபெறுகின்றன.

பொருளாதாரம் எமது நாட்டினதும், மக்களினதும் தேவைக்கேற்ப நடைபெறவில்லை. பதிலாக அந்நிய பல்தேசியக் கொம்பனிகளினதும்; கோப்பிரேட் நிறுவனங்களினதும் சந்தைப் பொருளாதார சக்திகளால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு வங்கிகளினால் எமது அரச வங்கிகளின் செலவில் பொருளாதாரம் கட்டுப்படுத்தப்படுவதுடன், கொள்ளையும் அடிக்கப்படுகிறது.

தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் சிறுபான்மை இனங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் கட்சிகளின் பெரும்பாலான தலைவர்கள் வலதுசாரி அரசியல் தலைவர்களாக இருப்பதுடன், அவர்களது நோக்கமெல்லாம் உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு பணக்காரர்களைப் பாதுகாப்பதாகவே இருக்கின்றது. அவர்கள் அமெரிக்காவுக்குச் சார்பானவர்களாக இருப்பதுடன், நவ தாராளவாத நிகழ்ச்சி நிரலையும் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அத்துடன், அமெரிக்காவின் ஆசிர்வாதம் பெற்றுள்ள சர்வதேச நாணய நிதியம் மற்றும் உலக வங்கி என்பனவற்றுடன் இலங்கை அரசாங்கம் செய்துள்ள ஒப்பந்தங்களில் உள்ள நிபந்தனைகளின் காரணமாக பாரதூரமான பொருளாதார நெருக்கடி உருவாகியுள்ளதுடன், தேசிய கொள்கையிலும் மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

எடுத்துக்காட்டாக, வரிக் கொள்கை மக்களைக் கடனாளிகளாக ஆக்கி, வாழ்க்கைச் செலவை அதிகரித்துள்ள அதேவேளை, ஒரு சிறு தொகையினரான உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு பணக்காரர்களை ஆடம்பர வாழ்வில் திளைக்க வைத்துள்ளது. இந்தவிதமான நடவடிக்கைகள் மூலம் ஏகாதிபத்தியங்கள் நாடுகளைத் தங்குதடையினறிச் சுரண்டுகின்றன.”

இவ்வாறு விதாரண தமது உரையில் குறிப்பிட்டார்.

இதழ் 94, கட்டுரை 4

ஒக்ரோபர் 15, 2018

மாத்தளை, மன்னார் மனிதப்

புதைகுழிகள் குறித்து அவற்றின்

ஆய்வாளர் பேராசிரியர் ஆர். சோமதேவ

அவர்களின் கருத்து

மாத்தளையில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் இனம் தெரியாதவர்களின் மனிதப் புதைகுழி ஒன்று கண்டு பிடிக்கப்பட்டு ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதேபோல மன்னாரிலும் தற்பொழுது இனம் தெரியாதவர்களின் மனிதப் புதைகுழியொன்று கண்டு பிடிக்கப்பட்டு ஆய்வுகள் மேற்கொளன்ளப்பட்டு வருகின்றன.

இந்த இரு புதைகுழிகளினதும் ஆய்வுப் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ள தொல்பொருளியல் மற்றும் புராதன வரலாற்றுப் பேராசிரியர் ஆர்.சோமதேவ அவர்கள் ‘சிலோன் ருடே’ க்கு மன்னாரில் வைத்து வழங்கிய செவ்வியின் முக்கியமான பகுதிகளை கீழே தொகுத்துத் தந்துள்ளோம்.

-வானவில்
________________________________________
மாத்தளை மனிதப் புதைகுழி குறித்து அவர் தெரிவித்த கருத்துக்கள்:

அங்கு 154 மனித எலும்புக்கூடுகள் இருந்தன. அவற்றில் அநேகமானவை பரிசோதிக்கப்பட்டன. அவை இளம் ஆட்களுடையவை என்பதை நான் கண்டறிந்தேன். குற்றச் செயல் இடம் பெற்றிருக்கக்கூடிய நிகழ்வுகள், விடயங்கள் மற்றும் தொடர்புபட்ட திகதி என்பனவற்றை நான் தொகுத்திருந்தேன். அந்தத் தருணத்தில் அரசியல் ரீதியான தலையீடு இருந்தது. இறுதியாக அவர்கள் நீதிபதியை மாற்றியிருந்தனர். அந்த வழக்கில் ஈடுபட்ட பொலிஸ் அதிகாரியை மாற்றியிருந்தனர்.

மாத்தளையில் விசாரணை செய்யும்படி எனக்கு நீதிபதி அழைப்பு விடுத்திருந்தார். சி.ஐ.டி. ஏற்கெனவே தோண்டும் பணியை பொறுப்பேற்றிருந்தது. ஆனால் எனது குழுவினருக்கு அந்த நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புபட்ட திகதிகளைத் தீர்மானிப்பதும் எலும்புக்கூடுகள் தொடர்பாக ஆவணப்படுத்துவதுமே பொறுப்பாகக் காணப்பட்டது. தனிப்பட்டவர்களை வெவ்வேறாகக் கொண்டு வருவதற்கு நாங்கள் முயற்சித்திருந்தோம். அந்தப் புதைகுழி உத்தியோகபூர்வமானதா அல்லது இல்லையா என்பது குறித்து உறுதிப்படுத்துவதற்கான நிகழ்வுகளை நாங்கள் மீளக் கட்டமைத்தோம்.

எலும்புக்கூடுகள் சில ஒன்றாகக் குவிக்கப்பட்டு அல்லது கட்டப்பட்டு இருந்தன. ஒரு எலும்புக்கூட்டில் காலில் உலோகமொன்று காணப்பட்டது. சிலவற்றுக்கு இடையண்ண எலும்புகள் அகற்றப்பட்டிருந்தன.

அவை இளம் ஆண் மற்றும் பெண்களின் எலும்புக்கூடுகள். என்னிடம் அந்த அறிக்கையின் பிரதி உள்ளது. மாத்தளை நீதிபதியும் அதனை வைத்திருக்கக்கூடும். பொது ஆவணமாக எவரும் அதனைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும்.

மன்னார் புதைகுழி பற்றி அவர் கூறியதாவது:

2018 மே 28 நாங்கள் இங்கு வந்தோம். இப்போதும் இங்கு தொடர்ந்து தோண்டும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளோம்.

2018 ஆகஸ்ட் 6 வரை 72 எலும்புக்கூடுகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆறு, ஏழு பெண்களை நாங்கள் அடையாளம் கண்டுள்ளோம். அதே எண்ணிக்கையில் 12 வயதுக்குக் குறைவான பிள்ளைகளையும் அடையாளம் கண்டுள்ளோம். இது ஒரு தனித்துவமான நிலைமையாகும். இந்த உத்தியோகப்பற்றற்ற புதைகுழிக்கு அருகாமையில் உத்தியோகபூர்வமான மயானமொன்று இருக்கின்றது.

புதைக்கும் போது உள்ளே வைக்கும் திசை தீர்மானிப்பதற்கு முக்கியமானதாகும். அதாவது அது முறைப்படியாக இடம் பெற்றதா அல்லது இல்லையா என்பது அதில் முக்கியமானதாக இருக்கின்றது.

அங்கு சவப்பெட்டிகள் இருக்கவில்லை. அங்கு புதைக்கப்பட்டவர்கள் யாவரும் இந்துக்களென நம்புகின்றோம். நேராக வைக்கப்பட்டிருந்ததுடன் ஒவ்வொரு உடலும் வெவ்வேறாக தனித்தனியே வைக்கப்பட்டிருந்தன. எலும்புக்கூடுகள்
சிலவற்றுக்கு அருகே கலை வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய பொருட்கள் காணப்பட்டன. இடது பக்கத்தில் பானைகளும் கரித்துண்டுகளும் காணப்பட்டன. அது இந்துக் கிரியைகளின் அங்கமாக இருக்கின்றது. ஆனால் முறைசாராப் புதைகுழிப் பகுதியில் எலும்புக்கூடுகள் குழப்பமாகக் காணப்பட்டன. புதைக்கும் போது திசை பின்பற்றப்பட்டிருக்கவில்லை. வெறுமனே உடல்கள் புதைக்கப்பட்டவை போன்று தென்படுகின்றன.

எலும்புகள் முறிந்திருப்பதைக் கண்டுள்ளோம். ஆனால் அவை பிரேத பரிசோதனையின் போது ஏற்பட்டவையா அல்லது அதற்கு முன்பாக ஏற்பட்டவைiயா என்பது தொடர்பான முடிவை எம்மால் உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை. இரசாயன தடயவியல் ஆய்வின் ஊடாகவே சட்ட மருத்துவ அதிகாரிகளினால் அதனைத் தீர்மானிக்க வேண்டியுள்ளது. இதனை விஞ்ஞானபூர்வமாக நான் பார்க்க வேண்டியுள்ளது.

(மாத்தளை மனிதப் புதைகுழி ஆர.;பிரேமதாச ஆட்சிக்காலத்தில் 1988 – 89 காலப்பகுதியில் ஜே.வி.பி. மேற்கொண்ட இரண்டாவது ஆயதக் கிளர்ச்சியின் போது அரச படைகள் மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகளில் கொல்லப்பட்ட சுமார் 60,000 சிங்கள இளைஞர்கள், யுவதிகளில் ஒரு பகுதியினருடையதாக இருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது.

மன்னார் புதைகுழியைப் பொறுத்தவரை 30 வருட உள்நாட்டுப் போரில் ஈடுபட்ட அரச மற்றும் புலிகள் தரப்பில், எந்தத் தரப்பின் செயற்பாடாக இருக்கலாம் என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை)

இதழ் 94, கட்டுரை 3

ஒக்ரோபர் 15, 2018

மகாகவி சுப்ரமணிய பாரதி மரணித்த தினம் 1921 செப்ரெம்பர் 11 ஆகும். அவரது நினைவாகவும், சோவியத் அக்டோபர் சோசலிசப் புரட்சியின் (1917) நினைவாகவும், அரசியல் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் எல்லோராலும் மதிக்கப்படும் தோழர் மு.கார்த்திகேசன் அவர்கள் இற்றைக்கு 55 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதிய இக்கட்டுரை பிரசுரமாகின்றது.

அக்டோபர் புரட்சியும் –

அமரகவி பாரதியும்

– தோழர் மு.கார்த்திகேசன்

பாரதப் புலவர்களுக்கெல்லாம் நடுநாயகனாக, பாரதப் புரட்சிப் புலவர்களுக்கு முதல்வனாக நின்று புதுமைப் பணியும், புரட்சிக் கடமையுமாற்றிய மகாகவி சுப்ரமண்ய பாரதி பாருலகைப் பார்த்தான். வளரும் வரலாற்று நோக்கிலே நிகழ்ச்சிக் கோர்வைகளை உற்று நோக்கினான். அவனி எங்கனும் ஆர்த்தெழுந்து வெற்றி முரசம் கொட்டிய விடுதலை நாதத்தை – சுதந்திரப் போர்க்குரலைக் கேட்டான். பெல்ஜியத்திலே, அயர்லாந்திலே இன்னும் பல நாடுகளிலே தேசாபிமான மணிக்குரல் ஓங்கார முழக்கமிடுவதற்கு செவிமடுத்தான்.

தாயக மக்களின் விடுதலையில் சுதந்திர வளர்ச்சியில் நாட்டமும், நற்தேட்டமும் கொண்டவராய் வாழ்ந்த பாரதியை, இந்திய சுதந்திர ஆவேசம், போராட்டப் படையெழுச்சி ஆட்கொண்டது, ஆர்த்தெழச் செய்தது. தனது உள்ளத்து உணர்ச்சிகளை, இதயத்துக் கிளர்ச்சிகளை, நாளங்களிலும் நரம்புகளிலும் மின்சக்தி எனப் பாய்ந்து ‘விண் விண்’ என வீரகோசம் செய்த சுதந்திர ஆவேசத் துடிப்புகளை, மொழிக் கோர்வையாக்கி சாகாத கவிதையாக்கி, சிரஞ்சீவிப் பர்வதமாய் வாழ உரம்பெற்ற அமர பாட்டுக்களாக்கி பாரத சமுதாயத்திற்கு அர்ப்பணித்தான் அப்புரட்சிப் புலவன்.

தேசிய விடுதலைக்காக, சுதந்திர வாழ்வுக்காக அகிலமெங்கும் நடைபெற்ற போராட்டங்கள், உலக விடுதலையின் அங்கங்களாக அவனுக்குத் தோற்றின. இந்திய சுதந்திர முழக்கத்தையும் உலகத்து விடுதலைத் தொடர்ச்சியின் ஒரு மணிச்சரமாக்கினான் புதுமைப் பாவலன் பாரதி.

இந்த வேளையில் –

இவைகளுக்;கெல்லாம் மேலாக மகத்தானதாக, மகோன்னத வரலாற்று நிகழ்ச்சியாக அக்டோபர் புரட்சியின் வெற்றிவாகை அவன் காதுகளை எட்டியது.

மானுடன் புகழ்பாடும் பாவலனான, விடுதலை வேண்டும் மனிதனாக, அடிமைத் தளையறுத்த சமுதாய கனவுகண்ட புரட்சி வீரனாக வாழ்ந்த பாரதப் புலவனுக்கு அக்டோபர் புரட்சியின் வெற்றி, ஆதர்ஸமாக முன்னின்று ஊக்கமும் உற்சாகமும் தந்தது. அக்டோபர் புரட்சியின் உத்வேகத்திலே புரட்சிப் பாக்கள் யாத்த பாரதி, தனது மணிக்குரலின் வேகத்தினால் லட்சோப லட்சம் மக்களைக் கவர்ந்தான், சுதந்திர எழுச்சிப் பாதையிலே அவர்களை அணிதிரட்டினான்.

