வானவில் இதழ் 93

செப்ரெம்பர் 6, 2018

செய்ய வேண்டியது என்ன?

லங்கை பிரித்தானியரிடமிருந்து 1948 பெப்ருவரி 4ஆம் திகதி சுதந்திரமடைந்து 60 வருடங்கள் நிறைவடைந்துவிட்டன. இந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தச் சின்னஞ்சிறிய நாட்டில் எத்தனையோ போராட்டங்கள் நடந்து பல்லாயிரம் மனித உயிர்கள் செத்து மடிந்ததுடன், மனிதக் குருதி வெள்ளமெனப் பாய்ந்தோடியுள்ளது. இவற்றுக்கெல்லாம் காரணம் ஆட்சிபீடத்தில் அமர்ந்த மக்கள் விரோத அரசுகளும், அவற்றுக்கு ஆதரவளித்த அந்நிய வல்லாதிக்க சக்திகளும்தான்.

முதன்முதலாக 1953 ஓகஸ்ட் 12ஆம் திகதி அன்றைய ஐ.தே.க. அரசு மக்கள் மீது ஏராளமான பொருளாதாரச் சுமைகளைச் சுமத்தியதால், மக்கள் ஹர்த்தால் போராட்டம் ஒன்றில் குதித்து அன்றைய அரசையே பதவியில் இருந்து தூக்கி வீசினர். இந்தப் போராட்டம்தான் சுதந்திர இலங்கையின் பிற்போக்கிற்கு எதிரான முதலாவது மக்கள் போராட்டமாகும்.

அந்தப் போராட்டத்தின் விளைவாக 1956இல் நாட்டில் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையில் ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, மக்கள் நலன்பேண் அரசு ஒன்று உருவானது. அவர் இலங்கையின் தேசிய சுதந்திரம், சுயாதிபத்தியம், பிரதேச ஒருமைப்பாடு என்பனவற்றைப் பாதுகாப்பதற்காகவும், தேசிய பொருளாதாரம், கலாச்சாரம், கல்வி என்பனவற்றைக் கட்டி எழுப்புவதற்காகவும், தேசிய இனப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்காகவும் பல்வேறு பாரிய முயற்சிகளை எடுத்தார். அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத உள்ளுர் மற்றும் வெளிநாட்டுச் சக்திகள் 1959இல் அவரைப் படுகொலை செய்தன.

அதற்கு முன்னதாக, இலங்கையின் தேசிய ஒருமைப்பாட்டைச் சீர்குலைக்கவும், இனங்களுக்கிடையில் மோதலை உருவாக்கவும் சிங்கள – தமிழ் பிற்போக்கு இனவாத சக்திகள் 1958இல் இனவன்செயலை உருவாக்கின.

அதன் பின்னர் பண்டாரநாயக்கவின் கொள்கைகளை முன்னெடுத்துச் செல்லும் வகையில் அவரது மனைவி சிறீமாவோ 1960இல் தேர்தலில் வெற்றிபெற்று பதவிக்கு வந்தார். அவரது அரசை 1962இல் இராணுவச் சதி மூலம் தூக்கி எறிவதற்கு இதே உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு சக்திகளால் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டு, அது முறியடிக்கப்பட்டது.

1970இல் மீண்டும் சிறீமாவோ தலைமையில் முற்போக்கு சக்திகளும் இணைந்த அரசு உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால், 1971 ஏப்ரலில் ஆயுதக் கிளர்ச்சியின் மூலம் அந்த அரசைத் தூக்கி எறிவதற்காக ஜே.வி.பி. என்ற இயக்கத்தின் மூலம் உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகள் மீண்டும் ஒரு முயற்சியில் இறங்கின. அந்த முயற்சியும் முறியடிக்கப்பட்டது.

1977இல் ஐ.தே.க. தலைமையில் வரலாற்றிலேயே முதல் தடவையாக மிகவும் மோசமான வலதுசாரி அடக்குமுறை அரசு ஒன்று உருவானது. அந்த அரசின் தலைவரான படுபிற்போக்குவாதியும், அமெரிக்க அடிவருடியுமான ஜே.ஆர்ஜெயவர்த்தன, ஆட்சிக்கு வந்தவுடனேயே 1977இல் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான பாரிய வன்செயலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டார். இதர பகுதி மக்கள் மீதும் கடுமையான அடக்குமுறை ஏவப்பட்டதுடன், 1978இல் சர்வாதிகாரத்தனமான அரசியல் அமைப்பும் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது.

ஜே.ஆரின் அரசு 1981இல் மலையகத் தமிழ் மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலும் அவர்களுக்கெதிரான இனவன்செயலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது.

பின்னர் அதுவரை காலமும் நிகழ்ந்த வன்செயல்களுக்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தது போல 1983 யூலையில் தமிழ் மக்கள் மீது வரலாறு காணாத இனவன்செயலை அவரது அரசு கட்டவிழ்த்துவிட்டு, பல நூறு உயிர்களைக் காவு கொண்டது.

அத்துடன் நின்றுவிடாது ஜே.ஆர்.அரசு தனது ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களின் ஆலோசனைப்படி தமிழ் மக்கள் மீது நேரடி இராணுவ ஒடுக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது. இதே சர்வதேச – பிராந்திய வல்லாதிக்க சக்திகள் மறுபுறத்தில் தமிழ் பிற்போக்கு சக்திகளின் பின்னால் இருந்து நாட்டைப் பிரிக்கும் போராட்டத்தையும் தூண்டிவிட்டன. அதன் மூலம் 30 வருடங்களாக உள்நாட்டுப் போர் ஒன்றை உருவாக்கி நாட்டை எல்லா வழிகளிலும் அழித்து நாசம் செய்தன.

இந்த யுத்த காலத்தில் எப்படித் தமிழ் இளைஞர்கள் தனிநாட்டுக்கான போராட்டம் என்ற போர்வையில் யுத்தகளங்களில் ஆயிரக்கணக்கில் அழிக்கப்பட்டார்களோ, அதேபோல் 1988 – 89 காலகட்டத்தில் ஜே.வி.பி. என்ற எதிர்ப்புரட்சிகர இயக்கத்தின் மூலம் தவறான ஆயுதப் போராட்டம் ஒன்று மேற்கொள்ளப்பட்டு பல்லாயிரக்கணககான சிங்கள இளைஞர்களும் அழிக்கப்பட்டனர். ஆக, ஏககாலத்தில் தனிநாட்டுப் போராட்டம் என்று சொல்லியும், புரட்சி என்று சொல்லியும் இலங்கையின் பெரும் தொகையான இளைஞர் சக்தி திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த வல்லாதிக்க சக்திகள் நாட்டைப் பிரிப்பதற்கான யுத்தத்தில் ஈடுபட்ட பிரிவினைவாத சக்திகளுக்கு அரசியல் ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதியாகவும், ஆயுத ரீதியாகவும் உதவி செய்த அதேநேரத்தில், மறுபுறத்தில் அரச இராணுவத்துக்கு சகல வழிகளிலும் உதவி பிரிவினைவாதிகளை அழிக்கவும் உதவினர். இது இரு எதிரெதிரான சக்திகளை ஒரே நேரத்தில் பயன்படுத்தி ஒரு நாட்டைச் சீரழிக்கும் புதியவகை ஏகாதிபத்தியத் தந்திரோபாயமாகும்.

பிரிவினைவாதிகளை ஒழித்துக்கட்டி, நாட்டின் தேசிய சுதந்திரம், சுயாதிபத்தியம், பிரதேச ஒருமைப்பாடு என்பனவற்றை மீண்டும் பாதுகாத்து, நாட்டை புதியதொரு பொருளாதார சுபீட்சத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்கையில், தாமே பிரிவினைவாதிகளுக்கு எதிரான போரில் அரசை ஆதரித்து சகல உதவிகளும் வழங்கிவிட்டு, பின்னர் அரசு மீது போர்க்குற்றச்சாட்டு, மனித உரிமை மீறல் குற்றச்சாட்டு என்பனவற்றைச் சுமத்தி, இறுதியில் அதை வைத்தே இலங்கையில் தமக்குச் சார்பான ஆட்சி மாற்றம் ஒன்றையும் இந்த வல்லாதிக்க சக்திகள் செய்து முடித்துள்ளனர்.

அந்த ஆட்சி மாற்றத்தின் மூலம் இலங்கையின் வளங்களைக் கொள்ளையிடுவது ஒருபுறமிருக்க, இலங்கையைத் தமது உலகளாவிய இராணுவ மூலோபாயத் திட்டத்துடன் இணைப்பதற்கும் திட்டமிட்டு வேலை செய்கின்றனர். ஆனால் அவர்களது திட்டங்களை மக்கள் இனம்கண்டு, அவற்றை அமுல்படுத்தும் கருவியாகச் செயல்படும் தற்போதைய ரணில் – மைத்திரி அரசை மக்கள் எதிர்க்க ஆரம்பித்ததும், இலங்கையில் பலவிதமான சூழ்ச்சிகரமான திட்டங்களைச் செயற்படுத்த ஆரம்பித்துள்ளனர்.

அரசியல் ரீதியாக அதற்காகப் பல நடவடிக்கைகளை அவர்கள் எடுத்து வருகின்றனர்.

பிரிவினைவாத, பயங்கரவாத, பாசிச பிரிவினைவாத சக்திகளைத் தோற்கடித்த அரசியல் தலைமையையும், களத்தில் போராடிய வீரர்களையும் பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் அவர்கள் மீது பொய்யான வழக்குகளைத் தொடுத்து அவர்களைத் தொல்லைக்கு உள்ளாக்குகின்றனர்.

நாட்டில் இனங்களுக்கிடையில் நல்லிணக்கம் உருவாக வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டே, சில வெளிநாட்டு சக்திகள் சிங்கள – தமிழ் – முஸ்லிம் தீவிரவாத சக்திகளுக்குப் பின்னால் இருந்து ஆதரவளித்து நாட்டில் மீண்டும் இனமோதலை உருவாக்க முயல்கின்றன.

அதுமாத்திரமின்றி, தென்னிலங்கையிலும், வடக்கிலும் பலவிதமான பாதாள உலகக் குழுக்கள், அராஜகக் குழுக்கள் என்பனவற்றை உருவாக்கி, யுத்தத்தை முடிவுகட்டியதால் கிடைத்த அமைதியான வாழ்க்கையை மக்கள் வாழவிடாமல் அச்சத்தில் தவிக்க வைத்துள்ளனர்.

பொதுவாக இளம் சந்ததியினர்தான் சமூக நீதிக்கான போராட்டங்களில் முன்நிற்பர். அப்படியானவர்களைத் திசைதிருப்புவதற்காக இளைஞர்கள், மாணவர்கள் மத்தியில் திட்டமிட்ட முறையில் போதைப் பொருள் பாவனை நாடு பரந்த ரீதியில் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறு இலங்கையின் வரலாற்றை எடுத்து நோக்கினால் ஏகாதிபத்திய சக்திகளும், அவர்களுடைய உள்நாட்டு அடிவருடிகளும் இணைந்து நாடு சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து இலங்கையைத் தமது வேட்டைக்களமாக மாற்றுவதற்கு தொடர்ச்சியான நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருவதை அவதானிக்க முடியும்.

இந்தப் பிற்போக்கு சக்திகளின் சகலவிதமான நடவடிக்கைகளையும் மக்களின் ஆதரவுடன் முறியடித்துத்தான், 1956, 1970, 1994, 2000, 2005, 2010 ஆகிய ஆண்டுகளில் ஏகாதிபத்திய விரோத, தேசபக்த சக்திகள் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியுள்ளன. அதன் மூலம் இலங்கையின் தேசிய சுதந்திரம், பொருளாதாரம், கலாச்சாரம் என்பனவற்றையும், சாதாரண மக்களின் வாழ்வுரிமைகளையும் ஓரளவாவது பாதுகாக்க முடிந்தது.

ஆனால் 2015 ஜனவரி 8இல் அரசியல் சூழ்ச்சிகளின் மூலம் ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசொன்றைப் பதவியில் இருத்தியதின் மூலம், அதுவரைகாலமும் முற்போக்கு அரசுகளால் ஏற்படுத்தப்பட்ட நாட்டுக்குச் சார்பான, மக்களுக்குச் சார்பான முன்னேற்றங்கள் அத்தனையையும் தலைகீழாக மாற்றியமைக்க முயற்சிகள் நடைபெறுகின்றன.

எனவே முற்போக்கு – தேசபக்த சக்திகளினதும், நாட்டை நேசிக்கின்ற மக்களினதும் இப்போதைய கடமை, இனி வரப்போகின்ற மாகாணசபை, நாடாளுமன்ற, ஜனாதிபதித் தேர்தல்களில் அவைரும் ஓரணியாக உறுதியுடன் நின்று தற்போது ஆட்சியில் இருக்கும் ஏகாதிபத்தியத்தாலும். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஜே.வி.பி. போன்ற இனவாத சக்திகளாலும் ஆதரிக்கப்படுகின்ற ரணில் – மைத்திரி அரசைத் தோற்கடிப்பதுதான்.

இனம், மொழி, மதம், பிரதேசம், அரசியல் வேறுபாடு கடந்து இந்தத் தேசியக் கடமை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றுமூன்றினை வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 93_2018

Advertisements

வானவில் இதழ் 92

ஓகஸ்ட் 19, 2018

மாகாண சபைத் தேர்தலில்

தமிழ் பிற்போக்கு இனவாத சக்திகளைத்

தோற்கடிக்க வேண்டும்!

தவிக்காலம் முடிவடைந்த சில மாகாண சபைகளுக்கு உரிய காலத்தில் தேர்தல் நடத்தாது அரசாங்கம் இழுத்தடித்து வருகிறது. இதே நேரத்தில் வட மாகாண சபை உட்பட வேறும் சில மாகாண சபைகளின் பதவிக் காலமும் இவ்வருட இறுதியில் முடிவடைய இருக்கின்றது. அவற்றின் தேர்தல்களும் உரிய காலத்தில் நடைபெறுவதற்கான வாய்ப்பில்லை எனத் தெரிகிறது.

இப்போதைக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல்களை அரசாங்கம் நடத்தாது என்பதை பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க சூசமாகச் சொல்லியும் விட்டார். சில நாட்களுக்கு முன்னர் கருத்துத் தெரிவித்த பிரதமர், மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தல், நாடாளுமன்றத் தேர்தல் என்பனவற்றுக்கு முன்னதாக நடத்தப்படும் எனச் சொன்னார். அடுத்த ஜனாதிபதி மற்றும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்கள் எப்பொழுது நடைபெறும் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அதன்படி பார்த்தால் இன்னும் இரண்டு வருடங்களுக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல் இல்லை என்பது புலனாகும்.

சில வேளைளில் ஜனாதிபதி மற்றும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்கள் கூட உரிய காலத்தில் நடத்தப்படாமல் இழுத்தடிக்கப்பட்டாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தல்களை அரசாங்கம் நடத்தாமல் இழுத்தடிப்பதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றது. அதில் முக்கியமானது பழைய முறையிலா அல்லது புதிய முறையிலா நடத்துவது என்பது. புதிய முறையில் நடத்தினால் அது சிறுபான்மை இனங்களுக்குப் பாதிப்பை உண்டாக்கும் என அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கின்ற முஸ்லிம் காங்கிரஸ் மற்றும் சில தமிழ் கட்சிகள் அதற்கு எதிர்ப்பு வெளியிட்டுள்ளன. ஜே.வி.பி. ஒரு குட்டி முதலாளித்துவ சிங்கள தேசியவாதக் கட்சி என்ற போதிலும் அதுவும் கூட புதிய தேர்தல் முறைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளது.

