வானவில் இதழ் 90

ஜூலை 7, 2018

இலங்கைக்கு உத்தரவிட எந்த அந்நிய

நாட்டையும் அனுமதிக்க முடியாது!

லங்கையில் இருக்கும் அமெரிக்காவின் தூதுவர் திரு.அற்ருல் கெசாப் (Atul Keshap) தனது 3 வருட பதவிக் காலத்தை முடித்துக் கொண்டு ஓகஸ்ட் மாதம் இலங்கையை விட்டுப் புறப்பட இருக்கிறார். அதற்கு முதல் வழமைப் பிரகாரம் இலங்கையின் அரசியல் பிரமுகர்களைச் சம்பிரதாயபூர்வமாகச் சந்தித்து வருகிறார். வழமையாக இந்தச் சந்திப்பு ஆட்சியில் இருப்பவர்களுடனும், எதிர்க்கட்சியில் இருப்பவர்களுடனும் மேற்கொள்ளப்படுவதுதான் சம்பிரதாயம். ஆனால் அமெரிக்கத் தூதுவர் முன்னாள் ஜனாதிபதியும், தற்போதைய குருநாகல் மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், ஒன்றிணைந்த எதிரணியின் உத்தியோகப்பற்றற்ற தலைவருமான மகிந்த ராஜபக்சவை சந்தித்து நீண்ட நேரம் உரையாடியிருக்கிறார்.

அமெரிக்கத் தூதுவர் ராஜபக்சவைத் தேடிச் சென்று நீண்ட நேரம் உரையாடியமைக்கு இரண்டு காரணங்கள் ஏதுவாக இருந்துள்ளன.

ஒன்று, திட்டமிட்ட சதி மற்றும் சூழ்ச்சிகள் மூலம் 2015 ஜனவரி 8 ஆம் திகதி நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ராஜபக்ச தோற்கடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவரது தனித்துவமிக்க ஆளுமை காரணமாக அவரே இலங்கையின் முதல்தர மக்கள் அபிமானம் பெற்ற தரைவராக இன்னமும் இருக்கிறார் என்பதாகும்.

இரண்டாவது, இலங்கை மக்களில் மிகப் பெரும்பான்மையானோர் ராஜபக்சவையே தமது இரட்சகராக இவ்வருடம் பெப்ருவரி 10 ஆம் திகதி நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி சபைகளின் தேர்தல் மூலம் தெரியப்படுத்தியிருக்கும் களநிலவர யதார்த்தமாகும்.

2015 ஜனவரித் தேர்தலின் போது ராஜபக்சவை தோற்கடிப்பதில் அமெரிக்கா தலைமையிலான மேற்குலக நாடுகளும், இந்தியாவும் பின்னணியில் இருந்து திட்டங்கள் தீட்டிச் செயற்பட்டதாகவே பெரும்பாலோர் கருதுகின்றனர். மகிந்த ராஜபக்ச கூட சில சந்தர்ப்பங்களில் இதைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

ஆனால் இந்த வெளிநாட்டு சக்திகள் இலங்கையில் மேற்கொள்வதற்குப் போட்ட திட்டங்கள் எதுவும் பூரண வெற்றியைத் தரவில்லை. ராஜபக்ச தோற்கடிக்கப்பட்டதும், பரம எதிரிகளாக இருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சியையும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் ஒரு பிரிவினரையும் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட கூட்டரசாங்கமும் அவர்கள் எதிர்பார்த்த பலனைத் தராதது மட்டுமின்றி, இலங்கையில் இதுவரை காலமும் இருந்த அரசாங்கங்களிலேயே மக்களின் அதிக வெறுப்பைக் கொண்ட அரசாங்கமாகவும் இன்றைய அரசாங்கமே இருக்கின்றது.

இத்தகைய ஒருசூழ்நிலையில்தான், அமெரிக்க தூதுவர் கெசாப் ராஜபக்சவை சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறார். அதாவது அமெரிக்கத் தூதுவரின் சந்திப்பு வழமையான சம்பிரதாயபூர்வமான சந்திப்பு என்பதற்கும் அப்பால், தம்மால் வெறுக்கப்பட்ட ஒருவர் விரும்பியோ விரும்பாமலோ அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு சக்தியாகவும் இருக்கிறார் என்ற உண்மையை ஏற்றுக் கொள்வதாகவும் இருக்கிறது.

கடந்த சில மாதங்களாக அமெரிக்க இராஜாங்கத் திணைக்களம் இலங்கையில் அடுத்ததாக அமையப் போகும் (அது பெரும்பாலும் ராஜபக்ச அணியின் அரசாங்கமாக இருக்கும் என்பதுதான் உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு அபிப்பிராயமாக இருக்கின்றது) அரசாங்கத்துடன் எவ்வாறு நடந்து கொள்வது என்ற ஒத்திகையில் ஈடுபட்டுள்ளதாக தகவல்கள் கசிந்துள்ள நிலையில், ராஜபக்ச – அமெரிக்க தூதுவர் சந்திப்பு நிகழ்ந்துள்ளமை இன்னொரு பரிமாணமாகும்.

ஏனெனில், இந்தச் சந்திப்புக் குறித்து அரசியல் வட்டாரங்களிலும், ஊடகங்களிலும் இன்று அதிகமாகப் பேசப்படுகின்றது. அப்படிப் பேசப்படுவதற்குக் காரணம், ராஜபக்சவைச் சந்தித்த அமெரிக்கத் தூதுவர், ராஜபக்சவின் இளைய சகோதரரான முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலர் கோத்தபாய ராஜபக்சவை எதிரணியின் சார்பில் அடுத்த ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நிறுத்தக்கூடாது என வலியுறுத்தியதாகவும், அதையும் மீறி அவரை நிறுத்தினால் அமெரிக்கா அதைத் தடுத்து நிறுத்தும் என எச்சரிக்கை செய்ததாகவும் செய்திகள் வெளிவந்ததின் காரணமாகவே.

அமெரிக்கத் தூதுவர் அவ்வாறு மகிந்த ராஜபக்சவிடம் கூறியிருந்தால், அது மிகவும் கண்டனத்துக்குரியதும், ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததும் என்பது ஒருபுறமிருக்க, அடுத்த ஜனாதிபதி மகிந்த அணியைச் சேர்ந்தவர்தான் என்பதை அமெரிக்கா உணர்ந்துள்ளதைக் காட்டுவதாகவும் இருக்கின்றது.

இலங்கை 1948 பெப்ருவரி 4 ஆம் திகதி பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சியிடமிருந்து சுதந்திரம் பெற்ற பின்பு, நமது நாடு சுதந்திரமும், சுயாதிபத்தியமும், இறைமையும் கொண்ட ஒரு சுதந்திர நாடு. இலங்கை மக்களுக்கு எவ்வாறான அரசியல், பொருளாதார, கலாச்சார கட்டமைப்பு தேவை அல்லது பொருத்தமானது என்பதை இலங்கை மக்களே தீர்மானிக்கும் தகைமை உடையவர்கள். வேண்டுமானால் நேச நாடுகள் இலங்கைக்கு தமது ஆலோசனைகளையும், உதவிகளையும் தன்னலம் கருதாது வழங்கலாம். ஆனால் எக்காரணம் கொண்டும் இலங்கை எப்படிச் செயல்பட வேண்டுமென அந்நிய நாடுகள் உத்தரவிட முடியாது. அப்படிச் செயல்பட்டால் அது இலங்கையின் இறைமையை மீறிய செயலாகவே கருதப்படும்.

ஆனால், கடந்த காலத்திலும் சரி, தற்போதும் சரி நிலைமை அவ்வாறாக இல்லை என்பதே தூரதிஸ்டவசமான உண்மையாகும். இலங்கை சுதந்திரமடைந்த ஆரம்ப ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்திய அரசு இலங்கையின் விவகாரங்களைத் தீர்மானிக்கும் நிலையில் இருந்தது. அந்த நிலையை 1956 இல் ஏற்பட்ட எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான தேசபக்த அரசும், அதன் பின்னர் அவரது துணைவியார் தலைமையில் இடதுசாரிக் கட்சிகளுடன் அமைந்த கூட்டரசாங்கங்களும் ஓரளவு நீக்கின.

பிரித்தானிய முடியரசுடனான பிடியை இலங்கை ஓரளவு விடுவித்துக் கொண்டாலும், பின்னர் நவ காலனித்துவ முறையின் கீழும், உலகமயமாக்கலின் கீழும் அந்த இடத்தை அமெரிக்கா தலைமையிலான மேற்குலக நாடுகள் ஒருபுறமும், பிராந்திய வல்லரசான இந்தியாவும் பிடித்துக் கொண்டன. இந்த அந்நிய வல்லாதிக்க சக்திகளின் ஆதிக்கத்துக்கு வசதியாக இலங்கையின் படுபிற்போக்கான தரகு முதலாளித்துவக் கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், பிற்போக்கு இனவாத தமிழ்த் தலைமைகளும் செயற்பட்டும் வந்துள்ளன.

அதன் காரணமாக, இலங்கையில் நடைபெறும் ஒவ்வொரு அரசியல் மாற்றங்களிலும் அமெரிக்கா தலைமையிலான மேற்குலகமும், இந்தியாவும் செல்வாக்குச் செலுத்தி வந்துள்ளன. இலங்கையில் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்திய 30 வருட இனவாத யுத்தத்துக்கும் இவ்விரு சக்திகளுமே காரணம். யுத்தத்தை பெரும் பிரயத்தனங்கள், அர்ப்பணிப்புகள் மத்தியில் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த பின்பும், இலங்கையை முன்நோக்கி நகர விடாமல் வைத்திருப்பதும் இந்த இரு சக்திகளும்தான்.

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில்தான், 2015 ஜனவரி முதல் நாட்டை அழிவுப்பாதையில் இழுத்துச் செல்லும் நாசகார சக்திகளிடமிருந்து அதை மீட்டெடுக்கும் நம்பிக்கைக் கீற்று பெப்ருவரி 10 உள்ளுராட்சித் தேர்தல் மூலம் வெளிப்பட்டது. அந்த வெளிப்பாடு நிச்சயமாக அமெரிக்கா தலைமையிலான மேற்குலகையும், இந்தியாவையும் கலங்கடித்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. அதன் வெளிப்பாடே அமெரிக்க தூதுவர் மகிந்த ராஜபக்சவுடன் மேற்கொண்ட சந்திப்பின் போது வெளிப்படுத்தப்பட்ட கருத்துக்கள் எனக் கருதுவதற்கு இடமுண்டு.

அமெரிக்கத் தூதுவரின் இந்தக் கருத்துக்கள் ஒரு எச்சரிக்கை சமிக்ஞைதான். இந்தச் சமிக்ஞை எதிர்காலத்தில் இலங்கை மக்கள் எதிர்கொள்ளப்போகும் இடர்ப்பாடுகளுக்கான ஒரு கட்டியம் கூறலே.

எது எப்படியிருப்பினும், இலங்கை மக்களின் எதிர்காலத்துடன் விளையாடுவதற்கு எந்தவொரு உள்நோக்கம் கொண்ட அந்நிய நாட்டுக்கும் இடமளிக்க முடியாது. இடமளிக்கவும் கூடாது.

இப்படியான வெளிநாட்டுத் தலையீடுகள், அச்சுறுத்தல்கள் இலங்கைக்கு மட்டும் உரியனவல்ல. முதற் தடவையும் அல்ல. எனவே இலங்கை முன்னைய காலங்களில் செய்ததைப் போல, ஏனைய பல நாடுகள் செய்ததைப் போல, இப்படியான நெருக்கடியான நேரங்களில் நாட்டின் அனைத்து தேசபக்த சக்திகளையும் ஓரணியில் திரட்டி, தீய சக்திகளின் திட்டங்களை முறியடிக்க வேண்டியது முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகளின் தலையாய வரலாற்றுக் கடமையாகும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூறினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 90_2018

 

Advertisements

வானவில் இதழ் 89

மே 18, 2018

நாட்டுக்குப் புதிய அரசாங்கம்

ஒன்று தேவை !

