வானவில் இதழ் 78

ஜூலை 2, 2017

அழுகி முடைநாற்றம் எடுக்கும்

பிற்போக்குத் தமிழ் தலைமையை

மக்கள் தூக்கி எறிய வேண்டும்!

லங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் மீண்டும் ஒருமுறை நாறிப்போயிருக்கிறது.

இந்தமுறை அது வடக்கு மாகாணசபை வடிவத்தில் வந்திருக்கிறது. ஆனால் இப்படியான நிலைமைகள் ஏற்பட்டது இதுதான் முதல் சம்பவமும் அல்ல.

இதை நாம் திரும்பத் திரும்ப எழுதுவதால் இது உடனடியாக நின்று போகப்போவதும் இல்லை.

இருப்பினும் நாம் எமது கடமையைச் செய்ய வேண்டியவர்களாக உள்ளோம்.
முதலில் ஒன்றைக் கூறிவிட வேண்டும்.

1948இல் பிரித்தானியாவிடம் இருந்து ‘சுதந்திரம்’ பெற்ற பின்னர் இலங்கைத் தமிழர்களின் முதலாவது அரசியல் கட்சியான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியும் சரி, அதிலிருந்து பிரிந்து உருவான தமிழரசுக் கட்சியும் சரி, அதன் பின்னர் அந்த இரண்டு கட்சிகளும் சேர்ந்து உருவாக்கிய தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியும் சரி, பின்னர் அவர்களது போக்கில் அதிருப்தியுற்று ஆனால் அவர்களின் வழித்தோன்றல்களாக பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட தமிழ் ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்களும் சரி, அன்றிலிருந்து இன்றுவரை ஒரே பாதையியிலேயே பயணித்து வருகின்றன. ஒரேயொரு வித்தியாசம் என்னவெனில், ஆரம்பகாலத் தலைமைகள் அகிம்சை பேசின, பின்னர் வந்த தலைமைகள் ஆயுதப் போராட்டம் செய்தன. வழிமுறையில் வித்தியாசமேயொழிய கொள்கைகளில் எவ்வித வித்தியாசமும் இருக்கவில்லை.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரையான தமிழ் தலைமைகளின் அரசியல் நிலைப்பாட்டை பின்வருமாறு தொகுத்துக் கூறலாம்.

இன மற்றும் சமூகரீதியிலான நிலைப்பாட்டைப் பொறுத்தவரையில், வட பகுதி நிலப்பிரத்துவ அடிப்படையிலான, சாதிப்பாகுபாடு கொண்ட, யாழ்.மையவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மேட்டுக்குழாமின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தல்.

தேசியரீதியான நிலைப்பாட்டைப் பொறுத்தவரையில், ஏகாதிபத்திய சார்பு, தரகு முதலாளித்துவ, சிங்கள இனவாத பிற்போக்கு கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் தொடர்ச்சியாக அரசியல் உறவையும், ஒருமைப்பாட்டையும் பேணி வருதல்.

சர்வதேச அரசியல் நிலைப்பாட்டைப் பொறுத்தவரை, மேற்கத்தைய எகாதிபத்திய சக்திகளுடனும், இந்திய பிராந்திய மேலாதிக்க விஸ்தரிப்புவாத சக்திகளுடனும் கூட்டுச் சேர்ந்து அவற்றின் ஆதரவாளர்களாகவும் கையாட்களாகவும் செயற்படுதல்.

இந்த மூன்று நிலைப்பாடுகளையும் பொறுத்தவரையில், ஆரம்பகால அகிம்சை ரீதியிலான தமிழ் தலைமைகளுக்கும், பின்னர் உருவான ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்களுக்கும் அடிப்படையில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. சிறு வித்தியாசம் என்னவெனில், சில ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள் இந்தியாவின் கையாட்களாகச் செயற்பட்டுக் கொண்டு, அப்போதைய இந்திராகாந்தியின் இந்தியாவுக்கு எதிரான மேற்கத்தை ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு எதிராக இருந்தன. விடுதலைப் புலிகள் மேற்கத்தைய ஏகாதிபத்திய சக்திகளைச் சார்ந்து நின்று கொண்டு இந்தியாவை எதிர்த்தனர்.

இத்தகைய ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியில், மீண்டும் தமிழ் அரசியல் சக்திகள் மத்தியில் எதிரும் புதிருமான இரு அணிகள் என்ற ஒரு தோற்றப்பாடு உருவாகியுள்ளது. ஆனால் அரசியல் ரீதியாக இரண்டு அணிகள் உருவாகியுள்ளனவா என்பது கேள்விக்குரியது.

இன்று சம்பந்தன், மாவை சேனாதிராசா, சுமந்திரன் ஆகியோரால் தலைமை தாங்கப்படும் தமிழரசுக் கட்சிக்கும், வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனால் தலைமைதாங்கப்படும் தீவிர தமிழ் தேசியவாதிகள் போல் தோற்றமளிக்கும் அணியினருக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை வைத்துக்கொண்டு, தமிழ் அரசியல் அரங்கில் எதிரும் புதிருமான இரண்டு அணிகள் உருவாகியுள்ளதாகச் சிலர் தப்புக்கணக்குப் போடுகின்றனர். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல.

தமிழரின் அரசியல் வரலாற்றில் இதற்கு முன்னரும் எதிரும் புதிருமான அரசியல் அணிகள் இருந்திருக்கின்றன. தமிழர்களின் மூத்த அரசியல் கட்சியான தமிழ் காங்கிரசிற்கும் தமிழரசுக் கட்சிக்கும் இடையில் சுமார் 27 வருட காலம் போட்டி அரசியல் நிலவியது. தமிழ் மக்களின் நலன்களுக்காக இரண்டு கட்சிகளையும் ஒன்றுபட்டுச் செயற்படுமாறு மக்கள் தரப்பிலிருந்து விடுக்கபட்ட கோரிக்கைளை இரு தரப்பினருமே ஏற்றுக்கொள்ளாமல் கீரியும் பாம்புமாகச் செயற்பட்டு வந்தனர். ஆனால் 1970 பொதுத்தேர்தலில் இரண்டு கட்சிகளினதும் முக்கிய தலைவர்கள் மக்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, தம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், மக்களை ஏமாற்றவும், இரண்டு கட்சியினரும் இணைந்து தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி) என்ற புதிய அமைப்பை உருவாக்கியதுடன், தாங்கள் அதுவரை காலமும் பின்பற்றிய வங்குரோத்துத்தனமான அரசியல் கொள்கைகளை மறைக்க “தமிழீழம்” என்ற இன்னொரு வங்குரோத்துத்தனமான கொள்கையையும் முன்வைத்தனர்.

அதுபோன்றதொரு நிலைமைதான் இப்பொழுது சம்பந்தன் குழுவினருக்கும், விக்னேஸ்வரன் குழுவினருக்கும் இடையில் உருவாகியுள்ளது. விக்னேஸ்வரன் இப்பொழுது பேசுகின்ற அதிதீவிரத் தமிழ் தேசியவாதம், முன்னைய மகிந்த ராஜபக்சவின் ஆட்சிக்காலத்தில் சம்பந்தன் குழுவினரால் தீவிரமாகப் பேசப்பட்ட ஒன்றுதான். மகிந்த ராஜபக்சவின் ஆட்சி அவர்களுக்குப் பிடிக்காததால், அவர்கள் அப்பொழுது அப்படிப் பேசினார்கள். பின்னர் அவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஐ.தே.க. தலைமையிலான வலதுசாரி அரசாங்கம் அமைந்த பின்னர், தாம் அதுவரை பேசிய தமிழ்த் தேசியவாதக் கொள்கைகளை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு அந்த அரசுடன் கொஞ்சிக்குலாவ ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இது வழமையாக எல்லாத் தமிழ் தலைமைகளும் காலத்துக்குக் காலம் செய்துவரும் ஒன்றுதான்.

இதில் விக்னேஸ்வரன் குழுவினர் ஏன் எதிர் நிலைப்பாடு எடுக்க வேண்டும் என்ற ஒரு நியாயமான கேள்வி எழலாம். அதற்கு மூன்று காரணங்களைக் கூறலாம்.

ஓன்று, இலங்கையிலும், புலம்பெயர் நாடுகளிலும் இருக்கின்ற புலி ஆதரவாளர்கள் உட்பட தீவிர தமிழ் தேசியவாதிகளின் பிரதிநிதியாகத் தன்னை நிலைநிறுத்தி, தமிழ் மக்களின் தலைமைத்துவத்தைக் கைப்பற்றும் விக்னேஸ்வரனின் அபிலாசை.

இரண்டாவது, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தமிழரசுக் கட்சி தவிர்ந்த மூன்று பங்காளிக் கட்சிகளும் தமிழரசுக் கட்சித் தலைமையின் எதேச்சாதிகாரப் போக்கை ஏற்காது இருப்பதுடன், அக்கட்சிக்கு எதிராக வெளியில் இருக்கின்ற கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தின் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணி, வீ.ஆனந்தசங்கரியின் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி என்பனவும் தமிழரசுக் கட்சிக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கியுள்ளதால், அவற்றின் துணையுடன் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைமையை எதிர்த்து வெற்றிபெற முடியும் என விக்னேஸ்வரனுக்கு ஏற்பட்டுள்ள நம்பிக்கை.

மூன்றாவதாக, தமிழ் மக்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைமை மீதும், அது ஆதரிக்கின்ற இன்றைய ‘நல்லாட்சி’ அரசு மீதும் நம்பிக்கை இழந்துள்ளதால், மக்களின் ஆதரவை தமது பக்கம் வென்றெடுக்கலாம் என விக்னேஸ்வரன் அணிக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் அதீத நம்பிக்கை.

இவைதான் உண்மையில் சம்பந்தன் அணிக்கும், விக்னேஸ்வரன் அணிக்கும் இடையில் ஏற்பட்டுள்ள முறுகலின் அடிப்படைகள். உள்ளுக்குள் பாரிய நோய் இருப்பவனுக்கு அதன் வெளிப்பாடாக காய்ச்சல் அடிப்பது போல, இந்த அடிப்படை நோய்களின் வெளிப்பாடாக வட மாகாணசபையின் சில அமைச்சர்கள் மீதான ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் வெளிக் காய்ச்சலாக வெளிப்பாடடைந்துள்ளன. அந்த ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு தற்காலிக நிவாரணம் தேடி, இரு தரப்பும் சில சமரசங்களுக்கு வந்தாலும், அடிப்படையான வியாதி தீரப்போவதில்லை. அமுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த வியாதி மேலும் பூதாகரமாக வெடித்துக் கிளம்புவது திண்ணம்.

இங்கே பிரச்சினை என்னவெனில், அதிகாரத்துக்காக மல்லுக்கட்டி நிற்கும் இரண்டு அணிகளுக்கடையிலும் அடிப்படையான அரசியல் வித்தியாசம் எதுவும் கிடையாது என்பதுதான். அடிப்படையான வித்தியாசம் இருக்குமானால் மக்கள் சரியான பாதையில் நிற்கும் அணியை ஆதரிக்கலாம். ஆனால் நிலைமை அப்படி இல்லை. ஒரு அணி மிதமான தமிழ் தேசியவாதத்தைப் பின்பற்ற, மற்றைய அணி தீவிரமான தமிழ் தேசியவாதத்தைப் பின்பற்றுகிறது என்பதுதான் வித்தியாசம். சாராம்சத்தில் இரண்டுமே பிற்போக்குத் தமிழ் தேசியவாதத்தைத்தான் தமது அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. அதில் மாற்றம் வந்து தமிழ் தேசியவாதம் என்பது முற்போக்கான திசைவழியில் ஒரு ‘தேசிய ஜனநாயகப் போராட்டமாக’ மாறும் பொழுதுதான் அடிப்படையான மாற்றம் நிகழும்.

இப்பொழுது இரண்டு அணிகளாகக் கச்சை கட்டி நிற்கும் ஏதாவது ஒரு அணியின் பின்னால் மக்கள் அணி திரள்வது, அவர்கள் மீண்டுமொருமுறை தம்மைத்தாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதில்தான் போய் முடியும். மக்களுக்கு முன்னால் உள்ள தெரிவு தற்பொழுது இருக்கும் கொதிக்கும் எண்ணெய் சட்டிக்குள் இருந்து வெளியேறி எரியும் நெருப்புத் தணலுக்குள் விழுவதல்ல.

இன்றைய தேவை, தற்போது இருக்கின்ற பிற்போக்கான, காலாவதியாகிப்போன தமிழ் தலைமைக்குப் பதிலாக, புதிய முற்போக்கான திசைவழியில் சிந்திக்கின்ற, மக்கள் நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயற்படுகின்ற ஒரு தலைமையை தமிழ் மக்களுக்காக உருவாக்குவதுதான். இதைச் சாத்தியமாக்குவதற்கு முற்போக்குச் சிந்தனையும், ஜனநாயக உணர்வும், மக்கள் நலனில் அக்கறையும் கொண்ட தமிழ் அறிவுஜீவிகள் முன்வர வேண்டும்.

வானவில் இதழ் எழுபத்தெட்டினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 78_2017

 

இதழ் 78, கட்டுரை 3

ஜூலை 2, 2017

மாயமான்கள் குறித்து மக்கள்

விழிப்பாக இருக்க வேண்டும்!

-தோழர் மணியம்

லங்கையின் இன்றைய அரசியல் சூழல் சற்றுக் குழப்பமாகவே இருந்து வருகிறது. இந்தக் குழப்பம் இலங்கைக்கு மட்டும் பிரத்தியேகமான ஒன்று அல்ல. உலக ரீதியில் ஏற்பட்டுள்ள குழப்பமான சூழலின் விளைவே இலங்கையிலும் எதிரொலிக்கிறது எனலாம். இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின் முடிவின் பின்னர் அமெரிக்கா, சோவியத் யூனியன் என்ற இரண்டு மேல்நிலை வல்லரசுகள் உலக அரங்கில் வளர்ச்சி பெற்றன. ஆனால் 90களின் ஆரம்பத்தில் சோவியத் யூனியனில் இருந்த சோசலிச அரசு தகர்ந்து போனதுடன், அதன் பல குடியரசுகளும் பிரிந்து சென்றன. இந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்தி அமெரிக்கா ஒரேயொரு மேல்நிலை வல்லரசாக வளர்ச்சி பெற முயன்றது.