ஆக, எதிர்க்கட்சிப் பதவியை வைத்துக்கொண்டு, அதனால் வரும் சுகபோகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிற தமிழரசுக் கட்சி ஒரு தேசிய சிறுபான்மை இனத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய போதும், ஐ.தே.க. அரசாங்கத்துடன் உள்ள வர்க்க – அரசியல் ஐக்கியம் காரணமாக புதிய தேர்தல் முறைக்கு எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காமல், மாகாண சபைத் தேர்தலை இழுத்தடிப்பதை எதிர்க்காமல் மௌன அங்கீகாரம் வழங்கியுள்ளது.

அரசாங்கம் மாகாண சபைத் தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடத்தாமல் இழுத்தடித்து வருவதற்கு தேர்தலை பழைய முறையில் நடத்துவதா அல்லது புதிய முறையில் நடத்துவதா என்ற நடைமுறைப் பிரச்சினைகளை விட, அரசியல் ரீதியான காரணமே பிரதானமானது. அதாவது தேர்தலை நடத்தினால் அரசாங்கத்தின் பங்காளிக் கட்சிகளான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் படுமோசமான தோல்வியைச் சந்திக்கும் என்பதே காரணமாகும். இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த இரகசியமாகும்.

நாம் முன்னரே சில தடவைகள் சுட்டிக் காட்டியது போன்று, இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்து சில மாதங்களிலேயே மக்களிடம் செல்வாக்கை இழந்துவிட்டது. (அதற்குப் பல காரணங்கள், அதை அலசுவதல்ல இக்கட்டுரையின் நோக்கம்) அது அரசாங்கத்துக்கும் தெரிந்த காரணத்தால்தான், தமக்கு மக்கள் மத்தியில் என்ன நிலை இருக்கிறது என்று அறிவதற்கு தென்னிலங்கையில் சில பலநோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கங்களுக்கு தேர்தல் நடத்திப் பார்த்தார்கள். அப்படி நடத்திய தேர்தல்கள் எல்லாவற்றிலுமே அரசாங்கத்தின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் படுதோல்வியடைந்தன.

அதன் காரணமாக உள்ளூராட்சித் தேர்தல்களை நடத்தப் பயந்து, இரண்டரை வருடங்களாக இழுத்தடித்து, பின்னர் தவிர்க்க இயலாத சூழலில் தேர்தலை நடத்தினார்கள். அத்தேர்தலில் முன்னரிலும் பார்க்கப் படுமோசமாகத் தோல்வியைத் தழுவினார்கள். அதன் காரணமாகவே இப்பொழுது மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்தப் பயந்து இழுத்தடித்து வருகின்றனர். இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் எப்பொழுது தேர்தல் நடத்தினாலும் அரசாங்க கட்சிகள் இரண்டும் படுதோல்வியடையும் என்பதும், வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களைத் தவிர இதர ஏழு மாகாணங்களிலும் கூட்டு எதிரணி அமோக வெற்றி பெறும் என்பதும் நிதர்சனமான உண்மை.

இது ஒருபுறமிருக்க, மாகாண சபைத் தேர்தல்களை – குறிப்பாக கிழக்கு மற்றும் வடக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல்களை நடத்தாது இழுத்தடிப்பதில் தமிழ் அரசியல் தலைமைக்கும் இரகசியமான முறையில் விருப்பம் உண்டு. வடக்கு மாகாண சபை முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் வட மாகாணத்தின் ஆயுள்காலத்தை நீடிக்கும்படி கோரி அரசாங்கத்தை இரகசியமாக அணுகியதாக சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஒரு தகவல் வெளியானது. இதுவும் தேர்தல் பயத்தின் காரணமாகத்தான். விக்னேஸ்வரனுடன் முரண்பாடு இருந்தாலும், தமது முரண்பாடு அம்பலத்துக்கு வருவதைத் தவிர்ப்பதற்கும், சில வேளைகளில் தேர்தலில் பின்னடைவு ஏற்படுவதைத் தவிர்ப்பதற்கும், சம்பந்தன் குழுவினருக்கும் இதில் உடன்பாடு உண்டு.

தற்போதைய சூழலில் வட மாகாண சபைத் தேர்தல் நடந்தால் (மேற்கத்தைய, இந்தியத் தரப்புகள் தலையிடாமல் இருந்தால்) சம்பந்தன் தலைமையிலான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஒரு அணியாகவும், விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான இன்னொரு அணி தனியாகவும் களமிறங்கக்கூடிய சூழல் உண்டு. இதில் ஏதாவது ஒரு தரப்பு வெற்றி பெற்றாலும் கூட, பிற்போக்கு தமிழ் தேசியவாத சக்திகள் பலவீனமடையும் என்பது நிச்சயம். அதனால், பிரிந்து நிற்பது தமிழ் தேசிய நலன்களுக்கு பாதகம் என்று சொல்லி (தமிழ் தேசிய நலன்கள் என்பது தமிழ் மக்களின் நலன்கள் அல்ல, மாறாக தமிழ் மக்கள் மத்தியிலுள்ள அற்ப தொகையான பிற்போக்கு இனவாத மேட்டுக் குழாமினரின் நலன்கள் என்று அர்த்தம் கொள்க), உள் – வெளி சக்திகள் இவர்களை ஒன்றிணைந்து போட்டியிட வைக்கவே முயற்சிகள் நிகழும் என்பதும் உண்மை.

கிழக்கு மாகாணத்தைப் பொறுத்தவரை, அங்கு தமிழ் மக்களை விட, முஸ்லீம் – சிங்கள மக்களின் கூட்டு எண்ணிக்கை அதிகம் என்பதால், அங்கு தமிழ் பிரிதிநிதித்துவத்தைப் பாதுகாக்க கட்சி வேறுபாடின்றி அனைத்து தமிழ் கட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து போட்டியிட வேண்டும் என்ற கருத்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது எவ்வளவு தூரம் வெற்றி பெறும் என்பது ஒருபுறமிருக்க, இது சரியான அணுகுமுறையா என்ற கேள்வியும் இருக்கின்றது.

ஏனெனில், கிழக்கு மாகாணம் மூவின மக்களும் வாழ்கின்ற பிரதேசம் என்ற யதார்த்தம் அங்கு உள்ளது. இந்த நிலைமையில் தேசியக் கட்சிகள் மூவின மக்களையும் உள்வாங்கி அரசியல் செய்கையில், இன (தமிழ் – முஸ்லிம்) அடிப்படையிலான கட்சிகள் தனித்து அரசியல் செய்வது சரியா, பயன் தருமா என்ற கேள்வி எழுகின்றது. இங்கும் கூட மக்களை ஏமாற்றவே இன அடிப்படையிலான கோசம் முன் வைக்கப்படுகின்றது.

ஏனெனில், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு வழமைபோல தமிழ் தேசியவாதம் பேசி கடந்த தேர்தலில் தமிழ் மக்களின் ஆதரவைப் பெற்று வெற்றிபெற்ற பின்னர் என்ன செய்கிறது? தமிழ் தேசியத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு, மேற்கத்தைய ஏகாதிபத்திய சக்திகளால் இலங்கையில் நிறுவப்பட்ட வலதுசாரி அரசாங்கத்தைப் பாதுகாக்க எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி அரசாங்கத்தை ஆதரித்து வருகின்றது.

முஸ்லிம் கட்சிகளைப் பற்றிச் சொல்லத் தேவையில்லை. முஸ்லிம் காங்கிரஸ் உட்பட அனைத்து முஸ்லிம் கட்சிகளும் இஸ்லாமிய தேசியவாதத்தை முன்னிறுத்தி தேர்தலில் வெற்றி பெற்றாலும், பின்னர் பதவிக்கு வரும் எந்த அரசாங்கமாக இருந்தாலும் அவற்றுடன் இணைந்துவிடும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளன.

எனவே உண்மை என்னவென்றால், தமிழ் – முஸ்லிம் தலைமைகள் தத்தமது தேசியவாதத்தை முன்னிறுத்தி அரசியல் செய்தாலும், அவர்கள் அந்த இனங்களில் உள்ள ஏகப் பெரும்பான்மையான மக்களின் நலன்களைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. அந்த இனங்களிலுள்ள ஒரு குறிப்பிட்ட வரக்கத்தின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக முழு மக்களினதும் பிரதிநிதிகள் போல் நடித்துவிட்டு, பின்னர் சிங்கள முதலாளித்துவ ஆளும் வர்க்கத்துடன் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ இணைந்து விடுவர். இதுதான் ஆண்டாண்டு காலமாக நடந்து வருகிறது. மக்கள் இதை விளங்கிக் கொள்ளாமல் தொடர்ந்து ஏமாந்து வருகின்றனர்.

குறிப்பாக, இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் இந்த விடயத்தில் வடிகட்டின முட்டாள்களாகவே தொடர்ந்து இருந்து வருகின்றனர். ஏனெனில், தென்னிலங்கையில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும், தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரை “சுற்றிச் சுற்றி சுப்பற்றை கொல்லைக்குள்ளே”தான் நின்று உழல்கின்றனர்.

முன்பு தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் என்ற ஒரே வர்க்க, ஒரே அரசியலின் இரண்டு பிரிவுகளுடனும் ‘கன்னை’ பிரிந்து நின்றனர். இப்பொழுது சம்பந்தன் அணி – விக்னேஸ்வரன் அணி என்ற அதே விதமான இரண்டு அணிகளுக்கிடையிலும் கன்னை பிரிந்து நிற்கின்றனர். இங்கேதான் தமிழ் மக்கள் மீண்டும் தவறு விடுகின்றனர்.

அதாவது, சம்பந்தன் அணி – விக்னேஸ்வரன் அணி என்பது அரசியல் ரீதியாக வெவ்வேறானவை அல்ல. இரண்டினதும் அரசியல் அடிப்படை ஒன்றுதான். அதாவது, இரண்டுமே பிற்போக்கு தமிழ் தேசியவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இரண்டினதும் சமூக அடிப்படை யாழ்.மையவாத, நிலப்பிரபுத்துவ, முதலாளித்துவ, உயர்சாதி மேட்டுக்குழாமினர்தான். இவர்கள் இருவருமே ஏகாதிபத்திய விசுவாசிகள். இப்பொழுது இவர்களுக்கிடையில் உள்ள முரண்பாடு சம்பந்தன் குழு அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கின்து, விக்னேஸ்வரன் குழு எதிர்க்கின்றது என்பதுதான்.

இது தற்காலிகமானது. நாளைக்கே தேர்தல் நடந்து கூட்டு எதிரணி ஆட்சிக்கு வந்தால் (பெரும்பாலும் அதற்கான வாய்ப்புகள்தான் உண்டு), சமபந்தன் அணி அரச எதிர்ப்பாளர்களாக மாறும். அப்பொழுது சம்பந்தன் அணிக்கும், விக்னேஸ்வரன் அணிக்கும் இடையில் இப்பொழுது நிலவுகின்ற ஒரேயொரு முரண்பாடும் அகன்றுவிடும். விக்னேஸ்வரன் இப்பொழுது சம்பந்தன் அணியை எதிர்ப்பது, தமிழ் அரசியல் அதிகார பீடத்தில் தனக்கென ஒரு இடத்தைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காகவேயன்றி, தமிழ் மக்களினதோ, தமிழ் தேசியத்தினதோ நலன்களுக்காக அல்ல. ஆனால் அதற்காக தமிழ் தேசியவாதம் பற்றி உரக்கக்கூவி மக்களை ஏமாற்றுகிறார்.

இந்த நிலைமையில், தமிழ் மக்களின் அரசியல் போக்கில் அடிப்படையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டிய ஒரு தேவை ஏற்பட்டுள்ளது. இதை வரப்போகும் மாகாண சபைத் தேர்தலில் இருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும். அதற்கான ஒரு நல்ல சூழல் தோன்றியுள்ளது. அதிகாரப் போட்டி காரணமாக சம்பந்தன் – விக்னேஸ்வரன் குழுவினரிடையே தோன்றியுள்ள முரண்பாடு அதற்கான வாய்ப்பைத் திறந்துவிட்டுள்ளது. அதைப் பயன்படுத்த வேண்டியது தமிழ் மக்கள் மத்தியிலுள்ள உண்மையான மாற்று சக்திகளின் கடமையாகும்.

இதற்கு முதலில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு மாற்று விக்னேஸ்வரன் அணிதான் என்ற மாயையை மக்கள் மத்தியில் உடைத்தெறிய வேண்டும். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரேதான். உண்மையான மாற்று, தமிழ் மக்கள் மத்தியிலுள்ள ஜனநாயக – முற்போக்கு சக்திகள்தான் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். நிரூபிப்பதன் மூலமே மக்களுக்கு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த முடியும். (இதற்கு ஒரு உதாரணம் – சிங்கள மக்களிடையே ஐ.தே.கவின் பாரம்பரிய எதிரி சிறீ.ல.சு.க. தான் என்ற நிலை இருந்தது. ஆனால் சிங்கள ஜனநாயக – முற்போக்கு சக்திகள் சரியான முறையில் வேலை செய்ததின் மூலம், ஐ.தே.கவுக்கு மாற்று சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுன தான் என்ற இமாலய சாதனையை நிகழ்த்தியுள்ளனர்)

அதற்கான முதல் பணியாக, கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட வேண்டத்தகாத, கசப்பான சிறுசிறு முரண்பாடுகளை ஒருபக்கம் தூக்கி வீசிவிட்டு, தமிழ் மக்கள் மத்தியிலுள்ள உண்மையான ஜனநாயக மற்றும் முற்போக்கு சக்திகள் (கட்சிகள்) ஒன்றிணைந்து ஒரு பரந்துபட்ட முனினணியைத் தோற்றுவிக்க வேண்டும். இதை வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தலிலிருந்து ஆரம்பிக்க வேண்டும். அதன் மூலம் உலகம் மாறினாலும், தமிழ் மக்களின் பிற்போக்குத் தலைமை ஒருபோதும் மாறாது என்ற சூத்திரத்தைப் பொய்யாக்க வேண்டும்.

இது சாதிக்க முடியாதது அல்ல. எல்லா ஜனநாயக – முற்போக்கு சக்திகளும் மனது வைத்தால் இந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்த முடியும். இதற்கான பொன்னான வாய்ப்பு – குறிப்பாக வட மாகாணத்தில் இப்பொழுது உருவாகியுள்ளது. அதைப் பற்றிப் பிடிப்பது நம் எல்லோரினதும் கடமை.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றிரண்டினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 92_2018

 

இதழ் 92, கட்டுரை 4

ஓகஸ்ட் 19, 2018

தெற்கு அரசியல் குறித்து

சம்பந்தனின் ஆச்சரியமும்,

அவர் எதிர்நோக்கும் அதே சவாலும்!

-சுப்பராயன்

ண்மையில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவரும், உத்தியோகபூர்வ எதிர்கட்சித் தலைவருமான இரா.சம்பந்தன் ஆச்சரியத்துடன் கூடிய முக்கியமான கேள்வியொன்றை நாடாளுமன்றத்தில் எழுப்பியிருக்கிறார்.

அதாவது, 1950களில் காலஞ்சென்ற எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்கவினால் உருவாக்கப்பட்டு, பின்னர் பல தலைவர்களினால் வழிநடத்தப்பட்டு, பல தடவைகள் நாட்டை ஆட்சி செய்த சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை இல்லாமல் செய்துவிட்டு, சில மாதங்களுக்கு முன்னரே உருவாக்கப்பட்ட சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுன எப்படி முன்னுக்கு வர முடிந்தது என்பதே அக்கேள்வியாகும்.

சம்பந்தனின் கேள்வி முக்கியமானதொன்று என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஏனெனில், இலங்கையின் வரலாற்றிலும் சரி, ஏனைய தென்னாசிய நாடுகளின் வரலாற்றிலும் சரி, அதாவது பிரித்தானிய வெஸ்ற்மினிஸ்ரர் முறையிலான இருகட்சி ஆட்சிமுறை நிலவும் இந்த நாடுகளில், இப்படியான ஒரு மாற்றம் நடந்ததாக வரலாறு இல்லை. இலங்கையிலேயே முதன்முறையாக இவ்வாறானதொரு மாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது.