மது ‘வானவில்’ பத்திரிகை முன்னரும் சில தடவை வலியுறுத்திய ஒரு விடயத்தை மீண்டுமொருமுறை வலியுறுத்திக் கூற விரும்புகிறது.

அதாவது, தற்போது இலங்கையில் ஆட்சியில் உள்ள ‘நல்லாட்சி’ அல்லது ‘கூட்டு’ அல்லது ‘தேசிய’ அரசாங்கம் உடனடியாக தற்போதைய நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்தி, மக்கள் தாம் விரும்பும் புதிய அரசாங்கம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு வழிவகை செய்ய வேண்டும் என தற்போதைய ஆட்சியாளர்களை மீண்டுமொருமுறை வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கின்றோம்.

அதற்கான காரணங்கள் பலவுண்டாயினும், அவற்றில் சில மிகவும் முக்கியமான காரணங்களாகும்.

2015 ஜனவரியில் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சதி – சூழ்ச்சி நடவடிக்கைகளாலும், பொய் வாக்குறுதிகளாலும் சொற்ப வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்று மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியானார். தமிழ் – முஸ்லீம் மக்களின் வாக்குகள் கிடைத்திருக்காவிட்டால் அவர் ஒருபோதும் ஜனாதிபதியாகி இருக்க முடியாது என்பது இரகசியமானதல்ல.

அதே ஆண்டு ஒகஸ்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அதே சதி – சூழ்ச்சிகள் மூலமும், பொய் வாக்குறுதிகள் மூலமும் வெற்றி பெற்று ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான தற்போதைய அரசாங்கம் அமைந்தது. அந்தத் தேர்தலிலும் ரணில் குழுவினருக்கு ஆட்சி அமைப்பதற்கான அறுதிப் பெரும்பான்மை கிடைத்திருக்கவில்லை. எனவே தற்போதைய அரசாங்கம் ஒரு சிறுபான்மை அரசாங்கம் என்பதே சரி.

அதிலிருந்து ஒரு விடயம் தெளிவாகின்றது. அதாவது நாட்டு மக்களில் பெருவாரியானோர் இவர்களது சதி – சூழ்ச்சிகளில் எடுபடவில்லை என்பதே அது.

இந்த அரசாங்கத்தைக் கொண்டு வருவதில் முன்னர் பதவியில் இருந்த மகிந்த ராஜபக்ச விட்ட தவறுகள் மட்டும் காரணியல்ல. மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, பிற்போக்கு – எதிர்ப்பு, பிரிவினைவாத – எதிர்ப்பு கொண்ட தேசபக்தி அரசாங்கத்தை வீழ்த்தி, தமக்குச் சார்பான அரசொன்றை ஆட்சியில் அமர்த்த வேண்டும் என்ற மேற்கத்தைய ஏகாதிபத்திய சக்திகளினதும், இந்திய பிராந்திய விஸ்தரிப்புவாத சக்திகளினதும் முயற்சியே இன்றைய வல்துசாரி அரசாங்கம் பதவிக்கு வர ஏதுவாயிற்று.

ஆனால் ஏகாதிபத்திய சக்திகளும், இன்றைய ஆட்சியாளர்களும் முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகளை ஒடுக்கி, தாம் நினைத்தபடி ஆட்சியை நடாத்துவதற்கு எடுத்த முயற்சிக்கு மக்களின் ஆதரவு இல்லையென்பதை நடந்து முடிந்த உள்ளூராட்சித் தேர்தல் முடிவுகள் திட்டவட்டமாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றன.

இது ஒருபுறமிருக்க, இன்றைய அரசு பதவி விலக வேண்டும் எனக் கோருவதற்கு இரண்டு பிரதான காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முதலாவதாக, இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் நாட்டு மக்களுக்கு தேர்தல் காலத்தில் பல பொய் வாக்குறுதிகளை அளித்த போதிலும் அவற்றில் ஒன்றைத்தன்னும் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை.

பிரதான விடயங்களான பொருளாதார அபிவிருத்தி, தேசிய இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு என்பன குறித்து ஒரு சிறிய அளவேனும் முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, உடனடியாகத் தீர்வு காணப்பட வேண்டிய பிரச்சினைகளுக்குக் கூட தீர்வு காணப்படவில்லை. (மகிந்த ராஜபக்சவின் அரசாங்கம் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணாவிடினும் பாரிய பொருளாதார அபிவிருத்தியை முன்னெடுத்தது)

குறிப்பாக போரினால் மிகவும் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கில் வாழ்கின்ற தமிழ் பேசும் சமூகங்களின் உடனடிப் பிரச்சினை கூட தீர்க்கப்படவில்லை. அதன்காரணமாக விரக்தியடைந்த மக்கள் வீதிக்கு வந்து போராடுவதுடன், பிரிவினைவாத எண்ணங்களும் வலுவடைந்துள்ளன. இந்தச் சூழ்நிலையை மெத்தனமாக எடுத்தால் ஆபத்தில்தான் வந்து முடியும்.

உதாரணமாக, ஜே.வி.பி. இயக்கம் முதன்முதலாக 1971 ஏப்ரலில் ஆரம்பித்த அரசுக்கு எதிரான ஆயுதக் கிளர்ச்சி அன்றைய சிறீமாவோ அரசாங்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்டது. ஆனால், 17 வருடங்கள் கழித்து 1988இல் மீண்டும் ஜே.வி.பி. ஒரு ஆயுதக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டது. அந்தக் கிளர்ச்சியும் அன்றைய ஐ.தே.க. அரசால் மோசமாக ஒடுக்கப்பட்டாலும், ஜே.வி.பியினர் மனதை விட்டு ஆயுதக் கிளர்ச்சி சிந்தனை முற்றுமுழுதாக மறைந்துவிட்டது எனச் சொல்ல முடியாது. நாட்டின் ஆட்சியதிகாரம் நலிவுறும் போது அவர்கள் மீண்டும் ஆயுதக்கிளர்ச்சியில் ஈடுபடக்கூடும். (இன்று அதற்கான சூழல் உருவாகி வருகிறது)

அதேபோல, 2009 மே மாதத்துடன் முள்ளிவாய்க்காலில் நடைபெற்ற இறுதி யுத்தத்தில் புலிகளின் தலைமையும், பெருமளவான உறுப்பினர்களும் அழிக்கப்பட்டாலும், அவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்த தமிழீழத்துக்கான சிந்தனை மறைந்துவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது.

புலிகளை ஒழித்துக்கட்டிய மகிந்த ராஜபக்சவையும் அவரது சகோதரர்களையும் தமிழ் மக்கள் தமது பரம விரோதியாகப் பார்த்தே இன்றைய அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டுவர ஆதரவளித்தனர். ஆனால் அவர்கள் நம்பிய இன்றைய அரசு இனப் பிரச்சினைத் தீர்வை மட்டுமின்றி, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தமது வடுக்களை நீக்கக்கூட நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதால் அவர்கள் இந்த அரசின் மீது முற்றுமுழுதாக நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர். இந்த உண்மையை அவர்கள் அரசுக்கு ஆதவளித்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் பாடம் புகட்டியதின் மூலம் எடுத்துக் காட்டியுள்ளனர்.

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில், தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மீண்டும் தனிநாட்டுக்கான ஆயுதப் போராட்டம் உருவாகினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. ஏனெனில் உலகின்பல போராட்டங்கள் பல தடவை தோல்வியடைந்த போதிலும், மீண்டும் மீண்டும் அவை உருவாகியுள்ளன. அதுமாத்திரமின்றி, அவற்றில் சில பல தடவை முயற்சிக்குப் பின்னர் வெற்றியும் பெற்றுள்ளன.

இந்தக் காரணிகளால் இன்றைய அரசு ஆட்சி புரிவதற்கான அருகதையை இழந்துவிட்டது என்பது ஒருபுறமிருக்க, ஆட்சியை நடாத்தும் சக்திகளுக்கிடையிலும் பாரிய முரண்பாடுகள் தோன்றி, நாட்டில் அரசாங்கம் ஒன்று நடைமுறையில் இல்லை என்ற அளவுக்கு நிலைமைகள் உருவாகியுள்ளன.

ஒருபுறத்தில் ஆட்சியின் பங்காளிக் கட்சிகளான ஐ.தே.கவுக்கும் சிறீ.ல.சு.கவுக்கும் இடையில் முரண்பாடு. இன்னொரு பக்கத்தில் ஜனாதிபதிக்கும் பிரதமருக்கும் இடையில் முரண்பாடு. அமைச்சரவைக்குள் முரண்பாடு. ஐ.தே.கவுக்குள்ளும் முரண்பாடு. சிறீ.ல.சுகவுக்குள்ளும் முரண்பாடு. ஆட்சி அதிகாரத்தை கொண்டு நடாத்தும் ஆணிவேரான அதிகார வர்க்கத்துக்கும் அரசாங்கத்துக்குமிடையில் முரண்பாடு.

இதன் காரணமாக பிரதமர் ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கம் ஒரு தீர்மானத்தை எடுக்க, அதை ஜனாதிபதி தனது நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தடுத்து நிறுத்தும் சம்பவங்கள் பல நடந்துள்ளன. அதன் காரணமாக ரணில் தரப்பினர் ஜனாதிபதியின் அதிகாரத்தை இல்லாதொழிப்பதற்காக அல்லது குறைப்பதற்காக ஜே.வி.பியைப் பயன்படுத்தி நிறைவேற்று ஜனாதிபதி முறையை ஒழிக்கும் தீர்மானம் ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டு வரும் முஸ்தீபுகளில் இறங்கியுள்ளனர்.

இதனால் நாட்டின் நிர்வாகம் முற்றுமுழுதாகச் சீர்குலைந்துள்ளது. அதன் காரணமாக நாட்டு மக்கள் இந்த அரசின் மீது நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர். இந்தமுறை இந்த நம்பிக்கை இழப்பு சிங்கள – தமிழ் – முஸ்லீம் மக்கள் என்ற வேறுபாடின்றி அனைவரிடமும் உருவாகியுள்ளது.

இது ஒருபுறமிருக்க, அரசாங்கம் பொருளாதார நெருக்கடியைத் தீர்க்க வக்கற்று, மக்களின் தலையில் அதைச் சுமத்துவதற்காக அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையை திடீர் திடீர் என பெருமளவில் அதிகரித்து வருகிறது. இது மக்களைக் கொந்தளிப்பான நிலைக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது.

மக்களுக்கு இன்று தேவைப்படுவது விலைவாசியைக் கட்டுப்படுத்துவது, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைப் போக்குவது, தமது நாளாந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பது, இவற்றை நிறைவேற்றுவதற்கு பொருளாதார அபிவிருத்தியை ஏற்படுத்துவது என்பனவாகும்.

இவற்றை அடைவதானால் நாட்டில் உறுதியான ஒரு அரசாங்கம் பதவியில் இருக்க வேண்டும். குறைந்த பட்சம் அரசாங்கம் என்ற ஒன்றாவது இருக்க வேண்டும். ஆனால் நாட்டில் அப்படி ஒரு நிலைமை இல்லாமல் போய்விட்டது.

இதற்கு ஒரேயொரு பரிகாரம், தற்போதைய கையாலாகாத அரசாங்கம் தனது தவறை ஏற்று பதவியில் இருந்து விலகிக் கொண்டு, நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, பொதுத் தேர்தலை நடாத்தி, மக்கள் தமக்கு நன்மை பயக்கும் புதிய அரசாங்கம் ஒன்றை ஏற்படுத்த வழி சமைப்பதுதான். இதற்கு இன்றைய ஆட்சியாளர்களும், அவர்களது சர்வதேச எஜமானர்களும் இடம் கொடுக்கமாட்டார்கள். எனவே மக்கள் மாற்றம் கோரி வீதிக்கு வந்து போராடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

வானவில் இதழ் எண்பத்தொன்பதினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 89_2018

இதழ் 89, கட்டுரை 4

மே 18, 2018

சிரியா போர்- நெருக்கடியில்

ஈரான் அரசு!