ஆனால் சீனாவின் அபரிமிதமான பொருளாதார, அரசியல், இராணுவ வளர்ச்சி அமெரிக்காவின் கனவைத்; தவிடுபொடியாக்கியது. அத்துடன் முதலாளித்துவப் பாதையில் அடியெடுத்து வைத்த ரஸ்யாவும் (முன்னாள் சோவியத் யூனியன்) தன்னை மீண்டும் பலப்படுத்தத் தொடங்கியது. இந்த நிலைமைகளால் உலக அரங்கில் புதிய அணிசேர்க்கைகள் ஆரம்பமாகத் தொடங்கின. அதன் தாக்கம் இலங்கை உட்பட பல நாடுகளையும் பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில், சில பிரத்தியேக சூழ்நிலைகளும் இந்த மாற்றங்களுக்குத் துணை புரிந்துள்ளதை அவதானிக்கலாம்.

1948 பெப்ருவரி 4ஆம் திகதி இலங்கை சுதந்திரம் பெறுவதற்கு முன்னரே சோசலிச இலட்சியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இடதுசாரிக் கட்சிகள் செயற்படத் தொடங்கிவிட்டன. ஆனால் இலங்கையின் முதலாளித்துவம் தரகு முதலாளித்துவ வர்க்கமாக இருந்ததுடன், பிரித்தானிய காலனித்துவவாதிகளையே சார்ந்தும் இருந்தது. சுதந்திரத்துக்கு சற்று முன்னர்தான் அது தனது சொந்தக் கட்சியான ஐக்கிய தேசிய கட்சியை ஸ்தாபித்தது. அந்தக் கட்சி பிரித்தானிய ஏகாதிபத்திய சார்பானதாகவும், உள்நாட்டில் நிலப்பிரபுத்துவ – பெருமுதலாளி வர்க்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதாகவும் இருந்தது.

இலங்கை முதலாளித்துவத்தின் இந்தப் போக்கு நீண்டகாலம் நீடிக்கவில்லை.

இலங்கையின் தேசிய முதலாளித்துவம் ஐ.தே.கவின் விதேசிய சார்பான போக்கை விரும்பவில்லை. எனவே இலங்கை முதலாளி வர்க்கத்தில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டு, தேசிய முதலாளி வர்க்கம் தன்னுடன் இணையக்கூடிய தொழிலாள – விவசாய – மத்தியதர வர்க்கங்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையில் தனது சொந்தக் கட்சியான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை ஸ்தாபித்தது.

இதன் பின்னர், இலங்கையின் அரசியல் காட்சி நிலைமைகள் தெளிவடையத் தொடங்கின. அதாவது, ஏகாதிபத்தியமும் அதற்கு துணைபோகும் தரகு முதலாளித்துவக் கட்சியான ஐ.தே.கவும் இலங்கை மக்களின் பிரதான எதிரியாக வரையறுக்கப்பட்டன. ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டை எடுத்த சிறீ.ல.சு.கட்சியும், இடதுசாரிக் கட்சிகளும் (இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், லங்கா சமசமாஜக் கட்சியும்) ஏகாதிபத்திய விரோத, மக்கள் சார்புக் கட்சிகளாகவும், தமக்கிடையே நேசசக்திகளாகவும் இனம்காணப்பட்டன. இந்த நிலைமையில் இன்றளவும் அடிப்படையான மாற்றம் எதுவுமில்லை.

மறுபக்கத்தில், தமிழர் அரசியலைப் பொறுத்தவரையில், ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சி ஐ.தே.கவின் ஒரு கிளை போலவும், யாழ்.நிலப்பிரபுத்துவ மேட்டுக்குழாமின் பிரதிநிதியாகவும், இனவாதக் கட்சியாகவும் செயற்பட்டதால், அக்கட்சியும் ஏகாதிபத்திய சார்பு, பிற்போக்குக் கட்சியாகவே இனம் காணப்பட்டது. அதிலிருந்து பிரிந்து பின்னர் எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகம் தலைமையில் உருவான தமிழரசுக் கட்சியும் அதே பாதையில் பயணித்ததால், அக்கட்சியும் அவ்வாறே கருதப்பட்டது.

பின்னர் தமிழரசு – காங்கிரஸ் கட்சிகள் இணைந்து உருவாக்கிய தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி, அதன் தொடர்ச்சியாக உருவான விடுதலைப் புலிகள் என்பனவும், அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட இன்றைய தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்பனவும் கூட அதே ஏகாதிபத்திய சார்பு, ஐ.தே.க. சார்பு நிலைப்பாட்டை எடுத்ததினால், அவையும் மக்கள் விரோதப் பிற்போக்குக் கட்சிகளாகவே இனம் காணப்பட்டன. அந்த நிலைப்பாட்டிலும் இன்றுவரை எந்த மாற்றமும் நிகழவில்லை.

இலங்கையின் அரசியல் நிலைமைகளைப் பொறுத்தவரையில், இந்த அடிப்படை நிலைமைகளில் இன்றுவரை எவ்வித மாற்றங்களும் ஏற்படாதபோதும், ஏகாதிபத்திய சக்திகளின் உதவியுடன் செயற்பட ஆரம்பித்த சில அரசியல் சக்திகளும், அரசசார்பற்ற நிறுவனங்களும், இலங்கையின் அரசியல் நிலவரங்களைக் கணிக்கும் அளவுகோல்களை மாற்றியமைப்பதற்கு முயன்று வருகின்றன. அதிலும் குறிப்பாக அவை மக்களை ஏமாற்றவதற்காக தமது வாதங்களுக்கு இடதுசாரிக் கருத்துக்களை துணைக்கு இழுக்க முயற்சிக்கின்றன.

இலங்கையின் அரசியல் நிலவரம் குறித்த மார்க்சிய ரீதியிலான நிலைப்பாட்டைத் தடம் புரட்டும் முயற்சி முதன்முதலில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது ஜே.வி.பியின் காலத்திலாகும். பாரம்பரிய இடதுசாரிக் கட்சிகளின் தவறுகளை உரமாகக் கொண்டு வளர்ந்த ஜே.வி.பி., தன்னை ஒரு பதிய புரட்சிகரமான இயக்கமாக காட்டிக்கொண்டு இளைஞர்களிடையே வேகமாகச் செல்வாக்குப் பெற்றது.

ஆனால் அதன் நடவடிக்கைகள் யாவும் எதிர்ப்புரட்சிகரமானவையாகவும், ஐ.தே.கவிற்கு உதவுபவையாகவும், அழிவுகரமானவையாகவும் இருந்தன. அதற்குக் காரணம், உண்மையான இடதுசாரிக் கட்சிகளையும், அவற்றின் இயல்பான நேச அணியாகவும் இருந்த சிறீ.ல.சு.கட்சியையும் அழிக்க விரும்பிய ஐ.தே.கவும், ஏகாதிபத்திய சக்திகளும் ஜே.வி.பியுடன் இரகசிய
உறவு வைத்து, அதை வழிநடாத்திச் சென்றமையினாலாகும். அதன் காரணமாகவே இலங்கையின் வரலாற்றில் என்றமில்லாதவாறு, தன்னை ஒரு இடதுசாரிக் கட்சி என்று சொல்லிக்கொண்டு ஜே.வி.பி. பிற்போக்கு ஐ.தே.கவுடன் இணைந்து வேலைசெய்து வந்துள்ளது.

இந்த மாதிரியான நிலவரம் தமிழ் பகுதியிலும் ஏற்பட்டது. பாரம்பரியமான தமிழ் தலைமைகளின் கையாலாகாத்தனத்தை வைத்துக்கொண்டு உருவான தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்களையும், குறிப்பாக புலிகள் அமைப்பை ஏகாதிபத்திய சக்திகள் வழிநடாத்தும் சூழல் ஏற்பட்டது. இதற்கு ஒரு உதாரணம், புலிகள் அமைப்பு இஸ்ரேலிய சியோனிச அரசின் உளவு அமைப்பான மொசாட்டிடம் ஆயுதப் பயிற்சி பெற்றமையாகும்.

உண்மையான பாசிச அமைப்பான புலிகளை இந்த ஏகாதிபத்திய சக்திகள் ஒரு விடுதலை அமைப்பாக மாற்றிக்காட்ட முயன்றன. இதன் காரணமாக பல தமிழ் இடதுசாரிகள் கூட நிலைதவறி அதனுடன் இணைந்தனர். அதன் தாக்கம் எவ்வளவு தூரம் இருந்தது எனில், இலங்கையில் தன்னை ஒரு தூய்மையான மார்க்கிய – லெனினியவாதி எனக்கூறிச் செயற்பட்டு வந்த நா.சண்முகதாசன் போன்றவர்களே பாசிசப் புலிகளை விடுதலைவாதிகளாகச் சித்தரித்து அறிக்கைகள் விடுத்தனர். இந்தியாவிலுள்ள ‘நக்சலைற்’ குழுக்கள் சிலவும் புலிகளை ஏதோ மார்க்சிய இயக்கத்தைச் சேரந்தவர்கள் போலவே கருதிக் கொண்டிருக்கின்றனர். சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் முன்னொருபோதும் இப்படியான பிறழ்வுகள், தடுமாற்றங்கள் இருந்தது கிடையாது.

இது ஒருபுறமிருக்க, 2015 ஜனவரி 08இல் இலங்கையில் ஆட்சி மாற்றம் ஒன்று மேற்கத்தைய சக்திகளால் ஏற்படுத்தப்பட்டு, வலதுசாரி அரசாங்கம் ஒன்று ஏற்படுத்தப்பட்ட பின்னர், நாட்டின் அரசியல் நிலைமை மேலும் மோசமானதொரு கட்டத்தை அடைந்துள்ளது. இந்த ஆட்சி மாற்றத்திலும் பிற்போக்கு தமிழ் தேசியவாதிகளும் (புலம்பெயர் புலித் தமிழர்கள் உட்பட), தென்னிலங்கையின் போலி இடதுசாரிகளான ஜே.விபியினரும் முக்கியமான பங்கு வகித்தனர். இவர்களது பங்களிப்பு எதிர்பார்த்ததே.

ஆனால், தம்மை உண்மையான இடதுசாரிகள் என்று சொல்லிக் கொண்டவர்களும், மனித உரிமை பேசியவர்களும், ஊடக சுதந்திரம் பேசியவர்களும், புலிகளை எதிர்ப்பதாகக் கூறியவர்களும், இன்றைய ஐ.தே.க. தலைமையிலான வலதுசாரிப் பிற்போக்கு அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வருவதற்கு உதவி புரிந்தமைதான் எவ்விதத்திலும், எந்தக் காலத்திலும் நியாயப்படுத்த முடியாதது. இவர்கள் விட்ட தவறை இவர்கள் உணர்வதற்கு முன்பே எதிர்ப்புரட்சிச் சதிகாரர்கள் நாட்டுக்குள் ஆழமாக ஊடுருவிவிட்டார்கள்.

நீண்டகாலமாக மேற்கத்தைய நாடுகளில் வாசம் செய்து இலங்கைக்கு எதிரான சக்திகளுடன் இணைந்து வேலைசெய்து வந்த இந்தச் சதிகாரர்கள்; போர் முடிவுற்றதும் நாடு திரும்பி இப்பொழுது ஒரு குழுவாக (குறிப்பாக வட மாகாணத்தில்) வேலை செய்கின்றனர். இவர்களது வேலைகளை அவதானித்துப் பார்த்தாலே இவர்களது நோக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இவர்கள் தமிழ் தேசியவாதத்தைப் பின்பற்றும் சாதாரண மக்களை சரியான பாதைக்குக் கொண்டு வருவதற்கான வேலையை ஒருபோதும் செய்வதில்லை. மாறாக, இவர்களது ஊடுருவல் எல்லாம் இடதுசாரி சக்திகள், அவர்களைப் பாரம்பரியமாக ஆதரித்து வரும் தொழிலாளர்கள், மீனவர்கள், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மத்தியிலேயே நடைபெறுகின்றன. அதற்கான காரணம், இந்த மக்கள் இடதுசாரிகளின் செயற்பாடுகள் வட பகுதியில் பலவீனப்பட்டுப் போனபின்னர், பாசிசப் புலிகளுக்கும், அவர்கள் உருவாக்கிய பிற்போக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் எதிராக உறுதியாகப் போராடி வரும் டக்ளஸ் தேவானந்தா தலைமையிலான ஈ.பி.டி.பி கட்சிக்கு ஆதரவாக இருப்பதால், அந்த நிலைமையை உடைப்பதே இவர்களது பிரதான நோக்கம்.

இந்தச் சதிகாரர்கள் முற்போக்கு, மனித உரிமை, ஜனநாயகம் எல்லாம் பேசி மக்களைக் கவர முயற்சிக்கிறார்கள். அதனால் மக்களில் ஒரு பகுதியினர் இவர்களிடம் ஏமாந்தும் போகின்றனர். இவர்களை இனம் காண்பதானால் இவர்களது அரசியல் நிலைப்பாட்டை அவதானித்தால் முடியும்.

முற்போக்குப் பேசும் இவர்கள், ஏகாதிபத்தியத்தையோ, பிற்போக்கு ஐ.தே.கவையோ, அவற்றுடன் கூடிக்குலாவும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு போன்ற பிற்போக்குத் தலைமையையோ ஒருபோதும் எதிர்த்துப் பிரச்சாரம் செய்யமாட்டார்கள். பதிலுக்கு எப்போதும் மகிந்த ராஜபக்சவையும், டக்ளஸ் தேவானந்தாவையும் எடுத்ததிற்கெல்லாம் வசைபாடுவதிலேயே கண்ணும் கருத்துமாக இருப்பர். அதிலிருந்தே அவர்களை இனம்காண முடிவதுடன், அவர்களை அவர்களது எஜமானர்கள் என்ன நோக்கத்துக்காக இலங்கைக்கு அனுப்பி வைத்துள்ளார்கள் என்பதையும் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

எனவே, முற்போக்கு சக்திகள் இந்தவிதமான சக்திகள் குறித்து மிகவும் விழிப்பாக இருப்பதுடன், மக்களையும் எச்சரிக்கையுடன் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இலங்கையின் சகல இன மக்களினதும் பிரதான விரோதிகள் ஏகாதிபத்தியவாதிகளும், அவர்களை ஆதரிக்கும் ஐ.தே.க., மைத்திரிபால சிறிசேன தலைமையிலான சிறீ.ல.சு.கட்சியின் வலதுசாரிப் பிரிவு, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்பனவே என்பதில் நாம் எப்பொழுதும் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். மார்க்சிய – லெலினிய அடிப்படையிலானதும், இலங்கையின் மிக உன்னதமான எமது இடதுசாரி முன்னோடித் தலைவர்களாலும் வகுத்த இந்த நிலைப்பாட்டிலிருந்து இம்மியளவு விலகினாலும், நாம் வலதுசாரிகளின் பக்கம்தான் போய்ச் சேருவோம் என்பதனை எப்பொழுதும் நினைவில் இருத்திச் செயற்பட வேண்டும்.

 

 

 

இதழ் 78, கட்டுரை 2

ஜூலை 2, 2017

ஞானசாரதேரரின் கின்னஸ் சாதனை!