ஆனால், இந்த மாற்றம் ஏன் நிகழ்ந்தது என ஆச்சிரியப்படுவதற்கு எதுவுமில்லை. மார்க்சிய வழி நின்று மட்டுமல்லாது, பொதுவாகவே இம்மாற்றத்துக்கான காரணத்தை ஆராய்ந்தால் அதில் அதிசயிப்பதற்கு எதுவுமில்லை என்பதைக் காணலாம். அதுவுமில்லாமல், சம்பந்தன் போன்றவர்கள் களமாடும் தமிழ் அரசியல் அரங்கிலும் அத்தகையதொரு மாற்றம் நிகழ்ந்து வருகிறது என்பதையும் புரிந்து கௌ;ளலாம்.

இதற்கு முன்னரும் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் சில உடைவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன. அதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக்கூடிய ஒரு உடைவு என்றால், சந்திரிகவின் கணவரான விஜயகுமாரதுங்க சுதந்திரக் கட்சியிலிருந்த சிலரை பிரித்துச் சென்று சிறீலங்கா மக்கள் கட்சியை அமைத்த சம்பவத்தைக் குறிப்பிடலாம். ஆனால், விஜயகுமாரதுங்க ஜே.வி.பியினால் கொலை செய்யப்பட்ட காரணத்தாலும், சில அரசியல் சூழ்நிலைகளாலும் அக்கட்சி பின்னர் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது.

இப்படியான ஒரு சூழ்நிலையில் 2015 ஜனவரி 8இல் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலின் பின்னரே சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் வரலாற்றில் முதல் தடவையாக பாரிய பிளவு ஒன்று ஏற்பட்டது. அந்தப் பிளவுக்கான காரணகர்த்தாக்கள், முன்னாள் பிதமர்களான சிறீ.ல.சு.கவை ஸ்தாபித்த பண்டாரநாயக்கவினதும், பின்னர் அதை வழிநடத்திய அவரது துணைவியார் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவினதும், புதல்வியும் முன்னாள் ஜனாதிபதியுமான சந்திரிக குமாரதுங்கவும், அந்தக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக நீண்டகாலம் இருந்தவரும் தற்போதைய ஜனாதிபதியுமான மைத்திரிபால சிறிசேனவும் ஆவர்.

இவர்கள் இருவரும் அந்நிய ஏகாதிபத்திய சக்திகளினதும், உள்நாட்டுப் பிற்போக்கு சக்திகளினதும் சதிக்கு இரையாகி, சுதந்திரக் கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கைகளான ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, நாட்டின் தேசிய சுதந்திரத்தையும் இறையாண்மையையும் பாதுகாத்தல் என்பனவற்றைக் கைவிட்டு, படு பிற்போக்கான ஏகாதிபத்திய சார்பு வலதுசாரிக் கட்சியும், சுதந்திரக் கட்சியின் பரம வைரியுமான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் இணைந்து 2015 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டதுடன், பின்னர் அக்கட்சியுடன் இணைந்து ‘நல்லாட்சி’ என்ற பெயரில் மக்கள் விரோத, தேசத்துரோக அரசாங்கமொன்றையும் அமைத்தனர்.

அதன் மூலம், என்ன காரணத்துக்காக பண்டாரநாயக்க ஐ.தே.கவிலிருந்து விலகி வந்து நாட்டு மக்களின் நன்மை கருதி சிறீ.ல.சு.கவை ஸ்தாபித்தாரோ, அந்த நோக்கங்களை சந்திரிகவும், மைத்திரியும் குழிதோண்டிப் புதைத்தனர். இந்தத் துரோக நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதற்கு அவர்கள் சுதந்திரக் கட்சி உறுப்பினர்களிடமோ, அந்தக் கட்சியை ஆதரிக்கும் இலட்சோப இலட்சம் மக்களிடமோ அனுமதியையும் பெற்றிருக்கவில்லை.

இந்த நிலைமையில் பண்டாரநாயக்கவின் உண்மையான கொள்கைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக உள்கட்சிப் போராட்டம் நடத்திய உண்மையான கட்சி அங்கத்தவர்களை, மைத்திரி ஜனாதிபதி பதவியைப் பயன்படுத்திக் கைப்பற்றிய சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமைத்துவத்தைப் பயன்படுத்தி அடக்கியொடுக்கினார், ஓரம் கட்டினார்.

உள்கட்சி ஜனநாயகம் ஒழிக்கப்பட்டு, மைத்திரி – சந்திரிக தலைமையிலான ஒரு சிறு குழுவின் சர்வாதிகாரம் தலைதூக்கிய நிலையிலேயே, சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த 54 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கட்சியை விட்டு வெளியேறி தனியாக இயங்கியதுடன், அவர்களில் ஒரு சாரார் ‘சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுன’ என்ற பெயரில் புதிய கட்சியொன்றையும் அமைத்தனர். இந்த இரு நிகழ்வுகளிலும் முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் பூரண ஒத்துழைப்பு இருந்தது.

“கூட்டு எதிரணி” என்ற பெயரில் செயல்படத் தொடங்கிய ஐ.ம.சு.கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 54 பேரின் நடவடிக்கைகளையும், புதிதாக உருவான சிறீ.ல.பொ.பெரமுனவின் நடவடிக்கைகளையும், நாட்டு மக்கள் உன்னிப்பாக அவதானித்து வந்தனர். அதேநேரத்தில் ஜனாதிபதி மைத்திரியினதும், அவர் தலைமையிலான ஐ.தே.க. – சிறீ.ல.சு.க. கூட்டு அரசாங்கத்தினது நடவடிக்கைகளையும் மக்கள் அவதானித்தும் வந்தனர்.

மக்கள் இரு தரப்பினரதும் நடவடிக்கைகளை அவதானித்தது மட்டுமின்றி, தமது அவதானிப்பின் அடிப்படையில் சரியான ஒரு முடிவுக்கும் வந்துள்ளனர். அவர்களது அவதானிப்பின்படி, கூட்டு எதிரணியும், சிறீ.ல.பொ.பெரமுனவுமே பண்டாரநாயக்க உருவாக்கிய சிறீ.ல.சு.கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை முன்னெடுத்து வருகின்றன என்ற தெளிவான முடிவுக்கு வந்தனர். எனவே மக்கள், ஜனாதிபதி மைத்திரி தலைமையிலான சிறீ.ல.சு.கவை நிராகரித்துவிட்டு, கூட்டு எதிரணிக்கும், சிறீ.ல.பொ.பெரமுனவுக்கும் தமது ஆதரவை வழங்கத் தொடங்கினர்.

முதலில் கூட்டு எதிரணியினர் நடத்திய கூட்டங்களுக்கு இலட்சக்கணக்கில் திரண்டதன் மூலம் மக்கள் தமது ஆதவை வெளிப்படுத்தினர். பின்னர் கூட்டுறவுச் சங்கங்களுக்கு நடைபெற்ற தேர்தல்களில் கூட்டு எதிரணியை வெற்றியீட்ட வைத்ததின் மூலம் தமது ஆதரவை வெளிப்படுத்தினர். பின்னர் இவ்வருடம் பெப்ருவரியில் நடைபெற்ற உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் சிறீ.ல.பொ.பெரமுனவை அமோக வெற்றியீட்ட வைத்ததன் மூலம் தமது ஏகோபித்த ஆதரவை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். மக்களின் இந்தத் தீர்ப்பு எதிர்காலத்தில் நடைபெறும் ஜனாதிபதி மற்றும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் எந்த அணி வெற்றியீட்டும் என்பதைக் கட்டியம் கூறி நிற்கிறது.

இதிலிருந்து ஒரு விடயம் தெளிவாகின்றது. அதாவது, சதி சூழ்ச்சிகளின் மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுபவர்களையும், மக்களுக்குச் சார்பான அடிப்படைக் கொள்கைகளை மீறுபவர்களையும் மக்கள் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள் என்பதே அது.

இதுதான் இலங்கை அரசியலில் நடந்தது. இந்த விடயம் “பழுத்த அரசியல்வாதி”, “முதிர்ந்த இராஜதந்திரி”, “சாணக்கியர்” என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்படும் சம்பந்தன் “ஐயா” அவர்களுக்குத் தெரியாமல் போனது ஆச்சரியம் அளிக்கும் விடயம். அல்லது வழமைபோல தெரிந்தும் தெரியாதது போல நாடகம் ஆடுகின்றாரோ தெரியவில்லை.

இது ஒருபுறமிருக்க, இந்த அரசியல் மாற்றம் தெற்கில் மட்டும் நடக்கவில்லை. வடக்கு கிழக்கில் தமிழர் அரசியலிலும் நடக்கிறது. அது எப்படியென்பதைச் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

தமிழ் அரசியல் தலைமை தமிழீழத் தீர்மானத்தை முன்வைப்பதற்கு முன்னால், பரம வைரிகளாக இருந்த தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகள் ஒன்றிணைந்து, அத்துடன் தொண்டமானின் இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரசையும் இணைத்து தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி என்றொரு அமைப்பை உருவாக்கினர். தமிழீழக் கொள்கையை ஏற்காத தொண்டமான் கூட்டணியிலிருந்து ஒருசில நாட்களிலேயே வெளியேறிச் சென்றுவிட்டார். காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தாம் உயிருடன் இருக்கும்வரை கூட்டணியின் நடவடிக்கைகளில் ஒருபோதும் பங்கேற்கவில்லை.

பொன்னம்பலத்தின் மரணத்தின் பின் அவரது மகன் குமார் பொன்னம்பலம் கூட்டணியுடன் முரண்பட்டுக் கொண்டு காங்கிரஸ் கட்சியை தனியே கொண்டு சென்றுவிட்டார். குமாரின் மரணத்தின் பின் கட்சியின் தலைமையைப் பொறுப்பேற்ற அவரது மகன் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலமும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை விட்டுத் தனியாகவே செயற்படுகின்றார்.

அதுமாத்திரமின்றி, கூட்டணியின் தலைவரான வீ.ஆனந்தசங்கரி கூட்டணியின் உத்தியோகபூர்வ நாமத்தைக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். புலிகளால் தமது தேவை கருதி உருவாக்கப்பட்ட தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகித்த சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தலைமையிலான ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். கட்சியியும் தனியாகப் பிரிந்து சென்றுவிட்டது. மீதமிருக்கும் புளொட், ரெலோ என்பனவும் தமிழரசுக் கட்சியுடன் மல்லுக்கட்டலில் ஈடுபட்டுள்ளன. கூட்டமைப்பு தலைமையால் நியமிக்கப்பட்ட வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனும் தனிவழி செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்.

இவ்வளவு பிரச்சினைகள் நடந்தும் மக்கள் கூட்டமைப்புக்கே வாக்களித்து வந்துள்ளனர். அதற்குக் காரணம் தமிழ் தலைமை செய்து வந்த அரச எதிர்ப்பு அரசியல் ஆகும். ஆனால் முதல் தடவையாக கூட்டமைப்புத் தலைமை தற்போதைய அரசின் பங்காளிக் கட்சி போலச் செயற்படுகிறது. அதன் செயற்பாடுகளை தமிழ் தேசியவாதிகள் மட்டுமின்றி, கணிசமான தமிழ் மக்களும் எதிர்க்கின்றனர். அந்த எதிர்ப்பை மக்கள் நடந்து முடிந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் வெளிப்படுத்தி இருக்கின்றனர்.

1965இலும் தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகள் டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான அப்போதைய ஐ.தே.க. அரசில் இணைந்திருந்தனர். அதற்கான தமது எதிர்ப்பை தமிழ் மக்கள் 1970இல் நடைபெற்ற தேர்தலில் பிரமாண்டமான முறையில் வெளிப்படுத்தினர். அது போன்றதொரு நிலை அடுத்த பொதுத் தேர்தலில் நிச்சயம் கூட்டமைப்புக்கு ஏற்படும்.

சம்பந்தன் சிறீ.ல.சு.கவுக்கு ஏற்பட்ட நிலை குறித்து ஆச்சரியப்படுவதைவிட, தனது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிர்காலத்தில் ஏற்படப் போகும் நிலை குறித்து கவனம் செலுத்துவது நல்லது. ஏனெனில் அவரது இருக்கைக்கு கீழே நெருப்பு பற்றியெரியத் தொடங்கிவிட்டது.

அதாவது, தற்பொழுது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிரான சக்திகள் அனைத்தும் சரியாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டால், வடக்கு கிழக்கிலும் ஒரு ‘தமிழ் பொதுஜன பெரமுன’ உருவாவதற்கான வாய்ப்பு உண்டு.

இதழ் 92, கட்டுரை 3

ஓகஸ்ட் 19, 2018

இலங்கையில் 1953 ஆகஸ்ட் 12ம் திகதி நடைபெற்ற

மாபெரும் ஹர்த்தால் போராட்டத்தின் 65வது ஆண்டு

நினைவாக இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது.

1953 ஆகஸ்ட் 12 ஹர்த்தால்:

வரலாறு பதித்த அழியாத சுவடுகள்

-குருசேத்திரன்


உணவு விலையேற்றத்தை எதிர்த்து ஹர்த்தாலில் ஈடுபட்டுள்ள இளைஞர் குழாம்

வீன இலங்கையின் வரலாற்றில், 1953 ஆகஸ்ட் 12ம் திகதி, அன்றைய ஐ.தே.க. அரசுக்கெதிராக இலங்கையின் மக்களால் நடாத்தப்பட்ட மாபெரும் ஹர்த்தால் போராட்டம் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு நிகழ்வாகும்.

“அரிசி ஹர்த்தால்” என தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகளால் பிற்காலத்தில் எள்ளி நகையாடப்பட்ட இந்தச் சம்பவம், இலங்கை தொழிலாளி வர்க்கத்தை மட்டுமின்றி, சிங்கள – தமிழ் மக்களையும் ஒன்றுபட வைத்த ஒரு நிகழ்வாகும்.

இலங்கை மக்களால் நிகழ்த்தப்பட்ட இந்த மாபெரும் போராட்டம், 1956ல் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்டாநாயக்க தலைமையில் ஒரு ஏகாதிபத்திய விரோத அரசையே உருவாக்க வழிசமைத்தது என்றால் மிகையாகாது.

இன்று சிங்கள, தமிழ், முஸ்லிம், மலையக மக்கள் என பிளவுபடுத்தப்பட்டுள்ள எமது இலங்கைத் தீவில், மக்கள் விரும்பாத போராட்டங்களை, அவர்களது மன ஒப்புதல் இன்றி, துப்பாக்கி முனையில் நிர்ப்பந்தித்து, போராடும்படி, வடக்கிலும், தெற்கிலும், கிழக்கிலும், மலையகத்திலும் சில சக்திகள் நிர்ப்பந்தித்து வருகின்றன.

ஆனால் 1953 ஹர்த்தாலின்போது, போராட்டத்திற்கு அறைகூவல் விடுத்த இடதுசாரி தலைவர்களே, போராட்டத்தின் வீச்கைக் கண்டு மிரட்சியுற்று, போராட்டத்தை வாபஸ் வாங்கும் அளவுக்கு, அணிதிரண்ட மக்கள் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றனர்.

47 (65) வருடங்களுக்கு முன்னர் நடந்த இந்த மாபெரும் போராட்டத்தின்போது, இலங்கையில் நிலவிய அரசியல் சூழ்நிலையையும் சிறிது கவனத்தில் கொள்வது அவசியமானது.

இலங்கைக்கு 1948 பெப்ரவரி 4ம் திகதி பிரிட்டனால் சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டது. அதற்கு முன்னதாக 1947 மே – யூனில் இலங்கையில் இடதுசாரி தொழிற்சங்கங்களின் தலைமையில் மாபெரும் பொது வேலை நிறுத்தம் ஒன்று நிகழ்ந்தது.