சிரிய உள்நாட்டு கிளர்ச்சிகள் ஆரம்பித்தது 2011 இல்முதல் சிரியாவில் ஈரானின் இராணுவ ரீதியான தலையீடுகள் மெல்ல மெல்ல அதிகரித்த வந்த வண்ணம் இருக்கின்றது. உள்நாட்டு மோதல்களின் ஆரம்ப காலங்களில் சிரிய அரசு படைகளைப் பயிற்றுவிக்கும் நோக்கில் இராணுவ ஆலோசகர்களை சிரியாவுக்கு அனுப்புவதோடு மாத்திரம் ஈரான் தனது உதவிகளை நிறுத்திக் கொண்டது.

ஆனால் இன்றோ சிரிய அரசுக்கான ஈரானின் இராணுவ உதவிகள் பல்பரிமாணம் கொண்டவையாக வியாபித்து நிற்கின்றன. சிரிய அரசு படைகளுடன் இணைந்து யுத்த களத்தில் போரிடுவதற்கு பல்லாயிரக்கணக்கான ஷியா இராணுவ துருப்புக்களை ஈரான் சிரியாவில் நிறுத்தியுள்ளது. சிரிய அரசுக்கு விசுவாசமான படைகளில் காத்திரமான படைகளாக ஈரானிய துருப்புக்கள் தமது பங்களிப்புக்களை வழங்கி வருகின்றது.

2013 ஆம் ஆண்டளவில் சிரிய யுத்த களத்தில் கிளர்ச்சிப் படைகள் குறிப்பிடத்தக்களவு முன்னேற்றம் கண்டு வந்தபோது அசாத் அரசை மீண்டும் தூக்கி நிறுத்தி காப்பாற்றியது, ஈரானிய படைகள் என்றால் மிகையாகாது.

இஸ்லாமிய கிலாபா எனும் கோரிக்கையின் அடிப்படையில் 2014 இல் ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். அமைப்பு எழுச்சி பெற்றமையானது, சிரியாவில் தனது இராணுவ துருப்புக்களை அதிகரித்துக் கொள்வதற்கும் தனது தலையீட்டை சட்டரீதியானதாக மாற்றிக் கொள்வதற்கும் ஈரானுக்கு வாய்ப்பாக அமைந்து போனது.

சிரியாவில் தனது துருப்புக்களை அதிகரிப்பதற்கு ‘பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான யுத்தம்’ எனும் தொனிப்பொருளில் ஈரான் அதனை நியாயப்படுத்திக் கொண்டது.

அதே ஆண்டு லெபனானின் ஹிஸ்புல்லாஹ் துருப்புக்கள், ஆப்கானிஸ்தான் மற்றும் பாகிஸ்தானிய ஷியா பிரஜைகள் கொண்ட போராளிக் குழுக்கள் என்பவற்றையும், சிரியாவில் நிலைகொண்டிருந்த ஈரானிய துருப்புக்கள் தம்மோடு இணைத்துக் கொண்டன.

2015 இல் ஈரானிய படைத் தளபதி காசிம் சுலைமானி ரஷ்யாவுக்கு விஜமொன்றை மேற்கொண்டிருந்தார். அவரது விஜயம் இடம்பெற்று மூன்று மாதங்களின் பின்னர் ரஷ்யாவும் தனது துருப்புக்களை சிரியாவுக்கு அனுப்பியது. அன்று தொடக்கம் சிரிய அரசு படைகளுடன் இணைந்து கிளர்ச்சியாளர்களின் பகுதிகளில் உக்கிரமான வான் தாக்குதல்களை முன்னெடுத்தல் தொடர்பில் ரஷ்யா காத்திரமாக பங்களித்து வருகின்றது.

2015 ஆம் ஆண்டளவில் யுத்த களத்தில் சற்றுத் தொய்வடைந்திருந்த சிரிய படைகளுக்கு புதிய உத்வேகத்தை வழங்கி அசாத் அரசை மீண்டும் தக்க வைத்துக் கொள்ள ஈரானிய, ரஷ்ய கூட்டுப்படைகள் பெரிதும் காரணமாக அமைந்தன.

எனினும், சிரியாவில் தமது துருப்புக்களை அனுப்புவதால் ஏற்படுகின்ற அதிகரித்த யுத்த செலவினங்கள் மற்றும் இராணுவ வீரர்களின் உயிரிழப்புக்கள் தொடர்பில் ஈரானிய அரசு நியாயமான காரணங்களை ஈரானிய பொதுமக்களுக்கு வழங்க முடியாது அண்மைக்காலமாக திணறி வருகின்றது.

தம் மீது வீணில் சுமத்தப்பட்டுள்ள பொருளாதார சுமைகளால் விரக்தியுற்றுப் பின் விழிப்படைந்துள்ள ஈரானிய பொதுமக்கள் தமது தலைமைகளின் பொறுப்பற்ற வெளிநாட்டு கொள்கைகளும் வெளிநாட்டு அரசியல் தலையீடுகளுமே அதற்குக் காரணம் என குற்றம்கூறி வருகின்றனர்.


சிரிய உள்நாட்டு மோதலில் தமது தலையீட்டை நியாயப்படுத்த எத்தனிக்கும் ஈரானிய அரசு:

சிரிய உள்நாட்டு மோதல்களில் ஈரானிய படைகள் ஆரம்பம் முதலே பங்களித்து வந்திருக்கின்றன. எனினும், ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். போராளிகளின் எழுச்சிக்கு பின்னரே ஈரானிய துருப்புக்களின் இழப்புகள் பற்றிய உத்தியோகபூர்வ புள்ளிவிபரங்கள் வெளிவரத் தொடங்கின.

2016 இல் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஈரானிய இராணுவ வீரர்கள் சிரிய மோதல்களில் பலியாகினர். இவர்களில் ஈரானின் மிக முக்கியமான உயர்மட்ட இராணுவ அதிகாரிகள் மற்றும் படைத் தளபதிகளும் உள்ளடக்கம். இன்றுவரை 4,000 இற்கும் மேற்பட்ட ஈரானிய துருப்புக்கள் சிரிய மோதல்களில் பலியாகியுள்ளதாக புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

2014 மற்றும் 2015 இல் ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். கிளர்ச்சிப் படைகள் வியாபித்திருந்த காலப் பகுதியில் ஈரானிய துருப்புக்களை சிரியாவில் நிலைபெறச் செய்வதற்கான காரணமாக ‘பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான யுத்தம்’ எனும் சுலோகம் கொண்டு ஈரான் நியாயம் கற்பித்து வந்தது.

‘பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான யுத்தம்’ எனும் ஈரானிய சுலோகம் அமெரிக்க கூட்டுப் படைகளின் சுலோகத்துடன் ஒத்திசைவானதாக அமைந்திருந்தது. குறிப்பாக, ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். கிளர்ச்சி படைகளை முற்றாக அழித்தொழிக்க அசாத் சிரிய ஜனாதிபதியாக ஆட்சியில் தொடர்ந்தும் நீடிக்க வேண்டும் என மேற்கத்தேய நாடுகளும் விரும்பின.

அல்அசாத்தும் ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். கிளர்ச்சிப் படைகளும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் எனும் உண்மையை ஈரான் மற்றும் மேற்கு தரப்புகள் வசதியாக மறைத்துக் கொண்டன. அதாவது அசாத்தின் கொடுங்கோல் ஆட்சியே ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். கிளர்ச்சி குழுக்களின் தோற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது. அதேவேளை கிளர்ச்சிப் படைகளின் ஒழிப்பு எனும் பேரில் அசாத், பாரிய படுகொலைகளையும் எளிதாக நியாயப்படுத்தி செல்லும் நிலையும் தோன்றியது.

பொதுமக்களின் எதிர்ப்பை உணர்வுபூர்வமாக கையாளும் ஈரானிய தலைமைகள்:

சிரிய உள்நாட்டு மோதல்களில் ஈரானிய துருப்புக்களின் தலையீடுகள் அவசியமற்றவை மற்றும் பொருளாதார சுமை மிக்கவை எனும் கருத்தில் கண்டனக்குரல்களை எழுப்பி வரும் ஈரானிய பொதுமக்களை, உணர்ச்சிபூர்வமான போலி நியாயங்களை கற்பித்து ஈரானிய அரசு சாந்தப்படுத்த முயன்று வருகின்றது.

சிரியாவில் வாழும் ஷியா பிரிவினர்களை பாதுகாப்பதும் ஷியா மதகுருமார்களைக் காப்பாற்றுவதுமே தமது உயரிய நோக்கம் என ஈரானிய அரசு மீண்டும் மீண்டும் ஈரானிய பொதுமக்களிடம் வலியுறுத்தி அவர்களின் அறச்சீற்றங்களை தணித்து வருகின்றது.

ஷியாக்கள் தமது முழுமுதல் இமாமாக கருதி வரும் அலி இப்னு அபுதாலிப் (ரழி) அவர்களின் மகளான சையிதா ஸைனபின் கல்லறை சிரியாவின் தெற்கு டமஸ்கஸ் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஷியா பள்ளிவாயலில் அமையப்பெற்றுள்ளதாக நம்புகின்றனர்.

அதனை தாம் பாதுகாத்து ஷியா கொள்கையை உலகில் நிறுவுவதே தமது உயரிய இலக்கு என ஈரானிய அரசு தமது பிரஜைகளிடம் கூறி தமது சிரிய ஆதரவுப் படைகளின் பங்களிப்பை மக்கள் மத்தியில் நியாயப்படுத்தியும் விளம்பரப்படுத்தியும் வருகின்றது.

பலபோது ஈரானிய இராணுவ மட்டத்தின் உயர் தலைமைகள் தமது உரைகளில், ஈரானிய துருப்புக்களின் சிரிய தலையீடானது இஸ்லாமிய மறுமலர்ச்சியின் ஓர் அங்கமாக அமைவதாக வர்ணித்து வருவதை அண்மைக்காலமாக அவதானிக்க முடிகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக 2015 இல் ஈரானிய படைத் தளபதி மொஹம்மத் அலி ஜபாரி தனது உரையொன்றில் குறிப்பிடுகையில், ‘ஈரானில் நாம் பெற்றுக் கொண்ட இஸ்லாமிய மறுமலர்ச்சியானது பிராந்தியம் முழுதும் பரவி நிற்பதற்கு நாம் வழிவகை செய்துள்ளோம். பஹ்ரைன் தொடக்கம் ஈராக் வரையும் சிரியா முதல் யெமன் மற்றும் வட ஆபிரிக்கா வரையும் எமது மறுமலர்ச்சி வியாபித்து நிற்கின்றது’ என தெரிவித்திருந்தார்.

அசாத் அரசை தூக்கி நிறுத்த முயலும் ஈரானின் நன்றியுபகாரம்:

பஷார் அல்அசாத்தின் அரசாங்கம் சரிந்து விடாது பாதுகாப்பது தொடர்பில் ஈரான் பாரிய கரிசனை கொண்டிருப்பதற்கு வேறு பல காரணங்களும் உள்ளன. 1980-1988 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற ஈரான் – ஈராக் இடையேயான போரில் சிரியாவின் ஆதரவை ஈரான் மறந்துவிடவில்லை.

அதற்கான நன்றியுபகாரமாகவுமே சிரியா மீது ஈரான் அலாதியான கரிசனையுடன் செயற்படுகிறது. எனினும், நன்றிக்கடனே இது என்பதை ஈரானிய தலைமைகள் பொதுவெளியில் பேச மறுத்து ஷியா பிரிவினருக்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கை எனும் உணர்ச்சிகர சுலோகத்தை முன்னிறுத்திக் கொள்கின்றது.