-பேரின்பன்

லங்கையின் அண்மைக்கால வரலாற்றில் பொதுபலசேனாவின் செயலாளர் ஞானசாரதேரர் நிகழ்த்திய சாதனையே பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாக இடம் பிடித்திருக்கிறது.

ஞானசாரதேரர் மீது பல வழக்குகள் இருந்ததுடன், நீதிமன்ற உத்தரவை மீறியதற்காக பிடிவிறாந்தும் விடுக்கப்பட்டு இருந்தது. ஆனால்; தேரர் எதற்கும் அஞ்சாமல் சுமார் ஒருமாத காலம் வெற்றிகரமாகத் தலைமறைவாக இருந்துள்ளார். இலங்கையின் வரலாற்றிலேயே அகிம்சையைப் போதிக்கும் ஒரு மதத்தின் குருவைப் பிடிப்பதற்கு 5 பொலிஸ் குழுக்கள் அரசாங்கத்தால் அமைக்கப்பட்ட வெட்கக்கேடு நடந்திருக்கிறது. இருந்தும் தேரரைப் பிடிக்க முடியவில்லை.

பின்னர் தேரர் தாமாகவே முன்வந்து நீமன்றத்தில் சரணடைந்து தனது தலைமறைவு வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார். சட்டத்தை மீறியும் நீதிமன்றத்தை அவமதித்தும் செயற்பட்ட ஞானசார தேரருக்கு உடனடியாகவே பிணையும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இவையெல்லாம் சினிமாவில் வரும் காட்சிகள் போல ‘நல்லாட்சி’ நடைபெறும் ஒரு ‘ஜனநாயக’ நாட்டில் நடந்தேறியுள்ளன.

ஞானசாரதேரரின் விவகாரத்தில் விடைகாண வேண்டிய பல விடயங்கள் பொதிந்துள்ளன.
முதலாவது விடயம், ஞானசாரதேரரின் முஸ்லிம்கள் மற்றும் சிறுபான்மை இனங்களுக்கெதிரான செயற்பாடுகளை ஆட்சியில் இருக்கும் இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் சரி, எதிர்க்கட்சியினர் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களும் சரி, ஒருபோதும் நேரடியாக வன்மையாகக் கண்டிக்கவில்லை. இனங்களுக்கடையில் குரோதத்தைத் தூண்டுபவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் எனப் பொதுவாகவே சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.

இரண்டாவது விடயம், தேரரைக் கைது செய்வதற்கு 5 பொலிஸ் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டு இருந்தும், பொலிசாரால் ஏன் அவரைக் கைது செய்ய முடியவில்லை. அந்தளவுக்கு இலங்கைப் பொலிசார் திறமையற்றவர்களா அல்லது பொலிசாரின் கைகளை மறைமுகமாக யாராவது கட்டிப் போட்டிருந்தார்களா?

ஞானசாரதேரரை ஜாதிக ஹெல உருமயவின் தலைவரும், அமைச்சருமான சம்பிக்க ரணவக்க தான் மறைத்து வைத்திருப்பதாகவும், அதனால்தான் பொலிசாரால் அவரை அணுக முடியவில்லை எனவும், லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் தலைவர் பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண பகிரங்கமாகக் குற்றம் சாட்டிய பின்னர்தான், அவரை அவசரம் அவசரமாக நீதிமன்றத்தில் முன்னிலைப்படுத்தும் காட்சி அரங்கேறியுள்ளதை தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது. சம்பிக்க மீது சுமத்தப்பட்ட இந்தக் குற்றச்சாட்டுக் குறித்து ஜனாதிபதியோ அல்லது பிரதமரோ எவ்விதமான அக்கறையும் செலுத்தியதாகத் தெரியவில்லை.

தமது அமைச்சர் ஒருவர் குறித்து நாட்டின் முக்கியமான அரசியல் கட்சியின் தலைவரும், முன்னாள் அமைச்சருமான ஒருவர் சுமத்திய குற்றச்சாட்டுக் குறித்து அரச தலைவர்கள் பாராமுகமாகப் பொறுப்பின்றி இருப்பது ‘நல்லாட்சி’யில் எந்த வகையைச் சேர்ந்தது என்று தெரியவில்லை. இந்த விவகாரத்தில் நாட்டில் உள்ள முஸ்லிம் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகச் சொல்லிக் கொண்டு ஒவ்வொரு அரசாங்கத்திலும் அமைச்சுப் பதவிகளைப் பெற்று சுகித்திருக்கும் முஸ்லிம் அரசியல் தலைவர்களும் காத்திரமாகச் செயற்படாமல் தமது கடமையைத் தொடர்ந்தும் தட்டிக்கழித்தே வருகின்றனர் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, நாட்டின் நீதித்துறையையும், காவல்துறையையும் ஏமாற்றிய ஞானசாரதேரர் சரணடைந்த உடனேயே அவருக்கு உடனடியாக பிணை வழங்கப்பட்டுள்ளது. சாதாரண பிரசை ஒருவர் இவ்வாறு நடந்துகொண்டால் அவருக்கும் இவ்வாறான நடைமுறை பின்பற்றப்படுமா? வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்தால் நிச்சயமாக இல்லை.

மொத்தத்தில் ஞானசாரதேரரின் விவகாரத்தை எடுத்து நோக்கினால், கடந்த பல வருடங்களாகவே அவர் இனங்களுக்கடையில் குரோதத்தை உருவாக்குவதற்காக மேற்கொண்டு வந்த நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் பிரதான அரசியல் கட்சிகள் எல்லாவற்றுக்கும் தெரிந்திருந்தும், அவைகள் அதுபற்றி ஏனோதானோ என்றுதான் இருந்து வந்துள்ளன. குறிப்பாகச் சொல்லப்போனால் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் துணையின்றி தேரர் இவ்வளவு துணிச்சலாகவும், தொடர்ச்சியாகவும் செயற்பட்டிருக்க முடியாது.

 

 

இதழ் 78, கட்டுரை 1

ஜூலை 2, 2017

நினைத்துப் பார்க்கிறேன் :

மீனவர் பிரச்னைக்கு தீர்வு

லங்கை சென்ற மோடி, மீனவர்கள் பிரச்னையைப் பற்றி பேச மாட்டேன் என்று கூறியிருக்கிறார். இது ஏன் என்று கேட்டிருக்கிறார் எம்.என்.ராமசுப்பிரமணியராஜா (சென்னை-35) என்கிற வாசகர். தமிழக – இலங்கை மீனவர்கள் பிரச்னை என்பது சிக்கலான பிரச்னை. உண்மைகள் மறைக்கப்பட்டு, பொய்கள் பரப்பப்பட்டு, அரசியல் கலந்து, பிரச்னை என்ன என்று தெரியாமலேயே அது மேலும் சிக்கல் ஆகிவிட்டிருக்கிறது. ‘நம் நாட்டு மீனவர்கள் மீது தவறே இல்லை, இலங்கை அரசு தான் வில்லன்’ என்பதுபோல் தமிழகத்தில் நடக்கும் பேச்சும், எழுத்தும், விவாதமும் தவறு. இதுவரை இங்கு கூற வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அப்போதுதான் உண்மையிலேயே வெளிப்படையாகப் பேசப்படாத, அதனால் மக்களுக்குத் தெரியாத, சில உண்மைகளை, பிரச்னை என்ன என்று புரியும். நம் மீனவர்களை இலங்கை அரசு அடிக்கடி கைது செய்து காவலில் வைத்திருந்தது உண்மை. ஆனால், மோடி அரசு வந்த பிறகு இது மிகவும் குறைந்திருக்கிறது. நம் மீனவர்கள் யாரும் இப்போது இலங்கை அரசின் காவலில் இல்லை. கடைசியாகக் கிடைத்த விபரப்படி (2017 ஏப்ரல் 4-ஆம் தேதி), ஆறு தமிழக மீனவர்கள் (மீன் பிடித்ததற்காக அல்ல – போதைபொருள் கடத்தியதற்காக) இலங்கை அரசின் காவலில் இருக்கிறார்கள். இப்போது பிரச்னையின் சரித்திரத்தைப் பார்ப்போம்.

இலங்கை கடலில் நம் மீனவர்கள் அத்துமீறல்

1974-76-ல் கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு இந்திரா காந்தி விட்டுக் கொடுத்து கையெழுத்திட்ட, இந்திய – இலங்கை கடல் வழி எல்லை ஒப்பந்தங்களில், நம் மீனவர்கள் எங்கு மீன் பிடிக்கலாம், எங்கு கூடாது என்பது தெளிவாக வரையறை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு வழங்கியதை நம் மீனவர்கள் விரும்பவில்லை. காரணம், அதற்கு முன்பு, அவர்கள் நம் நாட்டுக் கடல்வழி எல்லையைக் கடந்து இலங்கைக்குச் சொந்தமான கடல் பகுதியில் மீன் பிடிப்பது வழக்கமாக இருந்து வந்தது. ஒப்பந்தத்துக்குப் பிறகு, அப்படிச் செய்வது கடினமானது. ஆனால், இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் தீவிரமாக நடந்தபோது, இலங்கை அரசு அவர்கள் நாட்டு (தமிழ்) மீனவர்கள் மீது கட்டுப்பாடுகள் விதித்து, இலங்கையின் வட-கிழக்கு, வட- மேற்குப் பகுதிகளில் மீன் பிடிப்பதைத் தடை செய்திருந்தது. அதற்குக் காரணம், மீன் பிடிக்கும் போர்வையில் ஆயுதம் கடத்துதல் உட்பட பல்வேறு கடத்தல்கள் நடந்து வந்தன. அந்தச் சமயத்தில், இலங்கை மீனவர்கள் கடலுக்குள் வராததால், இலங்கைக்குச் சொந்தமான கடல் பகுதிகளில், நம் மீனவர்கள் எல்லை மீறிச் சென்று மீன் பிடிக்கும் பழக்கம் மீண்டும் துவங்கியது. இப்படி எல்லை மீறி, இலங்கைக்குச் சொந்தமான கடல் பகுதிக்குச் சென்று மீன் பிடிப்பதில் ராமநாதபுரம், புதுக்கோட்டை, நாகப்பட்டினத்தைச் சேர்ந்த மீனவர்கள் அதிகமாக ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்கள் விசைப் படகுகளை வைத்தும், மற்ற இயற்கைக்கு மாறான முறைகளிலும் மீன் பிடித்ததால், இலங்கை கடல் பகுதியில் மீன் வளம் பாதிக்கப்பட்டது. இதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், இலங்கையில் உள்ள தமிழ் பேசும் மீனவர்கள்தானே தவிர, சிங்களம் பேசும் மீனவர்கள் அல்ல. இதுதான் பிரச்னையின் துவக்கம். இலங்கைக்குச் சொந்தமான கடல் பகுதிக்கு அவர்கள் சென்றதால், இலங்கை பகுதியில் நம் மீனவர்கள் மீன் பிடிப்பது மட்டுமல்லாமல், அங்கு தவறான மீன் பிடி வலைகளை உபயோகிப்பதும் தான் பிரச்னையை வளர்த்தது. மேலும், இலங்கை கடற்படைக்கும் அடிக்கடி பிரச்னைகள் வர ஆரம்பித்தது.

இன்னும் முக்கியமான, யாரும் பேசாத, அதனால் எவரும் அறியாத விஷயம் – ராமேஸ்வரத்தில் பெருமளவு மீன் பிடிக்கும் விசைப் படகுகளும், மீனவர்களும் மூன்று நபர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கின்றன. அவர்களது பெயர்களை இப்போது குறிப்பிட விரும்பவில்லை. அவர்கள் பாதுகாப்பில் மீன் பிடிப்பதோடு – இன்னும் சொல்லப் போனால், மீன் பிடிப்பதை விட – இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்குப் போதைப் பொருள்களையும், இலங்கையிலிருந்து இந்தியாவுக்கு தங்கத்தையும் கடத்துவது முக்கியமான வியாபாரமாக இருந்து வருகிறது. மீனவர்கள் பிரச்னையைத் தீர்க்க என்ன முயற்சி செய்தாலும், கடத்தல் வியாபாரம் தடைப்படும் என்பதால், அந்த முயற்சிகள் தடைப்படுகின்றன. தவிர, இலங்கை தரப்பிலிருந்து மீன் பிடிப்பவர்கள், பெரும்பாலும் அந்த நாட்டின் வட- கிழக்குப் பகுதி தமிழ் மீனவர்கள்தான். ‘இலங்கை மீனவர்கள்’ என்றால் ‘சிங்களர்கள்’ என்று கொள்ளக் கூடாது. நம் மீனவர்களுடன் இலங்கைத் தமிழ் மீனவர்கள்தான் அதிகம் போட்டியிடுகிறார்கள். ஆக, பிரச்னை பெரும்பாலும் தமிழ் மீனவர்களுக்குள் தான்.

தவறாக மீன் பிடிக்கும் முறைகள்

மேலும், நம் நாட்டு மீனவர்கள் கடல் மீன் வளத்தை ஒரேயடியாக அழிக்கும், செயற்கை மீன் வலைகள், ‘பர்ஸ் செய்ன்’ வலைகள், தவிர இரட்டை மடி வலைகள், மீன் பிடிக்கும் விசைப் படகுகள் போன்றவற்றை உபயோகித்து மீன் பிடிப்பதை, இலங்கையைச் சேர்ந்த தமிழ் மீனவர்கள்தான் முக்கியமாக எதிர்க்கிறார்கள். தவிர, இலங்கை மீனவர்கள், அவர்கள் அரசின் கட்டுப்பாடு காரணமாக, பகலில் மட்டும் மீன் பிடிப்பார்கள். ‘நம் மீனவர்கள் இரவிலும் மீன் பிடிக்கிறார்கள். மீன் வளத்தை அழிக்கும் முறைகளை உபயோகிக்கிறார்கள்’ என்பதுதான் நம் மீனவர்கள் மீது இலங்கை மீனவர்கள் கூறும் முக்கியப் புகார். அந்த முறையில் நம் கடல் பகுதியில் நம் மீனவர்கள் நெடுநாட்கள் மீன் பிடித்ததால், நம்முடைய கடல் பகுதியில் மீன்வளம் ஏறக்குறைய அழிந்து விட்டது. இங்கு மீன் கிடைக்காததால், நம் மீனவர்கள் எல்லையைக் கடந்து, இலங்கையின் கடல் பகுதிக்குச் சென்று மீன் பிடிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அங்கும் நம்முடைய மீனவர்களின் தவறான மீன பிடிமுறைகளால், இலங்கைப் பகுதி கடலிலும் மீன் வளம் பாதிக்கப்படுகிறது. இவையெல்லாம் அரசியல் காரணமாக நாம் பேச மறுக்கும் உண்மைகள்.