புரட்சி கவி மன்னன் “ருஸ்யப் புரட்சி” என்ற கவிதையைப் பாடினான். இப்பாட்டிலே பாரதி மொழிந்த கடைசி இரண்டு அடிகள் மட்டும் போதும், அவனை சாகாத சிரஞ்சீவிக் கவிஞனாக்க. பாரதியின் கவிதைகள் அனைத்துமே தீப்பிழம்பில் சாம்பலானாலும், இவ்விரு முத்துமணிகளும் காலம் காலமாக, யுக யுகாந்திரமாக வாழும். “ருஸ்யப் புரட்சி”ப் பாட்டிலே அவன் காட்டிய தீர்க்கதரிசனம் இதோ:
“கலி வீழ்ந்தான்
கிருத யுகம்
எழுக மாதோ”

இரண்டே இரண்டு வரிகள். சாதாரண காவிய நயங்களுடைய இவ்வரிகள் சாகாவரம் பெற்றதெங்கனம்? இந்தியாவின் வாழ்வையும், உலகின் முன்னேற்றத்தையும் மகத்தான கவிதைகளாக்கிய புதுமைக் கவி பெருமானின் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகளுள் இவ்விரு வரிகளுக்கு மாத்திரம் தனிச் சிறப்பு எப்படி வந்தது?

இந்திய சமுத்திரம் மிகப் பெரியது, பயங்கரமானது, சரித்திரப் பிரசித்திமிக்கது – ஒரே வார்த்தையில் உணர்வுக் களஞ்சியம். ஆனால், அழகைத் தோற்றுவித்த கடலோடி தன் உயிரைத் தியாகித்து ஆழ்கடலோடுகிறான், கவர்ச்சியற்ற சிப்பிகளை அள்ளி வந்து அழகு முத்துகளைத் தேர்கிறான். ஆழ்கடலுக்குள் சென்று அவன் ஏந்தி வந்த சுந்தர முத்துக்கள் அவை.

இவ்வரிகள் பாரதப் புலவனின் கவிதைக் கடலிலே தேர்வான முத்துக்கள்.

புரட்சிப் பாவலனின் உலக ஞானத்தை, எதிர்கால மனித வளர்ச்சியின் வெற்றிப் பாதையை நிர்ணயிக்கும் தீர்க்க தரிசனத்தை முத்துமணிகளான இவ்வரிகள் மெய்ப்பிக்கின்றன. புல்லாண்டுகள் கடந்து, வீரக் கியூபா மேற்கிலே வஜ்ர மலையாக உறுதிகள் பெறுவதையும், கிழக்குக் கோடியிலே அஞ்சாநெஞ்சம் படைத்த வீர மறவர்களைக் கொண்ட கொரியா வெற்றி நடைபோட்டு பொருள் வளம்மிக்க புதுமைச் சமுதாயத்தை தோற்றுவிப்பதையும் கவிநாயகன் பாரதி முன்னோக்கோடு உலகுக்குக் கூறினான். ருஸ்ய மக்கள் தோற்றிய அக்டோபர் புரட்சியின் ஆதர்ஸம் உலகெங்கும் பேரொளி பரப்பி, புதுச்சுடர் படர்த்தி பொன்யுகத்தின் கோட்டைக் கதவுகளைத் திறந்து விட்டதாக மணிக்குரல் கிளப்பினான் புதுமைக் கவிஞன். எல்லாப் புரட்சிகளுக்கும் நடுநாயகம் ருஸ்யப்
புரட்சி – அது யுகப் புரட்சி.

சாதாரண வாசகர்களுக்கு இவ்வரிகளின் மகத்துவம் இன்னும் புரியாதிருக்கலாம். இவை வெறும் சொல்லடுக்கு, கல்லடுக்கு என்று சிலர் கருதலாம்.

சாகா வரம்பெற்ற கருத்துக்களை வலியுறுத்திய இவ்வரிகளில் இன்னும் சற்று மூழ்குவோம்.

உலகில் பல புரட்சிகள் நடந்துள்ளன. இவை பல காலங்களில் பல நாடுகளில் நடைபெற்றவை. ஆனால், இவைகளுக்கெல்லாம் மேலான, மகத்துவமிக்க, மகோன்னத புரட்சியாகத் திகழ்ந்தது அக்டோபர் புரட்சி. வரலாறு கண்ட மற்றைய புரட்சிகளுக்கு மாறாக, அக்டோபர் புரட்சி வர்க்க அரசை வீழ்த்தி, வர்க்க பேதமற்ற நவ யுகப் புதுமைச் சமுதாயதிற்கு அடிக்கல் நாட்டியது.

அக்டோபர் புரட்சிக்கு முன்னால் நடைபெற்ற புரட்சிகள் அனைத்தும், சமுதாயத்தின் ஒரு வர்க்க அரசை, பிறிதொரு வர்க்கத்தின் அரசாக மாற்றுவதிலேயே முடிவுற்றன.

உதாரணமாக, பிரெஞ்சுப் புரட்சி பழைய சமுதாயத்தில் பெரும் பூகம்பமென வெடித்தது. இப் புரட்சியின் விளைவு என்ன? பிரபுத்துவ சமுதாயம் ஒழிக்கப்பட்டது உண்மை. என்றாலும், வர்க்க பேதமற்ற சமுதாயம் அதன் ஸ்தானத்தில் உருவாகவில்லை. மாறாக, முதலாளித்துவ – பூர்சுவா வர்க்க ஆட்சி உருவாயிற்று.

மனிதனை மனிதன் சுரண்டி வாழும் கொடுமைமிகு சமுதாயத்தை, பெரும்பான்மை மனிதக் கூட்டத்தை மிகமிக சிறுபான்மை சோம்பேறிக் கூட்டம் அடக்கி ஆளும் அநியாய, அக்கிரம சமுதாயத்தை முற்றாக ஒழித்துக்கட்டிய ஒரே புரட்சி – உலக வளர்ச்சியின் திசை மார்க்கத்தை நிர்ணயித்த புரட்சி, சோசலிச அக்டோபர் புரட்சியாகும்.

அக்டோபர் புரட்சியின் பூரண முக்கியத்துவத்தை உணர, வரலாற்றுக் காலத்தை நாம் கடந்து செல்ல வேண்டும். மனித வரலாற்றின் ஆரம்ப நாகரீக வாழ்வின், பாரதியின் இந்தியா, சீனா, எகிப்து, பெபிலோனியா ஆகியவற்றின் பென்னம்பெரிய, தொல்லுலகின் கீர்த்திமிக்க வரலாறுகளையும் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். மனித சமுதாயத்தை நோக்கும் நாம், விஞ்ஞானரீதியில் அவ்வரலாற்றினை அணுக வேண்டும். மனித சமுதாயம், பண்டைய விலங்குகளின் பரிமாண வளர்ச்சியின் தோற்றுவாயாகும்.

மனித சமுதாயத்தின் முதல்கட்டம், சுரண்டலற்ற, அடக்குமுறையற்ற, வர்க்க பேதமற்ற, சமத்துவக் கோட்பாட்டை ஏந்திப் பிடித்த அற்புத சமுதாயமாகத் திகழ்ந்தது.

அன்றுமுதல், மானிடர்கள் வேண்டினாலும் வேண்டாவிட்டாலும், திட்டமிட்டாலும் திட்டமிடாவிட்டாலும், சமுதாயம் வர்க்கங்களாகப் பிளவுண்டிருந்தது. அடிமைச் சமுதாயம் அழித்து பிரபுத்துவ சமுதாயம் உருவாகியது. பிரபுத்துவ சமுதாயம் நீக்கி, முதலாளித்துவ சமுதாயம் வளர்ந்தது. எல்லாமே பெரும்பான்மை மக்களை அடக்கி, ஒடுக்கி ஆண்ட சமுதாய வர்க்கங்களின் சமுதாய முறைகள்.

மானிட சரித்திரத்திலேயே அக்டோபர் புரட்சி மற்றுமொரு யுக மாற்றத்தை உருவாக்கியது. முதலாளித்துவத்தை ஒழித்துக்கட்டி சோசலிசத்தை ஸ்தாபித்தது. வர்க்க பேதமுள்ள சமுதாயத்தை முற்றாக நீக்கி, வர்க்க பேதமற்ற சமுதாயத்திற்கு அஸ்திவாரமிட்டது.

1917 அக்டோபர் புரட்சியின் முக்கியத்துவம் இவைதான். இப்புரட்சியின் உலக முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, தனது தீர்க்கதிருஸ்டியில் கவி பொழிந்த பாரதி, இவை மூலம் அமரத்துவம் பெற்றான்.

(தோழர் மு.கார்த்திகேசன் அவர்கள் எழுதிய இக்கட்டுரை பெரும்பாலும் பலராலும் அறியப்படாத ஒன்றாகும். அதற்குக் காரணம், புரட்சிகர இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பத்திரிகையான ‘தொழிலாளி’யின் 1963 நவம்பர் 16 மற்றும் 23 திகதிய இதழ்களில் வெளியான இக்கட்டுரையில் தோழர் கார்த்திகேசனின் பெயர் “மாணிக்கவாசகர் – இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மத்திய கமிட்டி உறுப்பினர்” என்றே குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பெயர் மாற்றத்துக்குக் காரணம், அன்றைய காலகட்டத்தில் அரச ஊழியர்கள் அரசியலில் ஈடுபடுவதற்குத் தடை இருந்தது. எனவே ஆசிரியர் என்ற அரச தொழிலைச் செய்துவந்த தோழர் கார்த்திகேசன் “மாணிக்கவாசகர்” என்ற மாறு பெயரிலேயே கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் அங்கம் வகித்தார். இந்த விடயம் இன்றும் உயிர்வாழும் கட்சியின் மூத்த தோழர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இரகசியமாகும்.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதியவர் சம்பந்தமாக ‘தொழிலாளி’ பத்திரிகை கொடுத்த பின்வரும் அறிமுகம் மூலம் தோழர் கார்த்திகேசன் அவர்களுக்கு கட்சியில் இருந்த முக்கியத்துவத்தையும் செல்வாக்கையும் புரிந்துகொள்ள முடியும். அந்த அறிமுகக் குறிப்பு இதுதான்:

“ஈழத்திருநாட்டு முற்போக்குவாதிகளின், குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் அன்புக்கும், இதயபூர்வமான நேசத்துக்கும் உரித்தானவர் தோழர் மாணிக்கவாசகர்.

தியாகம் செறிந்த அவரது வாழ்வு, இலங்கையிலுள்ள சகல கட்சித் தோழர்களுக்கும் ஒரு முன்னுதாரணமாகும்.

பெரிய குடும்பப் பாரத்தை ஏந்தியும், சிறிதேனும் கட்சி ஊழியத்தை மறவாது, இரவு பகல் நாளெல்லாம் கட்சியின் வளர்ச்சிக்குத் தன் பேச்சையும், மூச்சையும், உணர்வையும், உடலையும் புன்முறுவல் பூத்த முகத்துடன் அர்ப்பணிக்கும் தங்கம் நிகர் தோழர் இவர்.

ஆங்கில மொழியில் மேதாவிலாசம் பெற்றவர் – ஆங்கில மொழிக் கவிஞராகத் திகழ்பவர். மார்க்சிச – nனினிச தத்துவத்தில் எஃகு போன்ற உறுதி மிக்கவர்.

திறமையும், திறனாய்வும், தேர்ச்சியும் மிக்க இத்தோழர், புகழ்நாடாதவர், சொல்வதைச் செய்பவர், தற்புகழ்ச்சியைச் சிறுமையெனக் கருதுபவர், பிள்ளைக் குணமுடையவர், போராட்டத்திற்கு அஞ்சாதவர்.”

இதழ் 94, கட்டுரை 2

ஒக்ரோபர் 15, 2018

பேராசிரியர் க.கைலாசபதி அவர்களின் 26ஆவது ஆண்டு நினைவாக (1933 – 1982) இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்படுகின்றது

க.கைலாசபதி

– சபா.ஜெயராசா

மார்க்சிய இலக்கியம், திறனாய்வு, உயர்நிலைத் தமிழாய்வு, முதலாம் துறைகளில் எழுபாய்ச்சல்களை ஏற்படுத்திய ஆய்வாளர் பேராசிரியர் கைலாசபதி (1933 – 1982). இலக்கணம், இலக்கியம், மொழியியல், சமயம் என்ற வரையறைக்குள்ளே கட்டுப்பட்டிருந்த தமிழாய்வை சமூகவியல் என்ற பெரும் ஆய்வுப்பரப்புக்கு நகர்த்தி புதிய புலக்காட்சியைத் தோற்றுவித்த செயற்பாட்டிலும் அவரது பங்களிப்பு முக்கியமானது.

சமூகம் பற்றிய இயல்பைத் தெளிவுபடுத்தும் மார்க்சிய இயங்கியல் தர்க்கத்தினை கலை இலக்கிய பண்பாட்டுப் பிரயோக நிலைகளுக்குப் பயன்படுத்திய விதம் பேராசிரியர் கைலாசபதியின் எழுத்துக்களுக்கு ஈடில்லா வலிமையைக் கொடுத்தது. சமுதாயத்தையும் அதன் அமைப்பையும் அதன் இயக்கத்தையும் உள்ளவாறே பகுத்தறியும் மார்க்சியத்தை அடியொற்றிய அவரது கலை இலக்கியப் பார்வைகள் தமிழாய்வில் முன்னர் கண்டறியப்படாத பல தரிசனங்களை வெளிக் கொண்டு வந்தன.

இலக்கிய ஆய்வுகளில் அவ்வப்போது குறிப்பிடப்பட்ட சங்க இலக்கியங்களுக்கும் கிரேக்க இலக்கியங்களுக்கும் இடையிலான ஒப்புமை ஒரு மேலோட்டமான முன்மொழிவாக இருந்த நிலையில் அதனை ஓர் ஆழ்ந்த ஆய்வுத்தேடற் பொருளாக பேராசிரியர் கைலாசபதி முன்னெடுத்தார். அதன் அடிப்படையில் ‘தமிழ் வீர நிலைக்கவிதை’ என்பதை தமது கலாநிதி பட்டத்திற்குரிய ஆய்வுப் பொருளாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். 1966 ஆம் ஆண்டிலே பர்மிங்காம் பல்கலைக்கழகத்துக்கு அளிக்கப்பட்ட அந்த ஆய்வேடு ஒப்பியல் நிலையிலும் சங்க இலக்கிய பகுப்பாய்வு நிலையிலும் அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

சங்கம் பற்றிய மரபுவழிக் கதைகளையும் பண்பாட்டுக் கோலங்களையும் அகவயம் நீங்கிய ஆய்வுப் புறநிலையுடன் நோக்கினார். சங்ககாலம் வாய்மொழிப் பாடற் காலம் என்றும் சங்கப்பனுவல்கள் வாய்மொழிப் பாங்கினதென்றும் அக்காலம் வீர நிலைக் காலம் என்றும் தமது ஆழ்ந்த ஆய்வின் வழியாக வெளிப்படுத்தினார். வாய்மொழிப் பாடலாகக் கலைநுட்பம் தொடர்பான அவரது முன் மொழிவுகள் உலக இலக்கியங்கள் தொடர்பான ஆய்வுகளிலே புதிய காட்சிகளைத் திறந்துள்ளன.