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவுற்றதைத் தொடர்ந்து, பல தொழிற்துறைகளில் ஆட்குறைப்பு, சம்பளக் குறைப்பு, விலைவாசி உயர்வு என்பன ஏற்பட்டதால் தொழிலாளர்கள் மத்தியில் அமைதியின்மை நிலவியது. தமக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகளுக்கு நிவாரணம் கோரி தொழிலாளர்கள் பொது வேலை நிறுத்தத்தில் குதித்தனர்.

அரசாங்கம் கடுமையான சட்டங்களை இயற்றி, வேலை நிறுத்தம் செய்த தொழிலாளர்கள் மீது அடக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது. தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு, தொழிற்சங்க காரியாலயங்களும், இடதுசாரி அச்சகங்களும் சீல் வைக்கப்பட்டன. பொலிஸ் மாத்திரமின்றி, இராணுவமும் வீதிக்கு அழைக்கப்பட்டது. மேலதிகமாக பிரிட்டிஸ் மகாராணியின் கடற்படையும் வீதிகளில் நிறுத்தப்பட்டது.

இன்று தனிப்பட்ட முதலாளிகளால் நடாத்தப்படும் பத்திரிகைகளைப் போன்றே, அன்றும் ஐ.தே.க. முதலாளிகளால் நடாத்தப்பட்ட ஏரிக்கரைப் (லேக்ஹவுஸ்) பத்திரிகைகளும், ஏனைய பத்திரிகைகளும் வேலை நிறுத்தத்தை முறியடிக்க சகல பிரயத்தனங்களும் செய்தன.

கொலன்னாவையிலிருந்த பிரிட்டிஸ் எண்ணெய் குதங்களை நோக்கி ஊர்வலமாகச் சென்ற தொழிலாளர்களின் ஊர்வலம் ஒன்றின் மீது பொலிஸ் சுட்டதில் கந்தசாமி என்ற தமிழ் அரசாங்க ஊழியர் கொல்லப்பட்டார். அவரது தியாகத்திற்கு அஞ்சலி செலுத்துவதற்காக இன,மொழி, மத பேதமின்றி ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் கொழும்பு காலிமுகத் திடலில் கூடியதுடன், அவரது பூதவுடலை கோட்டை புகையிரத நிலையத்திற்கு ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்று யாழ்ப்பாணத்திற்கும் அனுப்பி வைத்தனர்.

தொழிலாளர்களின் வேலை நிறுத்தம் அரசாங்கத்தையே ஆட்டம் காண வைத்தது. ஒரு கட்டத்தில் வேலை நிறுத்தத்தின உறுதிப்பாட்டைக் கண்டு அஞ்சிய சேர்.ஜோன் கொத்தலாவலை அரசாங்கத் தலைவர் டீ.எஸ். சேனநாயக்காவிடம் சென்று, தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளை வழங்கும்படி ஆலோசனை கூறியதாகவும், அதற்கு சேனநாயக்கா, “லயனல், நீங்கள் ஒரு இராணுவக்காரன் என்று நினைத்தேன்” என்று கிண்டல் செய்ததாகவும் கூறப்படுகின்றது.

எப்படியிருந்தபோதிலும், அரசாங்கம் கடுமையான அடக்குமுறைகளைப் பாவித்து வேலை நிறுத்தத்தை தோற்கடித்தது. பொலிசார் மிகவும் கடுமையாக நடந்து கொண்டனர். அப்பொழுது பொலிஸ் துறைக்குப் பொறுப்பான உள்துறை அமைச்சராக ஏ.மகாதேவா என்ற தமிழர் ஒருவரே இருந்தார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பிரிட்டிஸ் ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கும், அவர்களது உள்நாட்டு பிரதிநிதிகளாக இருந்த ஐ.தே.கவுக்கும் எதிரான இந்த மாபெரும் வேலை நிறுத்தம் தோல்வியில் முடிவடைந்தாலும், தொழிலாளி வர்க்கத்தினதும், பொது மக்களினதும் எதிர்ப்புணர்வு எவ்வளவு தூரம் இருந்தது என்பதை அடுத்து வந்த 1947 பொதுத் தேர்தல் எடுத்துக் காட்டியது.

1947ல் நடந்த பொதுத் தேர்தலில் பெருந்தொகையான தொகுதிகளில் ஐ.தே.கவுக்கு எதிரான வேட்பாளர்கள் வெற்றியீட்டினர்.

முக்கியமாக, இந்திய வம்சாவழி மலையகத் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் ஐ.தே.க. எதிர்ப்பு வேட்பாளர்கள் அமோக வெற்றி பெற்றனர். இதனால் ஏற்பட்ட ஆத்திரம் காரணமாகவே டீ.எஸ்.சேனநாயக்காவின் ஐ.தே.க. அரசு பதவிக்கு வந்தவுடன் முதல் வேலையாக இந்திய வம்சாவழி தொழிலாளர்களின் பிரஜாவுரிமையையும், வாக்குரிமையையும் பறித்தெடுத்தது.

இந்த நடவடிக்கையை ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலமும் அவரது தமிழ் காங்கிரசும் பாராளுமன்றத்தில் ஆதரித்து வாக்களித்து அன்று மலையக மக்களுக்குத் துரோகமிழைத்தனர்.

1947 பொதுத் தேர்தல் முடிவடைந்ததும், அதன் முடிவுகளைப் பார்த்து ஏகாதிபத்தியவாதிகளும், உள்நாட்டுப் பிற்போக்காளர்களும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். ஏனெனில், இடதுசாரிக் கட்சிகளின் அமோக வெற்றியானது, அவர்களது தலைமையில் ஒரு அரசாங்கம் அமையக்கூடிய அளவுக்கு இருந்தது.

இடதுசாரிகள் ஐக்கியப்பட்டு, ஏனைய முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகளும் ஒற்றுமைப்படுத்தப்பட்டு, சிறுபான்மை இனப் பிரதிநிதிகளான சி.சுந்தரலிங்கம், ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் போன்றோரும் கழுத்தறுப்பு வேலைகளில் ஈடுபடாமல் இருந்திருப்பின், சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது அரசாக ஒரு ஐ.தே.க. எதிர்ப்பு அரசு அமைந்திருக்க வாய்ப்பிருந்திருக்கும்.

டீ.எஸ்.சேனநாயக்காவின் மறைவுக்குப் பின்னர், 1952 தேர்தலின் மூலம் அவரது மகன் டட்லி சேனநாயக்கா பிரதமரானார். அவரது அமைச்சரவையில் “ஏகாதிபத்திய விசுவாசி” என எல்லோராலும் நன்கறியப்பட்ட ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனா நிதியமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார்.

1953ம் ஆண்டு பாராளுமன்றத்தில் ஐ.தே.க. அரசின் வரவு செலவுத் திட்டத்தைச் சமர்ப்பித்த ஜே.ஆர்., நாட்டு மக்கள் மீது பாரதூரமான பொருளாதாரச் சுமைகளைச் சுமத்தினார். பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து தனது அரசைக் காப்பாற்றும் பொருட்டு, அமெரிக்காவின் தலைமையிலிருந்த உலக வங்கியின் ஆலோசனைகளை ஏற்ற ஜே.ஆர்., அரிசிக்கு இருந்த மானியத்தை வெட்டி, 25 சதமாக இருந்த ஒருபடி அரசியின் விலையை 70 சதமாக உயர்த்தினார். தபால், தந்தி கட்டணங்களை அதிகரித்தார். பாடசாலைப் பிள்ளைகளுக்கு மதிய நேர உணவாக வழங்கிய இலவச ‘பணிசை’ பறித்தெடுத்தார்.

இதனால் ஆத்திரமுற்ற பொதுமக்கள், ஐ.தே.க. அரசின் மீது பெரும் கோபாவேசம் கொண்டனர். அரசின் இந்த முடிவுக்கெதிராக இடதுசாரி தொழிற்சங்கங்கள் 1953 ஆகஸ்ட் 12ம் திகதி நாடு தழுவிய ஹர்த்தால் போராட்டம் ஒன்றுக்கு அழைப்பு விடுத்தன.

ஹர்த்தாலுக்கு முன் தயாரிப்பாக நாடு முழுவதும் நூற்றுக்கணக்கான பொதுக் கூட்டங்கள் நடாத்தப்பட்டன. இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, லங்கா சமசமாஜக் கட்சி, பிலிப் குணவர்த்தனாவின் மக்கள் ஐக்கிய முன்னணி ஆகிய 3 இடதுசாரிக் கட்சிகளும், அவர்களது தொழிற்சங்கங்களுமே ஹர்த்தாலை முன்னின்று ஏற்பாடு செய்தன.

ஐ.தே.கவிலிருந்து பிரிந்து வந்து திரு.பண்டாரநாயக்கா அமைத்த ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், தமிழ் காங்கிரசிலிருந்து பிரிந்த திரு.கு.வன்னியசிங்கம் அமைத்த தமிழரசுக் கட்சியும், ஹர்த்தாலில் நேரடியாகப் பங்குபற்றவில்லை. ஆனால் தனது ரோஸ்மீட் பிளேஸ் இல்லத்தில் தன்னைச் சந்தித்த தொழிற்சங்கப் பிரதிநிதிகளிடம் ஹர்த்தாலுக்கான தனது ஆதரவை பண்டாரநாயக்கா தெவித்தார்.

ஹர்த்தாலுக்கான மக்களின் ஆதரவு மிகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும், உச்சமாகவும் இருந்தது. இதைக் கண்டு மக்களிடமிருந்து விலகி நிற்க விரும்பாத பண்டாரநாயக்க, ஹர்த்தாலுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து கொழும்பு கோல்பேஸ் மைதானத்தில் நடைபெற்ற மாபெரும் இறுதிக் கூட்டத்தில் உரையாற்றினார். அதேபோல, யாழ்ப்பாணம் முற்றவெளி மைதானத்தில் நடைபெற்ற மாபெரும் இறுதிப் பொதுக் கூட்டத்தில் தமிழரசுக் கட்சி சார்பில் திரு.வன்னியசிங்கம் பங்குபற்றி உரையாற்றினார்.

ஒரு துப்பாக்கி தன்னும் இல்லாமல், ஐக்கியப்பட்ட மக்கள் சக்தியினால் இந்த மகத்தான நிகழ்வு ஏற்பட்டது.

அரசாங்கம் பகல் 12 மணிக்கு கலகச் சட்டத்தையும் பின்னர் அவசரகாலச் சட்டத்தையும் பிரகடனம் செய்தது. ஊரடங்கு உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்பட்டது. மக்களைக் கலைப்பதற்காக சுடுவதற்கான உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் மக்கள் அஞ்சாது நின்றனர். ஐ.தே.க. அரசின் பொலிசார் செய்த துப்பாக்கிப் பிரோகத்தால் 12 பொதுமக்கள் தமது இன்னுயிரை இழந்தனர்.

அரசாங்கம் செய்வதறியாது திணறியது. இலங்கைத் தீவின் எந்தவொரு இடத்திலும் தனது மந்திரிசபைக் கூட்டத்தை நடாத்த முடியாத பிரதமர் டட்லி சேனநாயக்கா, கடலில் தரித்து நின்ற பிரிட்டிஸ் யுத்தக் கப்பல் ஒன்றில் தனது மந்திரி சபைக் கூட்டத்தைக் கூட்ட வேண்டிய அவலமான – கேவலமான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.

அதுமாத்திரமின்றி, மக்களின் கோபாவேசத்துக்கு முகம் கொடுக்க முடியாது அஞ்சிய டட்லி, தற்காலிகமாக அரசியலை விட்டு ஒதுங்கி, பௌத்த துறவியாகப் போவதாகக் கூறி நாட்டை விட்டே வெளியேறினார். “இலங்கையில் இடதுசாரிகள் வன்முறையின் மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிவிட்டார்கள்” என்ற செய்தி உலகப் பத்திரிகைகளில் தலைப்புச் செய்தியாகியது.

ஆனால் மறுபக்கத்தில், தொழிலாளர்களினதும் பொதுமக்களினதும் ஐ.தே.கவுக்கு எதிரான எழுச்சி இவ்வளவு தூரம் பிரமாண்டமானதாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்காத இடதுசாரித் தலைவர்கள் செய்வதறியாது திகைத்தனர். நாட்டு மக்களின் அரசியல் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றக்கூடிய அரசியல் திட்டங்கள் எவையும் அவர்களிடம் இருக்கவில்லை. அதனால் அன்று மாலையே ஹர்த்தாலை வாபஸ் பெறுவதாக அறிவித்தனர்.

இந்தப் பின்வாங்கலைத் தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில், அரசு இயந்திரத்தின் கடுமையான அடக்குமுறை நடவடிக்கைகளை தொழிற்சங்க இயக்கமும், இடதுசாரி இயக்கங்களும் எதிர்கொள்ள வேண்டி ஏற்பட்டது.

ஹர்த்தால் கூட்டத்தில் என்.எம்.பெரேரா உரையாற்றுகிறார்

இந்த ஹர்த்தால் தொழிலாளர்களுக்கோ, மக்களுக்கோ உடனடி நன்மை எதையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பது உண்மையே. ஆனால் இலங்கை வரலாற்றில் பெறுமதிமிக்க பல பாடங்களை இது மக்களுக்கு வழங்கியது.
அதில் மிக முக்கியமானது, ஏகாதிபத்தியத்தையும், அதன் உள்ளுர் பிரதிநிதியாகிய ஐ.தே.கவையும் எதிர்ப்பதில் இலங்கை மக்கள் மற்றைய நாட்டு மக்களைவிட சளைத்தவர்கள் அல்ல என்பதை வரலாற்று ஏடுகளில் என்றென்றைக்கும் அழிக்க முடியாதவாறு பொறிக்கப்பட்டது.

இன்னொன்று, மக்கள் எவ்வளவு உற்சாகமானவர்களாக இருந்தாலும், சரியான தலைமைத்துவம் இல்லாதிருப்பின் அவர்களது தியாகங்கள் விழலுக்கிறைத்த நீராகும் என்பது.

1953ம் ஆண்டு ஐ.தே.க. அரசால் இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கடிக்கப்பட்டாலும், புகழ்பூத்த அந்தப் போராட்டத்தின் உணர்வலைகளே 1956ம் ஆண்டு திரு.பண்டாரநாயக்க தலைமையில் பெரும் வெற்றியுடன் எமது நாட்டில் ஒரு ஏகாதிபத்திய விரோத அரசாங்கம் அமைய வழி கோலியது.

1956ம் ஆண்டுத் தேர்தலில் ஐ.தே.க. ஆக எட்டுத் தொகுதிகளில் மட்டும் வெற்றியீட்டிப் படுமோசமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டது. அதே போல இடதுசாரிக் கட்சிகளின் செயற்பாடுகள் அவர்களை வீழ்ச்சியை நோக்கித் தள்ளி இன்றைய அவல நிலைக்கும் இட்டு வந்துள்ளது. மகத்தான ஹர்த்தால் போராட்டம் நடந்து தற்பொழுது 47 (65) வருடங்கள் கடந்துவிட்டாலும், ஐ.தே.கவின் இன்றைய தலைமையும் அதே அடிச்சுவட்டிலேயே தனது அரசியல் பாதையைத் தொடர்கின்றது.

ஆனால் தொழிலாளர்களினதும், பொதுமக்களினதும் நிலைமை மட்டும்…

அவர்கள் தமது முன்னைய ஐக்கியத்தை இழந்து, தலைமை ஏதுமின்றி, திசை தெரியாத பறவைகள் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஆனால், வரலாறுகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வது ஒன்றும் உலக அதிசயமல்ல.