பிரச்னைக்கு என்ன தீர்வு

பிரச்னையைத் தீர்க்க இதுவரை நான்கு சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்திருக்கின்றன. நம் தரப்பிலும், இலங்கைத் தரப்பிலும் மீனவர்களும், அரசாங்க பிரதிநிதிகளும் பேசியிருக்கின்றனர். ஆனால், எந்தவித முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. பிரச்னையைச் சமாளிக்கச் சில வழிகள் உள்ளன. கேரளம், கர்நாடகம், வங்காளத்தில் இருப்பது போல், ராமநாதபுரம், புதுக்கோட்டை, நாகப்பட்டினம் மீனவர்களுக்கு, கூட்டுறவு முறையில் மீன் பிடிக்க, மீனவர்கள் கூட்டுறவுச் சங்கங்களை அமைப்பது, மீன் வளத்தை அழிக்கும் அப்பட்டமான மீன்பிடி முறைகளைத் தடை செய்வது, பிரச்னைக்குக் காரணமான விசைப் படகுகளை மீனவர்களிடமிருந்து நமது அரசு திரும்ப வாங்குவது, அதற்குப் பதில் வழக்கத்தில் இருக்கும் ஆழ்கடலில் மீன் பிடிக்கும் டிராலர் கப்பல்களை மீனவர்கள் வாங்க நிதி உதவி செய்வது, கிழக்கு ஆசியாவில் மீன் வளத்தைப் பெருக்கும், கேஜ் மீன் வளர்ப்பு முறையை நம் மீனவர்களுக்கு பழக்குவது – இதுபோன்ற பல ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளும் தேவைப்படும். ஆனால், இவையெல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்றால், மீனவர்களை மையமாக வைத்து அரசியல் செய்யாமல், தெருவில் கூச்சலிடாமல், விவாதம் செய்ய வேண்டும். உண்மையை பத்திரிகைகளும், தொலைக்காட்சிகளும், விஷயமறிந்தவர்களும் எல்லோருக்கும் எடுத்துக்கூறி உணர வைத்தால்தான், பிரச்னைக்குத் தீர்வு காணும் சூழ்நிலை உருவாகும்.

நல்ல சூழ்நிலை உருவாகாமல் தடுப்பது எது? 10 லட்சம் மீனவர்களின் வாக்குகளைக் கூறு போடும் அரசியல் கட்சிகள்; மூன்றே பேரின் ஆதிக்கத்தில் மூன்று மாவட்டங்களில் மீன் பிடிக்கும் மீனவர்கள்ளும் சிக்கியிருப்பது; மீன் பிடிப்பதும், கடத்தலும் கலந்திருப்பது; இவற்றைத் தவிர சில அரசியல் தலைவர்கள் விசைப் படகு முதலாளிகளாக இருப்பது, இவையெல்லாம் நம்முடைய பிரச்னைகள். இவற்றை நாம் சரி செய்தால்தான், தமிழக மீனவர்கள் பிரச்னைக்குத் தீர்வு வரும். இலங்கையை மட்டுமே வில்லனாகச் சித்திரிப்பதால் மட்டும் பிரச்னை தீர்ந்து விடாது. மாறாக, அது பிரச்னைக்குத் தீர்வு வருவதைத் தடுக்கும்.

-எஸ். குருமூர்த்தி

குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை ஆசிரியர் எஸ்.குருமூர்த்தி ‘துக்ளக்’ பத்திரிகையின் ஆசிரியர் சோ காலமான பின்னர் தற்பொழுது துக்ளக் ஆசிரியராக இருக்கின்றார். சோவைப் போலவே இவரும் இந்துத்துவ வலதுசாரிக் கட்சியான பாரதீய ஜனதா கட்சியின் தீவிர ஆதரவாளர். ஆனால் சோவைப் போலவே இலங்கை – தமிழக மீனவர்களுடைக்கிடையிலான பிரச்சினையில் யதார்த்தபூர்மான கொள்கையைப் பின்பற்றுபவர். அதன் காரணமாகவே எமது வாசகர்களின் பார்வைக்காக இந்தக் கட்டுரையைப் பிரசுரம் செய்துள்ளோம்.

-ஆசிரியர் குழு

வானவில் இதழ் 77

மே 24, 2017

‘நல்லாட்சி’ அரசு இராணுவ

அரசாக உருமாறப் போகிறதா?

ரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் “நல்லாட்சி” என்று சொல்லிக்கொண்டு ஆட்சிக்கு வந்த இன்றைய மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கம், தேர்தல் காலத்தில் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற முடியாமலும், நாட்டில் பூதாகரமாக எழுந்துள்ள பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியாமலும் தத்தளிக்கின்ற சூழ்நிலையில், ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக இராணுவ ஆட்சியை நோக்கிச் செல்கின்றதா என்ற சந்தேகம் மக்கள் மத்தியில் ஏற்பட்டுள்ளது.

இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தால் தமது பிரச்சினைகள் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் எனக் கூடுதலாக எதிர்பார்த்தவர்கள் நாட்டின் சிறுபான்மை இனங்களைச் சேரந்த மக்களே. அதிலும் குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழ் மக்கள் இந்த அரசாங்கத்தின் மீது அளவுக்கு அதிகமான நம்பிக்கை வைத்தனர். அதற்குக் காரணம் கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும், பொதுத் தேர்தலிலும் எந்தவிதமான நிபந்தனையும் இன்றி மைத்திரி – ரணில் கூட்டை ஆதரித்த தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, “நல்லாட்சி”யின் மூலம் தமிழ் மக்களின் அத்தனை பிரச்சினைகளும் தீர்க்கப்பட்டுவிடும் எனக் கொடுத்த அபரிமிதமான நம்பிக்கைதான்.

60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தீர்க்கப்படாது இருக்கும் இனப் பிரச்சினை நல்லாட்சியின் முதலாவது ஆண்டிலேயே தீர்க்கப்பட்டுவிடும் என கூட்டமைப்புத் தலைவர்கள் தமிழ் மக்களுக்கு அடித்தும் அறுதியிட்டும் கூறினர். வடக்கும் கிழக்கும் மீண்டும் இணைக்கப்படும், இணைந்த வடக்கு கிழக்கிற்கு சமஸ்டி அடிப்படையிலான அதிகாரம் வழங்கப்படும், போர்க் குற்றவாளிகள் (முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச உட்பட) சர்வதேச நீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்படுவார்கள், இராணுவத்தின் வசமுள்ள தமிழ் மக்களின் காணிகள் முழுமையாக விடுவிக்கப்படும், காணாமல் போனவர்கள் கண்டறியப்படுவார்கள், விசாரணையின்றி சிறைகளில் வாடும் தமிழ் கைதிகள் விடுவிக்கப்படுவார்கள், என்றவாறான பல விதமான வாக்குறுதிகளை தமிழ் கூட்டமைப்பு மக்களுக்கு வழங்கியது.

ஆனால் அவர்கள் சொன்னதில் ஒரு வீதத்தைக்கூட நல்லாட்சி இன்றுவரை செய்யவில்லை. இனிமேலும் அரசாங்கம் அவற்றைச் செய்வதற்கான எந்த அறிகுறியும் கூடத் தென்படவில்லை.

இந்த நிலைமையில்தான், மக்கள் தமது தலைவர்களை நம்பிப் பிரயோசனம் இல்லை, எனவே தாமே வீதியில் இறங்கிப் போராடிப் பார்த்தால் என்ன என்ற தற்துணிபுடன் ஆங்காங்கே தமது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்திப் போராட்டங்களை ஆரம்பித்தனர். இந்தப் போராட்டங்கள் சொற்ப நாளில் பிசுபிசுத்துவிடும் என அரசு மட்டுமின்றி, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் மக்கள் முன்வைத்த காலைப் பின்வைக்கவில்லை எனக் கண்டதும்தான் இரு பகுதியினரும் ஓடி விழித்தனர். இந்த நிலைமையை இப்படியே விட்டால் தமது அதிகாரத்துக்கு ஆபத்து வந்தவிடும் என உணர்ந்த அவர்கள், மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கு கடிவாளம் போட வேண்டியதின் அவசியத்தை உணர்ந்து கொண்டனர்.

வட கிழக்கின் நிலைமை இப்படியென்றால், தென்னிலங்கை மக்களின் நிலைமை வேறொரு வடிவத்தை எடுத்தது. தென்னிலங்கையைப் பொறுத்த வரை, வட கிழக்கின் பாரம்பரியமான இனப் பிரச்சினைக்கான போராட்டம் போலன்றி, எப்பொழுதும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களிலும், மக்கள் நலப் போராட்டங்களிலும், வர்க்கப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபட்டு வந்த அந்த மக்கள் திரும்பவும் அந்த வழியிலேயே பயணிக்க ஆரம்பித்தனர்.

நாட்டின் வளங்களை அந்நியருக்குத் தாரைவார்ப்தற்கு எதிரான போராட்டம், கல்வி மற்றும் மருத்துவத்துறையை தனியார்மயப்படுத்துவதற்கெதிரான போராட்டம், ஊழலுக்கெதிரான போராட்டம், மத்திய வங்கியில் நடந்த பல கோடி ரூபா பண மோசடிக்கு எதிரான போராட்டம், விலைவாசி உயர்வுக்கெதிரான போராட்டம், சம்பளவுயர்வுக்கான போராட்டம், வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டம், என பலதரப்பட்ட போராட்டங்கள் தென்னிலங்கையில் வெடித்துக் கிளம்பித் தொடர்ந்த வண்ணம் உள்ளன.

மறுபுறத்தில், இன்றைய அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்த பின்னர் முன்னைய அரசாங்கத்தால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அநேகமான அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் யாவும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன. முன்னைய அரசுதான் நாட்டைக் கடனாளியாக்கியது என்று சொல்லிக்கொண்டே தற்போதைய அரசு மேலும் மேலும் வெளிநாடுகளிடம் கடன் வாங்கி நாட்டை நிரந்தரக் கடனாளியாக்குவதுடன், நாட்டின் வளங்களையும் அந்திய நாடுகளுக்குத் தாரை வார்க்கும் கைங்கரியத்திலும் ஈடுபட்டு வருகின்றது.

பொதுவாக, இன்றைய அரசு நாட்டின் இரண்டு பிரதான கட்சிகளையும் கொண்ட, உலகுக்கே முன்மாதிரியான தேசிய அரசு என்று தன்னைத்தானே புளுகிக் கொண்டாலும், தமிழ் மக்கள் உட்பட நாட்டு மக்கள் அனைவரும் இந்த அரசின் மீது நம்பிக்கை இழந்து வெறுக்கும் நிலையே தோன்றியுள்ளது.

இதன் காரணமாகவே தனது தோல்வியை மறைப்பதற்காக அரசாங்கம் உள்ள+ராட்சித் தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடத்தாது இரண்டரை ஆண்டுகளாக இழுத்தடித்து வருகின்றது. உள்ள+ராட்சித் தேர்களை நடத்தாது அரசு இழுத்தடித்தாலும், தென்னிலங்கையில் ஜனாதிபதி மைத்திரியின் சொந்த இடமான பொலநறுவ உட்பட சில பகுதிகளில் நடந்த கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்களில் அரசின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் கூட்டு எதிரணியிடம் மண் கவ்வியுள்ளன. அதுதவிர, இவ்வருட மேதினத்தின் போது காலிமுகத்திடலில் எதிரணி நடாத்திய மேதினப் பேரணியில் திரண்ட இலட்சக்கணக்கான மக்கள் வெள்ளத்தைக் கண்டு நல்லாட்சி அரசு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயுள்ளது.

இந்த நிலைமைகள் காரணமாக பொதுவாக எல்லா முதலாளித்துவ ஆட்சியாளர்களுக்கும் உருவாகும் விபரீதமான எண்ணம் போல மைத்திரி – ரணில் அரசுக்கும் ஒரு விபரீத எண்ணம் உருவாகியுள்ளது. அதாவது, உண்மையான அதிகாரமான முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் என்னும் மூலஸ்தானத்தை மறைத்து நிற்கும் பாராளுமன்ற ஜனநாயகம் என்ற போலி ஜனநாயகக் திரையைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு, அப்பட்டமான இராணுவ சர்வாதிகாரத்தை நிலைநிறுததுவதற்கு அரசு முற்படுகிறது.

இதனை முதலில் வெளிப்படுத்தியவர் எப்பொழுதும் வெளிப்படையாகவும், தான்தோன்றித்தனமாகவும் பேசும் அமைச்சரவைப் பேச்சாளரான சுகாதார அமைச்சர் ராஜித சேனரத்ன. வாராந்த அமைச்சரவைக் கூட்ட முடிவுகளை ஊடகவியலாளர்களுக்கு வெளியிட்ட அவர், “நாட்டில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைந்துள்ளதால், இரண்டு வருட காலத்துக்கு முன்னாள் இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகவிடம் அதிகாரத்தைக் கொடுத்து, அவர் விசேட படையணி ஒன்றின் மூலம் நாட்டில் சட்டம் ஒழுங்கைப் பேணுவதற்கு ஜனாதிபதி தீர்மானித்துள்ளார்” என்ற குண்டொன்றை அவர் தூக்கிப் போட்டார்.

உடனடியகவே சரத் பொன்சேகவிடமிருந்து அதற்குச் சாதகமான கருத்தும் வெளியிடப்பட்டது. அவர் தான் இப்பொழுது வகிக்கும் அமைச்சுப் பதவியைத் துறந்துவிட்டு புதிய பொறுப்பை ஏற்கத் தயார் என அறிவித்தார். இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் திளைத்த அவருக்கு, ‘கரும்பு தின்ன கைக்கூலியா வேண்டும்?’.

உடனடியாகவே அவரது கூற்றுக்கு எதிர்வினைகள் ஆற்றப்பட்டன. அரசாங்க தரப்பைச் சேர்ந்த சில அமைச்சர்கள் ஜனாதிபதி அப்படியொரு தீர்மானத்தை எடுக்கவில்லை எனவும், ராஜித சேனரத்ன சொல்வது அவரது சொந்தக் கற்பனை எனவும் அவர்கள் எகிறிக் குதித்து மறுத்தார்கள். இது சம்பந்தமாக கூட்டு எதிரணியும், சில மனித உரிமை அமைப்புகளும் தமது கண்டனத்தை வெளிப்படுத்தின. (வழக்கம் போல உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சியான தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பும், சோசலிசத்தின் பாதுகாவலர்களான ஜே.வி.பியும் இந்த தேசிய அபாயம் குறித்து மௌனமாக இருந்து கொண்டன) அதைத் தொடர்ந்து அப்படியான தீர்மானம் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை என பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க மறுப்பறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார்.