பேராசிரியர் கைலாசபதியின் கல்விப் பின்புலம், அகல்நிலை, ஆழ்நிலை, பன்மை நிலை, முதலாம் பரிமாணங்களைக் கொண்டது. அவரது ஆரம்பக் கல்வி மலேசியாவில் உள்ள விக்டோரியா கல்வி நிலையத்தில் முற்றிலும் ஆங்கிலமொழி பேசும் சூழலில் நிகழ்ந்தது. அவரது இடைநிலைக்கல்வி பல்வேறு பன்மைப் பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியில் இடைநிலைக்கல்வியைத் தொடர்ந்த காலத்தில் சைவச்சூழல் ஆங்கிலம், தமிழ் என்ற இருமொழிச்சூழல், கார்த்திகேசன் மாஸ்ரர், வைத்திலிங்கம் மாஸ்ரர் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய மார்க்சிய சிந்தனைச்சூழல் முதலியவற்றின் ஊடாட்டங்களோடு அவரது கல்வி ஆளுமை மேலெழுந்தது.

யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியின் ஊடாட்டத்தால் உருவாக்கம் பெற்ற தமிழ்த் தேசியச் சிந்தனைகளுக்கும் கொழும்பு ரோயல் கல்லூரியிலே கற்றவேளை உருவாக்கம் பெற்ற இலங்கை தேசிய சிந்தனைகளுக்கும் இடையே முரண்பாடுகளற்ற இணக்கத்தைக் கண்டமை அவரின் மார்க்சிய ஆளுமையின் கள வெளிப்பாடு எனலாம்.

அந்தப் பின்னணியிலேதான் அவரும் அவரோடு இணைந்த முற்போக்கு எழுத்தாளர்களும் ஆறுமுகநாவலரை ‘தேசிய வீரர்’ என்ற தளத்துக்கும் ‘காலனித்துவ மறுதலிப்பாளர்’ என்ற அடையாளத் தளத்துக்கும் இட்டுச் சென்றனர். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான செயற்பாட்டாளர் வரிசையில் நாவலரின் முன்னைய பங்கு பேராசிரியரால் வலியுறுத்தப்பட்டது.

பேராசிரியரின் தமிழ்த்தேசியம் பற்றிய சிந்தனையின் நடைமுறை வெளிப்பாடாக அமைந்தது, அவர் இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தின் யாழ்ப்பாண வளாகத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்று (1974) கொழும்பை விட்டு நீங்கி திருநெல்வேலியில் நிலம் வாங்கி நிரந்தரமாகக் குடியமர்ந்தமை ஆகும். புதிதாக அமைக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாண வளாகத்துக்கு தென்னிலங்கையிலே பணியாற்றிய தமிழ்ப்பேராசிரியர்களும் விரிவுரையாளர்களும் வருவதற்குத் தயக்கம் காட்டிய நிலையை பேராசிரியர் கைலாசபதி ஓர் அறைகூவலாக எடுத்துக்கொண்டு அந்த வளாகத்தை தரநிலையில் மேம்படுத்துவதற்குரிய, ஒன்றிணைந்த கட்டமைப்பு நடவடிக்கைகளையும் புலமை நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொண்டார்.

ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியத்தை அடையாளப்படுத்துதல், பிரதேசங்களின், தனித்துவங்களைக் கண்டறியும் ஆய்வுகளை முன்னெடுத்தல், முதலாம் ஆய்வு முயற்சிகளுக்குத் தளமாக யாழ்ப்பாண வளாகத்தை அமைக்கும் செயற்பாடுகளை பேராசிரியர் கைலாசபதி முன்னெடுத்தார். இராமநாதன் நுண்கலைக்கழகத்தை பல்கலைக்கழகத்துடன் இணைக்கும் செயற்பாடும் அவரால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. தமிழரின் கலைகளை பல்கலைக்கழக நிலைக்கு உயர்த்தும் செயற்பாட்டில் பேராசிரியர் கைலாசபதியின் வகிபாகம் மிகவும் முக்கியமானது. இலங்கைத் தேசியத்துக்கும் தமிழ்த்தேசியத்துக்கும் புலக்காட்சி, அவர் பல்கலைக்கழக மாணவராக இருந்த காலத்திலே தோற்றம் பெற்றுவிட்டது. எழுச்சிகொண்ட ஆங்கிலச் சூழலில் வளர்ந்த அவர் பல்கலைக்கழகத்திலே தமிழ்மொழியை சிறப்புப் பயில்வுக்குத் தெரி;தெடுத்தமை குறிப்பிட்டுக் கூறவேண்டிய ஒரு கல்விச் சம்பவமாகும்.

பேராசிரியர் கணபதிப்பிள்ளை அவர்களின் புலமைச் செயற்பாடுகளும், பேராசிரியர் சு.வித்தியானந்தன் தமிழர் சால்பு தொடர்பான ஆய்வுகளும், பேராசிரியர் வி.செல்வநாயகம் மேற்கொண்ட தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று ஆய்வுகளும், அவர்மீது செல்வாக்குகளை ஏற்படுத்தின. அத்தகைய வளமான புலமை பின்புலத்தின் தொடர்ச்சியும் வளர்ச்சியும் எழுபாய்ச்சலுமாக (LEAP) அவரது செயற்பாடுகள் அமைந்தன. அவரின் பெரும் ஆய்வுத் தேடலுக்கு அவரிடத்தே காணப்பெற்ற ஆழ்ந்த வாசிப்புப் பழக்கமும் சமூகவியல் மற்றும் மார்ச்சியப் புலமையும் வழியமைத்தன.

தமது சிறப்புப் பட்டத்தை முடித்துக்கொண்டு லேக்கவுஸ் நிறுவனத்தில் இதழாசிரியர் பதவியைப் பெற்ற அவர் இலங்கையின் தேசிய இலக்கிய உருவாக்கத்தில் தினகரன் இதழைத் தளமாக பயன்படுத்தினார். தேசிய இலக்கிய உருவாக்கத்தில் மலையக எழுத்தாளர்களின் பங்கு, சமூகத்தின் நலிவடைந்த பிரிவினரின் எழுத்தாக்கங்களின் வகிபாகம், இஸ்லாமிய எழுத்தாளரின் ஆக்கங்கள் முதலியவற்றின் முக்கியத்துவம் அவரால் உணரப்பட்டது. சி.வி.வேலுப்பிள்ளை அவர்களின் ‘வாழ்வற்ற வாழ்வு’, ‘எல்லைப்புறம்’ முதலான தொடர் நாவல்கள் தினகரனில் வெளியிடப்பட்டன. டொமினிக் ஜீவா, டானியல் முதலானோரின் ஒடுக்கப்பட்டோர் அழகியல் தழுவிய சிறுகதைகள் தினகரனில் இடம்பெற்றன. இளங்கீரனின் ‘நீதியே நீ கேள்’ தொடராக வெளியிடப்பட்டது. ஈழத்து தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றை எழுதும்படி கனக செந்திநாதனை உற்சாகப்படுத்திய பேராசிரியர் அந்த ஆக்கத்தை தினகரனில் வெளியிட்டமை குறிப்பிடத்தக்கது.

லேக்கவுஸ் நிறுவனத்தை விட்டு நீங்கி, பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் பதவியைப் பெற்றுக்கொண்ட அவர் தொடர்ந்து இதழ் எழுத்துப் பணியை முன்னெடுத்தார். தேசிய இலக்கியம், நாட்டார் இலக்கியம், மார்க்சிய இலக்கியம், ஒடுக்கப்பட்டோர் இலக்கியம், ஒப்பியல் இலக்கியம், மூன்றாம் உலக இலக்கியம், திறனாய்வு, மதிப்பீடு முதலான துறைகளில் ஆழமும் விரிவும் கொண்ட கட்டுரைகளை எழுதினார். தேசாபிமானி, தொழிலாளி, செம்பதாகை, இளங்கதிர், புதுமை இலக்கியம், மல்லிகை, மரகதம், வசந்தம், தாயகம், சமர், சிந்தனை முதலான இதழ்களில் அவரது ஆக்கங்கள் வெளிவந்தன.

அம்பலத்தான், அம்பலத்தாடி, ஜனக மகன், பரமன், அபேதன் முதலான புனைபெயர்களையும் அவ்வப்போது பயன்படுத்தினார்.

ஆற்றல்மிக்கோரை இனங்கண்டு வெளிக்கொண்டுவரும் நல்லாசானுக்குரிய ஆளுமை வீச்சு அவரிடத்தே காணப்பெற்றது. அவ்வகையில் அ.முத்துலிங்கம் அவர்களை சிறுகதை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சிரித்திரன் சிவஞானசுந்தரம் அவர்களின் கலை ஆளுமையை வெளியீட்டுக் களத்திற்குக் கொண்டு வந்தார். பெனடிக்ற்பாலன், யோகநாதன், கதிர்காமநாதன் முதலான இளம் எழுத்தாளர்களின் ஆற்றல்களைக் கண்டறிந்து அவர்களின் ஆக்கங்களுக்கு தினகரனில் வெளியீட்டு வடிவம் கொடுத்தார்.

இலங்கை முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்க வளர்ச்சியிலும் அதன் கொள்கை ஆக்கத்திலும் அக்காலத்தில் மேல் எழுந்த மார்க்சிய கலை இலக்கியம் தொடர்பான கருத்து வினைப்பாடுகளிலும் (Discourses)  பேராசிரியர் கைலாசபதியின் புலமை வகிபாகம் முக்கியமானது.

கடந்த நூற்றாண்டின் அரைப்பகுதியிலிருந்து படைப்பிலக்கியம் கருத்து வினைப்பாடுகள் மேலெழுந்தன. நடப்பியல் இலக்கியம், சோசலிச நடப்பியல் இலக்கியம், இயற்பண்பு (Naturalism)  சார்ந்த இலக்கியம் முதலான கருத்து வடிவங்களின் தெளிவை பேராசிரியர் கைலாசபதி தமது எழுத்துக்களின் வாயிலாகவும் பேச்சுக்கள் வாயிலாகவும் தெளிவுபடுத்தினார்.

அடிநிலை மக்களின் பேச்சுமொழியை புனைகதைகளில் எடுத்தாள்வதை இலக்கியம் பற்றிய தெளிவற்றவர்கள் ‘இழிசனர் வழக்கு’ என்று மறுதலித்தனர். செந்தமிழ் நடையிலேதான் இலக்கியங்கள் ஆக்கப்படல் வேண்டும் என வாதாடிய வேளை இலக்கியப் புனைகதைகளில் பேச்சுமொழியின் முக்கியத்துவத்தை பேராசிரியர் கைலாசபதி அவர்கள் தக்க சான்றுகளுடன் வலியுறுத்தினார்.

அக்காலத்தைய கருத்துவினைப்பாடுகளுள் ‘மரபு’ என்பது அதிக முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது. மரபு என்பது மாற்றமுறாத இறுகிய வடிவம் என்பதை ஒரு சாரார் வாதிடத் தொடங்கினர். மாற்றங்களை விளங்கிக் கொள்ளாத தீவிரமான பழமைவாதிகளிடமிருந்து அந்தக் கருத்து மேலெழுந்தது.

மரபை மார்க்சிய இயங்கியற் கண்ணோட்டத்திலே பேராசிரியர் விளக்கினார். எதிரெதிர் விசைகளினூடே மாற்றங்கள் நிகழ்தல் தவிர்க்க முடியாதென்பதை அவர் தெளிவுபடுத்தினார். வுளர்ச்சிக்கும் மாற்றங்களுக்கும் இடையேயுள்ள இடைத்தொடர்புகளை வெளிக்கொண்டு வந்தார்.

முற்போக்கு இலக்கிய இயக்கத்தை ஒருசாரார் பிராய்டிச (Freudian)  தளத்தில் நின்று எதிர்த்தனர். இன்னொரு சாரார் சமூக நிராகரிப்பை உள்ளடக்கிய தூய அழகியல்வாதத்தை அடியொற்றி எதிர்த்தனர். அத்தகைய கோட்பாட்டுத் தளங்களில் மட்டுப்பாடுகளையும் பிற்போக்குத் தனங்களையும் பேராசிரியர் கைலாசபதி அவர்கள் புறவய நிலையில் நின்று தெளிவுபடுத்தினார்.

அவரின் மார்க்சிய மெய்யியல் உரையாடல்கள் சமூகத்தின் அடித்தளத்தினின்றும் ஒடுக்கப்பட்டோரதும் உணர்வுகளைச் சுமந்த கலையாக்கங்களுக்கு விசையூட்டின. டானியலும் ஜீவாவும் துணிவுடன் எழுதுவதற்குரிய கருத்தியல் விசை வழங்கப் பெற்றது.

உலக அரங்கிலே சோவியத் – சீன கருத்தியற் பிளவு வளர்ச்சியடையத் தொடங்கிய நிலையில் முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் பிளவுபடாது இயங்கியமை சிறப்பாகக் குறிப்பிட வேண்டிய ஒரு தோற்றப்பாடாகும்.