(இக்கட்டுரை கொழும்பிலுள்ள ‘லேக்ஹவுஸ்’ நிறுவனத்திலிருந்து வெளியான ‘அமுது’ மாத சஞ்சிகையின் 2000 ஆகஸ்ட் இதழிலிருந்து எடுத்துப் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது)

இதழ் 92, கட்டுரை 2

ஓகஸ்ட் 19, 2018

சித்தர்கள் அருளிய யோகாசனம்

மிழ் மருத்துவ முறையில் கற்பம் மருந்துகள் முதன்மையானது. இது சித்தர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டவை. கற்பம் என்பது உடம்பினை நோயுறாதபடி நல்ல நிலையில் வைத்திருந்து நரை, திரை, மூப்பு இவற்றையும் பிணியினையும் நீக்கும். உடம்பின் மேன்மையை நன்குணர்ந்த சித்தர்கள் நரை, திரை, மூப்பு அறியா நல்லுடலைப் பெற்றவர்கள்.

மனிதன் இல்லறத்தானாயினும் துறவறத்தானாயினும் உடலைப் பேணுதல் முதன்மையானது. இதனைத் திருமூலர் தம் திருமந்திரத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகின்றார்.

உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்
திறம்பட மெய்ஞ்ஞானம் சேரவு மாட்டார்
உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தே
உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர் வளர்த்தேனே.

உடலைக் காப்பது கற்பம். இது உடலைக் கல்லைப் போலாக்கும். கல்லினால் செய்த சிலை பன்னெடுங்காலமானாலும் நரை, திரை, மூப்பு, பிணி அடைவதில்லை. கற்பம் உண்டால் காயம் அழியாது என்கிறார் திருமூலர்.

கற்பம் பொது, சிறப்பு என இருவகைப்படும். பொதுக் கற்பம் உடலைக் காத்து, மேனிக்கு எழிலும் பலமும் தந்து நரை, திரை, சாக்காடு வராமல் தடுக்கும். சிறப்புக் கற்பம் உடல் உறுப்புகளிலாவது உடல் முற்றுமாவது கண்ட பிணியை நீக்கி உடலுக்கு வலிமை தந்து பலம் ஊட்டும்.

பொது, சிறப்பு என்று பிரித்துக் கூறப்பட்ட கற்பத்துள் மூலிகை, தாது, சீவப்பொருள், அவிழ்தங்களும், மேலும் உடலைக் காக்கும் யோகாசனப் பயிற்சிகளும் பிராணாயாமம் என்று சொல்லப்படும் மூச்சுப் பயிற்சியும், யோகம், முப்புவும் அடங்கும். யோகாசனத்தாலும், மூச்சுப் பயிற்சியாலும் பிராணாயமத்தாலும் உடல் கற்பமாகும் என்கின்றனர் சித்தர்கள்.

யோகாசனம்

சிவயோகம் என்னும் இராஜ யோகம் பண்ணுங் காலத்துச் சித்தாசனம் என்னும் ஆசனமும், இல்லறத்தாருக்கு அவர்கள் வாயுதாரனை என்னும் உயிர்ப்பு பண்ணும் காலத்து பத்மாசனமும் சிறந்ததென்று அட்டாங்க யோக நூல்கள் கூறுகின்றன.

பொதுவாக ஆசனங்கள் யாவும் உடற்பயிற்சி போன்றவையே. என்றாலும் ஆசனங்கள் உடற்பயிற்சிகளிலிருந்து செயலிலும் நிலையிலும் வேறுபடுகின்றன. பொதுவான உடற்பயிற்சிகள் உடலின் மேற்புறமுள்ள உடல் தாதுக்களையே வலிமைப்படுத்துகின்றன. ஆனால் யோக இருக்கை என்னும் ஆசனங்கள் உடலின் உள்உறுப்புகளை வலிமைப்படுத்துகின்றன.

ஆசனங்கள் தொகையால் எண்ணற்றன. இதனைத் திருமூலர் ‘பல் ஆசனம்’, ‘எண்ணிலா ஆசனம்’ என்று குறிப்பிடுவதால் அறியலாம். இருப்பினும் இவற்றுள் இன்று ஒரு சில ஆசனங்களே நடைமுறையில் உள்ளன. திருமூலர் தம் தமிழ் மூவாயிரத்தில் பதுமாசனம், பத்திராசனம், குக்குடாசனம், சிங்காசனம், சொத்திராசனம், வீராசனம், கோமுகாசனம் என்ற சிலவற்றை மட்டுமே கூறியுள்ளார். இதில் பத்திரம், வீரம், பதுமம், கோமுகம், குக்குடம் ஆகிய ஐந்து ஆசனங்களும ஞான சாதனைக்கு உரிய ஆசனங்களாகும்.

ஆசனப் பலன்

யோகாசனப் பயிற்சியினால் உடல் உள்ளுறுப்புகள் பலம் அடைகின்றன. உடலில் வீணான சதைப் பிடிப்புகள் உண்டாவதில்லை. உடல் அழகுடன் திகழ்ந்து நோயின்றியும் வலுவுடனும் விளங்கும். உடல் முழுமைக்கும் இரத்த ஓட்டத்தை உண்டாக்கும். சுறுசுறுப்பு, புத்தித் தெளிவு, நினைவாற்றல், மனத்தூய்மை முதலிய உண்டாகும்.

மேலும் உடலை நல்ல நிலையில் வைத்திருப்பதுடன் பிணிகள் உடலில் சேராதும் தடுக்கின்றன. வந்த பிணியை நீக்குகின்றன.

யோகாசனம் செய்ய மான் தோல், புலித்தோல், சித்திரக் கம்பளம், வெண் துகில், தருப்பை ஆகிய ஆசனங்கள் சிறந்த என்கின்றனர் சித்தர்கள். மேடு பள்ளம் இல்லாத சமதளத்தில் யோகாசனம் செய்ய வேண்டும். கூனுதல், குறுகுதல் தவிர்த்து நிமிர்ந்து நேராய் இருந்து ஆசனம் செய்ய வேண்டும். பயிற்சிகளை மெதுவாயும், நிதானமாயும் செய்ய வேண்டும்.

கோபம் தவிர்

பொதுவாக மனம் ஒரு நிலையில் இருப்பதில்லை. மனதை ஒருமைப்படுத்தும் எண்ணத்துடனேயே நம் முன்னோர்கள் இறைவழிபாடு, தவம் முதலியன செய்தனர். ஒவ்வொரு உடல் உறுப்புடனும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் நரம்பு உணர்ச்சிகளை மனம் சார்ந்து நிற்கிறது. அதனால்தான் அளவுக்கு மீறிய கோபம் ஏற்படும்போது கண் சிவந்து உடல் சூடேறுகிறது. கோபம் தணிந்ததும் களைப்பும் சோர்வும் ஏற்படுகின்றன. மனதில் மாற்றம் ஏற்பட்டால் உடலும் தளரும். ஒன்று வலிவு பெறும் போது மற்றதும் வலிவு பெறும். மனம் தூய்மையானால் அது உடலுக்குக் கேடு விளைவிப்பதில்லை. நன்மை உண்டாக்கும். உடலை நல்ல நிலையில் வைத்திருக்க மனத்தூய்மை வேண்டும். மனதால் உண்டாகும் காமம், வெகுளி, மயக்கம், அவா, துன்பம் ஆகியவை நீங்கின் உடலில் பிணி சேராது. இதனால்தான்,

மனமது தூய்மை யானால்
மந்திரம் செபிக்க வேண்டாம்

என்றனர் ஆன்றோர்.

நன்றி: செந்தில் வயல்

இதழ் 92, கட்டுரை 1

ஓகஸ்ட் 19, 2018

லூலா: பிரேசில் பேசும் ஒரே பெயர்

பிரேசிலின் க்யூரிடிபா நகரின் 15 சதுர மீட்டர் அளவிலான ஒரு சிறை அறையில் காத்திருக்கிறார் லூயிஸ் இனாசியோ லூலா டா சில்வா (Luiz Inácio Lula da Silva). பிரேசில் அதிபராக (2003-2011) இருந்தபோது, அவரே திறந்துவைத்த சிறைச்சாலை அது. ‘ஆபரேஷன் கார் வாஷ்’ என்று அழைக்கப்படும் ஊழல் தொடர்பாகக் கைதுசெய்யப்பட்ட அவர், இந்த வழக்கில் தீர்ப்பளிக்க வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்த நிலையில், அவரை விடுவிக்கலாமா வேண்டாமா என்பது குறித்து கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்னர் நீதிபதிகளிடையே பெரும் விவாதம் நடந்தது. இது தொடர்பாக, பிரேசில் முழுவதும் வாட்ஸ்அப் குறுஞ்செய்திகள் பரவலாகப் பரிமாறிக்கொள்ளப்பட்டன. இறுதியில், லூலா சிறையிலேயே இருக்க நேர்ந்தது.

அக்டோபர் 7-ல் அதிபர் தேர்தலைச் சந்திக்கவிருக்கிறது பிரேசில். தொழிலாளர் கட்சியின் சார்பில் அதிபர் வேட்பாளர் லூலாதான். அவரைத் தவிர வேறு வேட்பாளர் கிடையாது என்று உறுதியாக நிற்கிறது அக்கட்சி. லூலாவைத் தேர்தலில் போட்டியிட அனுமதிப்பது தொடர்பாக, ஆகஸ்ட் மாதவாக்கில் தேர்தல்கள் தொடர்பான நீதிமன்றம் முடிவெடுக்கவிருக்கிறது. 2018-ல் நடந்த ஒவ்வொரு தேர்தலும் வலதுசாரி வேட்பாளரான ஜேய்ர் போல்சோனாரோவைவிட லூலா முன்னணியில் இருப்பதைக் காட்டுகின்றன.

மக்களின் அதிபர்

லூலாவின் ஆட்சி சமூக ஜனநாயக ஆட்சியாக இருந்தது. பிரேசிலின் பொருளாதாரம் மந்தமாக இருந்த சமயத்தில், ஏற்றுமதிப் பொருட்களின் விலை அதிகரித்தது பொருளாதாரத்துக்குப் பலனளித்தது. பொது நிதியில் கணிசமான தொகையை, வறுமையை எதிர்கொள்வதிலும், கல்வி வாய்ப்புகளை அதிகரிப்பதிலும் பயன்படுத்தினார் லூலா. இந்தத் திட்டங்களால் சமூகரீதியில் சிறுபான்மையாக இருந்த மக்கள் பலனடைந்தனர். பிரேசிலின் முக்கியப் பிரச்சினையான பட்டினி ஒழிக்கப்பட்டது. நம்பிக்கையளிக்கும் விதத்தில் சில மத்திய பல்கலைக்கழகங்கள் திறக்கப்பட்டன.

2007-08 கடன் நெருக்கடி ஏற்பட்ட நிலையில், பிரேசிலின் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பான சூழல் அந்நாட்டின் பணக்காரர்கள் மத்தியில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. லூலாவுக்குப் பின்னர் அதிபரான தில்மா ரூசெஃப் (2011-2016), அந்த நெருக்கடியின் பாதிப்புகளை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. பணக்காரர்கள், தொழிலதிபர்களின் பதற்றத்தைத் தணிக்கும் நடவடிக்கைகளில் தில்மா இறங்கியபோது, தொழிலாளர் கட்சியில் அவருக்கு ஆதரவு குறையத் தொடங்கியது. 2018 வரை நீடிக்க வேண்டிய அவரது ஆட்சி, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முடிவுக்குவந்தது.

2018 வரை காத்திருந்தால், தாங்கள் மீண்டும் தோற்கடிக்கப்பட்டுவிடுவோம் என்று அஞ்சிய மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர், தில்மா தலைமையிலான சமூக ஜனநாயக அரசை வீழ்த்த வேண்டும் என்று முடிவுசெய்தனர். வீதிகளில் இறங்கிப் போராடிய அவர்கள், ஆட்சி மாற்றம் வேண்டும் என்று கோரினர். தில்மா பதவியிலிருந்து அகற்றப்பட்டு, மிச்சேல் தெமர் அதிபராக்கப்பட்டார். மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் இவரை ஏற்றுக்கொண்டனர். இதையடுத்து, இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டுவது, தொழிலாளர் சட்டங்களைப் புறக்கணிப்பது, அரசுக் கருவூலத்துக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் வகையில் நிதிப் பரிமாற்றங்களை மேற்கொள்வது என்று மேல்தட்டு மக்கள் இறங்கினர்.

ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகள்

அற்பமான சான்றுகளின் அடிப்படையில், லூலா குற்றவாளியாக்கப்பட்டு, ஏப்ரல் மாதம் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவருக்கு எதிராக எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்று மேல்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த சிலரே ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். ஆனால், அதை வெளிப்படையாகச் சொல்ல அவர்கள் விரும்பவில்லை. பிரேசில் அரசியல் களத்திலிருந்து லூலா அகற்றப்படுவது தங்களுக்குப் பலனளிக்கும் என்று கருதும் மூத்த அரசியல் தலைவர்கள் மவுனம் காக்கிறார்கள்.

மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் தங்கள் அசுத்தமான அரசியல் உலகத்துக்குள் நீதித் துறையை இழுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அரசியல் உலகத்துக்குள் மீண்டும் நுழையும் எண்ணம் பிரேசில் ராணுவத்துக்கு இல்லை. ராணுவ உயரதிகாரிகளை ராணுவ ஆட்சி ஊழல்மயமாக்கிவிட்டது என்றும், ராணுவத்தின் நம்பிக்கையைச் சிதைத்துவிட்டது என்றும் சர்வாதிகாரியாக இருந்த ஜெனரல் எர்னஸ்டோ கீஸெல் கூறியது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஆபத்தில் நீதித் துறை

இந்தச் சூழலில் நீதித் துறை ஒட்டுமொத்தமாக அரசியல்மயமாகும் நிலை உருவாகியிருக்கிறது. சமீபத்தில், நீதிபதிகள் பொதுவெளியில் சர்ச்சையில் ஈடுபட்ட சம்பவமும், நீதிபதிகளின் உத்தரவைச் செயல்படுத்த காவல் துறை அதிகாரிகள் மறுத்த சம்பவமும் நடந்திருக்கின்றன. லூலாவின் ஆட்கொணர்வு மனு நிராகரிக்கப்பட்டது தொடர்பாக சில மாகாணங்களின் ஆளுநர்கள் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டனர். அதேபோல், நீதித் துறை ஊழல்மயமாகிவிட்டதாகச் சில வழக்கறிஞர்கள் அறிக்கை வெளியிட்டனர்.

பிரேசிலின் நீதித் துறையில் ஏற்பட்டிருக்கும் இந்தப் பிரச்சினை தொடர்பாக அந்நாட்டின் தேசிய நீதி கவுன்சில் விசாரணையைத் தொடங்கியிருக்கிறது. எனினும், இந்த விசாரணை அறிக்கையால், நீதித் துறைப் புரையோடிப்போயிருக்கும் நிலைக்குத் தீர்வு காண வாய்ப்பில்லை என்றே தெரிகிறது. ஜூலை மாத இறுதியில், பிரேசிலின் பிரபலமான அரசியல் தலைவர்கள், சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள் 11 பேர், லூலாவை விடுவிக்கக் கோரி காலவரையற்ற உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தவிருக்கிறார்கள். இதே கோரிக்கையை வலியுறுத்தி ஆகஸ்ட 10-ல் வர்த்தக சங்கங்கள் பொது வேலைநிறுத்தத்துக்கு அழைப்பு விடுத்திருக்கின்றன. சுமார் நான்கு லட்சம் விவசாயிகள், பிரேசிலின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து தலைநகரை நோக்கிப் பேரணி நடத்தவிருக்கிறார்கள். இசைக் கலைஞர்களும் இசை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தவிருக்கிறார்கள். மக்களின் மனநிலை தெளிவாக உணர்த்துவது இதைத்தான்: ‘திரும்பி வாருங்கள் லூலா, நெருக்கடி முற்றிவிட்டது, ஆபத்தான நிலைமை ஏற்பட்டிருக்கிறது!’