ஆனால் பிரதமரால் அவசரமாக இந்த இராணுவ ஆட்சியை நோக்கிய நகர்வு மறுக்கப்பட்டாலும், ஜனாதிபதி மைத்திரி இந்தக் கூற்றிலுள்ள சரி பிழையைப் பற்றி இன்றுவரை வாய் திறக்காமல் இருக்கிறார். அவரது மௌனம் ‘நெருப்பில்லாமல் புகையாது’ என்ற சொற்றொடரைத்தான் ஞாபகப்படுத்துகிறது.

நல்லாட்சி என்று சொல்லிக் கொண்டு ஆட்சிபீடNறியவர்கள், ஆட்சியைக் கொண்டு நடாத்த வக்கில்லாத நிலைமையில், இராணுவ அதிகாரத்தின் மூலம் ஆட்சியை நடாத்தவும், அதைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும் முற்படுவதையே இது எடுத்துக் காட்டுகிறது.

அதற்காக அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த நபர் யார் என்பது அடுத்த கேள்வியாகும். இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் இராணுவத் தளபதியாக இருந்து போர்க் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும், உரிமை மீறல்களுக்கும் காரணகர்த்தா எனக் குற்றம்சாட்டப்பட்ட ஒருவரை அரசாங்கம் தெரிவு செய்ததின் மூலம், போர்க் குற்ற மீறல்கள் குறித்து அரசாங்கம் பொறுப்புக் கூறல் சம்பந்தமாக சர்வதேச சமூகத்துக்கும், நாட்டு மக்களுக்கும் வழங்கிய வாக்குறுதிகளைக் கேலிக்கூத்தாக்கியுள்ளது.

அதுமட்டுமல்ல, இந்த பொன்சேகதான், இராணுவத் தளபதியாக இருந்த காலத்தில் வெளிநாட்டு ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய பேட்டியில், “இலங்கையில் தமிழர்கள் வேணடுமானால் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் உரிமை கிரிமை என எதையும் கோரக்கூடாது” என பச்சை இனவெறியைக் கக்கியவர்.

அதுமாத்திரமன்று, 2010 ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது புலிகளுடனான போரின் வெற்றி நாயகன் தானே என மார்தட்டிக் கொண்டு, உள்நாட்டு வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளின் ஆதரவுடன் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு வேட்பாளரான மகிந்த ராஜபக்சவைத் தோற்கடிக்க களம் இறங்கியவர்.

ஆனால் அரசாங்கம் இப்பொழுது தனது திட்டத்தில் இருந்து பின்வாங்கியுள்ளதாக ஒரு வேடத்ததைப் புனைந்துள்ளது.

அரசாங்கம் பொதுமக்களின் எதிர்ப்புக்கு அஞ்சி தனது இராணுவ ஆட்சிக்கான கனவைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்தாலும், அந்த அபாயம் நீங்கிவிட்டது என்று சொல்லிவிட முடியாது. நாட்டில் அரசுக்கு எதிரான போக்கு மேலும் மேலும் அதிகரித்து வருவதால், ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் இந்த ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் இராணுவ ஆட்சியை நோக்கிக் காலடி எடு;து வைக்கும் நாசகார அரசாக மாறப்போவது உறுதி.

எனவே ஜனநாயகத்தையும் நாட்டையும் நேசிக்கின்ற முற்போக்கு, ஜனநாயக, தேசபக்த சக்திகள் நாட்டில் பிற்போக்கு வலதுசாரி சக்திகளால் உருவாக்கப்படப் போகின்ற எதேச்சாதிகார அரசியல் போக்கிற்கு எதிராக மிகவும் விழிப்புடன் இருந்து செயல்படுவது அவசியம்.

வானவில் இதழ் எழுபத்தேழினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 77_2017

இதழ் 77, கட்டுரை 3

மே 24, 2017

மேதினத்தன்று காலிமுகத்திடலில்

திரண்ட சன சமுத்திரம் சொல்லும்

சேதி என்ன?

-தோழர் மணியம்

தென்னாசிய நாடுகளிலேயே இலங்கையில்தான் மேதினம் வெகுசிறப்பாகக் கொண்டாடும் வழக்கம் உள்ளது எனச் சொல்லலாம். அதேநேரத்தில் இங்குதான் தொழிலாளர்களின் கட்சிகள் மட்டுமின்றி, கடைந்தெடுத்த முதலாளித்துவக் கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் பிற்போக்கு தமிழ் கட்சிகளும் மேதினத்தைக் கொண்டாடும் விந்தையும் நடைபெறுகிறது.

ஆனால் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் இலங்கையை அடிமைப்படுத்தியிருந்த காலத்தில் மட்டுமின்றி, 1948இல் இலங்கைக்கு சுதந்திரம் கிடைத்த பின்னர் ஐ.தே.க. ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னர் கூட, 1956இல் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க தலைமையில் ஆட்சி அமையும் வரை இந்த நாட்டின் உழைக்கும் மக்கள் மேதினத்தை சுதந்திரமாகக் கொண்டாட ஐ.தே.க. அரசு அனுமதிக்கவில்லை.

பண்டாரநாயக்க ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னரே மேதினம் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை தினமாகக் கொண்டாடுவதற்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. அப்படி இருந்தும் கூட 1966இல் அப்போதைய ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசில் பிற்போக்கு தமிழ் கட்சிகளான தமிழரசுக் கட்சியும், தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியும் இணைந்திருந்ததால் அக்கட்சிகளின் தூண்டுதலால் யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டும் மேதினம் தடை செய்யப்பட்டது. ஆனால் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அந்தத் தடையையும் மீறி யாழ்ப்பாணத்தில் மேதின ஊர்வலத்தையும், பொதுக் கூட்டத்தையும் நடாத்தியது.

அதேபோல அதே அரசாங்கம் 1969இல் மேதினமும், வெசாக் தினமும் ஒரே நாளில் வந்ததைக் காரணம் காட்டி நாடு முழுவதும் மேதினத்தை மே முதலாம் திகதி நடாத்தக்கூடாது எனத் தடை செய்தது. அந்த முறையும் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மட்டும் தடையை மீறி கொழும்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் ஊர்வலங்களையும் பொதுக் கூட்டங்களையும் நடாத்தியது.

அதுமட்டுமின்றி, 1977இல் ஜே.ஆர.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் ஐ.தே.க. அரசு அமைந்தபோது அவரது அரசு இடதுசாரிக் கட்சிகளையும், தொழிற்சங்கங்களையும், அவர்கள் நடாத்திய பத்திரிகைகளையும் தடைசெய்ததுடன், தொழிலாளர்கள் அக்கட்சிகளின் மேதின நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்வதைத் தடை செய்வதற்காக அன்றைய தினம் நாடு முழுவதுமுள்ள சினிமாக் கொட்டகைகளில் கட்டணம் எதுவுமின்றி படம் பார்ப்பதற்கு ஏற்பாடு செய்ததுடன், வட இந்தியாவில் இருந்து சினிமா நடிகர்களையும் பாடகர்களையும் அழைத்தது வந்து காலிமுகத்திடலில் களியாட்டங்களையும் நடாத்தியது. இருந்த போதிலும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மேதின உணர்வுகளைத் தடுக்க முடியவில்லை.

புலிகள் வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளில் ஆதிக்கம் செலுத்திய காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த இடதுசாரிகள் தலைமையிலான தொழிற்சங்கக் கூட்டுக் குழுவைத் தடை செய்ததுடன், தம்மைத் தவிர வேறு எவரும் மேதின நிகழ்வுகளை நடாத்தக்கூடாது எனத் தடையும் விதித்தனர். அதுமாத்திரமின்றி, வடக்கின் இரண்டு பிரபல்யமான இடதுசாரித் தொழிற்சங்கவாதிகளான எஸ்.விஜயானந்தன், ஆ.க.அண்ணாமலை ஆகியோரைச் சுட்டுப் படுகொலையும் செய்தனர்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இன்று மேதினம் என்பது அதன் சர்வதேசத் தன்மையையும் புரட்சிகரத் தன்மையையும் இழந்து அரசியல் கட்சிகளின் பலத்தைக் காட்டும் களியாட்ட விழாவாக மாறியுள்ளது. தொழிலாளர்கள் வர்க்க உணர்வுடன் தாமாகவே மேதின நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ளும் நிலைமை மாறி, கட்சிகள் தமது ஆதரவாளர்களுக்கு மதுபானம், உணவுப் பார்சல், பணம் என்பன கொடுத்து வாகனங்களில் அழைத்து வந்து மேதின நிகழ்வுகளை நடாத்தும் இழிவான நிலை தோன்றியுள்ளது. இம்முறை மேதின நிகழ்வுகளுக்காக ஆட்சியிலுள்ள இரண்டு பங்காளிக் கட்சிகளும், இந்த அரசாஙத்தைப் பதவிக்குக் கொண்டு வருவதில் பங்கு வகித்த ஜே.வி.பியும் மொத்தமாக 5,000 பஸ் வண்டிகளைத் தமது மேதின நிகழ்வுகளுக்கு தமது ஆதரவாளர்களை ஏற்றிச் செல்வதற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்தனர் என்பதிலிருந்தே நிலைமையைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்த நிலைமையைப் பார்க்கும் போது ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. 1970களில் எமது புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு மேதினத்தன்று ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலத்தையும், அங்குள்ள முற்றவெளி மைதானத்தில் பொதுக் கூட்டத்தையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தது. கிளிநொச்சியிலிருந்து நாம் பெருமளவில் அதில் பங்குபற்றினோம். யாழ்ப்பாணம் போனபின்னர்தான் எமக்கு ஒரு விடயம் தெரிய வந்தது. கிளிநொச்சி கனகபுரம் படித்த வாலிபர் திட்டத்தைச் சேர்ந்த நவரத்தினம் என்ற ஒரு தோழர் பஸ்சுக்குப் பணமின்மையால் எமக்குத் தெரியாமலே கிளிநொச்சியிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் வரை கால்நடையாக மேதின நிகழ்வில் கலந்துகொள்ள வந்திருக்கிறார்!

இன்றைய நிலைமைகள் இவ்வாறு இருப்பினும், நீண்டகாலத்தின் பின்னர் மிகவும் உணர்ச்சிகரமானதும் பிரமாண்டமானதுமான ஒரு மேதினக் கூட்டம் கொழும்பு காலிமுகத்திடலில் கூட்டு எதிரணியினால் நடாத்தப்பட்டது மனநிறைவைத் தருகிறது.

அரசாங்கம் திட்டமிட்டே எதிரணிக்கு காலிமுகத்திடலை ஒதுக்கியது. ஏனெனில் எத்தனை ஆயிரம் மக்கள் கூடினாலும் அந்த இடத்தில் கொஞ்சப்பேராகவே காட்சியளிப்பர். அவவளவுக்கு அந்த இடம் மிகவும் பிரமாண்டமானது. ஆனால் அரசாங்கம் மட்டுமின்றி, கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்த எதிரணியே எதிர்பார்த்திருக்காத அளவுக்கு திடல் முழுவதும் மக்களால் நிரம்பி வழிந்தது. ஒரு பக்கத்தில் சமுத்திர வெள்ளம் என்றால், மறுபக்கத்தில் சன வெள்ளம். அவ்வளவும் தாங்களாகத் தீர்மானித்து வந்த உணர்வுமிக்க மக்கள் கூட்டம். ஐ.தே.க., சிறீ.ல.சு.க., ஜே.வி.பி. ஆகியவற்றின் கூட்டங்களுக்குத் திரண்ட முழு மக்கள் தொகையையும் விடக் கூடுதலான மக்கள் எதிரணியின் மேதினக் கூட்டத்தில் மட்டும் திரண்டனர்.

இதுபற்றி என்னிடம் கருத்துத் தெரிவித்த கொழும்பிலுள்ள ஒரு மூத்த இடதுசாரித் தொழிற்சங்கவாதி, 1963ஆம் ஆண்டு இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணி தொழிலாளர்கள் சார்பாக 21 கோரிக்கைகளை விலியுறுத்தி காலிமுகத்திடலில் நடாத்திய பிரமாண்டமான பொதுக்கூட்டத்திற்குப் பின்னர் இந்தமுறை கூட்டு எதிரணி நடாத்திய மேதினக் கூட்டமே பிரமாண்டமானது எனக் கூறினார். அன்றைய இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணிப் பொதுக்கூட்டத்தில் சுமார் 15 இலட்சம் மக்கள் கலந்து கொண்டதாக பத்திரிகைகள் மதிப்பீடு செய்திருந்தன. இடதுகாரி முன்னணியினர் நடாத்திய ஊர்வலம் ஒரு இடத்தைக் கடக்க மூன்றரை மணித்தியாலங்கள் எடுத்தது!

கூட்டு எதிரணியின் இந்தப் பிரமாண்டமான மேதினக் கூட்டம் இலங்கை அரசாங்கத்துக்கும், உலகத்துக்கும் ஒரு செய்தியை விடுத்துள்ளது. அதாவது தற்போது ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவினாலும், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவினாலும் தலைமை தாங்கப்படும் இந்த மேற்கத்தைய சார்பு அரசாங்கம் மக்கள் செல்வாக்கை இழந்துவிட்டதால், அது உடனடியாகப் பதவி விலகி, பொதுத் தேர்தல் ஒன்றின் மூலம் புதிய அரசு ஒன்று அமைவதற்கு வழி செய்ய வேண்டும் என்பதே அந்தச் செய்தியாகும்.

இதழ் 77, கட்டுரை 2

மே 24, 2017

அழிவுப் பாதையில் சுதந்திரக் கட்சி!

-இராஜாங்கம்

சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தற்போதைய தலைவராக ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன இருக்கின்றார். ஆட்சித் தலைவராக இருப்பவரே கட்சித் தலைவராகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற மரபு காரணமாக அவருக்கு இந்தப் பதவி கிடைத்துள்ளது. ஆனால் முன்னைய காலங்களில் சுதந்திரக் கட்சித் தலைவர்களாக இருந்தவர்களுக்கும் தற்போதைய தலைவர் மைத்திரிக்கும் அடிப்படையில் ஒரு வேறுபாடு உள்ளது.

முன்னைய தலைவர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்தாலும் கட்சியையும் பாதுகாத்து வந்தனர். ஆனால் மைத்திரியின் வரலாறு அப்படியானதல்ல. மிக நீண்டகாலம் சுதந்திரக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் என்ற முக்கியமான பதவியை வகித்து வந்த அவர், முதல் நாள் இரவு கட்சியின் தலைவரும் ஜனாதிபதியுமான மகிந்த ராஜபக்சவுடன் அலரி மாளிகையில் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்து முட்டை அப்பம் சாப்பிட்டுவிட்டு, அடுத்த நாள் சுதந்திரக் கட்சியின் வாழ்நாள் பொது எதிரியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் சேர்ந்து எதிரணியின் பொது ஜனாதிபதி வேட்பாளர் என தன்னை அறிவித்தார். அதுமாத்திரமின்றி, பின்னர் சுதந்திரக் கட்சியின் பெரும்பாலானவர்களின் விருப்புக்கு மாறாக ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசாங்கத்துடன் ஒரு பகுதி சுதந்திரக் கட்சியினரை இணைத்து கூட்டரசாங்கத்தையும் ஏற்படுத்தினார்.