நவீன இலக்கியங்களிலே பேராசிரியருக்கு இருந்த அறிவும் புலமையும் அவரது ஆளுமையின் ஒரு பரிமாணம். பிறிதொரு பரிமாணம் பழைய இலக்கியங்களிலும் தொல்சீர் படைப்புகளிலும் அவருக்கிருந்த ஆழ்ந்த புலமை. இலக்கிய நிலையில் அது இருதளப் புலமை எனப்படும். தமிழியல் ஆய்வாளர் வரிசையில் இவ்வாறு இருதளப் புலமை கொண்டோர் ஒருசிலரே. இலக்கியப் பரப்பு நிலையில் மட்டுமின்றி மொழி நிலையிலும் இருதளப் புலமை அவரிடத்தே காணப்பட்டது. அதாவது தமிழ் மொழியிலும் ஆங்கில மொழியிலும் உயர்நிலையான ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளும் வளமான மொழி ஆழம் அவரின் எழுத்துகளுக்குப் பலத்தைக் கொடுத்தன.

தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் இருபத்தைந்திற்கு மேற்பட்ட நூல்களை அவர் எழுதினார்.

அவரின் ஆங்கில ஆய்வு நூலாகிய Tamil Heroic Poetry  உலகளாவிய இலக்கிய ஆய்வுப்பரப்பில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. தொன்மையான உலக இலக்கியங்களை ஆய்வு செய்வோர் நிச்சயம் பார்க்க வேண்டிய நூலாகவும் உள்ளது. தமிழியல் ஆய்வின் விரிவை உலகப் பரப்புக்கு இட்டுச்சென்ற நூல்களுள் ஒன்றாகவும் அது விளங்குகின்றது.

பல்வேறு நூல்களுக்கு அவர் எழுதிய அணிந்துரைகள், ஒரு புதிய ஆய்வு வடிவத்தையும் ‘அணிந்துரை இலக்கியம்’ என்று அடையாளப்படுத்தப்படக்கூடிய புதிய கலை வடிவத்தையும் தோற்றுவித்துள்ளது. தமிழியல் நோக்கும் மார்க்சியப் பார்வையும் கலந்த தனித்துவத்துடன் அவரின் அணிந்துரைகள் அமைந்திருந்தன.

பிரயாண இலக்கியத்திற்கும் பேராசிரியர் கைலாசபதி புதிய பரிமாணங்களை ஏற்றினார். அவரும் அவரது மனைவியும் சீனாவுக்குச் சுற்றுலா சென்ற அனுபவங்கள் காட்சி நிலையையும் கடந்து சோசலிசத்தின் நடைமுறைச் செம்மைகளின் தரிசனத்தோடு விரவிய பதிவுகளாகின. அது பிரயாண இலக்கியத்தில் புதிய பதிவுகளைத் தோற்றுவித்தது. மார்க்சியம் சமூகத்தைத் துண்டங்களாக நோக்கவில்லை. அனைத்து கூறுகளையும் அனைத்து முரண்பாடுகளையும் உள்ளடக்கிய ஊடுநிறை செயலமைப்பாக (Integral System) கருதுகின்றது. அதன் பின்புலத்தில் சமூகத்திலிருந்து மேலெழும் எழுத்துக்களை அவர் ஒற்றைப் பரிமாணத்தில் நோக்கவில்லை. சமூகத்தின் பன்முக வழுக்களின் பின்புலத்திலும் வர்க்க சார்பு நிலையிலும் இலக்கியங்களை நோக்கினார். அது நோக்கு முறைமைக்கு வலிமையைக் கொடுத்தது. அதனை அவரின் கூற்றாகவே நோக்கலாம்.

அ. ‘எமது கலை, இலக்கியம், சமயம் முதலிய துறைகள் பற்றி எழுதுவோரிற் பெரும்பாலானோர் அவற்றுக்கும் சமூகத்துக்குமுள்ள பிணைப்பை வலியுறுத்துவதில்லை, அல்லது வேண்டுமென்றே கூறுவதில்லை’

ஆ. மற்றெல்லாத் துறைகளைப் போலவே எமது இலக்கிய உலகிலும் மூட நம்பிக்கைகள் நிறையவுள்ளன. விஞ்ஞான நோக்குடனும் துணிவுடனும் பிரச்சினைகளை அணுகினாலன்றி நாம் முன்னேறப் போவதில்லை. (பண்டைத் தமிழர் வாழ்வும் வழிபாடும், முகவுரை)

சமய முரண்பாடுகளின் எழுச்சியும் தத்துவங்களின் தோற்றமும் வர்க்கப் பின்புலத்தை அடியொற்றி எவ்வாறு எழுகோலம் பெறுகின்றன என்பதை தமிழ்ச் சூழலில் விளக்கிய முன்னோடி ஆய்வாளராக பேராசிரியர் கைலாசபதி விளங்குகின்றார். வர்க்க நிலைப்பாட்டை சமூக இயங்கியலுடன் தொடர்புபடுத்தி எவ்வாறு விளக்கினார் என்பதைக் கண்டு கொள்வதற்கு பின்வரும் சித்தரிப்பு வகைமாதிரியாக உள்ளது.

‘பல்லவர் ஆட்சிக்காலத்திலே தமிழ் நாடெங்கிலும் உயிர்த்துடிப்புள்ள இயக்கமொன்று நடந்தேறியது. அவ்வியக்கம் பெரும்பாலும் சமணராக இருந்த வணிக வர்க்கத்தினருக்கும் வைதிகர்களாக (சிறப்பாக சைவராக) இருந்த நிலவுடமை வர்க்கத்தினருக்குமிருந்த பொருளாதார முரண்பாட்டின் விளைவாகும். பல்லவ மன்னர் சிலரும் பாண்டிய மன்னரும் சமண பௌத்த மதத் தத்துவங்களுக்கு அடிமைப்பட்டு வணிக வர்க்கத்தினருக்கு நாட்டின் பொருளாதார வாழ்விற் பெரும் பாத்திரத்தைக் கொடுத்திருந்த காலையில், நிலவுடமை வர்க்கத்தினர் சமுதாயத்திலே கீழ்நிலையிலிருந்த பலசாதி மக்களையும் ஓரணியிலே நிறுத்திப் போர் தொடுத்தனர். இந்த வர்க்கப் போரே தத்துவ உலகில் சமண – சைவ மோதலாகத் தோன்றியது’ (பேரரசும் பெருந் தத்துவமும்)

பேராசிரியரின் ஆய்வுகளும் எழுத்துக்களும் மரபுவழித் தமிழியல் ஆய்வின் தேக்க நிலைகளைத் தகர்த்தன. சமூகவியல் தழுவிய புதிய புலக்காட்சிகளை தோற்றுவித்தன. ஆய்வு நிலையில் புதிய திருப்பங்களை ஏற்படுத்தின. மார்க்சியத்தை வெறும் அரசியல் சுலோகமாகக் கருதிய தமிழ்ச் சூழலில் அதன் ஆழங்களைத் தமிழியலோடு தொடர்புபடுத்திய பேராசிரியரின் புலமைப் பங்களிப்பு காலவிளிம்பைக் கடந்து நிற்கின்றது.

உலகளாவிய ஆய்வு மாநாடுகளிலே கலந்துகொண்ட பேராசிரியர் கருத்தாழமிக்க ஆய்வேடுகளைச் சமர்ப்பித்தார். கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகம், சுயோவா பல்கலைக்கழகம் முதலியவற்றுடன் இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களிலும் அதிதிப் பேராசிரியராக இருந்து தமிழியலில் தளவிரிவை ஏற்படுத்தினார். பல்வேறு அரச கழகங்களிலும் பண்பாட்டுக் கழகங்களிலும் உறுப்பினராக இருந்தவேளை பிறரைப் போன்று மத்தியதர வர்க்க மனோபாவ வீச்சுக்குள் சென்றுவிடாது ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் குரலையும் பிரதிகூலமெய்தியோர் உணர்வுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

அவரின் வெற்றிகளிலே சமபங்கு கொண்டு உழைத்தவர் துணைவியர் சர்வமங்களம். அவர்களின் இலட்சிய வழியை பிள்ளைகள் சுபமங்களாவும் பவித்திராவும் தொடர்கின்றனர்.

(இக்கட்டுரை இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கிய மன்றம் தொகுத்து வெளியிட்ட ‘இலங்கை முற்போக்கு இலக்கிய எழுத்தாளர்கள்’ என்ற நூலிலிருந்து நன்றியுடன் எடுத்துப் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கட்டுரையை எழுதிய பேராசிரியர் சபா.ஜெயராசா அவர்கள், யாழ்ப்பாணப் பல்கலைகத்தின் கலைப்பீட பதில் தலைவராகவும், நுண்கலைப் பீடத் தலைவராகவும் இருந்து ஓய்வு பெற்றவராவர்)

இதழ் 94, கட்டுரை 1

ஒக்ரோபர் 15, 2018

மகாவலி கங்கையும் வடக்கு மக்களும்

– சுப்பராயன்

காவலி கங்கையை வடக்கே (முல்லைத்தீவு மாவட்டத்துக்கு) கொண்டு வரும் அரசாங்கத்தின் முயற்சிக்கு அங்கு வாழும் தமிழ் மக்களிடமிருந்து (அல்லது அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களிடமிருந்து) கடும் எதிர்ப்புக் கிளம்பியிருக்கிறது. இந்த எதிர்ப்பு நியாயமானதா இல்லையா என்பதை ஆராய்வதற்கு முன்னர், மகாவலி கங்கையை வடக்கே திருப்பும் முயற்சியின் வரலாற்றைச் சுருக்கமாகத் தன்னும் பார்த்துவிடுவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

மகாவலியை வடக்கே திருப்பும் முயற்சி இன்று நேற்று ஏற்பட்டதல்ல. அதற்கு சுமார் 65 வருட வரலாறு உண்டு. இந்த முயற்சியை ஆரம்பித்த பெருமை சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது நாடாளுமன்றத்தின் சாவகச்சேரி தொகுதியின் (அப்பொழுது தற்போதைய கிளிநொச்சி தொகுதியும் சாவகச்சேரிக்கு உள்ளேயே உள்ளடங்கியிருந்தது) உறுப்பினராக இருந்த வி.குமாரசாமி அவர்களையே சாரும்.

தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சி சார்பாக அவர் 1947இலும், பின்னர் 1952இலும் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவானார். அப்போது பதவியில் இருந்த ஐ.தே.க. அரசுகளுடன் தமிழ் காங்கிரஸ் இணைந்திருந்ததால், குமாரசாமி அந்த அரசுகளில் பிரதி அமைச்சராகவும், பாராளுமன்றச் செயலாளராகவும் பதவி வகித்தார்.

அரசாங்கப் பதவியை வகித்ததால், அந்தப் பதவியைப் பயன்படுத்தி வடக்கின் தண்ணீர் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு மகாவலி கங்கையை வடக்கே திருப்ப வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அரசாங்கத்திடம் முன்வைத்து அதில் வெற்றியும் பெற்றார்.

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான விடயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவரான ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் அவர்களும் அதே ஐ.தே.க. அரசில் கைத்தொழில் அமைச்சராகப் பதவி வகித்திருக்கிறார். அவர் அப்பதவியை வகித்த காலத்தில்தான் அவரது முயற்சியால் தமிழ் பிரதேசங்களான காங்கேசன்துறை, பரந்தன், வாழைச்சேனை ஆகிய பகுதிகளில் முறையே சீமெந்து தொழிற்சாலை, இரசாயனத் தொழிற்சாலை, காகித ஆலை என்பன தொடங்கப்பட்டதாக கூறப்படுவதுண்டு. அதில் பெரும்பாலும் உண்மை இருக்கலாம். அதேபோல அந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்த குமாரசாமி மாவலியை வடக்கே திருப்பும் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டிருக்கலாம்.

இந்த தமிழ் காங்கிரஸ்காரர்களுடன் ஒப்பிடுகையில் தமிழரசுக் கட்சியினர் தமிழ் பிரதேசங்களுக்கு என்ன அபிவிருத்திகளைச் செய்தார்கள் என்று கேட்டால், சொல்வதற்கு எதுவுமேயில்லை. பொன்னம்பலம், குமாரசாமி ஆகியோருக்குப் பின்னர் தமிழ் பிரதேசங்களில் ஏதாவது அபிவிருத்தி முயற்சிகளைச் செய்தவர்கள் யார் என்ற பட்டியலைப் பார்த்தால் அதில் தமிழரசுக் கட்சியினரால் “துரோகிகள்” என வர்ணிக்கப்பட்ட அல்பிரட் துரையப்பா, தியாகராசா, அருளம்பலம், இராசதுரை, கனகரத்தினம், டக்ளஸ் தேவானந்தா போன்றவர்களையே காண முடியும். (தமிழரசுக் கட்சியினரின் துரோக முத்திரை குத்தும் படலம் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலத்தில் தான் ஆரம்பமானது)

இன்று ஐ.தே.க. அரசாங்கத்துடன் வர்க்க பாசம் காரணமாக ஒத்துழைக்கும் சம்பந்தனின் முன்னோடித் தலைவர்கள் முன்னரே இவ்வாறான ஒரு அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடித்திருந்தால் தமிழ் பிரதேசங்களின் வரலாறு வேறு விதமாக இருந்திருக்கக்கூடும். ஆனால் இவர்களது வழக்கம் ஐ.தே.க. அரசுகள் பதவியில் இருக்கும் காலங்களில் தமிழர் உரிமைப் போராட்டத்தை மூட்டை கட்டி வைப்பதும், சிறீ.ல.சு.கட்சி அரசுகள் பதவிக்கு வரும் காலகட்டங்களில் தமிழர் உரிமைப் போராட்டம் நடத்துவதாகத்தான் இருந்து வருகிறது. சரி, இது ஒருபுறமிருக்க,

குமாரசாமியின் வேண்டுகோளை ஏற்ற அரசாங்கம் நடைமுறையிலும் அதற்கான சில வேலைகளில் ஈடுபட்டது. மகாவலி கங்கையை முதலில் கிளிநொச்சியிலுள்ள இரணைமடு குளத்திற்கு கொண்டு வந்து பின்னர்; யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டுக்குக் கொண்டு செல்வதுதான் திட்டமாக இருந்தது.

யாழ்ப்பாணத்தில் இரண்டு நீண்ட கடலேரிகள் இருக்கின்றன. ஓன்று யாழ்ப்பாணக் கடலேரி. அது யாழ்ப்பாணத்தில் ஆரம்பித்து ஆனையிறவில் ஏ9 வீதியின் மேற்குப்புறத்தில் வந்து முடிவடைகிறது. மற்றது தொண்டமானாறு கடலேரி. இது தொண்டமானாறில் ஆரம்பித்து ஆனையிறவுக்கு வடக்காக மண்டலாய் பகுதியில் வந்து முடிவடைகிறது.