ஈரான் – ஈராக் இடையேயான போரில் உயிரிழந்த ஈரானிய வீரர்கள் தியாகிகள் நினைவுகூரல் தினத்தில் பெரிதும் கொண்டாடப்படுவது ஈரானிய அரசு மற்றும் மக்கள் மத்தியில் முக்கியம் பெற்ற நிகழ்வாக அமைந்துள்ளது.

இதற்கு மாற்றமாக, சிரியாவில் உயிரிழக்கும் ஈரானிய வீரர்களின் புகைப்படங்களோ மற்றும் அவர்கள் பற்றிய குறிப்புகளையோ ஈரானிய மக்கள் மத்தியில் பிரபலப்படுத்த ஈரானிய அரசு தயங்கி வருகின்றது. இன்னும் சொல்லப் போனால் சிரியாவில் ஈரானிய படை வீரர்கள் உயிரிழப்பதை தமது மக்களிடம் மறைத்து வைத்துக் கொள்வதையே ஈரான் அரசு விரும்புகின்றது.

இவ்வாறான ஒரு முன்னெப்போதும் இல்லாத போக்கு ஆயத்துல்லாஹ் கொமைனியின் பகிரங்க கொள்கைக்கு மாற்றமாகவே அமைந்துள்ளது. 1980 களில் ஈராக்குடன் யுத்தம் ஆரம்பித்து ஒரு மாத காலத்தில் ஆயத்துல்லாஹ் கொமைனி ‘எமது வீரர்கள் இறந்தும் உயிர்வாழ்கின்றனர்’ என பெருமிதமாக அறிவித்திருந்தார்.

சிரியாவில் பலியாகும் ஈரானிய துருப்புக்களும் இரகசிய மரண சடங்குகளும்:

வீரர்களின் மறைவு தொடர்பில் தசாப்த காலமாக வருடாந்தம் அனுஷ்டிக்கப்படும் துக்க நிகழ்வு தமது வலிமையையும் தியாகங்களையும் பிரதிபலிப்பதாகவும் அதில் தாம் பெருமிதம் கொள்வதாகவும் அறிவித்து வந்த ஈரானிய தலைமைகள் சிரியாவில் உயிர்நீத்த ஈரானிய வீரர்களை மாத்திரம் கொண்டாடாது, மூடி மறைத்து இரகசியம் பேண எத்தனிக்கின்றது.

சிரியாவில் பலியாகும் ஈரானிய வீரர்களை பகிரங்கமாக அறிவிப்பதும் அவர்களுக்கான மரண சடங்குகளை பகிரங்கமாக நடாத்துவதும் தமக்கு பாதகமாக அமையும் என்பதை ஈரானிய அரசு நன்கறிந்து வைத்துள்ளது.

ஏனெனில், சிரிய உள்நாட்டு மோதலில் ஈரானிய துருப்புக்களை அனுப்புதல் தொடர்பில் பொதுமக்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தே வருகின்றனர். இராணுவ நகர்வுகள் தொடர்பான செலவினங்கள் இறுதியில் தம் மீதே சுமத்தப்படுவதால் பொதுமக்கள் சிரிய விவகாரம் தொடர்பில் தமது நாட்டு வீரர்கள் பயன்படுத்தப்படுவதை பெரிதும் விரும்பவில்லை.

இந்நிலையில் தம் நாட்டு இராணுவ வீரர்களின் இழப்பு பொதுமக்களின் அறச்சீற்றத்தை மேலும் தூண்டலாம் என்று கருதியே உயிரிழந்த வீரர்களுக்கான மரண சடங்குகளை பகிரங்கமாக நடாத்துவதில் பின்னிற்கிறது.

சீர்குலைந்துள்ள ஈரானிய பொருளாதாரமும் மக்களின் அறச்சீற்றமும்:

ஐ.எஸ்.ஐ.எஸ். வீழ்ச்சிக் பின்னர் குறிப்பாக சிரியாவின் மீள் நிர்மாணம் தொடர்பில் சர்வதேசம் கருத்திற் கொண்டுள்ள இக்காலப்பகுதியில் இதுவரை காலம் சிரிய இராணுவ நடவடிக்கைகள் தொடர்பில் ஈரான் செலவு செய்த தொகை திருப்பியளிக்கப்படுமா என்பது தொடர்பில் பல்வேறு வாதப்பிரதிவாதங்கள் எழுந்துள்ளன.

சிரியாவின் பொருளாதாரம் எழுச்சி மட்டத்தில் இல்லாத இக்காலப்பகுதியில் ஈரான் தனது இராணுவ செலவினங்களை கோருவது ஏற்புடையதாக இல்லை என தெரிவிக்கப்படுகிறது. அத்துடன் ரஷ்யா தனது பங்களிப்பு தொடர்பில் சிரிய அரசிடம் பிரதியுபகாரங்களை வேண்டி நிற்கின்றது.

ஈரானின் உள்நாட்டுப் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்து போயுள்ள நிலையில் சிரியா உள்நாட்டு போர் தொடர்பில் தமது படைகளுக்கும் ஹிஸ்புல்லாஹ் படைகளுக்குமென பில்லியன் கணக்கில் ஈரான் நிதியுதவி செய்துள்ளமை தொடர்பில் ஈரானிய மக்கள் கேள்வி எழுப்பி வருகின்றனர்.

சிரிய உள்நாட்டு மோதலில் தமது படைகளை அனுப்பியதால் அதிகரித்துள்ள இராணுவ செலவினங்கள் தொடர்பில் ஈரான் பகிரங்கமாக தெரிவிக்க ஈரான் தயங்கி வருகின்றது. ஏற்கனவே கொதித்துப் போயுள்ள ஈரானிய மக்களின் ஆத்திரத்தை மேலும் தூண்டுவதாக அது அமைந்து விடலாம் என கருதுகிறது.

எனினும், மதிப்பாய்வு விபரங்களின் பிரகாரம் வருடாந்தம் 20 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை சிரிய யுத்தத்துக்கு ஈரான் செலவு செய்து வருவதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது. சிரியாவின் உள்நாட்டு பொருளாதாரம் சீர்குலைந்துள்ளமைக்கும் மக்கள் கலகங்களில் ஈடுபடுவதற்கும் ஈரானிய அரசு கடைப்பிடிக்கும் வெளிநாட்டுக் கொள்கைகளே காரணம் என தெரிவிக்கப்படுகிறது.

ஈரான் தனது நாட்டின் உள்ளக விவகாரங்களில் கரிசனையுடன் செயற்பட்டு பொருளாதாரத்தை ஸ்திரப்படுத்த காத்திரமான நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தவறுமெனில், ‘கிட்டிய எதிர்காலத்தில் நாட்டில் பொதுமக்கள் புரட்சி’ வெடிக்கும் எனவும் வெளிநாட்டு சக்திகளின் ஊடுருவல் மிகைத்ததாகவும் அடக்க முடியாதளவுக்கு அதிகாரம் நிறைந்ததாகவும் அது உருவெடுக்கும் எனவும் அரசியல் அவதானிகள் எதிர்வுகூறுகின்றனர்.

மூலம்: அல்ஜஸீரா
தமிழில்: ஹஸன் இக்பால்
நன்றி: போர் செய்யும் பேனாக்கள்

இதழ் 89, கட்டுரை 3

மே 18, 2018

வடபுல இடதுசாரி இயக்க

முன்னோடிகள்:

தோழர் இராமசாமி ஐயர்

– நீர்வை பொன்னையன்

தோழர் இராமசாமி ஐயர் பிறந்த காலகட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தின் சமூக அமைப்பில் கட்டுப்பாடுகள் இறுக்கமாக நிலவியது. பழமைவாதத்தையும் பிரபுத்துவ எண்ணத்தையும் உடைய குழாத்தினரைத் தலைமையாகக் கொண்ட சமூகமாக இருந்தது. சாதிக்கட்டுப்பாடு கோரமாக அமுல்படுத்தப்பட்டது. அத்துடன் இந்த மேட்டுக் குடியினர் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்துக்கு விசுவாசிகளாகவும் இருந்தனர். நல்லூர் பிரதேசம் இந்த மேட்டுக் குடியினரின் கேந்திர நிலையங்களில் ஒன்றாகவும் இருந்தது. அத்துடன் இந்த மேட்டுக் குடியினரின் வணக்க ஸ்தலங்களில் ஒன்றான நல்லூர் கந்தசாமி கோயிலும் அங்கு அமைந்துள்ளது.

தோழர் இராமசாமி ஐயர் நல்லூர் கந்தசாமி கோயிலுக்குச் சமீபமாகவுள்ள ஒரு வீட்டில் 1916ஆம் ஆண்டில் பிறந்தார். அவரது தந்தையார் சுப்பிரமணியக் குருக்கள். தாயார் யோகம்மா. மீனாட்சி என்றொரு சகோதரி.

நல்லூர் கந்தசாமி கோயிலுக்குச் சமீபமாகவுள்ள முத்து விநாயகர் கோயிலின் குருக்களாக இராமசாமி ஐயரின் தந்தை இருந்தார். இக் கோயிலின் குருக்கள் சேவை மூலமாகக் கிடைக்கும் வருமானத்தைக் கொண்டு சுப்பிரமணியக் குருக்களின் குடும்பம் வாழ்ந்தது. இக் கோயில் கந்தசாமி கோயிலுக்குச் சமீபமாகவுள்ள யாழ் – பருத்தித்துறை பிரதான சாலையிலுள்ள கோயில் வீதியில் (ரெம்பிள் றோட்) அமைந்துள்ளது.

முத்து விநாயகர் கோயிலுக்கு அருகாமையிலுள்ள மங்கையர்க்கரசி வித்தியாலயத்தில் தமது ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்றார் தோழர் இராமசாமி ஐயர். இக் கோயிலுக்குப் பின்னால்தான் அவரது குடும்பம் வாழ்ந்து வந்தது. ஆரம்பக் கல்வியைப் பூர்த்தி செய்த பின்னர், லண்டன் மெர்ரிக்குலேசன் பரீட்சைக்கு பரமேஸ்வராக் கல்லூரியில் கற்றார். இக் கல்லூரி திருநெல்வேலியில் அமைந்துள்ளது. (தற்போது யாழ் பல்கலைக்கழகம் அமைந்துள்ள இடம்) தமது குடும்பத்தைப் பராமரிக்கும் நிமித்தம் தனது படிப்பை நிறுத்திவிட்டு கோயில் பூசகராகக் கடமையாற்றத் தொடங்கினார். 1939இல் ருக்மணி அம்மாள் என்பவரைத் திருமணம் செய்தார்.

இராமசாமி ஐயர் பூசகராகச் சேவை செய்து கொண்டிருந்த அதேவேளை யாழ் புகையிரத நிலையத்தில் லலித விலாஸ் என்றொரு புத்தகசாலையையும் நடாத்தியும் வந்தார். அத்துடன் ஒரு நடமாடும் புத்தகசாலையையும் நடாத்தினார். இந்த நடமாடும் புத்தகசாலையை யாழ் குடாநாட்டிலுள்ள கோயில்களில் நடக்கின்ற திருவிழாக்களின் போது நடத்தி வந்தார். இப் புத்தகசாலையில் சமய நூல்களும், இந்துக் கடவுள்களின் படங்களும் இடம் பெற்றிருந்தன. அதேவேளை மார்க்சிச நூல்களும், கார்ல் மார்க்ஸ், பிரட்ரிக் ஏங்கல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின், மாஓசேதுங் ஆகியோரது படங்களும் இடம் பெற்றிருந்தன.

வடபுலத்தில் மார்க்சிச சிந்தனையைப் பரப்புரை செய்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அமைப்பை உருவாக்குவதில் தோழர்கள் மு.கார்த்திகேசன், எம்.சி.சுப்பிரமணியம், ஆர்.ஆர்.பூபாலசிங்கம், டாக்டர் சு.வே.சீனிவாசகம் ஆகியோர் இணைந்து தீவிரமாகச் செயற்பட்டனர். கட்சிக் கூட்டங்களில் பங்குபற்றுவது, கட்சிப் பத்திரிகைகளை விற்பனை செய்வது, அரசியல் வகுப்புகளில் பங்குபற்றுவது. கட்சிக் கொள்கைகளைப் பரப்புரை செய்யும் துண்டுப் பிரசுரங்களை விநியோகம் செய்வது, கட்சிப் பிரச்சாரக் கூட்டங்களுக்கான சுவரொட்டிகளை ஒட்டுவது போன்ற கட்சியின் நடவடிக்கைகளில் உணர்வுபூர்வமாகப் பங்குபற்றினர்.