பின்னர் நடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது கட்சியின் தலைவராக இருந்து கொண்டு, கட்சியின் வெற்றிக்குப் பாடுபடுவதை விடுத்து, தான் நடுநிலைமையாக இருக்கப் போவதாக அறிவித்து, தனது சொந்தக் கட்சி தோல்வியடையவும், ஐ.தே.க. வெற்றி பெறவும் வழிவகுத்தார். இவரது அரசியல் குருவான சந்திரிகவோ, சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்புக்கு மக்கள் வாக்களிக்க வேண்டாம் எனப் பகிரங்கமாகவே அறிக்கை விடுத்தார்.

அத்துடன் அவரது அழிவு வேலைகள் நின்றுவிடவில்லை. அதன் பின்னர் தனக்குப் பிடிக்காத சுதந்திரக் கட்சி தொகுதி அமைப்பாளர்களை படிப்படியாகப் பதவி நீக்கம் செய்து வருகின்றார். இவ்வாறு பதவி நீக்கம் செய்யப்படுபவர்கள் சாதாரண நபர்கள் அல்ல. கட்சிக்காக நெருக்கடியான நேரங்களிலும் நீண்டகாலமாகவும் உழைத்த பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். அண்மையில் கூட அவ்வாறு மூன்று பேர் அமைப்பாளர் பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஒருவர், மாத்தளை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தம்புள்ள தொகுதியின் அமைப்பாளரரன ஜனக பண்டார தென்னக்கூன். இவர் ஒரு முன்னாள் அமைச்சருமாவார். அதுமட்டுமன்று. இவர் சுதந்திரக் கட்சியின் பிரபல்யமிக்க தலைவர்களில் ஒருவரான ரி.பி.தென்னக்கூனின் மகனாவார். ரி.பி.தென்னக்கூன் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவுடன் இணைந்து சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை உருவாக்கியவர்களில் ஒருவராவார். பண்டாரநாயக்க அமோக வெற்றி பெற்று பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற 1956 பொதுத்தேர்தலில் முதன்முதலாக நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவான ரி.பி.தென்னக்கூன், 1977 தேர்தல்வரை தொடர்ந்து 21வருடங்களாக எல்லாத் தேர்தல்களிலும் வெற்றி பெற்ற ஒருவராவார். 1970 ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலின் பின்னர் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் அமைச்சரவையில் அமைச்சராகவும் பதவி வகித்தவர்.

இதேவேளை, கண்டித் தொகுதியின் அமைப்பாளர் பதவியிலிருந்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் லோகான் ரத்வத்தவையும் மைத்திரி பதவி நீக்கம் செய்துள்ளார். தற்போதும் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதியாக இருக்கும் லோகான் கூட்டு எதிரணியைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்காகவே பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார். இவரும் சாதாரணமானவர் அல்ல.

இவர் முன்னாள் இராணுவ அதிகாரியும், சந்திரிகவின் ஆட்சிக் காலத்தில் பிரதிப் பாதுகாப்பு அமைச்சர், மின்சக்தி மற்றும் எரிபொருள் அமைச்சர் போன்ற முக்கியமான பதவிகளை வகித்ததுடன், புலிகளுக்கு எதிரான பல யுத்தங்களை வழிநடத்தியவருமான அனுரத்த ரத்வத்தவின் மகனாவார். அத்துடன் அனுரத்த ரத்வத்த சந்திரிகாவின் தாயார் சிறீமாவோவின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் என்ற முறையில் சந்திரிகாவின் மாமனாரும் ஆவார்.

இவர் தவிர கூட்டு எதிரணியைச் சேர்ந்த இன்னொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான அனுர விதானகமகேயும் கட்சியின் மகியங்கனை அமைப்பாளர் பதவியிலிருந்து மைத்திரியால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார்.

இவ்வாறு மைத்திரியின் தலைமையை ஏற்க விரும்பாதவர்களையெல்லாம் சுதந்திரக் கட்சியிலிருநது களையெடுக்கும் கைங்கரியத்தை மைத்திரி தொடர்ந்து மேற்கொண்டு வருகிறார். நீண்ட காலம் கட்சிக்கு உழைத்த குடும்பங்களைச் சேரந்தவர்கள், மக்கள் செல்வாக்குப் பெற்றவர்கள் போன்ற இத்தகைய தலைவர்களை கட்சியை விட்டு ஓரம் கட்டுவதின் மூலம், சதந்திரக் கட்சி பலவீனம் அடையும் என்பதும், அதன் மூலம் ஐ.தே.க. பலமடையும் என்பதும் மைத்திரிக்குத் தெரியாத விடயமல்ல. ஆனால் மைத்திரியின் ஒரே நோக்கம் தனக்கு மூக்குப் போனாலும் தனது அரசியல் எதிரியான மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு சகுனப்பிழையாக வர வேண்டும் என்பதுதான்.

சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி 1951 இல் உருவான நாளிலிருந்து அதன் ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு முற்போக்குக் கொள்கைகள் காரணமாக, அந்தக் கட்சியை அழித்துவிட பிற்போக்கு ஐ.தே.கவும் அதன் ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களும் கடும் பிரயத்தனம் எடுத்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் அதைச் சாதிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அவர்களது நோக்கத்தை உள்ளிருந்தே நிறைவேற்றுவதற்கு இப்பொழுது ஒரு ஆள் கிடைத்திருக்கிறார்.

இதழ் 77, கட்டுரை 1

மே 24, 2017

ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியின்

நூற்றாண்டு நினைவாக:

தோழர் லெனின் மறைவின் போது

தோழர் ஸ்டாலின் ஆற்றிய உரை

சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஸ்தாபகரும், 1917இல் நடைபெற்ற மகத்தான ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியின் தளகர்த்தரும், உலகின் முதலாவது சோசலிச நாடான சோவியத் சோசலிசக் குடியரசுகளின் ஒன்றியத்தின் முதல் தலைவருமான தோழர் லெனின் அவர்கள் 1924 ஜனவரி 21இல் காலமானார். அவர் காலமானதைத் தொடர்ந்து, சோவியத் புரட்சியில் அவரது வலதுகரமாகச் செயற்பட்ட தோழர் ஸ்டாலின் சோவியத் கட்சியினதும் அரசினதும் தலைமைப் பொறுப்பைக் கையேற்று அடுத்து வந்த 30 வருடங்கள் மிகவும் சிறப்பாக வழிநடாத்தினார்.

லெனின் இறந்த பின்னர் 1924 ஜனவரி 26 அன்று நடந்த சோவியத்துகளின் இரண்டாவது அனைத்து யூனியன் காங்கிரசில் தோழர் லெனின் மறைவையொட்டி தோழர் ஸ்டாலின் நிகழ்த்திய உள்ளத்தைத் தொடும் உணர்ச்சிகரமான உரையைக் கீழே தந்திருக்கிறோம்.

“தோழர்களே, கம்யூனிஸ்ட்டுகளாகிய நாம் தனிச்சிறப்பு மிக்க வார்ப்புகள். நாம் தனித்தன்மையான பொருளால் வார்க்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் பாட்டாளிவர்க்கப் போர்த்திறனுள்ள – தோழர் லெனினின் இராணுவத்தை அமைத்தவர்கள். இந்த இராணுவத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நாம் என்பதை விட உயர்ந்த கவுரவம் எதுவும் இருக்க முடியாது. தோழர் லெனினை நிறுவனராகவும் தலைவராகவும் கொண்ட கட்சியின் உறுப்பினர் என்ற பட்டத்தை விட உயர்ந்தது எதுவும் இருக்க முடியாது. இத்தகைய ஒரு கட்சியின் உறுப்பினர் பதவி கிடைப்பது எளிதல்ல. இத்தகைய ஒரு கட்சியின் உறுப்பினராக இருந்து நெருக்கடியையும் தாக்குதலையும் தாங்கிக் கொள்வதும் எல்லோருக்கும் எளிதல்ல. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் புதல்வர்களும், ஏழ்மையும் போராட்டமும் கொண்டோரின் புதல்வர்களும், நம்புதற்கரிய நல்குரவுற்றோரின் புதல்வர்களும், வீரதீர முயற்சிகளில் ஈடுபட்டோரும்தான் இத்தகைய கட்சியின் உறுப்பினர்களாக இருக்க முடியும். இதனால்தான் லெனினியவாதிகளின் கட்சி, கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் கட்சி, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் கட்சி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் கட்சியின் உறுப்பினர் என்ற பெரும் பதவியைத் தூய்மையுடன் பாதுகாக்க நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

உங்களின் கட்டளையை நேர்மையுடன் நிறைவேற்றுவோம் என்று உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் கண்ணின் மணி போல் கட்சியின் ஒற்றுமையைக் காக்க வேணடும் என்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்றுவோம் என்று உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகாரத்தைப் பாதுகாத்து வலுப்படுத்த வேண்டுமென்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொள்வோம் என உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் தொழிலாளர்கள் விவசாயிகளின் கூட்டணியை முழு ஆற்றலுடன் வலுப்படுத்த வேண்டுமென்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் குடியரசுகளின் ஒன்றியத்தை விரிவுபடுத்தவும் வலுப்படுத்தவும் வேண்டுமென்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்த தோழர் லெனின் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் கோட்பாடுகளுக்கு உண்மையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார். கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தை – உலகம் முழுவதுமுள்ள உழைக்கும் மக்களின் ஒன்றியத்தை விரிவுபடுத்தவும் வலுப்படுத்தவும் உயிரையும் துச்சமெனக் கொள்வோம் என்று உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.”

வானவில் இதழ் 76

ஏப்ரல் 21, 2017

உள்ளுராட்சித் தேர்தல்களை

உடன் நடத்துக!

லங்கையில் கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேலாக உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இழுத்தடிக்கப்படும் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் இந்த வருடத்துக்குள் நடாத்தப்படும் என ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அண்மையில் கூறியிருக்கிறார். அதன் அர்த்தம் இன்னும் மேலதிகமாக ஒரு வருடம் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல் இழுத்தடிக்கப்படப் போகின்றது என்பதே. அதன் பின்னரும் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் நடைபெறுமா என்பதற்கு எவ்விதமான உத்தரவாதமும் இல்லை.

 
இந்த விடயத்தில் ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சி மட்டுமே உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை காலதாமதம் இன்றி உடனடியாக நடாத்தும்படி அரசை அடிக்கடி வலியுறுத்தி வருகின்றது.

 
நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சி என்ற அழகான பதாகையை வைத்துக் கொண்டு இருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்போ, எதிர்க்கட்சிப் பிரதம கொறடா பதவியை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஜே.வி.பியோ, முஸ்லீம் மக்களின் பிரதான கட்சியான சிறீலங்கா முஸ்லீம் காங்கிரசோ, இந்திய வம்சாவழி மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மனோகணேசன் தலைமையிலான முற்போக்குக் கூட்டணியோ பேச்சுமூச்சு இல்லாமல் இருக்கின்றன.

 
அதற்குக் காரணம் இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தால் என்ன செய்யும் என்று நன்கு தெரிந்து கொண்டே இந்தக் கட்சிகள் எல்லாம் கூட்டுச் சேர்ந்து இந்த அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்தன.

எனவே இந்த அரசாங்கம் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, தமது பதவியையும் சொத்துச் சுகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தால் மட்டும் போதும் என இவர்கள் கருதுகின்றனர்.

 
கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் 2015 ஜனவரி 08 ஆம் திகதி நடைபெற்று அதில் எதிரணி வேட்பாளர் மைத்திரிபால சிறிசேன வெற்றியீட்டினார். அப்போதைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு ஒரு சோதிடர் கொடுத்த ஒரு முட்டாள்தனமான ஆலோசனை காரணமாக அவர் தனது பதவிக்காலம் முடிவடைவதற்கு இரண்டு வருடங்கள் முன்னதாக ஜனாதிபதி தேர்தலை நடாத்தப்போய் இருந்த பதவியையும் இழக்க வேண்டியதாயிற்று. இல்லாவிடினும் கூட சர்வதேச பிற்போக்கு சக்திகள் மகிந்தவை அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றிபெற விட்டிருப்பார்களோ என்பது சந்தேகத்துக்குரியதே.

 
ஏதாவது காரணங்களுக்காக கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது ஒருநாள் பிந்தித்தன்னும் மகிந்த ராஜபக்ச நடாத்தியிருந்தால், அன்றைய எதிரணியில் இருந்த இன்றைய ஆட்சியாளர்களும், அவர்களது சர்வதேச எசமானர்களும், ‘மகிந்த அரசு ஜனநாயகத்தை மீறுகின்றது’ என எத்தகைய கூச்சல் போட்டிருப்பார்கள் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

 
இத்தகைய ஜனநாயக ஜம்பவான்களும், அவர்களது ஜனநாயகப் பாதுகாவலர்களும்தான் இன்று உள்ளுராட்சிச் சபைகளுக்கான தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இரண்டரை ஆண்டுகள் தள்ளிப் போட்டிருக்கிறார்கள். இந்த அப்பட்டமான ஜனநாயக விரோதச் செயல் குறித்து நல்லாட்சிக்காகவும், ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் கடந்த காலத்தில் உரத்துக் குரல் கொடுத்த சர்வதேச நாடுகளோ, மனித உரிமை இயக்கங்களோ இன்று எதுவும் கூறாமல் மௌனமாக இருக்கின்றன.

இதிலிருந்தே இவர்கள் எலலோரும் கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் மனித உரிமைகளுக்காகவும், ஜனநாயகத்துக்காகவும் உரத்துக் குரல் எழுப்பியது போலியானது என்பதும், அவற்றைப் பயன்படுத்தி இலங்கையில் தமக்குச் சாதகமான ஒரு ஆட்சி மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதே அவர்களது நோக்கமாக இருந்தது எனபதும் தெளிவாகின்றது.

 
உண்மையில் இலங்கையைப் பொறுத்த வரையில் உள்ளுராட்சி சபைகள் என்பது மத்திய அரசாங்கத்தையும், நிறைறே;று அதிகார ஜனாதிபதி முறையையும் விட முக்கியமானது. ஏனெனில் முன்னைய இரண்டையும் விட உள்ளுராட்சிச் சபைகளே கூடுதலாக அடிமட்ட மக்கள் பங்குபற்றும் நிர்வாக அமைப்புகளாகும். அடிமட்டத்தில் மக்களுடைய நாளாந்த விவகாரங்களுடன் தொடர்புபட்ட நிறுவனங்கள் இந்த உள்ளுராட்சி சபைகளே.
இத்தகைய சபைகளின் தேர்தல்களை அரசாங்கம் இழுத்தடிப்பது என்பது அரசாங்கம் உள் நோக்கத்துடன் செய்யும் ஒரு திட்டமிட்ட செயலாகும். அதற்குக் காரணம் என்ன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.