மகாவலி கங்கையை யாழ்.குடாநாட்டுக்குக் கொண்டு செல்வதானால் முதலில் இரணைமடு குளத்திற்கு நேராக வடக்கே ஆனையிறவில் இருக்கும் யாழ்ப்பாணக் கடலேரிக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். பின்னர் அதை தொண்டமானாறு கடலேரிக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அப்படிக் கொண்டு செல்வதில் ஒரு தடங்கல் இருந்தது. அதாவது யாழ்ப்பாணக் கடலேரிக்கும், தொண்டமானாறு கடலேரிக்கும் இடைப்பட்ட பிரதேசம் நீரால் தொடுக்கப்படாத மணல் நிறைந்த தரைப் பிரதேசமாக இருந்தது.

எனவே மகாவலி கங்கையை யாழ்ப்பாணக் கடலேரியில் இருந்து தொண்டமானாறு கடலேரிக்குக் கொண்டு செல்வதற்காக இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட பிரதேசத்தில் சுமார் 5 மைல் பிரதேசத்திற்கு ஆழமானதும் அகலமானதுமான பெரிய கால்வாய் ஒன்று வெட்டப்பட்டது. அதேபோல, தொண்டமானாறு கடலேரியின் தொடக்கத்திலுள்ள உப்பு நீரை காற்றாடி மூலம் கடலுக்குள் இறைத்துவிட்டு, மகாவலி நீரின் மூலம் அதைப் படிப்படியாக நல்ல நீராக மாற்றுவதற்காக செல்வச்சந்நிதி கோவிலுக்கு மேற்கே பெரிய மதகு ஒன்று கட்டப்பட்டதுடன், அருகிலுள்ள இடைக்காட்டுப் பகுதியில் பெரிய காற்றாடி ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டது.

ஆனால் அரசியல் மாற்றத்தாலோ அல்லது அரசு மனதை மாற்றியதாலோ என்னவோ, இத்திட்டம் பின்னர் நடைமுறைப் படுத்தப்படாது நிரந்தரமாக கிடப்பில் போடப்பட்டுவிட்டது. இத்திட்டம் அன்றே நடைமுறைப்படுத்தப் பட்டிருந்தால் இன்று யாழ்ப்பாணம் தண்ணீருக்குத் தவித்துக் கொள்ளும் தேவை இருந்திருக்காது.

இதில் இன்னொரு விடயம் என்னவென்றால், குமாரசாமியின் இந்த முயற்சியை அரசியல் காழ்ப்புணர்வுடன் நோக்கிய தமிழரசுக் கட்சி அதற்கு ஒத்துழைக்காதது மட்டுமின்றி, அ.அமிர்தலிங்கம் குமாரசாமியை எள்ளி நகையாடி, “என்ன குமாரசாமி மகாவலி தண்ணியை செம்பிலேயா கொண்டு வரப் போகிறார்?” எனக் கூட்டங்களில் பேசித் திரிந்ததூன். (இன்று சிலர் “மகாவலி வந்தால் சிங்களக் குடியேற்றமும் வந்துவிடும் என்றுதான் அமிர்தலிங்கம் தீர்க்கதரிசனத்துடன் அப்படிப் பேசினார்” என இன்றைய நிலைமையை அன்றைய நிலையுடன் முடிச்சுப் போடவும் கூடும்)

மகாவலி கங்கையை வடக்கே திருப்பும் பிரச்சினை குமாரசாமியுடன் முடிந்துவிடவில்லை. அதைப் பின்னர் 1956 தேர்தலில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பில் பருத்தித்துறைத் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றியீட்டிய தோழர் பொன்.கந்தையா தனது கையில் எடுத்து நாடாளுமன்றத்தில் அதுபற்றிப் பேசியுள்ளார். அவரும் மகாவலியை வடக்கே திருப்பும் அவசியம் பற்றி நாடாளுமன்றத்தில் நீண்ட உரையொன்றை நிகழ்த்தியதை நாடாளுமன்ற பதிவேடான ‘ஹான்சாட்டை’ எடுத்துப் பார்ப்பவர்களுக்குத் தெரியும்.

இதன் பின்னரும் இந்தப் பிரச்சினையை புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் இயங்கிய அகில இலங்கை விவசாயிகள் சம்மேளனத்தின் கிளிநொச்சி மாவட்ட கிளையும் தனது கைகளில் எடுத்து வலியுறுத்தியது. அந்த விவசாயிகள் சம்மேளனம் 1969ஆம் ஆண்டு கிளிநொச்சியில் நடத்திய பிரமாண்டமான விவசாயிகள் மாநாட்டில் இது சம்பந்தமான தீர்மானம் ஒன்றும் நிறைவேற்றப்பட்டது. விவசாயிகள் சம்மேளனத்தின் இந்தத் தீர்மானத்துக்கு ‘வீரகேசரி’ போன்ற தேசியப் பத்திரிகைகளும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து செய்திகளைப் பிரசுரித்திருந்தன. ஆனால் அதன் பின்னர் சுமார் 50 வருடங்களாக இந்தப் பிரச்சினை பற்றி யாரும் கதைக்கவில்லை. ஆனால் இந்தக் காலகட்டத்தில் மகாவலி அதிகார சபை ஒன்று உருவாக்கப்பட்டு நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளுக்கு மகாவலி நீர் கொண்டு செல்லப்பட்டு மக்கள் பயனடைந்துள்ளனர்.

யாழ்ப்பாணத்தின் தரைகீழ் நீர் அதிக பாவனையால் உவர் நீராக மாறிக்கொண்டிருப்பதாலும், அடிக்கடி வரட்சி ஏற்படுவதாலும், அங்கு கடுமையான நீர்த் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டுள்ளது. அதைப் போக்குவதற்காக இரணைமடுக்குள நீரை யாழ்ப்பாணம் கொண்டு போவது பற்றியும், ஆழியவளையில் உள்ள கடல் நீரை நல்லநீராக மாற்றிப் பயன்படுத்துவது பற்றியும் ஆலோசிக்கிறார்களேயொழிய, தேசிய நதிகளில் ஒன்றை வடக்கே திருப்பி அதன் மூலம் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது பற்றி யாரும் ஆலோசிக்கவில்லை.

ஆனால் இரணைமடுத் தண்ணீர் கிளிநொச்சி மக்களுக்கே பற்றாமல் இருக்கையில் அதன் நீரை யாழ்ப்பாணம் கொண்டு செல்வது சாத்தியமில்லாதது மட்டுமின்றி தர்மமும் ஆகாது. அதேபோல ஆழியவளை கடல் நீரை நல்லநீராக மாற்றுவதும் மிகுந்த செலவானதும் சாத்தியமற்றதுமாகும். இப்படியான ஒரு முயற்சியை தமிழ்நாடு அரசாங்கம் மேற்கொண்டு அது தோல்வியில் முடிந்தது இதற்கு நல்ல உதாரணமாகும்.

எனவே தேசிய நதிகளில் ஒன்றை – குறிப்பாக மகாவலியை வடக்கே கொண்டு செல்வதுதான் வடக்கின் நீர்ப்பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரேயொரு சாத்தியமான வழி. ஆனால் மகாவலியை வடக்கே கொண்டுவரும் போர்வையில் அதனுடன் சேர்த்து சிங்களக் குடியேற்றமும் வந்துவிடும் என தமிழ் மக்கள் அஞ்சுவதில் நியாயம் இல்லாமல் இல்லை. அதற்குக் காரணம் கடந்த காலங்களில் ஆட்சியில் இருந்த, குறிப்பாக ஐ.தே.க. அரசுகள் திட்டமிட்டு மேற்கொண்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள்தான். (சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது அரசாங்கத்தை அமைத்த ஐ.தே.கவின் பிரதமர் டி.எஸ்.சேனநாயக்கதான் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றத்தை ஆரம்பித்து வைத்தவர் என்பதை இங்கு நினைவுகூர வேண்டும்)

ஒருகாலத்தில் “மகாவலி கங்கையை வடக்கே திருப்பு” எனக் கோசமிட்ட தமிழ் மக்கள் இன்று, “மகாவலி கங்கையை வடக்கே திருப்பாதே!” எனக் கோசமிடுவது காலம் ஏற்படுத்திய விந்தைதான். ஆனால் இது சரியான போக்கு அல்ல.

“மகாவலி கங்கையை வடக்கே திருப்பு” என்ற கோசத்தை தமிழ் மக்கள் மீண்டும் உரத்து ஒலிக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில் “திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றத்தைச் செய்யாதே” என்ற கோசத்தையும் உரத்து ஒலிக்க வேண்டும். இதுதான் இந்தப் பிரச்சினையில் சரியான அணுகுமுறை.

இதைச் சாதிப்பதற்கு தமிழ் மக்கள் தனித்து நின்று போராட முடியாது. தென்னிலங்கையிலுள்ள சிங்கள முற்போக்கு சக்திகளினதும், நியாயத்தை விரும்பும் மக்களினதும் ஆதரவை வென்றெடுக்க வேண்டும். அதை விடுத்து தற்போதைய அரசுடன் வர்க்க ரீதியிலான காரணங்களுக்காக தேன்நிலவு கொண்டாடும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பால் இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாண முடியாது. அதுமட்டுமின்றி, இலங்கை சுதந்திரமடைந்த பின்னரான இந்த நீண்ட காலத்தில் தமிழ் மக்களின் உரிமைக்கான போராட்டத்தில் அகிம்சை வழித் தலைமைகளும் சரி, ஆயுதப் போராட்டத் தலைமைகளும் சரி, இதுவரை காலமும் எதையும் உருப்படியாகச் சாதித்ததும் கிடையாது.

எனவே தமிழ் மக்கள் இந்த விடயத்திலாவது புதிய பாதையொன்றைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

வானவில் இதழ் 93

செப்ரெம்பர் 6, 2018

செய்ய வேண்டியது என்ன?

லங்கை பிரித்தானியரிடமிருந்து 1948 பெப்ருவரி 4ஆம் திகதி சுதந்திரமடைந்து 60 வருடங்கள் நிறைவடைந்துவிட்டன. இந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தச் சின்னஞ்சிறிய நாட்டில் எத்தனையோ போராட்டங்கள் நடந்து பல்லாயிரம் மனித உயிர்கள் செத்து மடிந்ததுடன், மனிதக் குருதி வெள்ளமெனப் பாய்ந்தோடியுள்ளது. இவற்றுக்கெல்லாம் காரணம் ஆட்சிபீடத்தில் அமர்ந்த மக்கள் விரோத அரசுகளும், அவற்றுக்கு ஆதரவளித்த அந்நிய வல்லாதிக்க சக்திகளும்தான்.

முதன்முதலாக 1953 ஓகஸ்ட் 12ஆம் திகதி அன்றைய ஐ.தே.க. அரசு மக்கள் மீது ஏராளமான பொருளாதாரச் சுமைகளைச் சுமத்தியதால், மக்கள் ஹர்த்தால் போராட்டம் ஒன்றில் குதித்து அன்றைய அரசையே பதவியில் இருந்து தூக்கி வீசினர். இந்தப் போராட்டம்தான் சுதந்திர இலங்கையின் பிற்போக்கிற்கு எதிரான முதலாவது மக்கள் போராட்டமாகும்.

அந்தப் போராட்டத்தின் விளைவாக 1956இல் நாட்டில் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையில் ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, மக்கள் நலன்பேண் அரசு ஒன்று உருவானது. அவர் இலங்கையின் தேசிய சுதந்திரம், சுயாதிபத்தியம், பிரதேச ஒருமைப்பாடு என்பனவற்றைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், தேசிய பொருளாதாரம், கலாச்சாரம், கல்வி என்பனவற்றைக் கட்டி எழுப்புவதற்காகவும், தேசிய இனப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காகவும் பல்வேறு பாரிய முயற்சிகளை எடுத்தார். அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத உள்ளுர் மற்றும் வெளிநாட்டுச் சக்திகள் 1959இல் அவரைப் படுகொலை செய்தன.

அதற்கு முன்னதாக, இலங்கையின் தேசிய ஒருமைப்பாட்டைச் சீர்குலைக்கவும், இனங்களுக்கிடையில் மோதலை உருவாக்கவும் சிங்கள – தமிழ் பிற்போக்கு இனவாத சக்திகள் 1958இல் இனவன்செயலை உருவாக்கின.

அதன் பின்னர் பண்டாரநாயக்கவின் கொள்கைகளை முன்னெடுத்துச் செல்லும் வகையில் அவரது மனைவி சிறீமாவோ 1960இல் தேர்தலில் வெற்றிபெற்று பதவிக்கு வந்தார். அவரது அரசை 1962இல் இராணுவச் சதி மூலம் தூக்கி எறிவதற்கு இதே உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு சக்திகளால் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டு, அது முறியடிக்கப்பட்டது.

1970இல் மீண்டும் சிறீமாவோ தலைமையில் முற்போக்கு சக்திகளும் இணைந்த அரசு உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், 1971 ஏப்ரலில் ஆயுதக் கிளர்ச்சியின் மூலம் அந்த அரசைத் தூக்கி எறிவதற்காக ஜே.வி.பி. என்ற இயக்கத்தின் மூலம் உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகள் மீண்டும் ஒரு முயற்சியில் இறங்கின. அந்த முயற்சியும் முறியடிக்கப்பட்டது.

1977இல் ஐ.தே.க. தலைமையில் வரலாற்றிலேயே முதல் தடவையாக மிகவும் மோசமான வலதுசாரி அடக்குமுறை அரசு ஒன்று உருவானது. அந்த அரசின் தலைவரான படுபிற்போக்குவாதியும், அமெரிக்க அடிவருடியுமான ஜே.ஆர்ஜெயவர்த்தன, ஆட்சிக்கு வந்தவுடனேயே 1977இல் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான பாரிய வன்செயலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டார். இதர பகுதி மக்கள் மீதும் கடுமையான அடக்குமுறை ஏவப்பட்டதுடன், 1978இல் சர்வாதிகாரத்தனமான அரசியல் அமைப்பும் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

ஜே.ஆரின் அரசு 1981இல் மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலும் அவர்களுக்கெதிரான இனவன்செயலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது.