1948இல் தோழர் இராமசாமி ஐயரும், நீர்வேலி எஸ்.கே.கந்தையாவும் இணைந்து கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ் இணைந்து வெளியிட்ட ‘கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை’யை தமிழாக்கம் செய்தனர். கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை 1848 இல் வெளியிடப்பட்டது. இந்த அறிக்கையின் நூற்றாண்டு நினைவாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வட பிரதேசக் கமிட்டி தமிழில் மொழியாக்கம் செய்த அறிக்கையை நூலாக வெளியிட்டது. இது நூறாவது ஆண்டின் நிறைவாக 18.12.1948இல் வெளியிடப்பட்டது.

அக்காலத்தில் வட பிரதேசத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்த தமிழ் கொங்கிரசின் போலிக் கொள்கைகளை அம்பலப்படுத்தி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி காட்டுகின்ற சரியான அரசியல் மார்க்கத்தை பிரதிபலிக்கின்ற துண்டுப் பிரசுரங்களை கட்சியின் வட பிரதேசக் கமிட்டி வெளியிட்டு வந்தது. இத்துண்டுப் பிரசுரங்களை தமிழ் கொங்கிரஸ் நடத்துகின்ற பகிரங்கக் கூட்டங்களில் எம்.சி.சுப்பிரமணியமும் இராமசாமி ஐயரும் இணைந்து விநியோகிப்பர். இப்பிரசுரங்களைப் படித்த சில தமிழ் கொங்கிரசின் அடியாட்கள் கோபப்பட்டு துண்டுப் பிரசுரங்களை தமது கூட்டங்களில் விநியோகித்தவரைத் தேடி அலையும் போது தோழர் இராமசாமி ஐயரை இலகுவில் அடையாளம் காண்பார்கள். இராமசாமி ஐயரின் குடுமியைக் கொண்டு அவரை இலகுவில் அடையாளம் கண்டு நையப்புடைத்த சந்தர்ப்பங்கள் பல உண்டு. தோழர் எம்.சி. இச்சந்தர்ப்பங்களில் இலகுவில் தப்பி விடுவார்.

கட்சிப் பிரசார சுவரொட்டிகளை நாங்கள் இரவு பத்து மணியிலிருந்து அதிகாலை ஐந்து மணிவரை யாழ்நகரின் பல பகுதிகளில் ஒட்டுவதில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்போம். தோழர் கே.டானியல், நான், கள்ளுத் தொழிலாளர் சங்க செயலாளல் ஆரியகுளம் மு.முத்தையா, ஆரியகுளம் துரைசிங்கம் போன்ற நான்கு ஐந்து தோழர்கள் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்போம். சில வேளைகளில் பொலிஸ் கெடுபிடிகளுக்கு நாம் முகம் கொடுக்க வேண்டிய சந்தர்ப்பங்கள் ஏற்பட்டன. இச் சந்தர்ப்பங்களில் எமக்குத் துணையாக தோழர்கள் கார்த்திகேசன், எம்.சி., இராமசாமி ஐயர் ஆகிய மூவரும் இரவு பத்து மணியிலிருந்து அதிகாலை ஐந்து மணிவரை எம்முடன் இருப்பார்கள்.

“கீழே சுவரொட்டிகளை ஒட்டினால் கிழித்து எறிந்துவிடுவாரகள், எனது தோளில் ஏறி நின்று உயரமான இடத்தில் ஒட்டுங்கோ” என்று கூறி பல இடங்களில் எம்மை ஒட்டச் செய்வார் தோழர் இராமசாமி ஐயர்.

ஒருதடவை சுவரொட்டிகளை ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது தோழர் இராமசாமி ஐயரையும் வேறு சில தோழர்களையும் பொலிசார் பிடிததுக் கொண்டு போய் பொலிஸ் நிலையத்தில் வைத்திருந்தனர். அடுத்தநாள் பொலிஸ் நிலையத்துக்கு வந்த பொலிஸ் உயர் அதிகாரி தோழர் ஐயரை இலகுவில் அடையாளம் கண்டு, அவரைக் கைது செய்த பொலிசாரைக் கடிந்துவிட்டு ஐயரை விடுதலை செய்தார். விடுதலையான ஐயர் பொலிஸ் நிலையத்தை விட்டு நகர மறுத்துவிட்டார். “என்னை எங்கு கைது செய்தார்களோ அந்த இடத்தில் கொண்டு போய் விடுங்கள். இல்லாவிட்டால் நான் இந்த இடத்தை விட்டு அகலமாட்டேன்” என்று உறுதியாகக் கூறிவிட்டார். ஐயரின் பிடிவாதத்தைக் கண்ட பொலிஸ் அதிகாரி, பொலிஸ் வாகனத்தில் அவரைக் கொண்டுபோய் விடுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பிரசாரக் கூட்டங்கள், மேதினக் கூட்டங்கள் ஆகியவை நடந்து முடிந்து மேடை கழற்றி அவ்விடத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்படும் வரை தோழர்கள் கார்த்திகேசன், இராமசாமி ஐயர், எம்.சி.சுப்பிரமணியம் ஆகிய மூவரும் இறுதிவரை எம்முடன்தான் இருப்பார்கள். தோழர்கள் கார்த்தியும், இராமசாமி ஐயரும் தமது அந்திமக் காலம்வரை இச்செயற்பாட்டை கடைசிவரை கடைப்பிடித்து வந்துள்ளார்கள்.

தான் வசித்த பிரதேசத்திலுள்ள வறிய மாணவர்களுக்கு தனது வீட்டிலேயே இலவசமாக வகுப்புகளை நடத்தினார் தோழர் இராமசாமி ஐயர். இந்த வகுப்புகளை அதிகாலை 4 மணிக்கு ஆரம்பித்து காலை ஏழு மணி வரை நடத்திவிட்டு, தமது தொழிலைச் செய்வதற்கு புறப்பட்டுச் செல்வார். பின்னர் இரவு ஏழு மணியிலிருந்து பத்து மணிவரை வகுப்புகள் நடக்கும். இதனால் அப்பிரதேசத்திலுள்ள ஒடுக்கப்பட்ட வறிய மக்களின் பிள்ளைகள் பயன் பெற்றனர். இப்பிரதேசத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மத்தியில் ஐயர் அவர்களது செல்வாக்குப் பெருகியது. இப்பிரதேசத்தில், குறிப்பாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்த (நல்லூர்) அரசடிப் பகுதியில் வலுவான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மற்றும் வாலிபர் சங்க கிளைகளை அமைக்க முடிந்தது. இதனால் அரசடி இராசையா, செல்வராசா, பொன்னுத்துரை போன்ற இறுக்கமான பல கட்சித் தோழர்களை இராமசாமி ஐயரால் வளர்த்தெடுக்க முடிந்தது.

தமிழ் கொங்கிரசிலிருந்து பிரிந்தவர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தமிழரசுக் கட்சி முதன்முதலாக தனது பிரசாரக் கூட்டத்தை வீரமாகாளி அம்மன் கோயில் வீதியில் நடாத்தியது. தமிழ் கொங்கிரஸ் கட்சி சில காடையர்களைக் கொண்டுவந்து கூட்டத்தைக் குழப்பி, மேடையைப் பிடித்து தங்கள் கூட்டத்தை நடத்த முயற்சித்தனர். செல்வநாயகம், வன்னியசிங்கம், அமிர்தலிங்கம் போன்றவர்கள் மேடையை விட்டகல நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர். இதை அவதானித்த இராமசாமி ஐயர் அரசடி இராசையாவின் தலைமையில் இளைஞர்களை அழைத்து வந்து தமிழ் கொங்கிரஸ் காடையர்களை விரட்டி அடித்தார். இவ்வேளையில் மேடையில் பேசிக் கொண்டிருந்த தமிழ் கொங்கிரஸ் கையாள் முதலியார் முத்துத்தம்பியிடம் ஒலிவாங்கியை இராமசாமி ஐயர் பறித்து ஈ.எம்.வி.நாகநாதனிடம் கொடுத்து பேசச் செய்தார். நல்லூர் மேற்கு வீதியில் நின்ற செல்வநாயகம், வன்னியசிங்கம் மற்றும் பொதுமக்கள் நாகநாதனின் குரலைக் கேட்டு திரும்பி வந்து கூட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தி முடித்தனர். இதன் பின்னர் யாழ் பிரதேசத்தில் தமிழரசுக் கட்சியினர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உதவியுடன்தான் தமது நான்கு ஐந்து பிரசாரக் கூட்டங்களை நடத்தினார்கள்.

தோழர் இராமசாமி ஐயர் அவர்கள் அமைதியான சுபாவமுடையவர், மிகவும் நிதானமானவர், உறுதியானவர், பிடிவாதம் கொண்டவர். அவரது கொள்கையையும் செயற்பாடுகளையும் அவருடைய குடும்பத்தினர், உற்றார், உறவினர்களின் கடும் எதிர்ப்புகளுக்கு மத்தியிலிலும் அவர் மலைபோல உறுதியுடன் நின்று செயற்படுத்தி வந்துள்ளார். கட்சிக்குள் இருந்த சில சந்தர்ப்பவாதிகளையும், சுயநலக்காரர்களையும், சுயவிளம்பரக்காரர்களையும் போலல்லாமல் நிதானமாக உறுதியாக நின்று தன்னலத்தை எதிர்பார்க்காமல் கட்சிக்காக உழைத்த பெருமகன் தோழர் இராமசாமி ஐயர் அவர்கள்.

தூரதிஸ்ட்டவசமாக அவர் புற்றுநோயினால் பாதிக்கப்பட்டு தனது நாற்பத்தைந்தாவது வயதில் 1961ஆம் ஆண்டு எம்மைவிட்டுப் பிரிந்தார். அவரது இழப்பு இடதுசாரி இயக்கத்துக்கு, குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு பெரிய இழப்பாகும்.

அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு யாழ் ஆஸ்பத்திரி வார்ட்டில் சுயநினைவற்ற நிலையில் இருந்தார். அப்பொழுது, “எம்.சி. என்னை விட்டிட்டு நீ மொஸ்கோவுக்கு போறியா” என்று சுயநினைவற்ற நிலையில் சத்தமிட்டுள்ளார். ஏற்றத்தாழ்வற்ற, இல்லாரும் உள்ளாரும் இல்லாத, எல்லோரும் எல்லாப் பெருஞ்செல்வமும் பெற்று வாழ்கின்ற ஒரு உன்னத சோசலிச சமுதாயத்தைக் காண வேண்டுமென்ற இலட்சிய வேட்கையுடன் உழைத்தவர்கள் கார்த்திகேசன், இராமசாமி ஐயர், எஸ்.கே.கந்தையா போன்ற தோழர்கள். தாங்கள் காணக் கனவுகண்ட சோசலிச சமுதாயத்தை சோவியத் யூனியனுக்குச் சென்றால் தரிசிக்க முடியும் என்ற வேணவா தோழர்கள் இராமசாமி ஐயர், எஸ்.கே.கந்தையா போன்றவர்களது ஆழ்மனதில் நிச்சயமாக இருந்திருக்கிறது என்பதில் சந்தேகத்துக்கு எள்ளளவும் இடமில்லை. இத்தகைய சிலருக்கு சோவியத் யூனியனுக்கு விஜயம் செய்ய வாய்ப்பளிக்காமலிருந்தது இலங்கை கன்யூனிஸ்ட் கட்சி விட்ட பெரிய தவறாகும்.