 
இன்றைய ‘நல்லாட்சி’யின் பங்காளர்களான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் தேர்தலைக் கண்டு பயப்படுவதே இதற்கான காரணமாகும். ஒரு பக்கத்தில், ஐ.தே.க. தனது மக்கள் விரோதக் கொள்கைகள் காரணமாக நாட்டு மக்கள் கடும் அதிருப்தியில் இருப்பதால், தேர்தலில் தாம் தோற்றுவிடுவோமோ என்கின்ற அச்சத்தில் இருக்கிறது. அதே அச்சம் சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இருக்கின்றது.

 
இதைத் தவிர, சுதந்திரக் கட்சி பிளவுபட்டிருப்பதும், அதில் ஜனாதிபதி மைத்திரியின் அணியை விட முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் அணி பலமாக இருப்பதும்; சுதந்திரக் கட்சிக்கு தோல்விப் பயத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கின்ற இன்னொரு காரணமாகும்.

 
கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தென் பகுதியில் நடைபெற்ற சில கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்களில் ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சியினரின் அணி பெரும் வெற்றியீட்டிய நிலைமையும், ஐ.தே,கவும், சுதந்திரக் கட்சியும் தோல்வி அடைந்த நிலையும் இந்த உண்மையை எடுத்துக் காட்டியிருந்தன. இதன் அர்த்தம் முன்னைய காலங்களைப் போல ஐ.தே.கவும் சுதந்திரக் கட்சியும் அல்ல எதிரும் புதிருமான கட்சிகள். அவை இரண்டுக்கும் ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்கும் இடையிலேயே இன்று பிரதான போட்டி நிலவுகின்றது.

 
கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் மைத்திரி அணியும் ரணில் அணியும் இணைந்து நின்று போட்டியிட்டதும், அவர்களை தமிழ் – முஸ்லீம் கட்சிகள் ஆதரித்ததும்தான் அவர்களது வெற்றிக்கு அடிப்படையாய் அமைந்தது. ஆனால் உள்ளுராட்சிச் சபைத் தேர்தல்களில் அப்படியான ஒரு சூழல் இல்லாதிருப்பதுடன், ஐ.தே.கவுக்கும் சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இடையில் பிளவும் அதிகரித்துள்ளது.
இந்த நிலைமையில் ஆட்சியின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் தேர்தல் ஒன்றைச் சந்திப்பதற்குப் பயப்படுகின்றன. அதனாலேயே சாக்குப் போக்குகளைச் சொல்லி உள்ளுராட்சித் தேர்தலை நடாத்துவதை ஒத்திப் போட்டு வருகின்றன.

 
ஜனாதிபதி அதிகாரத்தையும் நாடாளுமன்ற அதிகாரத்தையும் வைத்திருக்கும் இந்த இரணடு பிரதான கட்சிகளும், உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை நடாத்தி மக்களுக்கான அதிகாரத்தை வழங்குவதை மட்டும் இழுத்தடித்து வருகின்றன. இது ஜனநாயக மறுப்பு மட்டுமல்ல, அதிகாரப் பகிர்வுக்கு எதிரான போக்குமாகும்.
நாட்டில் நீண்டகாலமாக நடைமுறையில் இருக்கின்ற அடிமட்ட நிறுவனங்களான உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கு தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடாத்தி அதிகாரங்களை மக்களுக்கு வழங்க மறுப்பவர்கள், அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக புரையோடிப் போயிருக்கும் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகணடு எப்படி சிறுபான்மை இனங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டளிக்கப் போகிறார்கள் என்ற நியாயமான கேள்வி இந்த இடத்தில் எழுகின்றது.

 
உண்மையில் இந்த அரசாங்கம் புதிய அரசமைப்பின் மூலம் சிறுபான்மை இனங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டளிக்கப் போவதாகச் சொல்வது உண்மையானால், முதலில் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை இனியும் இழுத்தடிக்காது நடாத்தி அடிமட்ட மக்களுக்கான அதிகாரத்தை முதலில் வழங்கட்டும். அதை விடுத்து பொய் வாக்குறுதிகளை தினமும் அவிழ்த்துக் கொட்டுவதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

வானவில் இதழ் எழுபத்தாறினை முழுமையான வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 76_2017

இதழ் 76, கட்டுரை 4

ஏப்ரல் 21, 2017

ஜே.வி.பியும்

தேசிய இனப் பிரச்சினையும்

-தோழர் மணியம்


1967 இல் ரோகண விஜேவீரவினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட “ஜே.வி.பி” என்று அழைக்கப்படும் ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவுக்கு (தமிழில் மக்கள் விடுதலை முன்னணி) இப்பொழுது 50 வயது. அந்த இயக்கம் 1971 எப்ரலில் நடாத்திய முதலாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கு (இரண்டாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஒன்றும் 1988-89 காலப்பகுதியில் நடாத்தப்பட்டது. அப்பொழுதுதான் ரோகண விஜேவீரவும் ஜேவிபி தலைமையும் அரச படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு அழித்தொழிக்கப்பட்டனர்) இப்பொழுது 46 வயது.

ஜே.விபிக்கு இனிமேலும் ஒரு ஆயுதக் கிளர்ச்சி செய்யும் உத்தேசம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அது இப்பொழுது முற்றுமுழுதாக முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் ஊறிய கட்சியாக மாறிவிட்டது.

ஜே.வி.பி ஸ்தாபிதத்தின் 50 ஆண்டு நிறைவையும், அதன் முதலாவது ஆயுதப் போராட்டத்தின் 46 ஆவது ஆண்டு நிறைவையும் நினைவு கூர்ந்து எழுதும் இச்சிறு கட்டுரையில் அந்த இயக்கத்தின் முழு வரலாறையும் சொல்லிவிட முடியாது. எனவே இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாள் முதல் அதன் எரியும் பிரச்சினையாக இருந்து வரும் தமிழ் பேசும் மக்களின் தேசிய இனப் பிரச்சினையில் அந்த இயக்கத்தின் நிலைப்பாடும் செயல்பாடும் எப்படி இருந்து வருகிறது என்பதை மட்டும் சுருக்கமாகப் பார்ப்பதே இக்கட்டுரையின் பிரதான நோக்கம்.

பொதுவாக இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை எடுத்து நோக்கினால், பிரதான அரசியல் கட்சிகளாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் செயல்படும் கட்சிகள் சிங்கள தேசியவாதத்தையும், சிங்கள இனவாதத்தையும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி வந்திருக்கின்றன. நாடாளுமன்றத்தில் அதிக ஆசனங்களைப் பெறவதற்காகவே அவை தேசியவாதத்தையும் இனவாதத்தையும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தின என்ற வலுவான கருத்து நிலவுகின்றது. அதை நாடாளுமன்ற சந்தர்ப்பவாதம் என அழைக்கின்றனர்.

ஆனால் ஜே.வி.பியைப் பொறுத்தவரை, அது நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பே ஒரு சிங்கள இனவாதக் கட்சியாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது. அதுவும் தன்னை ஒரு சோசலிசக் கட்சி என்று சொல்லி; கொண்டு, மார்க்சிய மூலவர்களான மார்க்ஸ்சும், ஏங்கெல்ஸ்சும், லெனினினும் தேசிய இனப் பிரச்சினை சம்பந்தமாக வரையறுத்துச் சொன்ன கோட்பாடுகளுக்கு எதிராகத்தான் ஜே.வி.பி. செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஜே.வி.பியின் ஆரம்பமே அந்த வழியில்தான் தொடங்கியது.

அப்போதைய சோவியத் யூனியனின் தலைநகர் மொஸ்கோவில் உள்ள பட்ரிஸ் லுமும்பா பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவப் படிப்புக்காக அனுப்பப்பட்ட ஜே.வி.பியின் ஸ்தாபகத் தலைவர் ரோகண விஜேவீர, படிப்பைத் தொடர முடியாமல் சோவியத் அரசாங்கத்தால் திருப்பி அனுப்பப்பட்டு இலங்கை வந்து சேர்ந்தார். வந்ததும் உடனடியாகவே நா.சண்முகதாசனை பொதுச் செயலாளராகக் கொண்டு செயல்பட்ட சீனசார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று அழைக்கப்பட்ட பரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் இணைந்து வேலை செய்யத் தொடங்கினார்.

சோவியத் அரசாங்கத்தின் திரிபுவாதப் போக்கை தான் விமர்சித்ததாலேயே அங்கிருந்து திருப்பி அனுப்பப்பட்டதாக அப்பொழுது விஜேவீர சொல்லித் திரிந்தார். (ஆனால் இலங்கையில் வேகமாக செல்வாக்குப் பெற்று வந்த புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள் ஊடுருவி அதைச் சீர்குலைப்பதற்காகவே திட்டமிடப்பட்ட முறையில் விஜேவீர அனுப்பப்பட்டுள்ளார் என்ற சந்தேகம் கட்சிக்கு இருந்ததால் அவர் மீது கட்சி அவதானத்துடனேயே இருந்து வந்தது)

விஜேவீர கட்சியுடன் இணைந்து வேலை செய்த நேரத்தில் கட்சியின் தலைமையில் செயல்பட்டு வந்த வாலிபர் அமைப்பான இலங்கை வாலிபர் சங்க சம்மேளனத்தின் தேசிய மாநாடு ஒன்று பதுளையில் நடைபெற்றது. விஜேவீர மாநாட்டு வேலைகளில் தீவிர பங்கெடுத்துச் செயல்பட்டார். அப்பொழுதே அவரது சிங்களத் தேசியவாத உணர்வு வெளிப்பட்டுவிட்டது. அதாவது அந்த மாநாட்டில் விஜேவீர முயற்சி எடுத்து பிரித்தானியருக்கு எதிராகப் போராடிய சிங்களத் தேசியவாதியான புரன் அப்பு மீது வாலிபர் மாநாட்டுப் பிரதிநிதிகள் சத்தியப் பிரமாணம் எடுத்துக் கொண்டனர். வழக்கமாக எந்தவொரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்க நிகழ்ச்சிகளிலும் தேசியவாதிகள் நினைவுகூரப்படுவதோ, கௌரவிக்கப்படுவதோ இல்லை.

விஜேவீர வாலிபர் மாநாட்டு வெற்றிக்குத் தீவிரமாக உழைத்ததிற்குக் காரணம் வாலிபர் சம்மேளனத்தின் அடுத்த பொதுச் செயலாளராக வர வேண்டும் என்ற அவரது நோக்கம்தான். ஆனால் அவரது நோக்கத்தை சண்முகதாசன் குழுவினர் தந்திரமாக முறியடித்துவிட்டனர். அதனால் ஆத்திரம் அடைந்த விஜேவீர பரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை விட்டு வெளியேறி தனது சொந்தக் கட்சியான ஜே.வி.பியை 1967இல் உருவாக்கினார்.

ஜே.வி.பியின் உருவாக்கத்துக்கான பிரச்சாரத்தின் போது இனவாதத்தையே விஜேவீர ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினார். அதாவது சண்முகதாசன் என்ற தமிழன் தலைமையில் இலங்கையில் புரட்சி ஒன்றை நடாத்த முடியாது, சிங்கள மக்கள் அதை ஒருபோதும் ஏற்கமாட்டார்கள் எனப் பிரச்சாரம் செய்தார். அத்துடன் சண்முகதாசன் மலையகத்தில் வாழுகின்ற இந்திய வம்சாவழி தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களை வைத்தே இலங்கைப் புரட்சியை நடாத்தத் திட்டமிடுகிறார் என்றும், அது சாத்தியப்படாது, இலங்கைக்கு ஆபத்தானது என்றும் பிரச்சாரம் செய்தார்.

அதுமட்டுமின்றி, விஜேவீர தனது ஜே.வி.பி. இயக்கத்தை ஆரம்பித்த காலத்தில் அதை வளர்ப்பதற்காக இளைஞர்களுக்கு ஐந்து தலைப்புகளில் அரசியல் வகுப்புகளை நடாத்தினார். அதில் ஒன்று ‘இந்திய விஸ்தரிப்பு வாதம்’ பற்றியது. இந்தத் தலைப்பு விஜேவீரவின் சொந்தத் தலைப்பு அல்ல. புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிடமருந்து இரவல் வாங்கிய தலைப்பு ஆகும்.

இந்தியா சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் ஆக்கிரமிப்பு யுத்தங்களில் ஈடுபட்டதுடன், தன்னைச் சுற்றிவர உள்ள எல்லா நாடுகளுடனும் எல்லைச் சச்சரவுகளில் ஈடுபட்ட பின்னருமே, புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இந்திய அரசின் அயல் உறவுக் கொள்கையின் தன்மையை வர்ணிப்பதற்காக ‘இந்திய விஸ்தரிப்புவாதம்’ என்ற பதத்தைப் பயன்படுத்தியது.

ஆனால் விஜேவீர இந்தப் பதத்துக்கு வேறு விளக்கம் கொடுத்தார். அவர் இலங்கையின் மலையகப் பகுதிகளில் பணிபுரிந்த தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களைத் தாக்குவதற்கு இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். அத்தொழிலாளர்கள் பிரித்தானிய காலனித்துவவாதிகளால் தமிழகத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டதின் காரணமாகவும், அவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இந்தியத் தலைவர்களான காந்தி, நேரு, விவேகானந்தர், அண்ணாத்துரை போன்றவர்களின் படங்களைத் தொங்கவிட்டிருந்த காரணத்தாலும், அவர்களை “இந்திய விஸ்தரிப்புவாதத்தின் கைக்கூலிகள்” என விஜேவீர வர்ணித்தார்.

இது ஒருபுறமிருக்க, சோசலிசம் பற்றியும், இன சமத்துவம் பற்றியும் பேசிய ஜே.வி.பி., 1971இல் நடாத்திய தனது முதலாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கு முழுப் பாட்டாளி வர்க்கமான மலையக மக்களையோ அல்லது வடக்கு கிழக்கில் இன ஒடுக்குமுறையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் மக்களையோ அணி திரட்டவில்லை என்பதும் தற்செயலான ஒரு நிகழ்ச்சி அல்ல.

1971 ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்குப் பின்னர் மோதலில் இறந்தவர்கள் போக, எஞ்சியவர்களில் இயக்கத் தலைவர் விஜேவீர உட்பட பல்லாயிரக்கணக்கானோரை அப்போதைய சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசு கைதுசெய்து சிறையில் அடைத்திருந்தது. ஆனால் 1977இல் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் ஆட்சிக்கு வந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசு அவர்கள் அனைவரையும் நிபந்தனை ஏதும் இன்றி விடுதலை செய்தது.