பின்னர் அதுவரை காலமும் நிகழ்ந்த வன்செயல்களுக்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தது போல 1983 யூலையில் தமிழ் மக்கள் மீது வரலாறு காணாத இனவன்செயலை அவரது அரசு கட்டவிழ்த்துவிட்டு, பல நூறு உயிர்களைக் காவு கொண்டது.

அத்துடன் நின்றுவிடாது ஜே.ஆர்.அரசு தனது ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களின் ஆலோசனைப்படி தமிழ் மக்கள் மீது நேரடி இராணுவ ஒடுக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது. இதே சர்வதேச – பிராந்திய வல்லாதிக்க சக்திகள் மறுபுறத்தில் தமிழ் பிற்போக்கு சக்திகளின் பின்னால் இருந்து நாட்டைப் பிரிக்கும் போராட்டத்தையும் தூண்டிவிட்டன. அதன் மூலம் 30 வருடங்களாக உள்நாட்டுப் போர் ஒன்றை உருவாக்கி நாட்டை எல்லா வழிகளிலும் அழித்து நாசம் செய்தன.

இந்த யுத்த காலத்தில் எப்படித் தமிழ் இளைஞர்கள் தனிநாட்டுக்கான போராட்டம் என்ற போர்வையில் யுத்தகளங்களில் ஆயிரக்கணக்கில் அழிக்கப்பட்டார்களோ, அதேபோல் 1988 – 89 காலகட்டத்தில் ஜே.வி.பி. என்ற எதிர்ப்புரட்சிகர இயக்கத்தின் மூலம் தவறான ஆயுதப் போராட்டம் ஒன்று மேற்கொள்ளப்பட்டு பல்லாயிரக்கணககான சிங்கள இளைஞர்களும் அழிக்கப்பட்டனர். ஆக, ஏககாலத்தில் தனிநாட்டுப் போராட்டம் என்று சொல்லியும், புரட்சி என்று சொல்லியும் இலங்கையின் பெரும் தொகையான இளைஞர் சக்தி திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த வல்லாதிக்க சக்திகள் நாட்டைப் பிரிப்பதற்கான யுத்தத்தில் ஈடுபட்ட பிரிவினைவாத சக்திகளுக்கு அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், ஆயுத ரீதியாகவும் உதவி செய்த அதேநேரத்தில், மறுபுறத்தில் அரச இராணுவத்துக்கு சகல வழிகளிலும் உதவி பிரிவினைவாதிகளை அழிக்கவும் உதவினர். இது இரு எதிரெதிரான சக்திகளை ஒரே நேரத்தில் பயன்படுத்தி ஒரு நாட்டைச் சீரழிக்கும் புதியவகை ஏகாதிபத்தியத் தந்திரோபாயமாகும்.

பிரிவினைவாதிகளை ஒழித்துக்கட்டி, நாட்டின் தேசிய சுதந்திரம், சுயாதிபத்தியம், பிரதேச ஒருமைப்பாடு என்பனவற்றை மீண்டும் பாதுகாத்து, நாட்டை புதியதொரு பொருளாதார சுபீட்சத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்கையில், தாமே பிரிவினைவாதிகளுக்கு எதிரான போரில் அரசை ஆதரித்து சகல உதவிகளும் வழங்கிவிட்டு, பின்னர் அரசு மீது போர்க்குற்றச்சாட்டு, மனித உரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டு என்பனவற்றைச் சுமத்தி, இறுதியில் அதை வைத்தே இலங்கையில் தமக்குச் சார்பான ஆட்சி மாற்றம் ஒன்றையும் இந்த வல்லாதிக்க சக்திகள் செய்து முடித்துள்ளனர்.

அந்த ஆட்சி மாற்றத்தின் மூலம் இலங்கையின் வளங்களைக் கொள்ளையிடுவது ஒருபுறமிருக்க, இலங்கையைத் தமது உலகளாவிய இராணுவ மூலோபாயத் திட்டத்துடன் இணைப்பதற்கும் திட்டமிட்டு வேலை செய்கின்றனர். ஆனால் அவர்களது திட்டங்களை மக்கள் இனம்கண்டு, அவற்றை அமுல்படுத்தும் கருவியாகச் செயல்படும் தற்போதைய ரணில் – மைத்திரி அரசை மக்கள் எதிர்க்க ஆரம்பித்ததும், இலங்கையில் பலவிதமான சூழ்ச்சிகரமான திட்டங்களைச் செயற்படுத்த ஆரம்பித்துள்ளனர்.

அரசியல் ரீதியாக அதற்காகப் பல நடவடிக்கைகளை அவர்கள் எடுத்து வருகின்றனர்.

பிரிவினைவாத, பயங்கரவாத, பாசிச பிரிவினைவாத சக்திகளைத் தோற்கடித்த அரசியல் தலைமையையும், களத்தில் போராடிய வீரர்களையும் பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் அவர்கள் மீது பொய்யான வழக்குகளைத் தொடுத்து அவர்களைத் தொல்லைக்கு உள்ளாக்குகின்றனர்.

நாட்டில் இனங்களுக்கிடையில் நல்லிணக்கம் உருவாக வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டே, சில வெளிநாட்டு சக்திகள் சிங்கள – தமிழ் – முஸ்லிம் தீவிரவாத சக்திகளுக்குப் பின்னால் இருந்து ஆதரவளித்து நாட்டில் மீண்டும் இனமோதலை உருவாக்க முயல்கின்றன.

அதுமாத்திரமின்றி, தென்னிலங்கையிலும், வடக்கிலும் பலவிதமான பாதாள உலகக் குழுக்கள், அராஜகக் குழுக்கள் என்பனவற்றை உருவாக்கி, யுத்தத்தை முடிவுகட்டியதால் கிடைத்த அமைதியான வாழ்க்கையை மக்கள் வாழவிடாமல் அச்சத்தில் தவிக்க வைத்துள்ளனர்.

பொதுவாக இளம் சந்ததியினர்தான் சமூக நீதிக்கான போராட்டங்களில் முன்நிற்பர். அப்படியானவர்களைத் திசைதிருப்புவதற்காக இளைஞர்கள், மாணவர்கள் மத்தியில் திட்டமிட்ட முறையில் போதைப் பொருள் பாவனை நாடு பரந்த ரீதியில் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறு இலங்கையின் வரலாற்றை எடுத்து நோக்கினால் ஏகாதிபத்திய சக்திகளும், அவர்களுடைய உள்நாட்டு அடிவருடிகளும் இணைந்து நாடு சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து இலங்கையைத் தமது வேட்டைக்களமாக மாற்றுவதற்கு தொடர்ச்சியான நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருவதை அவதானிக்க முடியும்.

இந்தப் பிற்போக்கு சக்திகளின் சகலவிதமான நடவடிக்கைகளையும் மக்களின் ஆதரவுடன் முறியடித்துத்தான், 1956, 1970, 1994, 2000, 2005, 2010 ஆகிய ஆண்டுகளில் ஏகாதிபத்திய விரோத, தேசபக்த சக்திகள் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியுள்ளன. அதன் மூலம் இலங்கையின் தேசிய சுதந்திரம், பொருளாதாரம், கலாச்சாரம் என்பனவற்றையும், சாதாரண மக்களின் வாழ்வுரிமைகளையும் ஓரளவாவது பாதுகாக்க முடிந்தது.

ஆனால் 2015 ஜனவரி 8இல் அரசியல் சூழ்ச்சிகளின் மூலம் ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசொன்றைப் பதவியில் இருத்தியதின் மூலம், அதுவரைகாலமும் முற்போக்கு அரசுகளால் ஏற்படுத்தப்பட்ட நாட்டுக்குச் சார்பான, மக்களுக்குச் சார்பான முன்னேற்றங்கள் அத்தனையையும் தலைகீழாக மாற்றியமைக்க முயற்சிகள் நடைபெறுகின்றன.

எனவே முற்போக்கு – தேசபக்த சக்திகளினதும், நாட்டை நேசிக்கின்ற மக்களினதும் இப்போதைய கடமை, இனி வரப்போகின்ற மாகாணசபை, நாடாளுமன்ற, ஜனாதிபதித் தேர்தல்களில் அவைரும் ஓரணியாக உறுதியுடன் நின்று தற்போது ஆட்சியில் இருக்கும் ஏகாதிபத்தியத்தாலும். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஜே.வி.பி. போன்ற இனவாத சக்திகளாலும் ஆதரிக்கப்படுகின்ற ரணில் – மைத்திரி அரசைத் தோற்கடிப்பதுதான்.

இனம், மொழி, மதம், பிரதேசம், அரசியல் வேறுபாடு கடந்து இந்தத் தேசியக் கடமை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றுமூன்றினை வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 93_2018

இதழ் 93, கட்டுரை 2

செப்ரெம்பர் 6, 2018

தோழர் என்.கே.ரகுநாதன் நினைவாக:

வரலாற்றைத் திரிப்பது

வழக்காகிப்போனது!

– சுப்பராயன்

சில வாரங்களுக்கு முன்னர் காலமான தோழர் என்.கே.ரகுநாதன் இலங்கையில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரும், சிறந்த கல்விச் சிந்தனையாளருமான தோழர் மு.கார்த்திகேசன் அவர்கள் பற்றி எழுதிய நினைவுக் கட்டுரை இந்த இதழில் பிரசுரமாகியுள்ளது. அதேநேரத்தில் தோழர் ரகுநாதன் பற்றியும் இந்த இதழிலேயே எழுத வேண்டிய தேவை உருவாகிவிட்டது. அதற்குக் காரணம், எல்லாமே வியாபாரமாகிவிட்ட சூழலில் தோழர் ரகுநாதன் அவர்கள் இறந்ததும் அவர் பற்றி அவரது நாமத்தைப் புகழுவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு கட்டவிழ்த்துவிட்ட மோசடித்தனமான நினைவுகூரல்களும், வார்த்தைகளும்தான்.

தோழர் ரகுநாதன் தன்வாழ்நாள் முழுவதும் மார்க்சிய வழிநின்று செயற்பட்ட ஒரு பொதுவுடமைவாதி என்பது எல்லோரும் நன்கறிந்த ஓர் உண்மை. அவர் தொழில்ரீதியாக ஓர் ஆசிரியராகவும், கலை இலக்கிய ரீதியாக ஓர் முற்போக்கு எழுத்தாளராகவும், அரசியல் ரீதியாக ஓர் கம்யூனிஸ்ட்டாகவும், தன் வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தி வாழ்ந்துவிட்டுச் சென்றவர். அவர் ஒருபோதும் இத்தகைய தன் வாழ்க்கைப் பாதையிலிருந்து தடம் புரண்டவர் அல்லர்.

முற்போக்குப் பேசிய சிலர் தமிழ் தேசியப் போராட்டம் ஆயுதப் போராட்டமாக உருக்கொண்ட பின்னர் அதன் அலையுடன் அடித்துச் செல்லப்பட்ட சம்பவங்களும் நடந்ததுண்டு. இன்னும் சிலர் பிரத்தியேகமான அரச பதவிகள் பெற்றுச் சுகித்திருந்த வரலாறும் உண்டு. இன்னும் சிலர் குடும்பச் சுமை வந்ததும் அரசியலிலிருந்தும், பொது வாழ்க்கையிலிருந்தும் ஒதுங்கிக் கொண்ட சம்பவங்களும் நிகழ்ந்ததுண்டு. ஆனால் தோழர் ரகுநாதன் அப்படி அடி சறுக்கிய ஒருவர் அல்ல.

தோழர் ரகுநாதன் மிகவும் குறைவாகவே எழுதினார். அவரது முதல் சிறுகதைத் தொகுதியான “நிலவிலே பேசுவோம்” என்ற நூலில் இடம் பெற்ற அந்தத் தலைப்பிலான சிறுகதையே பலரதும் கவனத்தை ஈர்த்து அவருக்கு ஒரு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுக் கொடுத்தது. இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுதி “தசமங்கலம்” என்ற பெயரில் வெளியாகி இலங்கை அரசின் சாகித்திய மண்டலப் பரிசையும் பெற்றது. இவை தவிர “ஒரு பனஞ்சோலைக் கிராமத்தின் எழுச்சி” என்ற சுயசரிதை சார்ந்த நாவல் ஒன்றையும் அவர் எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். அவர் குறிப்பிடும் அந்தக் கிராமம் அவர் பிறந்து வளர்ந்த பருத்தித்துறைக்கு அண்மையில் உள்ள வராத்துப்பளை என்ற கிராமமாகும்.

இவையெல்லாவற்றையும் விட அவரை மக்கள் மத்தியில் நேரடியாக இட்டுச் சென்றது அவர் எழுதி, நெல்லியடி “அம்பலத்தாடிகள்” அரங்கக் குழுவினரால் மேடையேற்றம் செய்யப்பட்ட “கந்தன் கருணை” என்ற இசை வடிவ நாடகமாகும். இந்த நாடகம் வட பகுதியில் 1960களில் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியால் முன்னெடுக்கப்பட்ட ஆலயப் பிரவேச – தேநீர்க்கடைப் பிரவேசப் போராட்டத்தின் போது நடைபெற்ற பிரபலமான மாவிட்டபுரம் கந்தசாமி கோவில் ஆலயப் பிரவேசப் போராட்டத்தை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டதாகும். இது அந்தக் காலகட்டத்தில் ஏராளமான தடவைகள் மேடையேற்றம் செய்யப்பட்டு, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் சாதியத்துக்கும் தீண்டாமைக்கும் எதிரான போராட்டத்துக்கு பெரும் உத்வேகத்தை அளித்தது. இலங்கையில் வேறு எந்தவொரு இலக்கிப் படைப்பும் “கந்தன் கருணை” அளவுக்கு ஒரு மக்கள் போராட்டத்துடன் தொடர்பு பட்டிருக்கவில்லை எனத் துணிந்து கூறலாம்.