கடந்த காலத்தில் இலங்கை இடதுசாரி இயக்கத்தின் தலைமையைக் கைப்பற்றிய சிலர் இயக்கத்தினை தவறான திசையில் வழிநடாத்திச் சென்றனர். இதனால் இடதுசாரிக் கட்சிகள் சீரழிந்து இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டன. ஆனால் இந்தப் பின்னடைவு தற்காலிகமானது. நமது நாட்டில் இடதுசாரி இயக்கம் மீண்டும் புத்தியிர் பெற்று, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீட்சிக்கான கடமையை நிறைவேற்றும் என்பது வரலாற்று நியதியாகும்.

(இக்கட்டுரை, இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கியப் பேரவை வெளியிட்ட “வடபுலத்து இடதுசாரி இயக்க முன்னோடிகள்” என்ற நூலிலிருந்து எடுத்துப் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது)

இதழ் 89, கட்டுரை 2

மே 18, 2018

நாதஸ்வர ஓசையிலே…

‘நாதஸ்வரம்’ (ஒரு ஆவணப்படத்தின் எழுத்து வடிவம்) என்ற தலைப்பிலே ஒரு புத்தகம் வெளிவந்திருக்கிறது. இந்தப் புத்தகம் இந்தியாவில் நாதஸ்வரக் கலையின் உருவாக்கம், அதன் பயன்பாடு, அது உச்சம் பெற்றிருந்த காலம், புகழ்பெற்ற நாதஸ்வரக் கலைஞர்கள், இலங்கையில் நாதஸ்வரக் கலைக்கு இருந்த செல்வாக்கு, நாதஸ்வரக் கலையின் இன்றைய நிலை என பல்வேறு விடயங்கள் பற்றி பிரபல தயாரிப்பாளர்களான ‘ஜேடி ஜெர்ரிஸ் மீடியா பார்க்’ (Jd Jerry’s Media Park) நிறுவனத்தினர் தயாரித்த ஆவணப்படத்தின் காட்சிகள் பற்றி விளக்குகின்றது.

இந்தப் படத் தயாரிப்பில் பங்குபற்றிய, இத்துறை பற்றி ஆழமான அனுபவமும் பார்வையுமுடைய தேனுகா என்பவர் இந்தப் புத்தகத்துக்கு எழுதிய மதிப்புரையில் இலங்கையில் நாதஸ்வர மற்றும் தவில் கலைஞர்கள் பற்றியும், ரசிகர்கள் பற்றியும் எழுதிய பகுதியை நமது வாசகர்களுக்காக கீழே தந்திருக்கிறோம்.

– வானவில்

________________________________________
ந்நாளில் நாதஸ்வர இன்னிசை வேள்விக்கான ஒரு யாகசாலையாகவே இலங்கை திகழ்ந்தது. இலங்கையில் நாதஸ்வர மேதைகளை விழாக்காலங்களில் அழைத்து மாதக்கணக்கில் கச்சேரிகள் நடத்துவது வழக்கமான ஒன்று. சினிமா நடிகர்களைப் பார்ப்பது போன்று நாதஸ்வரக் கலைஞர்களை காரில் அழைத்து வரும்போதே கூட்டம் பின்னால் ஓடிவரும். யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு, அளவெட்டி, நல்லூர் கந்தசாமி கோவில், ஆடிவேல் உற்சவங்கள் போன்றவற்றில் மேளக்கச்சேரிகளுக்கான போட்டிகளை நடத்தி, அதில் விஞ்சியவர்களை வெற்றி பெற்றவர்கள் என்று கரகோசமிட்டு அறிவித்து விடுவார்கள். தவில் வித்துவான்களில் யாழ்ப்பாணம் தெட்சிணாமூர்த்தி, சின்னராஜா, நாதஸ்வரம் அளவெட்டி பத்மநாதன் போன்ற கலைஞர்கள் இலங்கையில் புகழ்பெற்று இருந்தார்கள். தமிழக நாதஸ்வர, தவில் கலைஞர்கள் இங்கு வாசிப்பது போன்று ஏனோ தானோ என்று அங்கு வாசிக்க முடியாது. சிலோன் செல்லும் தமிழகக் கவைஞர்கள் கொஞ்சம் அச்சத்தோடுதான் அங்கு செல்வார்கள்.

ஒருகாலத்தில் இலங்கையைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட ஒரு நாதஸ்வர மேதை, மிக நீண்ட பல்லவி ஒன்றை வாசித்து தமிழ்நாட்டிலிருந்து வரும் கலைஞர்களை வாசிக்கவிடாமல் திணறடிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். பெரும்பாலும் அவரிடம் நம்மூரின் பிரபல கலைஞர்கள் பல்லவியில் தோல்வியையே கண்டனர். தஞ்சை மாவட்ட நாதஸ்வரக் கலைஞர்களுக்கு இது ஒரு அவமானமாகப் பட்டது. என்ன செய்வதென்றும் புரியவில்லை. ஒருமுறை நடராஜசுந்தரம்பிள்ளையின் மேளக்கச்சேரிக்கு இலங்கையில் ஏற்பாடு செய்தார்கள். இலங்கை வித்வான் வாசித்த பல்லவியை மீண்டும் அவரிடமே வாசித்துக் காண்பித்தார் பிள்ளை. அதனை ஏற்றுக்கொண்ட இலங்கை நாதஸ்வரக் கலைஞரிடம் நடராஜசுந்தரம் பிள்ளை நீங்கள் நீண்ட பல்லவியை வாசித்தீர்களே நான் இப்போது ஒரு சின்ன பல்லவி வாசிக்கிறேன் நீங்கள் அதை வாசியுங்கள் என்றார். பூபாள ராகத்தில் உககால தாளத்தில் நடராஜசுந்தரம்பிள்ளை மிகச் சிறிய பல்லவி ஒன்றை வாசித்தார். அதனைத் திருப்பி வாசிக்க முடியாமல் தோல்வியை ஒத்துக் கொண்ட இலங்கை நாதஸ்வரக் கலைஞர், அனைவருக்கும் முன்பாக மன்னிப்பும் கேட்டார். அதற்கும் மேலாக இனி பல்லவி வாசிக்கமாட்டேன் என்று கோயிலில் சத்தியமும் செய்தார். இச்சபதத்தை நேரில் பார்த்த நாதஸ்வர வித்வான் பி.கே.மகாலிங்கம் இந்த நிகழ்ச்சியை வர்ணிப்பதே ஒரு அலாதிதான்.

பந்தணைநல்லூர் தெட்சிணாமூர்த்திப்பிள்ளையும் ராஜரத்தினம்பிள்ளை போன்றே விரலடி வாசிப்பில் ஒரு வேந்தனாகத் திகழ்ந்தார். பத்து விரல்களும் கைகளில் எவ்வித பிடிப்பும் இல்லாமல் தூக்கிப்போட்டு விரலடிக்கும் அவர் வாசிப்பே அலாதியானது. தேனுகா, பந்துவராலி, சுபபந்துவராலி, அம்சாநந்தி, சாரமதி போன்ற ராகங்கள் இவரால் இசை உலகில் பிரபலமடைந்தன. சிறந்த நாட்டிய மேதையான வைஜந்திமாலா இவர் வாசிப்பை கேட்டு ரசிக்கும் ஒரு புகைப்படத்தை சமீபத்தில் பார்த்தேன். இவரது வாசிப்பைக் கேட்க இலங்கையில் உள்ள அளவெட்டி, யாழ்ப்பாணம், காரைக்குடி போன்ற இடங்களில் ரசிகர் கூட்டம் ஏராளமாக இருந்தன. இவர் வாசித்த வாசிப்பை கேட்டுக் கொண்டே அளவெட்டிப் பத்மநாபன் இலங்கையில் ஒரு மாபெரும் நாதஸ்வரக் கலைஞராக உருவானார். தெட்சிணாமூர்த்திபிள்ளையின் வாசிப்பையும், இலங்கை தமிழின இசை மரபைப் பற்றிய பேட்டியையும் இவரை வைத்து காட்சிப் படுத்தியதை ஒரு பாக்கியமாகவே கருதுகின்றேன்.

இதழ் 89, கட்டுரை 1

மே 18, 2018

கூட்டு அரசாங்கம் 2020 வரை தொடராது!

லங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் தோழர் டியு குணசேகர, கொழும்பிலிருந்து வெளியாகும் ஆங்கிலத் தினசரியான ‘டெயிலி மிரர்’ பத்திரிகைக்கு அண்மையில் வழங்கிய பேட்டியின் முக்கியமான பகுதிகளை எமது வாசகர்களுக்காக கீழே தந்திருக்கிறோம் – வானவில்

கேள்வி: அமெரிக்கா மற்றும் சீனா ஆகிய இரு பெரும் பொருளாதார சக்திகளுக்கடையில் ஏற்பட்டுள்ள வர்த்தக யுத்தம் (Trade War)  இலங்கை போன்ற சிறிய நாடுகளை எவ்வாறு பாதிக்கும்?

பதில்: அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் றம்ப் சீனாவிலிருந்து இறக்குமதியாகும் பொருட்களுக்கு திடீரென்று மேலதிக வரிகளை விதித்த பின்னர் வர்த்தக யுத்தம் பற்றிய பயம் அதிகரித்துள்ளது. சீனாவின் பதிலடி நடவடிக்கைக்கான அறிகுறிகள் ஏற்கெனவே தெரிகின்றன. எம்முடனான இருதரப்பு சுதந்திர வர்த்தகம் பாதிக்கப்படலாம் என யப்பான் எச்சரித்துள்ளது. ஒரு பல்தரப்பு கட்டமைப்பை அவர்கள் சிபார்சு செய்துள்ளனர். உலகளாவிய உலக ஒழுங்கமைப்பின் கீழ் பாதுகாப்புத் தன்மையோ அல்லது நேரான தன்மையோ இலேசாக செயற்படாது என்பதுடன், அது சரிவை நோக்கிப் பயனின்றிச் செல்லும். றம்ப்பின் இலக்கு சீனாவாக இருந்தால், அவர் கவலைப்படும் விதத்தில் தவறான முடிவை எடுத்துள்ளார். உலகளாவிய ரீதியில் நடைபெறும் மாற்றங்களின் யதார்த்தத்தைப் பார்க்க அவர் தவறியுள்ளார். அதற்கு முதல் அவர் தடையை எதிர்நோக்க நேரிடலாம். அவர் இப்பொழுது வர்த்தக யுத்தத்துக்கு பதிலாக ஆபத்தை உணராமல் ஏவுகணை யுத்தங்களில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

கேள்வி: இங்கிலாந்து, கனடா, அமெரிக்கா போன்ற இலங்கையின் மேற்குலக நண்பர்கள் (ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள்) இலங்கையை ஒரு மூலைக்குள் தள்ளி, ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவையின் 2015ஆம் கூட்டத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய தீர்மானங்களை நிறைவேற்றும்படி உலக அரங்கில் நிர்ப்பந்திப்பது ஒரு வழமையாக இருக்கின்றது. இந்தத் தீர்மானம் வெளிநாட்டு நீதிபதிகளைக் கொண்ட ‘நம்பகமான உள்நாட்டு விசாரணை’யை உள்ளடக்கியுள்ளது. இலங்கை தனது நாட்டின் அடிப்படைச் சட்டத்தை மீறி இதனைச் செய்ய முடியுமா?