பெருகும் ஆதரவு

தேர்தலில் லூலா போட்டியிடுவதற்கு நீதிமன்றங்கள் அனுமதிக்காது என்றே தெரிகிறது என சுட்டிக்காட்டுகிறார் பேராசிரியர் போமார். எனினும், இது வலதுசாரிகளுக்கு சாதகமாக அமையும் என்றும் சொல்ல முடியாது. சமீபகாலமாக, ‘சதி முகாம்’ என்று அழைக்கப்படும் வலதுசாரித் தலைவர்களுக்கு இடையே ஏற்பட்டிருக்கும் பிளவுகள், போல்சோனாரோ மீதான அவர்களின் அவநம்பிக்கை ஆகியவை வேறு சில சமிக்ஞைகளை உணர்த்துகின்றன.

லூலா, தனக்குப் பதிலாக, தொழிலாளர் கட்சியின் தலைவர் க்ளெய்சி ஹாஃப்மேனைத் தேர்தலில் போட்டியிட வைக்கலாம் அல்லது தேர்தலைப் புறக்கணிக்கக் கோரலாம் என்கிறார் போமார். அக்டோபரில் தேர்தல் நடக்கவிருக்கும் நிலையில் அதுவரை இந்தக் குழப்பம் நீடிக்கும் என்கிறார் அவர்.

சிறையில், பத்திரிகையாளர்களைச் சந்திப்பதற்கு லூலாவுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்தாலும் ட்விட்டர் பதிவுகள் எழுதுவதற்கும், பார்வையாளர்களைச் சந்திக்கவும் அனுமதி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த வாரம், “பிரேசிலின் ஏழை மக்கள் படும் துயரம் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துகிறது” என்று ட்வீட் செய்திருந்தார் லூலா. #‘ரெகாடோடூலூலா’ (லூலாவின் செய்தி) எனும் ஹேஷ்டேக் சமீபகாலமாகப் பிரபலம். இன்னொரு ஹேஷ்டேக் இன்னும் பிரபலம். அது ‘மஸாவோ’ (நான் உங்களை நேசிக்கிறேன்). அது குறிப்பது லூலாவைத்தான்!

-விஜய் பிரசாத், தி இந்து (ஆங்கிலம்)

தமிழில் சுருக்கமாக: வெ.சந்திரமோகன்

வானவில் இதழ் 91

ஜூலை 26, 2018

‘எதிர்க்கட்சி’ தலைவர் இரா.சம்பந்தன்

பதவி விலக வேண்டும்!

லங்கை நாடாளுமன்றத்தில் கூட்டு எதிரணியில் அங்கம் வகிக்கின்ற 20 உறுப்பினர்கள் அண்மையில் சபாநாயகர் கரு ஜெயசூரியவைச் சந்தித்து நாடாளுமன்றத்தின் எதிர்கட்சித் தலைவராக தமது அணியில் உள்ள 70 உறுப்பினர்கள் சார்பாக தினேஸ் குணவர்த்தன அவர்களை நியமிக்க வேண்டுமென வேண்டுகோள் ஒன்றை விடுத்திருக்கின்றனர்.

எதிர்க்கட்சியினரின் இந்த வேண்டுகோள் பற்றி கட்சிகளின் தலைவர்களிடமும், மக்களிடமும் ஆலோசித்து ஒரு முடிவை அறிவிப்பதாக சபாநாயகர் அறிவித்திருக்கிறார்.

சபாநாயகர் கட்சித் தலைவர்களுடன் ஆலோசனை நடத்தப் போவதாகக் கூறியிருப்பதை சம்பிரதாயபூர்வமானது என்ற ரீதியில் ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் அவர் மக்களுடன் ஆலோசனை நடத்தப் போவதாகக் கூறியிருப்பதுதான் விந்தையாக இருக்கின்றது. இதற்கு முன்னர் இப்படியான விடயங்களுக்கு மக்களுடன் ஆலோசனை நடத்திய முன்னுதாரணங்கள் எதுவும் இருக்கின்றனவா? அது ஒருபுறமிருக்க, மக்களுடன் அவர் என்ன வகையில் ஆலோசனை நடத்தப் போகின்றார்? சர்வஜன வாக்கெடுப்பின் மூலம் மக்களின் கருத்தை அறியப் போகின்றாரா?

எனவே, சபாநாயகரின் கூற்று நம்பிக்கையற்றதாகவும், உள் நோக்கம் கொண்டதாகவும் இருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. சட்டப்படியும், சம்பிரதாயப்படியும், ஒருவர் சபாநாயகராகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட பின்னர், கட்சி சாராத நிலையில் நடுநிலையானவராகச் செயற்பட வேண்டிய பொறுப்பு அவருக்கு உண்டு. ஆனால இலங்கையில் ஒரு சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர, பெரும்பாலான சமயங்களில் சபாநாயகர்கள் தமது அரசாங்கம் சார்ந்து, கட்சி சார்ந்தே செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். தற்போதைய சபாநாயகரும் அவ்வாறே செயற்பட்டு வருகின்றார். அதன் காரணமாகவே எதிரணியினரின் வேண்டுகோளுக்கு சாக்குப்போக்குச் சொல்லிச் சமாளித்திருக்கிறார்.

எதிர்க்கட்சியினரின் கோரிக்கையைப் பொறுத்தவரை, அது சட்ட விரோதமானதோ அல்லது ஜனநாயக விரோதமானதோ இல்லை என்பது சிறுபிள்ளைக்குக்கூடத் தெரியும். அவர்கள் நாடாளுமன்றத்தில் தமக்கு இருக்கும் பலத்தின் அடிப்படையிலும், தாம் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் மக்கள் தொகையின் அடிப்படையிலும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அரசியல் ரீதியிலான அடிப்படையிலுமே இந்தக் கோரிக்கையை முன்வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஏனெனில், 225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் எதிரணியில் இப்பொழுது 70 பேர் அங்கம் வகிக்கின்றனர். அதாவது கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது தற்போதைய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தலைமை தாங்கும் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் சார்பில் தெரிவான 95 உறுப்பினர்களில் 70 பேர் தற்பொழுது எதிரணியில் இருக்கின்றனர். மிகுதியான 25 பேர் பதவிகளுக்காக மைத்திரியுடன் இணைந்து அரசாங்கத்துடன் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால், கடந்த பெப்ருவரி 10இல் நடந்த உள்ளூராட்சித் தேர்தலின் பின்னர் அரசில் அமைச்சுப் பதவி வகித்த 16 பேர் எதிரணிக்கு வந்து சேர்ந்ததைப் போல இப்பொழுது அரசுடனும், மைத்திரியுடனும் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பவர்களில் மேலும் சிலர் எதிரணியில் இணையக்கூடிய வாய்ப்பும் உண்டு.

ஆனால் தற்போது நாடாளுமன்றத்தில் உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தைப் பெற்றிருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரையில் அதனிடம் 16 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே உண்டு. அதேபோல, நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சி பிரதம கொறடா பதவியை வைத்திருக்கும் ஜே.வி.பியிடமும் 6 உறுப்பினர்கள் மட்டுமே இருக்கின்றது. சட்டத்தின் அடிப்படையிலும், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையிலும். இந்த இருகட்சிகளும் தமது பதவிகளை ஜனநாயக விரோதமான முறையில் வகித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் அப்பட்டமான உண்மை.

அது ஒருபுறமிருக்க, இவ்விரு கட்சியினரும் கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெளிப்படையாகவே “பொது வேட்பாளர்” என்ற பெயரில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், அதன் சர்வதேச ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களும் நிறுத்திய மை;திரிபால சிறிசேனவை பகிரங்கமாக ஆதரித்து அவரின் வெற்றிக்கு உதவியவர்கள். அதன் பின்னர் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலிலும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி வெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வர உதவியவர்கள். ஜே.வி.பியினர் இந்த உண்மையை மறைக்க முற்பட்டாலும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைவர்கள் இந்த உண்மையைப் பல சந்தர்ப்பங்களில் பகிரங்கமாக ஒத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

அதுமாத்திரமில்லாமல், தற்போதைய ‘நல்லாட்சி’ பதவிக்கு வந்த நாள்முதல், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும், ஜே.வி.பியும் பல சந்தர்ப்பங்களில் அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகளுக்கு வெளிப்படையாகவே ஆதரவு வழங்கி வந்திருக்கின்றனர், வருகின்றனர். இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வருவதற்கு முன்னர் தமிழ் பேசும் மக்கள் உட்பட நாட்டு மக்களுக்கு வழங்கிய வாக்குறுதிகள் எதனையும் நிறைவேற்றாத போதும், இந்த இரு கட்சியினரும் தொடர்ந்தும் அரசுக்கு ஆதரவு வழங்கி வருகின்றனர்.

இவர்கள் இப்படிச் செய்வது ஏன் என்ற கேள்விக்கு விடை காண்பது அவ்வளவு ஒன்றும் சிரமமான காரியம் அல்ல. பெரும் பிரயத்தனங்கள் மத்தியிலும், பல்லாயிரம் கோடி ரூபா செலவிலும், ஆட்சியில் இருந்த மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, தேசபக்தி அரசாங்கத்தை 2015 ஜனவரி 8இல் அரசியல் சதி – சூழ்ச்சிகள் மூலம் கைப்பற்றிய உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகள், அதை இழந்துவிடாமல் இருப்பதற்கு செய்து வரும் பகீரதப் பிரயத்தனங்களில் இவ்விரு கட்சியினரும் கூட்டுச் சேர்ந்து செயப்படுகின்றனர் என்பதே அதற்கான காரணமாகும்.

எது எப்படியிருப்பினும், 70 உறுப்பினர்கள் கொண்ட எதிரணி உறுப்பினர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, 16 உறுப்பினர்கள் கொண்ட தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்து வழங்குவதும், 6 பேர் கொண்ட ஜே.வி.பிக்கு எதிர்க்கட்சிப் பிரதம கொறடா பதவி வழங்குவதும், அப்பட்டமான ஜனநாயகப் படுகொலையாகும். இந்த நிலைமையை தொடர்ந்தும் அனுமதிக்க முடியாது.

எனவே, இலங்கை அரசாங்கம் உடனடியாக எதிரணியினரின் கோரிக்கையை ஏற்று, எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தை அவர்களுக்கு உடனடியாக வழங்க வேண்டும். அதேபோல எதிர்க்கட்சி பிரதம கொறடா பதவியையும் எதிரணிக்கே வழங்க வேண்டும். தற்பொழுது இந்த இரு பதவிகளையும் வகித்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும், ஜே.வி.பியும் விரும்பினால் பத்தினி வேசம் போடாமல், வெளிப்படையாகவே அரசுடன் இணைந்து செயற்படலாம். தமது அரசியல் பிழைப்புக்கு அது தோதில்லாவிடின், வழமை போல வெளியில் இருந்து கொண்டு, அரசை மறைமுகமாக ஆதரித்து மக்களுக்கு மாய்மாலம் செய்யலாம்.

‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் இந்த ஜனநாயக ரீதியிலான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளாவிடின், தமிழ் மக்களின் உரிமை பற்றியும், ஜனநாயகம் பற்றியும், சதா பேசிக்கொண்டு இருக்கும் தற்போதைய உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சித் தலைவர் இரா.சம்பந்தன், ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக தாமாகவே முன்வந்து தான் வகித்து வரும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியை இராஜினாமா செய்ய வேண்டும். (ஏற்கெனவே இந்தக் கோரிக்கையை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை விட தமிழ் மக்களுக்கு ஓரளவாவது சேவையாற்றி வரும் தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணியின் தலைவரும், அமைச்சருமான மனோ கணேசன் சம்பந்தனிடம் விடுத்திருக்கிறார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது)

இலங்கையில் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பு அரசாங்கத்துக்கும், தற்போதைய உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சிக்கும் உண்டு என்பதை அவர்கள் எக்காரணம் கொண்டும் மறுதலிக்க முடியாது.

அதை விடுத்து மக்களின் ஜனநாயக உரிமையைத் தட்டிப் பறிப்பதற்கோ அல்லது அபகரித்து வைத்திருப்பதற்கோ எந்த அரசியல் திருடர்களுக்கும் உரிமை இல்லை.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றொன்றினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 91_2018

 

இதழ் 91, கட்டுரை 4

ஜூலை 26, 2018

ஒரு வரலாற்று ஆவணத்தின் மீள்வெளியீடு:

தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கும்

பிரிவினைக்கும் எதிராக

தமிழ் மக்களே ஐக்கியப்படுவீர்!

லங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட்) வட பிரதேசக் குழு 1975 மே 19 இல் அன்றைய அரசியல் சூழ்நிலை குறித்து, குறிப்பாக தமிழர் அரசியல் குறித்து வெளியிட்ட மேற்படி தலைப்பிலான அறிக்கையை அதன் முக்கியத்துவம் கருதி 43 வருடங்களின் பின்னர் மீள் பிரசுரம் செய்கின்றோம்.

அதற்கான காரணம், இந்த அறிக்கை வெளியிடப்பட்ட நேரத்தில் தமிழர் விடுதலை கூட்டணி வட்டுக்கோட்டையில் மாநாடு கூடி தமிழீழத் தீர்மானத்தை எடுத்திருக்கவில்லை. அந்தத் தீர்மானத்தின் காரணமாக தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப் போராட்டமும் உருவாகியிருக்கவில்லை. இருப்பினும் தமிழ் தலைமை தவறான தீர்மானத்தை எடுக்கும் என்பதை முன்கூட்டியே உய்த்துணர்ந்து இந்த அறிக்கையில் கோடிகாட்டியிருப்பதுடன், அதனால் எழும் ஆயுதப் போராட்டத்தால் பெரும் அழிவுகள் ஏற்படும் என்பதையும், இலங்கையில் அந்நியத் தலையீடு ஏற்படும் என்பதையும் அறிக்கை சரியாகக் கணித்துக் கூறியுள்ளது.

இன்று 43 வருடங்கள் குறித்து திரும்பிப் பார்க்கையில் இந்த அறிக்கையில் கூறப்பட்டவை பெரும்பாலும் சரியாக நிகழ்ந்துள்ளதைக் காண முடியும். அதுமாத்திரமின்றி, இந்த அறிக்கையின் தலைப்பு இன்றைய சூழலுக்கும் மிகச் சரியாகப் பொருந்துகிறது என்பதையும் காண முடியும்.

இந்த அறிக்கையைத் தயாரிப்பதில் கட்சியின் அன்றைய வட பிரதேசக் குழுவின் பின்வரும் உறுப்பினர்கள் பங்கு வகித்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

காலஞ்சென்ற தோழர்களான மு.கார்த்திகேசன், வீ.ஏ.கந்தசாமி, மு.குமாரசாமி, இ.வே.துரைரத்தினம், சி.சண்முகநாதன், மு.முத்தையா மற்றும் தோழர்கள் வ.சின்னத்தம்பி, ச.சுப்பிரமணியம், கோ.சந்திரசேகரம், சி.செல்லையா, ச.வாமதேவன்.

இந்த அறிக்கை பற்றிய வாசகர்களின் கருத்துக்களை வரவேற்கின்றோம்.

-‘வானவில்’ ஆசிரிய குழு

அறிக்கை வருமாறு:

குடியரசு தினத்தைப் பகிஸ்கரிப்பது என்பதை தமிழர் கூட்டணி வருடாவருடம் ஒரு சடங்காக நடாத்தி வருகின்றது. இது தமிழ் மக்களின் நலன்களுக்கு உகந்ததுதானா என்பதை தமிழ் மக்கள் தீர்க்கமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய காலகட்டம் வந்துவிட்டது.