தோழர் ரகுநாதன் மட்டுமின்றி, வட பகுதியில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த ஏராளமான எழுத்தாளர்கள் – கே.டானியல், டொமினிக் ஜீவா, யோ.பெனடிக்ற்பாலன், எஸ்.அகஸ்தியர், செ.யோகநாதன், தெணியான், கே.ஆர்.டேவிட், பசுபதி எனப் பலர் முற்போக்கு இலக்கிய இயக்கத்தின் பெரும் தூண்களாக இருந்திருக்கின்றனர்.

இவர்கள் அனைவருமே முற்போக்கு இலக்கியத்தை வரித்துக் கொண்டது எதேச்சையாக நிகழ்ந்ததோ அல்லது வெளியில் இருந்து திணிக்கப்பட்டதோ அல்ல. மாறாக இவர்கள் தமது சமூக விடுதலைக்கான மார்க்கத்தைத் தேடியலைந்த போது, பல்வேறு வழிகளைப் பரீட்சித்துப் பார்த்து, இறுதியாக மார்க்சியமே தமது வழி என்றும், அதைப் பிரயோகிக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியே தமது செயல் களம் என்றும் கண்டு அதனுடன் இணைந்து செயற்பட்டதுடன், அது காட்டிய செல்நெறியில் தமது இலக்கியத்தையும் படைத்தவர்கள்.

இவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற காரணத்தால் இயல்பாகவே இவர்களது இலக்கியங்களில் வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கெதிரான உணர்வுடன், சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கெதிரான உணர்வும் ஊடுருவி நின்றதுடன், அதை வெறும் சாதியக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகாமல் வர்க்கக் கண்ணோட்டத்துடன் எழுதியவர்கள். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் இணைந்து நின்றதன் காரணமாகவே இத்தகைய எழுத்தாளர்கள் தமது சமூகம் கடந்து, இனம் கடந்து, தேசிய ரீதியாகவும், சர்வதேச ரீதியாகவும் அந்தஸ்துப் பெற்றவர்கள்.

இத்தகைய எழுத்தாளர்களில் ஓரிருவரைத் தவிர ஏனைய அனைவரும் தமது இறுதி மூச்சுவரை கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்துடனேயே இருந்தவர்கள். ஆனால் இத்தகைய எழுத்தாளர்கள் மரணித்த பின்னர் அவர்களைத் தரமிறக்கும் முயற்சிகள் நடந்து வருகின்றன. உதாரணமாக, தோழர் கே.டானியல் மரணித்த பின்னர் அவரைப் பற்றிக் கதைப்பவர்கள் அனைவரும் அவரை “தலித் இலக்கிய முன்னோடி” என விளித்து எழுதி வருகின்றனர். ஒருவராவது மறந்தும் அவரை ஒரு “கம்யூனிஸ்ட்” என்று விளிப்பதில்லை. அதன் மூலம் அவரது உண்மையான பிம்பத்தை மறைப்பதுடன், அவர் மீது மறைமுகமாக சாதி ரீதியான முத்திரையும் குத்துகின்றனர்.

டானியலுக்கு நடந்த அதே கைங்கரியம் இப்பொழுது தேழர் ரகுநாதன் மரணித்த பின்னர் அவருக்கும் நடக்கிறது. அவரைப் பற்றி எழுதிய சில ஊடகங்கள் அவரை “சமூக விடுதலைப் போராளி”, என்றும், “தலித் இலக்கிய முன்னோடி” என்றும் விளித்தெழுதுகின்றன.. இங்கும் டானியலுக்கு நடந்த அதே முத்திரை குத்தல் நடைபெறுகின்றது. தோழர் ரகுநாதனின் ஆதாரசுருதியான “கம்யூனிஸ்ட்” என்ற அடையாளம் திட்டமிட்டு இருட்டடிப்புச் செய்யப்படுகிறது. சில வேளைகளில் இந்த முத்திரை குத்தல் தோழர் டொமினிக் ஜீவாவுக்கும் பின்னர் நடக்கலாம்.

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விடயம் என்னவெனில், ஏனைய பல முற்போக்கு எழுத்தாளர்களும் தமது படைப்புகளில் தொழிலாளர்கள் – விவசாயிகள் பிரச்சினையுடன், வர்க்க ரீதியாகவும் சாதி ரீதியாகவும் ஒடுக்கப்பட்ட தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பிரச்சினை பற்றியும் எழுதி இருக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களுக்கு எந்தவித சாதீய அடையாள முத்திரையும் குத்தாத இந்த ‘இலக்கிய விமர்சக ஜம்பவான்கள்’, ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து வந்து முற்போக்கு இலக்கியம் படைத்தவர்களுக்கு மட்டும் சாதீய முத்திரை குத்துவதன் நோக்கம் என்ன? துல்லியமாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் இதுவும் ஒரு சாதீய மனோபாவத்தின் வெளிப்பாடுதான்.

முற்போக்கு இலக்கியம் தமிழ் மண்ணில் முகிழ்த்தெழுந்த காலத்தில் பழமைவாதிகளும், சனாதனியர்களும், முற்போக்கு இலக்கியத்தை “இழிசனர் இலக்கியம்”, “கொச்சைத் தமிழ் இலக்கியம்” (பண்டிதத் தமிழை விடுத்து பேச்சுவழக்கில் எழுதப்பட்டதால்) என்று வசைபாடியதுடன், கேலியும் செய்தனர். ஆனால் காலப்போக்கில் அந்த வசை பாடல்களும், அதைப் பாடியவர்களும் காலவெள்ளத்தால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டனர்.

இப்பொழுது புதிய சனாதனியர்கள் தோழர்கள் டானியல், ரகுநாதன் போன்றவர்களின் முழு மானிட நேயத்தையும் அளாவிய முற்போக்கு எழுத்துக்களை வெறுமனே “தலித் இலக்கியம்” என வரையறுப்பது அவர்களுக்குச் செய்யும் அவமரியாதை மட்டுமின்றி, முழு முற்போக்கு இலக்கியத்தையும் இழிவு செய்வதுமாகும். இந்த வரையறுப்பு வெளிப்பார்வைக்கு அவர்களை பெருமைப்படுத்துவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவர்களை இழிவுபடுத்துவதாகும்.

இந்த இழிவான செயலில் ஈடுபடுபவர்களில் அந்தரங்கமான பிற்போக்கு நோக்கம் கொண்டவர்கள், விவரம் அறியாவர்கள் ஆகியோர் மட்டுமின்றி, சில ‘முற்போக்கு’ முலாம் பூசியவர்களும் இருப்பதுதான் கண்டனத்துக்குரியதாகும்.

தோழர்கள் டானியல், ரகுநாதன் போன்றவர்கள் வெறும் “தலித் எழுத்தாளர்கள்” அல்ல, அவர்கள் பெருமைக்கும் புகழுக்கும் உரிய “முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள்” என நாம் முரசறைந்து, உறுதியுடன், உரத்துச் சொல்ல வேண்டும்.

இதழ் 93, கட்டுரை 1

செப்ரெம்பர் 6, 2018

இலங்கை கம்åனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரும், சிறந்த கல்விச் சிந்தனையாளர்களில் ஒருவருமான தோழர் மு.கார்த்திகேசன் அவர்கள் மரணித்த (1977) 41ஆவது ஆண்டு நினைவாக, அண்மையில் காலமான தோழர் என்.கே.ரகுநாதன் அவர்கள் எழுதிய இக்கட்டுரை பிரசுரமாகின்றது.

அர்ப்பணிப்புடன் பணிபுரிந்த

மார்க்சியவாதி

– என்.கே.ரகுநாதன்

யாழ்ப்பாண மண்ணில் மார்க்சியக் கருத்துக்கள் வேரூன்றாத காலம். ஈ.வே.ரா. பெரியார், அண்ணாத்துரை ஆகியோரின் பகுத்தறிவு – நாஸ்திகக் கொள்கைகள் பெருமளவு பரவியிருந்தன. தமிழகத்திலிருந்து வெளிவந்த குடியரசு, திராவிட நாடு போன்ற பத்திரிகைகளும் அவ்வியக்கத்தின் இலக்கிய வெளியீடுகளும் இவற்றுக்கு அடிகோலின. தமிழகத்திலிருந்து இலங்கை வந்த சோ.இராமசாமி என்ற ஓர் இளைஞர், யாழ்ப்பாணம் கே.கே.எஸ். வீதியில் தமிழ் பண்ணை என்ற பெயரில் ஒரு புத்தக நிலையத்தை ஆரம்பித்து மேற்குறிப்பிட்ட இயக்கப் பத்திரிகைகள் புத்தகங்களை விற்பனை செய்து கொண்டிருந்தார். சமூக மாற்றத்தில் ஆர்வம் கொண்ட யாழ். இளைஞர்கள் சிலர் தமது வாசிப்பு வேட்கையினால் இக்கொள்கையில் மூழ்கித் திளைத்தனர்.

அந்நாட்களில், வீரகேசரிப் பத்திரிகையின் யாழ் நிருபராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த அச்சுவேலியைச் சேர்ந்த நா.செல்லத்துரை என்பவர், இக்கொள்கையை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் மிகுந்த அக்கறை செலுத்தினார். அதன் காரணமாக இந்த இளைஞர்கள் அனைவரையும் ஒன்று திரட்டி, இலங்கையில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அமைக்க முற்பட்டார். அந்த ஆரம்பக் கூட்டத்தை தொடங்குவதற்கு பட்டினத்தில் வசதியான ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது.

அப்போது, மிகவும் கஸ்டமான பின்னணியில் கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துப் பட்டதாரியான ஒரு இளம் ஆசிரியர், யாழ் இந்துக் கல்லூரியில் ஆங்கில ஆசிரியராகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். திருமணமாகிவிட்டது. யாழ்ப்பாணம் பெரியாஸ்பத்திரிக்குப் பின்பக்கமுள்ள விக்டோரியா வீதியில் வசதியாக அமைந்ததொரு வீட்டில் அவர் குடியிருந்தார். பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது கம்யூனிசக் கொள்கையிலும் இறுக்கமான பற்றுக்கொண்டு, சமூக முன்னேற்ற நடவடிக்கைகளிலும் பங்குபற்றிக் கொண்டிருந்தார். குறிப்பாக இளைஞர்களின் முன்னேற்றச் செயற்பாடுகளில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டு உழைத்தார். அவர்தான் தோழர் மு.கார்த்திகேசன். செல்லத்துரை அவருடைய இல்லத்திலேயே இலங்கை தி.மு.க. அங்குரார்ப்பணக் கூட்டத்தை நடத்துவதற்கு ஒழுங்கு செய்தார். இலங்கையில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. செல்லத்துரை செயலாளராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். கழகத்தில் இளைஞர்களான டொமினிக் ஜீவா, டானியல், கவிஞர் பசுபதி ஆகியோரும் நானும் இணைந்து பணியாற்றினோம்.

இரண்டொரு வருடங்கள்தான் தி.மு.க.வின் பெயர் அடிபட்டது. வட இலங்கையில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வேரூன்றி சமூக மாற்றத்துக்கான செயற்பாடுகளில் ஈடுபடத் தொடங்கியதும் தி.மு.க. இருந்த இடம் தெரியாமலே மறைந்துவிட்டது.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்றால் தொழிற்சங்கப் போராட்டம், முதலாளி வர்க்கத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் மற்றும் பயங்கரவாத நிகழ்வுகள் என்றுதான் ஆரம்ப காலத்தில் சாதாரண மக்களிடம் எண்ணங்கள் பரவியிருந்தன. இதன் காரணமாக, கம்யூனிஸ்ட் எனப்படுபவன் மிறாய்ப்பானவனாகவும், கடும் போக்குடையவனாகவும், விரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுபவனாகவும் இருப்பான் என்பது பொதுவான கணிப்பீடு. உண்மையில் மக்களைச் சுரண்டி வாழ்பவர்களே இத்தகைய கருத்துக்களைப் பரப்பியவர்களாவர்.

இந்த அடிப்படையில் தோழர் கார்த்திகேசனை அணுகுபவர்கள் பெரும் ஆச்சரியத்துக்குள்ளாவர். காரணம், கார்த்திகேசன் மிகவும் சாதுவான போக்குடையவர். மற்றவர்களின் பிரச்சினைகளை அணுகுவதில்; நிதானப் போக்குடையவர். ஏந்நேரமும் சிரித்த முகம். நண்பர்களாயிருந்தாலென்ன, உதவி கோரிவரும் புதியவர்களாயிருந்தாலென்ன அவர்களை உபசரிப்பதில் அவரும் அவருடன் இணைந்து துணைவியாரும் பெரும் கரிசனை காட்டுவார்கள். அப்படியான ஒரு குடும்பத்தை மிக அரிதாகவே காண முடியும்.

யாழ்ப்பாணத்தில் அக்காலத்தில் தாண்டவமாடிய சாதிக்கொடுமை காரணமாக, வடபுலத்தின் பல பகுதிகளிலும் வாழ்ந்த தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மத்தியில் துளிர்த்தெழுந்த இளைஞர்கள் ஒன்றுகூடி, இதற்கு ஒரு விடிவு காண்பதற்காக ஓர் அமைப்பினை உருவாக்கினர். இந்த இளைஞர்கள் எம்.சி.சுப்பிரமணியம், எஸ்.ஆர்.ஜேக்கப் காந்தி, யோவெல் போல், ஜி.நல்லையா என்ற வரிசையில் அமைந்தனர். அமைப்பு பட்டினத்தில் அமைந்திருக்க வேண்டுமென்ற நோக்கத்தாலும், முதன்மை இளைஞர் எம்.சி.சுப்பிரமணியம் பட்டினத்தில் வாழ்ந்தமையாலும் யாழ்ப்பாணம் ஆரியகுளப் பகுதியில் சன்மார்க்க ஐக்கிய வாலிபர் சங்கம் என்ற பெயரில் ஒரு சங்கத்தை நிறுவித் தொழிற்பட்டனர்.