பதில்: இந்த முழு விடயம் பற்றியும் நான் முற்றறிலும் வித்தியாசமான பார்வையைக் கொண்டுள்ளேன். 2009 மே மாதத்தில் யுத்தம் முடிவுக்கு வந்ததின் பின்னான கடைசி சில நாட்களில் நான் பதில் வெளிவிவகார அமைச்சராகக் கடமையாற்றினேன். மே 23ஆம் திகதி நள்ளிரவு அப்போதைய ஐ.நா. செயலாளர் நாயகம் பான் கி – மூன் அவர்களை பண்டாரநாயக்க சர்வதேச விமான நிலையத்தில் பார்க்கப் போனேன். அப்பொழுது நான் எமது மேதற்குலக நண்பர்கள் அனைவரும் எங்கு நிற்கிறார்கள் என்பதை முழுமையாக அறிந்து கொண்டேன். இந்த மனோபாவம் ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவையில் இருப்பதையிட்டு நான் ஆச்சரியப்படவில்லை. கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் (LLRC)  அறிக்கையை நாம் நேர்மையான முறையில் துரிதமாகவும் வலுவான முறையிலும் நடைமுறைப்படுத்தி இருப்போமேயானால், நாம் தாக்குதல் (offensive)  நிலையில் இருந்திருப்போம். அங்கே நாம் தவறியதால், எமது தவறுகளையும், பலவீனங்களையும் எமது மேற்குலக நண்பர்கள் பயன்படுத்த இடமளித்துவிட்டோம்.

நாம் நிச்சயமாக நமது சட்டங்களின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டும். எமது பிரச்சினைகளுக்கு ஒரு இறுதித் தீர்வை நாமாகவே காண வேண்டும். உலக அபிப்பிராயம் எமக்குச் சாதகமாகவே உள்ளது. நாம் சரியான பாதையில் செயல்பட்டோமேயானால், இந்தியா, ரஸ்யா, சீனா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளில் பெரும்பாலானவை கூட எமக்கு ஆதரவாகவே இருப்பார்கள். மேற்கத்தைய சக்திகள் தமது உலகளாவிய மூலோபாயத் திட்டங்களுக்கோ, அரசியல் நலன்களுக்கோ எமது தவறுகளைப் பயன்படுத்த இடமளிக்கக்கூடாது.

உலகப் பொருளாதாரம் நிச்சயமற்றதும் குழப்பங்களும் நிறைந்ததாகவுள்ள ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழுகின்றோம். அதனடிப்படையிலான எனது எண்ணப்படி, நாம் நிச்சயமாக உலக ஒழுங்கினதும், உலக சக்திச் சம நிலையினதும் யதார்த்தத்தை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். 80 பில்லியன் டொலர்கள் பொருளாதாரத்தைக் கொண்ட நாம், வேகமாக வளர்ந்து வரும் ஆசியப் பொருளாதாரத்தின் யதார்த்தத்தை இலகுவாகப் புறந்தள்ளிவிட முடியாது.

இத்தகைய உலக அரசியல் சூழ்நிலைகளில், நாம் இந்தியா, சீனா என்பன பற்றி ஒரு சமாந்தரமான கொள்கையை நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். நாம் இந்திய – எதிர்ப்பு, சீன – எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டை எடுத்தோமானால் எமக்கு எதிர்காலம் இல்லை. நாம் மேற்கத்தைய சக்திகளின் சதி மற்றும் தந்திரங்களுக்குள் சிக்கிவிடக்கூடாது.

உள்நாட்டைப் பொறுத்தவரையில், நாம் எமது சொந்த இயற்கை மற்றும் மனித வளங்களைச் சார்ந்திருக்காவிட்டால் எமக்கு விமோசனமில்லை. எப்படியிருந்தபோதிலும், நமது இயற்கை வளங்கள் வரையறைக்குட்பட்டவை. இன்றைய கணிப்பொறிக் காலத்தில் நாம் எமது மனித வளத்தை அறிவு, தொழிற்பயிற்சி, தொழில்நுட்பம் என்பனவற்றால் நிச்சயமாக ஆற்றலபடுத்த வேண்டும். அடுத்த தசாப்தத்தில் ஆசிய பொருளாதாரம் மற்றெல்லா பொருளாதாரத்தையும் விட வெகுதூரம் முன்னேறி விடும். இதில் தீர்க்கமான பங்கை வகிக்கப் போவது சீனப் பொருளாதாரமே. தற்போதைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் இந்தியப் பொருளாதாரமும் வேகமாக முன்னேறி வருவதுடன், அதை நிலைநிறுத்துவதற்கு சீனாவுடன் பல்துறை கட்டமைப்பிலும் இணைந்துள்ளது. இலங்கை இவற்றின் பார்வை முறைகள், தந்திரோபாயம், பிரயோகிக்கப்படும் கொள்கைகள் என்பன பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்.

கேள்வி: தொடர்ந்து சச்சரவுப்பட்டு பிளவுபட்டு நிற்கும் ஒரு தொகுதி அரசியல்வாதிகளைக் கொண்டு புதிய அமைச்சரவை பதவியேற்கவுள்ளது. ‘நல்லாட்சி அரசாங்கம்’ என்று கூறப்படும் இது சந்தோசத்துடன் முன்னோக்கிச் செல்லும் என நம்புகிறீர்களா?

பதில்: புதிய அமைச்சரவை எப்பொழுது பதவியேற்கும் என யாருக்கும் தெரியாது. அது நடந்தாலும் கூட நெருக்கடி நீடிக்கும். அடுத்த ஒன்றரை முதல் இரண்டு ஆண்டுகளில் நல்லாட்சி அரசு சந்தோசமாக முன்னேறிச் செல்லும் என நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர்களது முரண்பாடுகள் குழப்பங்கள் காரணமாக அரசாங்கம் நம்பிக்கை இழக்கும் சூழலே உள்ளது. இது ஒரு தேசிய மற்றும் கூட்டு அரசாங்கம். ரணிலுக்கு மட்டுமே இதன் பார்வை, முன்னுரிமை, தந்திரோபாயம், கொள்கைகள் பற்றித் தெரியும். இதுதான் நாட்டின் இரு பிரதான கட்சிகளான ஐ.தே.க. – சிறீ.ல.சு.க. தலைமையிலான முதலாவது பரீட்சார்த்த அரசாங்கமாகும். இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் இன்று தனியாகவோ அல்லது கூட்டாகவோ நாட்டை நிர்வகிக்கும் திறனற்று இருக்கின்றன.

கடந்த மூன்று வருடங்களில் அவர்கள் தமது தேசிய முன்னுரிமைகளை இனம் காணுவதில் தோல்வி கண்டுள்ளனர். நாடு கடன் நெருக்கடியில் சிக்கியுள்ளது என்பது அவர்களுக்கு நன்கு தெரியும். அவர்கள் எப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள்? 100 நாள் வேலைத்திட்டத்தின் சரியாக 50ஆவது நாள் மத்திய வங்கி பிணைமுறி சம்பந்தமான மோசடி நிகழ்ந்துள்ளது. அதற்குப் பிறகு மூன்று நீண்ட வருடங்களாக பிரதம மந்திரி குற்றவாளிகளைப் பாதுகாப்பதற்காக தனது சக்தியைச் செலவிட்டு வந்திருக்கிறார். இரண்டு நாடாளுமன்ற கோப் (Cope)  அறிக்கைகள், ஒரு ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு விசாரணை அறிக்கை என்பனவற்றின் மத்தியில் அவர் தொடர்ந்து மௌனமாக இருந்திருக்கிறார். நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் உணர்வு அதன் 50ஆவது நாளே தூர வீசப்பட்டுள்ளது. பிணைமுறி மோசடியை மையமாக வைத்து கொண்டு வரப்பட்ட நம்பிக்கையில்லாப் பிரேரணையின் போதுகூட பிரதமர் மௌனமாகவே இருந்தார். திரும்பிப் பார்க்கும் போது அரசியல் அமைப்பில் 19ஆவது திருத்தம் இல்லை என்றே நான் உணருகின்றேன்.

கேள்வி: ஐ.தே.கவினதும் சிறீ.ல.சு.கவினதும் கொள்கைகள் முற்றிலும் வித்தியாசமானவையாக இருப்பதுடன், பெரும்பாலும் எல்லா விடயங்களிலும் முரண்பாடானவையாகவும் இருக்கின்றன. நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா இந்த இரண்டு கட்சிகளும் 2020 வரை கூட்டு அரசாங்கத்தில் நீடித்திருக்கும் என்று?

பதில்: ஏற்கெனவே மூன்று வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. அவர்கள் பொருளாதார முகாமைத்துவத்தில் மோசமாகத் தோல்வி கண்டுள்ளனர். இந்த நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் அடுத்த ஒன்றரை வருடங்களில் அற்புதங்கள் எதுவும் நடந்துவிட வாய்ப்பில்லை. அவர்கள் தமது குறிக்கோள்களை விட வேற்றுமைகள் காரணமாகவே தோல்வி கண்டுள்ளனர் என நான் நினைக்கிறேன்.

கேள்வி: சிறீ.ல.சு.கட்சி மேலும் பிளவடைந்துள்ளது. சாதாரண மனிதனுக்கு சுபீட்சம், மகிழ்ச்சி மற்றும் சமூக முன்னேற்றம் என்பனவற்றைக் கொண்டு வரும் நோக்கத்துக்காக காலஞ்சென்ற எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட இக்கட்சியின் எதிர்காலம் எப்படி அமையப் போகின்றது?

பதில்: தூரதிஸ்டவசமாக சிறீ.ல.சு.கட்சி தொடர்ச்சியான உள் சச்சரவுகளாலும், பிளவுகளாலும், கடும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்துள்ளது. ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு ஜனநாயகப் போராட்டத்தில் சிறீ.ல.சு.கட்சி ஒரு வரலாற்றுரீதியிலான பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினராகிய நாம், சிறீ.ல.சு.கட்சி உருவான 1950களின் காலகட்டத்திலிருந்தே ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை வலுப்படுத்தவும், முழுமைப்படுத்தவும், முற்போக்கு ஜனநாயக சக்திகளின் பரந்த முன்னணியின் அவசியம் பற்றி உணர்ந்து வந்திருக்கிறோம்.

இன்று நாம் தேசிய ரீதியிலும் சர்வதேச ரீதியிலும் புதிய சவால்களை எதிர்நோக்கியுள்ளோம். நடந்தவை நடந்தவையாக இருக்கட்டும், நாம் முன்னோக்கி நகர வேண்டும். சிறீ.ல.சு.கட்சி தற்போதைய சூழ்நிலையில் தனது கடமைகளையும் பாத்திரத்தையும் விளங்கிக் கொள்ளாது இருக்கின்றது. நான் நினைக்கிறேன் அதன் தற்போதைய ஸ்தம்பித நிலைக்கு நவ – தாராளவாதத்தால் கொண்டு வரப்பட்ட அரசியல் கலாச்சாரமே காரணமாகும்.

வானவில் இதழ் 88

ஏப்ரல் 29, 2018

மக்கள் விரோத, தேச விரோத

ரணில் – மைத்திரி அரசை மக்கள்

சக்தியாலேயே அகற்ற முடியும்!

 


க்கிய தேசியக் கட்சியைச் சேர்ந்த இலங்கை பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு எதிராக 2018 ஏப்ரல் 04ஆம் திகதி ஒன்றிணைந்த எதிரணியினால் கொண்டு வரப்பட்ட நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோற்றுப்போனது. தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக 76 வாக்குகளும், எதிராக 122 வாக்குகளும் கிடைத்ததால், 46 மேலதிக வாக்குகளால் தீர்மானம் தோற்றது.

தீர்மானம் தோற்றாலும், இன்னொரு வகையில் பார்த்தால் இந்தத் தீர்மானத்தின் மூலம் கூட்டு எதிரணி பலமடைந்துள்ளது என்றும் சொல்லலாம். ஏனெனில் இந்தத் தீர்மானத்தால் ‘நல்லாட்சி’ என்ற கூட்டு அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் ஜனாதிபதி தலைமையிலான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் கூட்டு எதிரணியால் பிளவு ஏற்படுத்த முடிந்துள்ளது. ஏனெனில் சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த முக்கியமான அமைச்சர்கள் உட்பட 16 பேர் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்துள்ளதுடன், அதன் பின்னர் அவர்கள் அரசிலிருந்து வெளியேறி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமரவும் தீர்மானித்துள்ளனர். இது கூட்டு எதிரணியைப் பொறுத்தவரையில் சந்தேகமின்றி வெற்றிதான்.