தமிழ் மக்களினதும் சிங்கள மக்களினதும் பொது எதிரி ஏகாதிபத்தியமாகும். அது உலக மக்களினதும் பொது எதிரியாகும். இந்த உண்மையை முன்பு தமிழ் காங்கிரஸ், தமிழரசுக் கட்சி என்பனவும், தற்பொழுது தமிழர் கூட்டணியும் அங்கீகரிக்க மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், ஏகாதிபத்தியமே தமிழ் மக்களின் நலன்களுக்கு உதவவல்லது என்ற தவறான கொள்கையையே நீண்டகாலமாகப் பின்பற்றி வந்தனர். அதன் விளைவே தமிழ் மக்களை உரிமையற்றவர்களாக வாழ வேண்டிய இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளியது. அதுமட்டுமல்லாமல், இலங்கை மக்கள் ஏகாதிபத்தியத்திற்கெதிராக – தேசிய சுதந்திரத்தை வென்றெடுக்கும் பாதையில் எடுத்த சகல நடவடிக்கைகளையும் (குடியரசு பிரகடனம் உட்பட) தமிழ்த் தலைவர்கள் எதிர்த்து வந்ததின் மூலம் இலங்கை மக்களின் பெரும்பான்மையானோரின் எதிர்ப்பைச் சம்பாதித்ததுமல்லாமல், தமிழ் மக்கள் தேசிய சுதந்திரத்திற்கும் தேசிய அபிலாசைகளுக்கும் எதிரானவர்கள் என்ற தவறான எண்ணத்தை தென்னிலங்கை மக்கள் மத்தியில் வளர்த்தும் விட்டது. இதனால் இலங்கையில் பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படும் மக்களாக தமிழ் மக்கள் ஆக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.

மறுபுறத்தில் தமிழ் காங்கிரஸ், தமிழரசுக் கட்சி, தமிழர் கூட்டணி என்பன தொடர்ச்சியாகப் பின்பற்றி வந்த தேசவிரோதக் கொள்கையைச் சாட்டாக வைத்துக் கொண்டு, அரசியல் சுயலாபம் தேடும் பூர்சுவாக் கட்சிகள் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் மட்டும் தங்கியிருந்து பாராளுமன்ற ஆசனங்களை பெரும்பான்மையாக வென்றெடுக்கும் குறுகிய தேசியவாத, சந்தர்ப்பவாதக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றி வருவதால், தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தீர்க்கப்படுவது தமிழ் மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, தேசிய நலன்களுக்கும் மிகவும் அவசியமானது என்பதை உணர மறுப்பதன் மூலம், ஏகாதிபத்தியவாதிகள் இப்பிரச்சினையில் தலையிட்டு சைப்பிரசில் நடப்பது போல் அல்லது பாகிஸ்தானில் நடந்தது போல ஒரு நிலையை உருவாக்க வாய்ப்பைத் தேடிக் கொடுத்துள்ளார்கள்.

இந்த நிலையை ஏற்கெனவே உணர்ந்ததினால் போலும், இலங்கையின் பிரபல தேசியவாதியான முன்னாள் பிரதமர் காலஞ்சென்ற திரு.எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க, தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கான அணுகுமுறையையும் கொள்கையையும் ‘பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தத்தின்’ மூலம் முன்வைத்தார். இந்த நல்ல வாய்ப்பை ஏகாதிபத்திய சார்பு யூ.என்.பியும் இதர வகுப்புவாத சக்திகளும் வடக்கிலும், தெற்கிலும் நடாத்திய எதிர்ப்பு இயக்கத்தின் மூலம் சிதறடித்து விட்டார்கள். இது இந்த நாட்டின் துர்ப்பாக்கியமாகும்.

இன்று பண்டாரநாயக்கவின் கொள்கையைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறும் திருமதி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் அரசாங்கம், தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை அடிப்படையில் ஒரு தேசியப் பிரச்சினை என்பதை ஏற்றுக் கொண்டு செயல்பட்ட அமரர் பண்டாரநாயக்கவின் கொள்கைகளையும், கோட்பாடுகளையும் செயல்படுத்தத் தயங்குவதன் மூலம் தமிழ் மக்களை ஏகாதிபத்திய, பிற்போக்கு முகாமில் தள்ளி விட்டுள்ளது. இதனால் நாட்டுக்கும், தேசிய சுதந்திரத்திற்கும், தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் குந்தகம் ஏற்படுத்த ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கு பெரும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்திவிட்டார்கள். இதையிட்டு நாட்டு நலனில் அக்கறையுள்ள சகலரும் சிந்திக்க வேண்டும். இந்த அபாயம் சிறிய விசயமல்ல.

எம்மைப் பொறுத்தளவில் தமிழ் மக்களின் மொழி, இனப் பாதுகாப்புக்கான சரத்துகள் அரசியல் சட்டத்தில் சேர்க்கப்படாததை நாம் எதிர்க்கின்றோம். அதேபோல, பதிவுப் பிரசைகளுக்கும் இலங்கைப் பிரசைகளுக்கும் இடையில் பாகுபாடு காட்டப்படுவதை முற்றாக அகற்ற வேண்டும் என வற்புறுத்துகின்றோம். கல்வி, வேலைவாய்ப்பு என்பவற்றில் இன ரீதியான பாகுபாட்டை நாம் எதிர்க்கின்றோம். பொருளாதார ரீதியாக சிங்களப் பிரதேசத்திற்கும், தமிழ் பிரதேசத்திற்கும் இடையில் பாரபட்சம் காட்டப்படுவதை நாம் எதிர்க்கின்றோம். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் குறைந்த பட்சம் பண்டாரநாயக்கவினது கொள்கையையாவது அரசு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

இன்று தமிழ் மக்கள் இருதலைக் கொள்ளி எறும்பு போல் தத்தளிக்கிறார்கள். தமிழ் தலைவர்களின் ஏகாதிபத்திய சார்புக் கொள்கை அவர்களை ஒருபுறத்தால் நாசம் செய்கிறது. மறுபுறத்தால் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையை தீர்க்காமல் இருப்பதின் மூலம் சுயநல அரசியல் லாபம் தேடும் சந்தர்ப்பவாத, குறுகிய தேசிய அபிலாசைகளைப் பிரதிபலிப்பதில் ஒன்றுடன் ஒன்று போட்டியிடுவதும், ஐக்கியப்படுவதுமான அரசாங்கத்தினதும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினதும் தந்திரோபாயங்களினால் தேசிய வாழ்விலிருந்து தமிழ் மக்கள் ஒதுக்கப்படுகிறார்கள். ஆகவே இந்த இரண்டு தவறான போக்குகளுக்கும் எதிராக தமிழ் மக்கள் ஐக்கியப்பட வேண்டும், போராட வேண்டும். இதைத் தவிர தமிழ் மக்கள் முன் வேறு மார்க்கமே கிடையாது. தமிழ் மக்கள் மத்தியில் உள்ள ஜனநாயக சக்திகள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், இளைஞர்கள், புத்திஜீவிகள், தொழிற்சங்கங்கள், மற்றும் தேசாபிமானிகள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு, தமிழர் விரோதப் போக்குக்கு எதிராக ஐக்கியப்பட்டு, தமிழ் மக்களின் ஜனநாயக அணி ஒன்றைத் தோற்றுவிப்பதே தமிழ் மக்கள் பிரச்சினையின் தீர்வுக்கான முதற் தேவையாகும். ஒரு சிலரின் தனிப்பட்ட அரசியல் லாபத்திற்காக குடியரசு தினத்தைப் பகிஸ்கரிப்பதன் மூலம் தமிழ் மக்கள் எந்த நன்மையையும் அடைய முடியாது. மாறாக, இளைஞர்களினதும், மாணவர்களினதும் எதிர்காலத்தைத்தான் பாழடிக்க முடியும்.

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியவாதிகளையோ, வேறெந்த ஏகாதிபத்திய நாட்டையோ அல்லது வேறு அந்நிய நாடு எதனையுமோ நம்பி தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தீர்க்கப்பட முடியாது. தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு இலங்கை மக்களே தீர்வுகாண வேண்டும். கம்போடியாவிலும், வியட்நாமிலும் மக்கள் ஈட்டிய மகத்தான வெற்றி நமக்கு நல்ல பாடமாக அமைய வேண்டும். ஏகாதிபத்தியத்தின் காலைப் பிடித்தோரையே ஏகாதிபத்தியம் உதறித்தள்ள வேண்டிய காலகட்டம் வந்துவிட்டது. ஏகாதிபத்தியத்தைச் சார்ந்தல்ல, எதிர்த்தே மக்கள் விடுதலை பெற முடியும். தமிழ் மக்கள் இந்த நாட்டில் சமத்துவ, ஜனநாயக உரிமையுள்ளவர்களாக வாழ முடியும். பெரும் முதலாளிகளாலும், வர்த்தகர்களாலும், நிலச் சொந்தக்காரர்களாலும் தலைமை தாங்கப்படும் தமிழர் கூட்டணியால் தமிழ் மக்களுக்கு எந்த நல்வழியையும் காட்ட முடியவில்லை. இனிமேலும் காட்ட முடியாது. ஆகவே இந்த நேரத்திலாவது தமிழ் மக்கள் தீவிரமாகச் சிந்தித்து செயல்பட வேண்டும் என இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட்) வட பிரதேசக் கமிட்டி வேண்டுகோள் விடுக்கிறது.

எமது தேசத்தின் ஒருமைப்பாடு, நமது மக்களின் ஐக்கியம், நமது பல்வேறு தேசிய இனங்களின் ஐக்கியம், இவையே நமது இலட்சியத்தின் நிச்சய வெற்றிக்கான அடிப்படை உத்தரவாதங்கள் ஆகும்.

இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட்)

வட பிரதேசக் கமிட்டி

19.05.1975

(இப்பிரசுரம் நல்லூர் நாவலன் பதிப்பகத்தில் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலப்பிரதி ‘வானவில்’ ஆவணக் காப்பகத்தில் உள்ளது)

இதழ் 91, கட்டுரை 3

ஜூலை 26, 2018

வடக்கின் வன்முறைக்

கலாச்சாரத்துக்குக் காரணமும்

அதனைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான

ஒரு முன்மொழிவும்

– சுப்பராயன்

லங்கையின் வட பகுதியில், குறிப்பாக யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில், நாசகாரக் கும்பல்களின் கட்டுக்கடங்காத வன்செயல்கள் நாளுக்குநாள் அதிகரித்த வண்ணம் உள்ளது. குறிப்பாக, 2015 ஜனவரி 8 ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடந்து ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் ஏற்பட்ட பின்னர்தான் இந்த வன்முறைகள் அதிகரித்து வந்துள்ளன.

ஒருகாலத்தில் படித்தவர்கள், பண்பானவர்கள் என அனைவராலும் புகழப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்த யாழ்.மண்ணில் இன்று தினசரி கொலை, வாள்வெட்டு, பாலியல் பலாத்காரம், வீடுடைத்து திருட்டு, வழிப்பறி, கோஸ்டிச் சண்டை, போதைவஸ்து பாவனை என அந்த மண் திமிலோகப்படுகிறது. புங்குடுதீவில் மாணவி வித்தியா கூட்டு பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்ட வடு ஆறுவதற்கு முன்னர் இப்பொழுது சுழிபுரத்தில் 6 வயது பச்சிளம் பாலகியான றெஜினா என்ற சிறுமி கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு சில மனித மிருகங்களினால் படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.

இந்த அட்டூழியங்களைக் கண்டு திகிலும் கோபமும் அடைந்த பொதுமக்கள் செய்வதறியாது ஆர்ப்பாட்டங்கள், கடையடைப்பு, மகஜர் கையளிப்பு என தமக்குத் தெரிந்த வழிமுறைகளில் தமது எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

இந்த நிலைமைகளுக்கு முதலில் பொறுப்புக் கூறவேண்டிய தமிழ் அரசியல்வாதிகள், வழமைபோல எடுத்ததிற்கெல்லாம் இராணுவத்தையும் அரசாங்கத்தையும் நோக்கி கையைக் காட்டிவிட்டு தப்பித்துக் கொள்ள முயல்கின்றனர்.

நாட்டில் சட்டம் ஒழுங்கைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு அரசாங்கத்தைச் சாரும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு யாருக்குமில்லை. அதற்கு உதாரணமாக முன்னைய அரசாங்கம் பல தவறுகளை விட்டிருப்பினும் வடக்கு உட்பட நாடு முழுவதும் சட்டம் ஒழுங்கை தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு அமுலில் வைத்திருந்ததைச் சுட்டிக் காட்டலாம். ஆனால் ‘நல்லாட்சி’யின் கீழ் இன்று வடக்கில் மட்டுமின்றி, தெற்கிலும் பாதாள உலகக் கும்பல்களின் அட்டகாசம் தலைவிரித்தாடத் தொடங்கியுள்ளது.

வடக்கைப் பொறுத்தவரையில் வன்முறையாளர்களின் செயல்பாட்டை கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதில் அரசாங்கத்துக்கு மட்டுமின்றி தமிழ் சமூகத்துக்கும் பாரிய பொறுப்புண்டு. அதற்கு முதலில் இப்பிரச்சினை எதனால் எழுந்தது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

அப்படிப் பார்த்தால் 30 வருட இனவாத யுத்தமே இந்த இன்றைய நிலைக்குக் காரணம் என்பதை வலியுறுத்திக் கூறவேண்டியுள்ளது. இதில் யுத்தத்தில் ஈடுபட்ட அரசு – புலிகள் என்ற இருதரப்புக்கும் பங்குண்டு.

அரச ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடப் போவதாகப் புறப்பட்ட புலிகள், தமிழ் சமூகத்தில் ஆயுதக் கலாச்சாரத்தைப் பலவந்தமாகத் திணித்து, சமூகத்தை இராணுவமயப்படுத்தி, ஆண்டாண்டு காலமாக சமூகத்தில் நிலவி வந்த குடும்பக் கட்டமைப்பையும், சமூகக் கட்டமைப்பையும் உடைத்து, தமிழ் சமூகத்தை கட்டறுந்த ஒரு அராஜகச் சமூகமாக மாற்றினார்கள்.

எப்படி வளர்ச்சியடைந்த மேற்கத்தைய முதலாளித்துவ நாடுகள் தமது சுரண்டும் தேவைக்காக குடும்பங்களைச் சிதைத்து ஒவ்வொருவரையும் தனிமனிதர்கள் ஆக்கினார்களோ, அதேபோல புலிகளும் தமது ஆதிக்கத்தைத் தமிழ் மக்கள் மேல் திணிப்பதற்காக குடும்ப மற்றும் சமூக கட்டமைப்புகளை உடைத்தார்கள்.

புலிகளின் தோற்றத்துக்கு முன்னர் சாதாரணமாக தமிழ் சமூகத்தில் ஒரு மாணவனோ அல்லது இளைஞனோ, தமது பெற்றோர், சகோதரர், உறவினர், ஊரவர், ஆசிரியர், அரசாங்க அதிகாரி, மதகுரு, ஊர்ப்பெரியவர் போன்றவர்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுத்து வாழும் ஒரு சமூக நடைமுறை இருந்தது. இது நிலப்பிரபுத்துவ வழிவந்த கலாச்சாரம் எனினும், இன்றைய நிலையுடன் ஒப்பிடுகையில் மேன்மையானது என்று சொல்லலாம். புலிகள் அவற்றையெல்லாம் தகர்த்தெறிந்தனர். ‘எவருக்கும் தலைவணங்கத் தேவையில்லை. இயக்கத்துக்கும் தலைவனுக்கும் அடிபணிந்தால் போதும்’ என்ற பாசிச நடைமுறையைப் புகுத்தினர்.

மறுபக்கத்தில், மாறிமாறி வந்த அரசாங்கங்கள் மேற்கொண்ட தொடர்ச்சியான விமானக்குண்டு வீச்சு, இராணுவ நடவடிக்கைகள் என்பன காரணமாக தமிழ் மக்கள் சொந்தக் கிராமங்களை விட்டு பரதேசிகளாக அலைந்து திரியும் ஒரு வாழ்க்கைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். எப்பொழுது அவர்கள் ஊரை இழந்தார்களோ, அப்பொழுதே உறவுகளையும் இழந்தார்கள். இங்கேயும் அவர்களது குடும்ப, சமூக கட்டமைப்புகள் உடைக்கப்பட்டன. அவர்கள் வேரும் விழுதும் அற்றவரகளானார்கள்.