அதன் பின்னர் ஜே.ஆர். அரசின் ஆதரவுடன் ஜே.வி.பி. நாடு முழுவதும் தீவிரமான பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தது. யாழ்.குடாநாட்டிலும் அதன் பிரச்சாரம் ஆரம்பமானது. அதற்காக ஜே.வி.பி. சுன்னாகத்தில் அலுவலகம் ஒன்றைத் திறந்தது. ஆனால் தனது வட பிரதேச அமைப்பாளராக வட பகுதியைச் Nர்ந்த தமிழர் ஒருவரை நியமிப்பதில் நம்பிக்கை இல்லாததாலோ என்னவோ, தென்னிலங்கைப் பெரும்பான்மை இனத்தவரான பொன்சேக என்பவரையே தனது அமைப்பாளராக நியமித்தது. (தற்பொழுது ஜே.வி.பியும் சேர்ந்து ‘நல்லாட்சி’யை பதவிக்குக் கொண்டுவந்த பின்னர், மீண்டும் அது யாழ்ப்பாணத்தில் அலுவலகம் ஒன்றைத் திறந்துள்ளது. இம்முறையும் வட பகுதியைச் சேர்ந்த எவரையும் ஜே.வி.பி. தனது யாழ்ப்பாண அமைப்பாளராக நியமிக்கவில்லை. மலையகத்தைச் சேர்ந்த இ.சந்திரசேகரன் என்பவரையே தனது யாழ்ப்பாண அமைப்பாளராக நியமித்திருக்கிறது)

1977 இல் ஜேஆர்.ஜெவர்த்தனவின் கீழ் ஜே.வி.பி. சுதந்திரமாக இயங்க அனுமதி;கப்பட்ட பின்னர், தமிழ் மக்களுக்கென ஒர் பகிரங்க பொதுக் கூட்டத்தை வெள்ளவத்தை இராமகிருஸ்ண மண்டபத்தில் ஒழுங்கு செய்தது. அக்கூட்டத்துக்கு ஜே.வி.பியின் யாழ்.மாவட்ட அமைப்பாளர் பொன்சேக தலைமைதாங்க, ஜே.வி.பியின் அப்போதைய பொதுச் செயலாளர் லயனல் போபகே சிறப்புச் சொற்பழிவாற்றினார்.

ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன ஆட்சிக்கு வந்ததும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான சில கொள்கைகளை அறிவித்திருந்தார். அதாவது, காணிக் கொள்கையைப் பொறுத்தவரை சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது பிரதமரும், ஐ.தே.க. தலைவருமான டி.எஸ்.சேனநாயக்கவின் கொள்கையைப் பின்பற்றப் போவதாக அறிவித்திருந்தார். டி.எஸ் தான் இலங்கையில் முதன்முதலாக திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றத்தை ஆரம்பித்து வைத்தவர் என்றபடியால், ஜே.ஆரின் இந்தக் கருத்தின் அர்த்தம் மீண்டும் தமிழர் பகுதிகளில் சிங்களக் குடிறே;றங்கள் ஆரம்பிக்கப்படும் என்பதுதான்.

ஜே.ஆரின் அடுத்த திட்டம் சகல பாடசாலைகளிலும் மும்மொழித் திட்டத்தை அமுல்படுத்துவது என்பது. இது பார்ப்பதற்கு நல்ல திட்டம் போல் தோன்றினாலும் இதன் பின்னணியில் உள்ள ஜே.ஆரின் கபடத் திட்டம் என்னவென்றால், மீண்டும் தமிழ் பிள்ளைகளுக்கு சிங்களத் திணிப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதுதான்.

தமிழ் மக்கள் ஜே.ஆரின் இந்த அறிவிப்புகள் பற்றிச் சந்தேகிப்பதற்குக் காரணம் இருந்தது.

ஏனெனில், 1977 பொதுத் N;தர்தலுக்கு முன்னர் யாழ்ப்பாணம் முற்றவெளி மைதானத்தில் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் பேசிய ஜே.ஆர்., “மீண்டும் ஒரு பண்டா – செல்வா உடன்படிக்கை ஏற்பட்டால், மீண்டும் கண்டி யாத்திரை செல்வேன்” எனப் பேசியிருந்தார். இதன் அர்த்தம் என்னவெனில். 1957இல் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக அப்பேதைய பிரதமர் பண்டாரநாயக்கவுக்கும் தமிழரசுக் கட்சித் தலைவர் செல்வநாயகத்துக்கும் ஒரு உடன்படிக்கை ஏற்பட்டபொழுது, அதற்கெதிராக ஜே.ஆர். பௌத்த பிக்குமார்களைக் கூட்டிக்கொண்டு கண்டிக்கு பாதயாத்திரை மேற்கொண்டு அந்த ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தெறிய வைத்தது போல, மீண்டும் அப்படி ஒரு ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டால், மீண்டும் கிழித்தெறிய வைப்பேன் என்பதுதான்.

ஜே.ஆர். யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்து இப்படிப் பேசியதும் மக்கள் ஆக்ரோசமாகக் கிளர்ந்தெழுந்து அவரது கூட்டத்தைக் குழப்பியதால், அவர் அன்றிரவு யாழ்ப்பாணத்தில் தங்குவதற்குக் கூடப் பயந்து இரவிரவாக காரில் தென்னிலங்கைகக்கு ஓடிச் சென்றிருந்தார். யாழ்ப்பாணத்தில் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்துக்குப் பழிவாங்கவே பின்னர் தான் பதிவிக்கு வநததும் 1977, 1981, 1987 ஆகிய ஆண்டுகளில் அவரது அரசு தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக இன வன்செயல்களைத் தூண்டிவிட்டதுடன், இனப் பிரச்சினையை யுத்தமாகவும் மாற்றியது.

இந்தச் சூழ்நிலையில் ஜே.ஆரின் அறிவிப்புச் சம்பந்தமாக வெள்ளவத்தைக் கூட்டத்தில் பேசிய லயனல் போபகேயிடம் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. கேள்விகளைக் கேட்டவர்கள் இலங்கை மார்க்சிச – லெனினிச கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்த ஆதரவாளர்கள். அந்தக் குழுவில் 30 வருடங்களுக்கு முன்னர் கடல் பயணத்தின் போது காணாமல் போன தோழர் வி.விசுவானந்ததேவன், நான் உட்பட சுமார் 10 பேர் வரையில் இருந்தோம்.
ஜே.ஆரின் திட்டங்கள் பற்றிய எமது கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்த போபகே, இலங்கையில் எல்லா மக்களும் எல்லா இடங்களிலும் வாழலாம் என்றும், மூன்று மொழிகளையும் கற்பது நல்லதுதானே என்றும் பதில் அளித்தார். அதாவது, ஜே.ஆரின் கபடத்தனமான நோக்கங்களை நல்ல திட்டங்கள் என்பது போல அவர் கூறினார்.

அவரிடம் இன்னொரு முக்கியமான ஒரு கேள்வியையும் நாம் கேட்டிருந்தோம். அந்தக் கேள்வி, “இனப் பிரச்சினைக்கு உங்கள் தீர்வுத் திட்டம் என்ன?” என்பதாகும். அதாவது, அரசியல் சாசன ரீதியாக (அமைப்பு ரீதியாக) ஒற்றையாட்சியா, சமஸ்டியா, பிரதேச சுயாட்சியா. இணைப்பாட்சியா என்பதாகும். இந்தக் கேள்வி கேட்டதற்கான முக்கியமான காரணம், ஜே.வி.பி எப்பொழுதும் எல்லா மக்களும் சமம் என்று மொட்டையாகச் சொல்வதுதான் வழக்கமேயொழிய, திட்டவட்டமான தீர்வு முறை எதையும் முன்வைப்பதில்லை.

எமது இந்தக் கேள்விக்கு லயனல் போபகே கடைசிவரை பதிலளிக்கவில்லை. நாம் பல தடவை அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கக் கோரிய பின்னர், அது ஒரு முக்கியமான கேள்வி என்றும், அடுத்த தமது ‘செஞ்சக்தி’ பத்திரிகையில் அதற்குப் பதில் எழுதப்படும் என்றும் மழுப்பிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். ஆனால் அவரோ அல்லது ஜே.வி.பியோ அந்தக் கேள்விக்கு இன்றுவரை பதிலளிக்கவில்லை. போபகே ஒருமுறை யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது எமது யாழ் புத்தக நிலையத்துக்கு வந்தவிடத்து மீண்டும் இனப் பிரச்சினை சம்பந்தமாக நாம் சில பிரச்சினைகளைக் கிளப்பிய போது, அப்பொழுதும் அவர் சரியான பதில் எதுவும் அளிக்கவில்லை.

இப்பொழுது அவுஸ்திரேலியாவில் வாழும் லயனல் போபகே தான் ஒருபோதும் இனவாதியாக இருந்தது இல்லை எனக் காட்டப் பிரயத்தனப்பட்டு வருவதை அவதானிக்க முடிகிறது. இன்றைய இளம் சந்திதியினர்க்கு (ஜே.வி.பியினர் உட்பட) இத்தகையவர்களின் முன்னைய வரலாறு தெரியாதபடியால் இப்படித் துணிந்து கயிறு திரிக்க முடிகிறது.

பின்னர் ஜே.ஆர். அரசாங்கத்தால் தமிழ் மக்கள் மேல் முழு அளவிலான இன அழிப்பு யுத்தம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டு, தமிழ் மக்கள் பாரிய அழிவுகளை எதிர்நோக்கிய காலத்திலும். தம்மை இடதுசாரிகள் என்று சொல்லிக் கொண்ட ஜே.வி.பியினர் தமிழ் மக்களுக்காக உருப்படியான செயல் எதனையும் செய்யவில்லை.

மாறாக, இந்தியாவின் நிர்ப்பந்தத்தால் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 1987இல் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்ட போது, ஜே.வி.பி. அதை மூர்க்கத்தனமாக எதிர்த்து, 1957இல் பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தம் எழுதப்பட்ட பொழுது ஐ.தே.க அதை எப்படி எதிர்த்ததோ, அதுபோல ஜே.வி.பி. எதிர்ப்பு நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டது. பின்னர் பதவிக்காகவும், வசதி வாய்ப்புகளுக்காகவும் ஜே.வி.பி. மாகாண சபைத் தேர்தல்களில் பங்குபற்றினாலும். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக கொண்டு வரப்பட்ட அந்தத் குறைந்தபட்ச தீர்வைக் கூட ஜே.வி.பி. இன்றுவரை ஏற்கவில்லை.

அதன் பின்னர் சந்திரிக தலைமையிலான ஆட்சிக் காலத்தில் 2000ஆம் ஆண்டில் இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வாக இதுவரை காலமும் முன்வைக்கப்பட்ட தீர்வுகளிலேயே மிகச் சிறந்த தீர்வு ஒன்று முன்வைக்கப்பட்டது. அதையும் வழமைபோல ஐ.தே.க. எதிர்த்து நிறைவேற்றவிடாமல் முறியடித்தது. புலிகளினதும் எனைய சிங்கள இனவாத அமைப்புகளினதும் உதவியுடன் ஐ.தே.க. மேற்கொண்ட அந்த நடவடிக்கையில் ஜே.வி.பியும் முழு அளவில் பங்குபற்றித் தனது பங்களிப்பைச் செய்தது.

பின்னர் மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஆட்சிக் காலத்தில் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு பற்றி ஆராய்வதற்காக சர்வகட்சிக் கூட்டம் கூட்டப்பட்டது. அந்தக் கூட்டம் கண்துடைப்புக்காகக் கூட்டபபட்டது என தமிழ் தேசியவாதக் கட்சிகள் விமர்சித்த போதிலும், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வின் அவசியத்தை அக்கூட்டம் உலகத்திற்கு எடுத்து இயம்பியது. ஆனால் அதில் கூட ஜே.வி.பி. பங்குபற்றாமல் பகிஸ்கரிப்புச் செய்தது.

இப்படி காலத்துக் காலம் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு முயற்சிகளைத் திட்டமிட்டுக் குழப்பியடித்து வந்த ஜே.விபியினர், இப்பாழுது “ரணிலும் சரியில்லை, மைத்திரியும் சரியில்லை, மகிந்தவும் சரியில்லை, எனவே 2020ஆம் ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலில் எம்மை ஆட்சிபீடம் ஏற்றுங்கள்” எனப் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். ஆனால் இவர்களும் சேர்ந்துதான் ஆட்சியில் இருந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசாங்கமொன்றைத் தோற்கடித்து இன்றைய ஏகாதிபத்திய சார்பு வலதுசாரி அரசாங்கத்தை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்தனர் என்ற உண்மையை மக்கள் மறந்துவிட்டனர் எனக் கருதுகின்றனர் போலும்.

இவ்வளவும் நடந்த பின்னரும் கூட, ஜே.வி.பியினர் இனப் பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வு வழங்கப்பட வேணடும் என்பதை ஏற்கவில்லை. அண்மையில் வெளிநாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு புலம்பெயர் தமிழ் மக்களிடம் ஆதரவு தேட முயன்ற ஜே.வி.பி தலைவர்கள் சிலர் அந்த நாடுகளில் வாழும் தமிழ் மக்கள் எழுப்பிய கேள்விகளால் திக்குமுக்காடிப் போயினர்.

“தமிழ் மக்களின் இனப் பிரச்சினைக்கு உங்களது தீர்வு என்ன?” என்ற தமிழ் மக்களின் கேள்விக்கு அவர்களால் பதிலளிக்க முடியவில்லை. பதிலுக்கு சிங்கள மக்களுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் பொதுவான பிரச்சினைகள்தான் இருக்கின்றன என்ற பழைய புளித்துப்போன பதிலையே அவர்கள் தமிழ் மக்களின் கேள்விக்குப் பதிலாக அளித்தனர். சிங்கள மக்களுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் உள்ள பொதுவான பிரச்சினைகளை விட, தமிழ் மக்களுக்கு இன அடிப்படையிலான பிரத்தியேகப் பிரச்சினைகளும் இருக்கின்றன என்ற பட்டவர்த்தனமான உண்மையை ஜே.வி.பியினர் இன்றும்கூட ஏற்கத் தயாரில்லை.

இந்த நிலைமையில், தமிழ் மக்கள் ஜே.வி.பி. என்ற குட்டி முதலாளித்துவ சிங்கள இனவாதக் கட்சியை ஒருபோதும் நம்பப் போவதில்லை என்ற உண்மையை, அவர்கள் இனிமேலாவது புரிந்து கொள்வார்களோ என்பதற்கு எவ்வித உத்தரவாதமும் இல்லை.