மகாத்மா காந்தியின் சத்தியாக்கிரகப் போராட்டத்தில் தீண்டாமை ஒழிப்பும் முக்கிய இடம் பெற்ற ஒரு கொள்கைப் பிரகடனமாகும். இதனால் மேற்குறிப்பிட்ட இளைஞர்கள் காந்தியின் வழியில் தமது பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டனர். உதாரணமாக, எஸ்.ஆர்.ஜேக்கப் என்ற இளைஞர், தன் பெயருடன் காந்தியின் பெயரையும் இணைத்து ஜேக்கப் காந்தி என்று பெயர் சூட்டிக் கொண்டார். அதேவேளை மகாத்மாவின் சத்தியாக்கிரக வழிக்கு எதிராக, சுபாஸ் சந்திரபோஸ் என்ற மாவீரர், தீவிரவாதப் போக்கில் படை நடத்தினார். சாதியடக்குமுறைக்கு எதிராக தீவிரப்போக்கு தவிர்க்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தோ என்னவோ, சந்திரபோசுக்கு தலைவணங்கி எம்.சி.சுப்பிரமணியம் தனக்குப் பிறந்த முதல் மகனுக்கு சுபாஸ் சந்திரபோஸ் என்று பெயர் சூட்டி மனநிறைவடைந்தார். இந்நிகழ்வுகள் சாதியடக்குகுறைக்கெதிராக கிளர்ந்தெழுந்த மேற்கூறப்பட்ட இளைஞர்களின் போராட்ட உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துவனவாக அமைந்தன.

சன்மார்க்க ஐக்கிய வாலிபர் சங்கம் என்ற அமைப்பின் செயற்பாடுகளும், விரிவாக்கமும் எதிர்பார்த்த குறிக்கோளை அடைவதற்குரிய பலனைத் தரவில்லை. வதிரி, பருத்தித்துறை, மல்லாகம், சாவகச்சேரி போன்ற பல இடங்களில் மேற்படி சங்கத்தின் விளைவாக வெவ்வேறு பெயர்களில் பல சங்கங்கள் அமைக்கப்பெற்று இயங்கி வந்தாலும் அவை, ஓர் ஊர்ச்சங்கம், அல்லது வாசிகசாலை என்ற அளவிலேயே இயங்கி வந்தன. இதன் காரணமாக மிகவும் பரந்த மட்டத்திலும் ஒன்றிணைந்த செயற்பாட்டளவிலும் ஒரு இயக்கத்தை அமைக்க வேண்டிய நிலைப்பாடு ஏற்பட்டது. மேலே குறிப்பிட்ட எம்.சி.சுப்பிரமணியம், ஜேக்கப் காந்தி, யோவெல் போல், ஜி.நல்லையா போன்ற முன்னணி இளைஞர்களுடன் புதிய தலைமுறை இளைஞர்களும் சேர்ந்து ‘அகில இலங்கைச் சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபை’ என்ற விரிவான இயக்கத்தை ஆரம்பித்தனர். எம்.சி.சுப்பிரமணியம் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றார். புத்திளைஞர்களான கே.வி.செல்வரத்தினம், கவிஞர் பசுபதி இருவரும் இணைச் செயலாளர்களாகப் பணியாற்றினர்.

எவ்வளவோ சிறப்புகளைப் பெற்றிருந்தபோதும், தமிழனிடம் நிலை கொண்டிருந்த சாதிவெறி மிகவும் இழிவானது என்பது உலகறிந்த விடயம். இந்த இழிதகமையின் விளைவாக வில்லூன்றி மயானத்தில் இடம்பெற்ற துப்பாக்கிச் சூட்டினால் ஏற்பட்ட கொலைச் சம்பவமொன்று நடைபெற்றது. ஒரு பிரேதத்தைச் சுட்டெரிக்கச் சென்றவர்கள் மீது, சாதி வெறியர்கள் சுட்டதினால், முதலி சின்னத்தம்பி என்ற ஓர் இளம் குடும்பஸ்தர் பலியானார். உயிர் பிரிந்த பின் அந்த உடலைச் சுட்டெரிக்க சுடுகாட்டில் இடம் தராத மேலான நாகரிகம்தான் தமிழனின் நாகரிகம்.

சன்மார்க்க ஐக்கிய வாலிபர் சங்கம் செயற்பட்ட காலத்தில், அதாவது 1945ம் ஆண்டில்தான் இந்தக் கொடூரச் சம்பவம் நிகழ்ந்தது. இதனால் எழுச்சியுற்ற சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையைச் சேர்ந்த தலைவர்களும், இளைஞர்களும் தமது விடுதலைப் போராட்டப் பணிகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டனர்.

அந்தக் காலத்தில்தான், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் யாழ்ப்பாணக் கிளை ஆரம்பிக்கப்பட்ட வேளையில், பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து திரும்பிய தோழர் கார்த்திகேசன் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கப் பணிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார். தி.மு.கழகம் தொடங்கப்பட்டு, அது இயங்க முடியாமல் நின்று போகவே, இளைஞர்கள் அனைவரும் காத்தியின் வழிகாட்டலில் இயங்கத் தொடங்கினர்.

வில்லூன்றிப் படுகொலையினால் பாதிக்கப்பட்ட சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபை, தன் பணிகளை மேலும் விரிவுபடுத்தி செயற்படத் தொடங்கியது. முதலில் மகாத்மா காந்தியின் சாத்வீக வழிகளிலும், பின் சுபாஸ் சந்திரபோசின் தீவிரவாதப் போக்கிலும் நம்பிக்கை கொண்டு இயங்கிய எம்.சி.சுப்பிரமணியத்துக்கு அப்பாதைகள் பயன்படாத காரணத்தால் தோழர் கார்த்திகேசனின் வழிகாட்டலில் முன்னேற்றத்தைக் கண்டார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்து, சிறுபான்மைத் தமிழர்களின் விடுதலைக்கான போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றார். சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையே கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஓர் உப ஸ்தாபனமாக இயங்கத் தொடங்கியது. இதன் காரணமாக, புரட்சியை ஏற்றுக்கொள்ளாத மிதவாதிகளான ஜேக்கப் காந்தி, யோவெல் போல், ஜி.நல்லையா, கே.வி.செல்வரத்தினம் போன்றோர் மகாசபையிலிருந்து விலகிச் சென்றனர். எம்.சி. தலைவராகவும், பசுபதி செயலாளராகவும் மற்றும் துடிப்பான இளைஞர்கள் பங்காளிகளாகவும் இணைந்து மகாசபைப் பணிகளை முன்னெடுத்துச் சென்றனர். தோழர் கார்த்திகேசன்தான் இதற்கு மூலகாரணமாக இருந்து செயற்பட்டார்.

சுடுகாட்டுப் பிரச்சினைதான் முதலில் தோன்றியது. சாதி வெறியர்களான பிற்போக்குவாதிகள்தான் இதற்கு வழிகோலினர். அதனைத் தொடர்ந்து பல போராட்டங்கள் வெடித்தன.
ஆலயப் பிரவேசம்,
தேனீர்க்கடைப் பிரவேசம்,
பாடசாலை அனுமதி,
அத்துடன் சுடுகாட்டுப் பிரவேசம்
என்று வடமாநிலத்தின் பல பிரதேசங்களிலும் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன.

நல்லூர் கந்தசாமி கோயில், பன்றித்தலைச்சி அம்மன் கோயில், இறுதியாக மாவிட்டபுரம் கந்தசாமி கோயில் என்று மேலும் பல கோயில்களில் அகிம்சைப் போராட்டம் நடத்தி அவ்வாலயங்களை சகல மக்களும் வணங்குவதற்காக திறந்து வைத்தார்கள்.

ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவன் தேனீர்க்கடைக்கு வெளியே நின்றுதான், அதுவும் கறள் பேணியில் தேனீர் குடிப்பது நடைமுறையாக இருந்தது. மகாசபைப் போராட்டத்தினால் சகல கடைகளிலும் உள்ளே சென்று இருக்கைகளில் அமர்ந்து உணவு உண்ணவும், தேனீர் அருந்தவும் வழி பிறந்தது.

பெரிய பாடசாலைகளில் சிறுபான்மைத் தமிழர்களின் பிள்ளைகள் படிக்க முடியாது. ஊரிலுள்ள சிறிய பாடசாலைகளில் ஐந்தாம் வகுப்புவரைதான் படிப்பு. மகாசபையின் செயற்பாடுகளால், தற்போது எல்லாப் பாடசலைகளிலும் எல்லாப் பிள்ளைகளும் படிக்கலாம்.

முதலி சின்னத்தம்பி சுட்டுக் கொலை செய்யப்பட்ட வில்லூன்றிச் சுடலைச் சம்பவத்தின் பின், அந்தக் கொடுமையை எதிர்த்துப் போராடி மூன்று ஆண்டுகளின் பின்பு, அச்சுடலையில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் பிணங்களும் எரிக்கப்படத் தொடங்கின. இப்போது, எந்தச் சுடலையிலும் யாரும் தமது பிணங்களை எரிக்கலாம், புதைக்கலாம்.

எம்.சி.சுப்பிரமணியம் சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையின் தலைவராக மட்டும் இருந்து பணியாற்றியிருந்தால் இத்தனை சமூக மாற்றங்களும் ஏற்பட்டிருக்குமா? என்பது கேள்விக்குரிய விடயம். அவர் ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டாக இருந்தபடியால்தான் கொடிய சாதிவெறி பிடித்த யாழ். மண்ணில் இத்தனை சாதனைகளையும் வெற்றிகரமாகச் செய்ய முடிந்தது.

கார்த்திகேசன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முடிவுகள் தீர்மானங்களோடு மட்டும் நின்றவரல்லர். எந்தப் போராட்டங்கள் நடந்தாலும் அந்தப் போராட்டத் தோழர்களுக்கு உற்ற வழிகாட்டியாகச் செயற்பட்டு, களத்திலுமிறங்கிப் போராடியராவர்.

கம்யூனிச சித்தாந்தம் என்றால், தொழிலாளர் விவசாயிகளின் உரிமைப்போராட்டம், முதலாளி வர்க்கத்துக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் என்று பொதுவான ஒரு கண்ணோட்டம் உண்டு. மார்க்சும் வர்க்க பேதமற்ற, ஏற்றத்தாழ்வற்ற ஒரு உலகைப் படைக்கவே தனது சித்தாந்தத்தை உருவாக்கினார். அந்த வழியில் ஒரு சமத்துவ உலகுக்கு எதிரான கருத்துக்கள், கொள்கைகள், செயற்பாடுகள் இருக்கும் ஒரு தேசத்தில் அல்லது நாட்டில் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வுக்கெதிராகச் செயற்பட்டு சமாதான சகவாழ்வை உண்டாக்குவதே முக்கியமாகும்.

யாழ்ப்பாணத்தைப் பொறுத்தவரை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முனனெடுப்பில், பஸ் தொழிலாளர் போராட்டம், சுருட்டுத் தொழிலாளர் போராட்டம், மட்பாண்டத் தொழிலாளர் போராட்டம், சீமெந்துத் தெரிலாளர் போராட்டம் எனப் பல போராட்டங்கள் வெடித்து, வெற்றிகளையும் ஈட்டித் தந்துள்ளன. அதேவேளை இந்த மண்ணில் தீண்டாமை எனும் கொடிய நோய் வேரூன்றியிருந்தமை காரணமாக, அந்தத் தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டங்களையே கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முன்னின்று நடத்தி, பெரும் வெற்றிகளையும் சாதித்துள்ளது. இந்த வகையில், யாழ்ப்பாணக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பங்களிப்பு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கது என்பதில் கருத்து வேறுபாடு கிடையாது.

யாழ்ப்பாணத்தில் நிறுவனரீதியாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆரம்பிக்கப்படுவதற்கு முன் தோழர் காத்தி அவ்வியக்கத்தை தனியாக இருந்து வளர்த்தெடுத்தார் என்று முன்பு கூறப்பட்டுள்ளது. நிறுவனமாகக் கட்சி ஆரம்பித்தபின் புத்திஜீவிகளும் சாதாரண மக்களுமாகப் பல தலைவர்கள் இப்பணியில் ஈடுபட்டுழைத்தனர். அ.வைத்திலிங்கம், பொன்.கந்தையா, அ.ராமசாமி ஐயர், ஐ.ஆர்.அரியரத்தினம், டாக்டர் சீனிவாசகம், ஆர்.ஆர்.பூபாலசிங்கம், டொமினிக்ஜீவா, டானியல், வி.ஏ.கந்தசாமி என்று பலரைக் குறிப்பிடலாம். கட்சித் தோழர்களாக இருந்தாலென்ன சிலருக்குச் சில குடும்பச் சுமைகள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் இருக்குமாயின் அவர்களின் செயற்பாடுகளில் சில பின்னடைவுகள் தோன்றக்கூடும். ஆனால் கார்த்திகேசன், தன் இறுதிக் காலம்வரை தூய்மையான அர்ப்பணிப்போடு தன்னைக் கட்சிப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தி வாழ்ந்த புனிதர் ஆவர்.

அவர் நாமம், மார்க்சியவாதிகளிடையில் மட்டுமல்ல, சாதாரண மனிதரிடையிலும் என்றும் வாழும்!

என்.கே.ரகுநாதன்:
நீண்டகால கட்சித் தோழரும், தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்க முக்கியஸ்தருமாவர்.

குறளும் கறளும்

யாழ்ப்பாணத்தில் தேநீர்க்கடைப் பிரவேசம் நடைபெற்ற நாட்களில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கென உணவகங்களில் பழைய கறள் பேணிகளில் தேநீர் வழங்கினார்கள். இதை –
“குறள் படித்த தமிழனுக்கு
கறள் படிந்த பேணியா?”

என எதுகை மோனையுடன் குத்தலாகச் சொன்னார் கார்த்திகேசன்.

(இக்கட்டுரை தோழர் மு.கார்த்திகேசன் அவர்களின் 25ஆவது ஆண்டு நினைவாக 2002இல் அவரது புதல்வியர்களில் ஒருவரான ஜானகி பாலகிருஸ்ணன் அவர்கள் தொகுத்த பலரின் கட்டுரைகள் அடங்கிய “கம்யூனிஸ்ட் கார்த்திகேசன்” என்ற தொகுப்பு நூலிலிருந்து நன்றியுடன் எடுத்துப் பிரசுரிக்கப்படுகின்றது)