எனவே யுத்தத்தில் ஈடுபட்ட இருதரப்பும் சேர்ந்து தமிழ் மக்களை நம்பிக்கையற்ற, நிராசையான, எப்படியும் வாழ்ந்துவிட்;டுப் போகலாம் என்ற ஒரு விரக்தி மனோ நிலைக்குத் தள்ளி விட்டுள்ளன. அதன் வெளிப்பாடே வடக்கில் இளைஞர்கள் மேற்கொள்ளும் சட்டத்தை மீறிய, சமூகத்தை மீறிய அடாவடித்தனங்கள். இந்த நிலைமையை எப்படிக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரலாம் என்பதில் அரச தரப்போ அல்லது தமிழர் தரப்போ எந்தவிதமான ஆழமான தேடல்களையும் செய்துள்ளதாகத் தெரியவில்லை.

அரச யந்திரத்தைப் பொறுத்தவரை அது எப்படிச் செயல்படும் என்பது நமக்கு எல்லோருக்கும் தெரிந்த விடயம். அதிலும், இன முரண்பாடு முற்றி, அதன் காரணமாக 30 வருடப் போர் நிகழ்ந்து, போர் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டாலும், போர் ஏற்பட்டதற்கான அடிப்படைக்கு தீர்வு காணப்படாது மீண்டும் இன முரண்பாடு கூர்மையடைந்து, மேலும் மேலும் பகைமை வளர்ந்து வரும் சூழலில் ஒரு முதலாளித்துவ – இனவாத அரசிடமிருந்து ஒரு சிறுபான்மை தேசிய இனம் திருப்திகரமாக எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஆனால், பாதிப்புக்குள்ளான இனத்தின் மத்தியில் வாழ்கின்ற சமூக அக்கறையுள்ளவர்களுக்கு இது விடயத்தில் பாரிய பொறுப்பொன்று உண்டு. குறிப்பாக புத்திஜீவிகள் என்று அழைக்கப்படுகின்ற ஆசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், அறிஞர்கள் என்போருக்கும், பொறுப்பான பதவிகளில் இருக்கும் அரச உத்தியோகத்தர்கள், தொழிலாளர் தலைவர்கள், சமூகத் தலைவர்கள், மதப் பெரியார்கள், அரச சார்பற்ற மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகள் என்பனவற்றுக்கும் இந்த விடயத்தில் அதிகம் செயல்படுவதற்கான தேவையுண்டு. ஆனால் யுத்தத்தின் பக்க விளைவாக அவர்களும் தமது சமூகக் கடமையைத் தட்டிக் கழிப்பவர்களாக, “நமக்கேன் சோலி. நாம நம்மடை பாட்டைப் பாத்துக் கொண்டு போவம்” என்ற மனநிலையிலேயே இருக்கின்றனர். இது தவறு. அவர்கள் தமது தனிப்போக்கைக் கைவிட்டு சமூகத்துக்காகச் செயல்பட வேண்டிய காலகட்டம் வந்துவிட்டது.

ஒரு பரீட்சார்த்தமாக அவர்கள் வடக்கின் அராஜகமான நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்த பின்வரும் வழிமுறையைப் பரீட்சித்துப் பார்த்தால் என்ன?

இன்று வடக்கில் நடைபெறும் வன்செயல்களில் பெரும்பாலும் இளைஞர்களே ஈடுபடுகின்றனர். எந்தவொரு பெற்றோரும் தமது பிள்ளைகள் இப்படியான செயல்களில் ஈடுபடுவதை விரும்பமாட்டார்கள். இருந்தும் சம்பவங்கள் தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன. அப்படியானால்; இளைஞர்களின் பெற்றோர்களுக்குத் தெரியாமல் அல்லது அவர்களது சொல்லைக் கேளாமல் இளைஞர்கள் இவற்றில் ஈடுபட வேண்டும்.

இவற்றைக் கட்டுப்படுத்த கிராமிய மட்டத்தில் ஒவ்வொரு ஊர்களிலும் விழிப்புக் குழுக்களை நிறுவலாம். இக்குழுக்களில் பொறுப்பு வாய்ந்த பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், அரச உத்தியோகத்தர்கள், மாணவர்கள், மத குருமார்கள், சமூகப் பெரியார்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரும் இடம் பெற வேண்டும். குறிப்பாக இளைஞர்களுக்கு இக்குழுக்களில் முக்கியமான பொறுப்புகள் வழங்கப்படவேண்டும்.

இக்குழுக்கள் கிரமமாகக் கூடி, ஊரிலுள்ள நிலைமைகள், இளைஞர்களின் செயல்பாடுகள், வேலையற்ற இளைஞர்களின் பிரச்சினை, ஊர்ப்பிணக்குகள், குடும்பப் பிணக்குகள் என்பனவற்றை ஆராய்ந்து தீர்த்து வைக்கலாம். அதன் மூலம் ஊரிலுள்ள ஒவ்வொருவருடைய நிலைமையும் ஏதோவொரு வகையில் கண்காணிப்பில் இருக்கும். அதன் மூலம் போருக்கு முந்தைய காலத்தில் நிலவிய ஒவ்வொரு பிரசையினதும் குடும்பப் பிணைப்பையும், சமூகப் பொறுப்பையும் மீளவும் கொண்டு வருவதுடன், விரும்பத்தகாத சம்பவங்கள் ஏதாவது நிகழ இருப்பின் அதை முன்கூட்டியே அறிந்து கொண்டு தடுக்கவும் முடியும்.

இதை ஒரு பரீட்சார்த்தமாகத் தன்னும் செய்து பார்த்தால், இதன் சாதக பாதக அம்சங்கள் தெரிய வரும். பின்னர் அதன் அனுபவங்களில் இருந்து கற்றுக் கொண்டு முன்நோக்கி நகர முடியும்.

எல்லாவற்றுக்கும் முதல் தேவை தற்போதைய தேக்க நிலையை உடைப்பதும், செயல்பாட்டை நோக்கி முன்செல்வதுமாகும்.

இதழ் 91, கட்டுரை 2

ஜூலை 26, 2018

மெக்சிக்கோ தேர்தல்:

வட அமெரிக்காவில்

ஒரு திருப்புமுனை!

– தவம்

ட அமெரிக்க நாடுகளில் ஒன்றாகவும், அமெரிக்காவுடன் தென்புறத்தில் எல்லையைக் கொண்டிருப்பதுமான மெக்சிக்கோவில் 2018 யூலை 01இல் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் MORENA  (National Regeneration Movement)  என்ற இடதுசாரிக் கூட்டமைப்பின் சார்பில் போட்டியிட்ட AMLO (அம்லோ) என சுருக்கமாக அழைக்கப்படும் Andrés Manuel López Obrador 63.43 வீதமான வாக்குகளைப் பெற்று அமோக வெற்றி பெற்றுள்ளார். இவரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட வலதுசாரி வேட்பாளரான Ricardo Anaya   22.28 வீதம் வாக்குகளை மட்டும் பெற்றுத் தோல்வியடைந்தார். அம்லோ அடுத்த 5 ஆண்டுகள் 10 மாதங்கள் பதவியில் இருப்பார். இவரது வெற்றியை முதலாளித்துவப் பத்திரிகைகள் “சுனாமி” என்று அழைக்கும் அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தத் தேர்தலின் மூலம் அம்லோ தலைமையிலான கூட்டணி மெக்சிக்கோவின் செனட் சபையிலுள்ள 128 ஆசனங்களில் 60 வீதத்தையும் (இவர்களின் பதவிக்காலம் 5 வருடங்கள்), 500 ஆசனங்கள் கொண்ட பிரதிநிதிகள் சபையில் 72 வீதத்தையும் (இவர்களின் பதவிக்காலம் மூன்று ஆண்டுகள்) பெற்றுக் கொண்டது. அத்துடன் தலைநகரான மெக்சிக்கோ நகரின் (Mexico City)  மேயர் பதவியையும், நாட்டின் கவர்னர்களில் நான்கையும் வென்றெடுத்துள்ளனர்.

இதன் மூலம் வட அமெரிக்கக் கண்டத்தில் அமைந்துள்ள மூன்று நாடுகளான அமெரிக்கா, கனடா, மெக்சிக்கோ என்பனவற்றில் மெக்சிக்கோவில் ஏற்பட்டுள்ள இடது நோக்கிய மாற்றம், வரலாற்றில் முதல் தடவையாக வட அமெரிக்க மக்களின் மனநிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டுவதுடன், எதிர்காலத்தில் இந்தக் கண்டத்தில் நடக்கக்கூடிய மாற்றத்தின் முன் சமிக்ஞையாகவும் இருக்கின்றது.

அம்லோவின் வெற்றி சுலபமாக ஈட்டப்பட்ட ஒன்றல்ல. பல நாடுகளில் ஏகாதிபத்திய சக்திகள் செய்வது போல, இடதுசாரி வேட்பாளரான அம்லோவின் வெற்றியை முன்கூட்டியே அனுமானித்துக் கொண்ட பல்தேசியக் கொம்பனிகளும், பாசிச மற்றும் மாஃபியா கும்பல்களும் அவரது வெற்றியைத் தடுப்பதற்காக பல விதமான மக்கள் விரோத, ஜனநாயக விரோத செயல்களில் ஈடுபட்டு, அதன் நிமித்தம் பல படுகொலைகளை நிகழ்த்தியும் அவரது வெற்றியை அவர்களால் தடுக்க முடியாமல் போய்விட்டது.

பாசிசவாதிகளின் தாக்குதல்களில் இருந்து தம்மைத் தற்பாதுகாப்பு செய்து கொள்வதற்காக அம்லோவின் கட்சியினர் கவச வாகனங்களில் பாதுகாப்பு அங்கியுடனேயே தேர்தல் வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய அளவுக்கு நிலைமை அங்கு தலைதூக்கியிருந்தது.

பிற்போக்கு சக்திகள் கடும் பிரயத்தனம் எடுத்த போதிலும் அம்லோவின் இடதுசாரிக் கூட்டணி வெற்றி பெற்றதற்குக் காரணம், அவர்கள் முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகளின் பரந்த கூட்டணியொன்றை உருவாக்கிச் செயற்பட்டதுதான். குறிப்பாக அந்தக் கூட்டணியில் மாவோயிஸ்ட் தொழிலாளர் கட்சியும் (PT), PES என்ற The Conservative Evangelical Social Encounter Party யும் முக்கிய பாத்திரம் வகித்தன.

இந்த வெற்றியின் மூலம், 1929 முதல் 2000 ஆண்டு வரையிலும், பின்னர் 2012 முதல் 2018 வரையிலும் ஒரு கட்சி சர்வாதிகார ஆட்சி நடத்திய PRI என்ற கட்சி அதிகாரத்திலிருந்து மக்களால் தூக்கியெறியப்பட்டுள்ளது.

தேர்தலில் இடதுசாரிக் கூட்டணியும், ஜனாதிபதி அம்லோவும் வெற்றி பெற்றாலும் இனிமேல்தான் அவர்கள் செய்ய வேண்டிய பாரிய பணிகள் காத்துக் கிடக்கின்றன. மெக்சிக்கோ போதை வஸ்துக் கடத்தல், கொலைகார நடவடிக்கைகள், ஆள் கடத்தல் நடவடிக்கைகள் போன்ற உலகின் மிகப்பயங்கரமான மாஃபியாக்களின் செயல்களுக்கு நீண்டகாலமாக களமாக இருந்து வருவதால், முதலில் மாஃபியாக்களின் அதிகார மையத்தையும், கட்டமைப்பையும் தகர்க்கும் பணி புதிய மக்கள் அரசாங்கத்தின் முன்னால் காத்துக் கிடக்கிறது.

அத்துடன், சனத்தொகையில் அரைப் பங்கினரான வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வாழ்பவர்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துதல், ஊழலை ஒழித்தல், கிரிமினல் மயப்படுத்தப்பட்டுள்ள பொருளாதாரத்தை மீட்டெடுத்து பொருளாதார முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துதல் போன்ற பாரிய பணிகளும் காத்துக் கிடக்கின்றன.
இவை தவிர மெக்சிக்கோ – அமெரிக்க உறவுகளைக் கவனமாகக் கையாள வேண்டிய பொறுப்பும் மெக்சிக்கோவின் புதிய ஜனாதிபதியின் முன்னால் உள்ளது.

முக்கியமாக பொருளாதாரத் துறையைப் பொறுத்தவரையில் அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப்பின் ஒருதலைப்பட்சமான நடவடிக்கைகளால் செயலற்றுப் போயுள்ள NAFTA எனப்படும் வட அமெரிக்க சுதந்திர வர்த்தக உடன்படிக்கைக்கு கனடாவுடன் சேர்ந்து ஒரு தீர்வைக் காண வேண்டிய பொறுப்பு மெக்சிக்கோவுக்கு உள்ளது. அத்துடன் அமெரிக்கா தொடங்கியுள்ள சீனா, ஐரோப்பா மற்றும் கனடா, மெக்சிக்கோ என்பனவற்றுடனான வர்த்தப் போருக்கும் முகம் கொடுக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது.

இதுதவிர, தென் அமெரிக்க மக்கள் மெக்சிக்கோவைப் பயன்படுத்தி அமெரிக்காவுக்குள் அகதிகளாக நுழைகிறார்கள் என்பதை சாக்காகக் கொண்டு அமெரிக்க – மெக்சிக்கோ எல்லையில் தடுப்பு மதில் கட்டுவதற்கு அமெரிக்கா எடுத்துள்ள நடவடிக்கை, அமெரிக்காவுக்குள் ஏற்கெனவே நுழைந்த அகதிகளின் பிள்ளைகளை பெற்றோரிடமிருந்து தனிமைப்படுத்திய ட்ரம்ப் நிர்வாகத்தின் மனிதாபிமற்ற செயல் என்பனவும் மெக்சிக்கோ – அமெரிக்க உறவுகளில் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் விடயங்களாகும். அகதி மக்களின் பிள்ளைகளை பெற்றோரிடமிருந்து பிரித்த ட்ரம்ப் நிர்வாகத்தின் செயலை “மனிதாபிமானமற்றது”, “காட்டுமிராண்டித்தனமானது” என மெக்சிக்கோவின் புதிய ஜனாதிபதி அம்லோ தேர்தலுக்கு முன்னர் கடுமையாகச் சாடியிருந்தார்.

மெக்சிக்கோ தேர்தலில் அம்லோ பெற்ற வெற்றியை ட்ரம்ப் நிர்வாத்தால் எளிதில் சீரணிக்க முடியாவிட்டாலும், ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் சம்பிரதாயபூர்வமாக மெக்சிக்கோவின் புதிய ஜனாதிபதி அம்லோவுக்கு வாழ்த்துச் செய்தியொன்றை அனுப்பி வைத்துள்ளார்.

புதிய ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்றுள்ள ஜனாதிபதி அம்லோ மெக்சிக்கோவின் சாதாரண மக்களின் முன்னேற்றத்துக்காகப் பல நடவடிக்கைகளைச் செய்யப் போவதாக சூளுரைத்திருந்தாலும், உள்நாட்டிலுள்ள வலதுசாரிகள் மற்றும் பல்தேசியக் கொம்பனிகள், சர்வதேச – குறிப்பாக அமெரிக்க வல்லாதிக்க சக்திகள் என்பன அவரின் இலட்சியத்தை ஈடேற்ற அனுமதிப்பார்களா அல்லது சிலியில் ஜனாதிபதி அலண்டேக்கு செய்தது போல அல்லது தற்போதைய வெனிசூலா ஜனாதிபதி மதுரோவுக்கு செய்வது போல குழிபறிப்பு வேலைகளைச் செய்வார்களா என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.