அதாவது நாடாளுமன்றத்தில் உண்மையான எதிரணியின் பலம் 54இல் இருந்து 76ஆக அதிகரித்துள்ளது. இந்தத் தொகை 225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் அரசாங்கத்துக்கு இருந்த மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை இல்லாமல் செய்துள்ளது.

அரசாங்கத்துக்கு நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்துக்கு எதிராகக் கிடைத்த பெரும்பான்மை வாக்குகள் 46ஆக இருந்ததுக்கு சுதந்திரக் கட்சியின் ஒரு பகுதியினர் செய்த இரண்டக வேலையே காரணம். ஏனெனில் சுதந்திரக் கட்சியின் 94 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களிப்பதாகத் தீர்மானித்துவிட்டு கடைசி நேரத்தில் அவர்களுள் 26 பேர் வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் தவிர்த்துவிட்டார்கள். அவர்கள் இவ்வாறு செய்ததிற்கு ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவினதும், அவரது போசகரான முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக குமாரதுங்கவினதும் சதி வேலைகளே காரணம். அதைப் பின்னர் பார்ப்போம்.

வாக்காளிக்காது தவிர்த்த சுதந்திரக் கட்சியின் 26 பேரும் நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்திருந்தால் எதிரணியின் வாக்குகள் 102ஆக அதிகரித்திருக்கும். இவர்களுடன் ஏற்கெனவே வாக்குறுதி அளித்தபடி ஐ.தே.கவைச் சேர்ந்த 30 வரையிலான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்திருப்பர். இந்தச் சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருந்தால் ஈ.பி.டி.பி. கட்சியின் ஒரேயொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களித்திருப்பார். திட்டமிட்டபடி நிகழ்வுகள் அரங்கேறியிருந்தால் மத்திய வங்கி நிதி மோசடியிலும், நாட்டை நாசமாக்கிய வேறு பல நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்ட பிரதமர் ரணில் வீட்டுக்குப் போயிருப்பார்.

இந்த வாக்கெடுப்பில் ரணில் தப்பிப் பிழைத்ததிற்கு போலி எதிர்க்கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினதும், சில பிழைப்புவாத முஸ்லீம் மற்றும் மலையகக் கட்சிகளினதும் உறுப்பினர்களின் ஆதரவே பக்கபலமாக அமைந்தது என்பதுதான் உண்மை. அதிலும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஒருசில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், தமிழ்ப் பொதுமக்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை எதிர்த்து வாக்களிக்கக்கூடாது என வலியுறுத்திய போதிலும், தாம் ரணிலிடமிருந்து சில வாக்குறுதிகளைப் பெற்று நிபந்தனையின் அடிப்படையிலேயே வாக்களிப்பதாக வழமைபோலத் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றியே கூட்டமைப்பின் ஏகாதிபத்திய சார்பு, ஐ.தே.க. சார்புத் தலைமை ரணிலைக் காப்பற்ற வாக்களித்து நாட்டுக்கும் குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களுக்கும் துரோகமிழைத்துள்ளது. ஆனால் அப்படி ஒரு நிபந்தனை விதிப்போ அல்லது வாக்குறுதி பெறுதலோ ரணிலுடன் நடைபெறவில்லை என ரணிலின் நெருங்கிய சகாவும், ‘நல்லாட்சி’ அரசின் அமைச்சருமான மனோ கணேசன் உடனடியாகவே அம்பலப்படுத்தி தமிழ் கூட்டமைப்பின் முகத்திரையைக் கிழித்துவிட்டார்.

நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோற்ற சூழ்நிலைமைகளை எடுத்துப் பார்க்கையில், இதில் உள்நாட்டு வெளிநாட்டு சக்திகளின் கரங்கள் நன்றாக விளையாடி இருப்பது புலனாகின்றது.

தற்போதைய மைத்திரி – ரணில் வலதுசாரி அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த மேற்கத்தைய சக்திகளினதும், இந்தியாவினதும் கரங்கள் தீர்மானத்தைத் தோற்கடிப்பதில் தீர்மானகரமான பங்கு வகித்திருப்பது இரகசியமானதல்ல. தமிழ் கூட்டமைப்பை ரணிலுக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க வைப்பதிலும் (இல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்) இந்த சக்திகள் ஈடுபாடு காட்டியுள்ளதை கூட்டமைப்புத் தலைவர் சம்பந்தனே தனது வாயால் உளறிக் கொட்டியுள்ளார்.

அதுமட்டுமல்லாமல், உறுப்பினர்களை ரணிலுக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க வைப்பதில் கோடிக்கணக்கான ரூபா பணமும் விளையாடியுள்ளது. ஐ.தே.கவிற்குள் ரணிலுக்கு எதிராக ஆவேசமாகப் போர்க்கொடி தூக்கியவர்களை இந்தப் பணத்தின் மூலமே மௌனிக்கச் செய்யப்பட்டது என்பது பல பக்கங்களிடமிருந்தும் கிடைக்கும் தகவலாகும்.

இந்த இரண்டு ஆயுதங்கள் தவிர இன்னொரு ஆயுதமும் ரணிலின் வெற்றிக்கு உதிவியுள்ளது. அது வழமைபோல மைத்திரியும் சந்திரிகவும் செய்த சதி சூழ்ச்சிகளாகும்.

சந்திரிகவைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பத்தில் இருந்தே நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்துக்கு எதிராகவும், ரணிலுக்கு ஆதரவாகவும் அவர் வெளிப்படையாகப் பேசி வந்தார். (ஆயுள் பரியந்தம் அவரது பொது எதிரி மகிந்த ராஜபக்ச தான்)

ஆனால் மைத்திரியைப் பொறுத்தவரையில், ஆரம்பத்தில் சுதந்திரக் கட்சிக்குள் எழுந்த கடுமையான ரணில் எதிர்ப்பைக் கண்டு திகைத்த மைத்திரி, தானும் ரணிலை விரும்பாதவர் போலப் பாசாங்கு செய்தார். அதை கட்சி உறுப்பினர்களும் உண்மையென நம்பினர். ஆனால் கடைசி நேரத்தில் சுதந்திரக் கட்சி உறுப்பினர்களை மனச்சாட்சியின்படி வாக்களிக்குமாறு கோரியதின் மூலம், சுதந்திரக் கட்சியின் ஒருபகுதி உறுப்பினர்களை வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளாதபடி செய்து மைத்திரி ரணிலைக் காப்பாற்றிவிட்டார். கட்சித் தலைவர் என்ற முறையில் அவர் உறுதியான ஒரு நிலைப்பாட்டை அறிவித்திருந்தால் அனைத்து சுதந்திரக் கட்சி உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களித்திருப்பர்.

சுதந்திரக் கட்சிக்கு குழிபறிப்பதற்கு சந்திரிகவும் மைத்திரியும் செய்துள்ள துரோகம் இதுதான் முதல் தடவையல்ல. 2015 பொதுத் தேர்தலின் போது இருவரும் சுதந்திரக் கட்சியின் முக்கிய பதவிகளில் இருந்து கொண்டே, சந்திரிக ஐ.தே.கவை ஆதரித்து வாக்களிக்கும்படி அறிக்கை வெளியிட்டார். மைத்திரி கட்சியின் தலைவராக இருந்து கொண்டு தான் தேர்தலில் எந்தத் தரப்பையும் ஆதரிக்காமல் நடுநிலைமை வகிப்பதாக அறிக்கை வெளியிட்டார். அதன் மூலம் இருவரும் ஐ.தே.கவின் வெற்றிக்கு வழிகோலினர். அவர்கள் தமது இவ்வாறான துரோகத்தை ஒருபோதும் நிறுத்தப் போவதில்லை என்பதே உண்மை.

எதிரணி கொண்டு வந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கபடத்தனமான முறையில் தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், அதன் மூலம் நல்லாட்சி அரசுக்குள் ஏற்பட்டுள்ள குழறுபடி நிலையோ அல்லது நாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள ஸ்திரமற்ற நிலையோ ஒருபோதும் நீங்கப்;போவது இல்லை என்பதே உண்மையாகும். இனி வரும் நாட்களில் நிலைமகள் மேலும் மோசமடைவதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம் உண்டு.

இதிலிருந்து ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, ஐ.தே.க. – எதிர்ப்பு, முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகள் ஒரு விடயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது நாடாளுமன்றத்தில் நடாத்தும் குதிரைப் பேரங்கள் மூலம் இந்த மக்கள் விரோத, தேச விரோத அரசை வீட்டுக்கு அனுப்ப முடியாது என்பதே அது. அதற்கு ஒரேயொரு வழி மக்கள் சக்தியைத் திரட்டுவதுதான். அந்த உண்மையை நடந்து முடிந்த உள்ள+ராட்சித் தேர்தலில் மக்கள் தெளிவாக உணர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

எனவே, மக்கள் ஆதரவை இழந்துவிட்ட இந்த அரசை அகற்றுவதற்காக, நாடாளுமன்றத்தை உடனடியாகக் கலைத்து புதிதாகத் தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற இயக்கத்தை தேசப்பற்றுள்ள அனைத்து சக்திகளும் இணைந்து முன்னெடுக்க வேண்டும்.

முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகள் தமக்குள் உறுதியான ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தி, சரியான ஒரு வேலைத்திட்டத்தின் அடிப்படையில் அனைத்து மக்களையும் ஓரணியில் திட்டினால், அவர்கள் மூலம் ஈட்டும் வெற்றியை உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு சக்திகளின் சதி நடவடிக்கைகளோ, பணபலமோ எதுவும் செய்துவிட முடியாது. இது ஒன்றே, இது மட்டுமே, வெற்றிக்கான பாதையாகும்.

வானவில் இதழ் எண்பத்தெட்டினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 88_2018

இதழ் 88, கட்டுரை 7

ஏப்ரல் 29, 2018

‘நல்லாட்சி’ அரசு தொழிலாளர்களின்

மேதினக் கொண்டாட்ட உரிமையிலும்

கை வைத்துள்ளது!

– வேந்தன்

நாட்டு மக்களின் உரிமைகளில் படிப்படியாகக் கைவைத்து வரும் ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம், இப்பொழுது உலகத் தொழிலாளி வர்க்க தினமான மேதினத்திலும் கை வைத்திருக்கிறது. பௌத்தர்களின் புனித தினக் கொண்டாட்டமான வெசாக் தின நிகழ்வுகள் மேதின நாளை உள்ளடக்கி வருவதைக் காரணம் காட்டியே அரசாங்கம் இந்த தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கையைச் செய்திருக்கிறது. மே 1ஆம் திகதிக்குப் பதிலாக மே 7ஆம் திகதி அன்று மேதினத்தைக் கொண்டாடுமாறு அரசாங்கம் மக்களுக்கு அறிவுறுத்தியிருக்கிறது.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான விடயம் என்னவெனில், மே 7ஆம் திகதியை விடுமுறையாகப் பிரகடனப்படுத்திய அரசாங்கம், அந்த விடுமுறையை தனியார்துறை ஊழியர்களுக்கு வழங்கவில்லை. இது சம்பந்தமான அரசாங்க வர்த்தமானி அறிவித்தலில் “அரசாங்க, வங்கி விடுமுறை” என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. “வர்த்தக” என்ற சொல் இடம் பெறவில்லை. இன்றைய முதலாளித்துவ, அதுவும் உலகமயமாக்கல் சூழ்நிலையில் கூடுதலான மக்கள் தனியார்துறையிலேயே வேலை செய்கின்றனர். அப்படியிருக்க சர்வதேசத் தொழிலாளர் தினத்திலும் இலங்கை அரசாங்கம் தனியார்துறைத் தொழிலாளர்களை முதலாளிகள் சுரண்டுவதற்கு வழி ஏற்படுத்திக் கொடுத்துள்ளதா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது.

அரசாங்கத்தின் இந்த தன்னிச்சையான தொழிலாளர் விரோத முடிவை போலி எதிர்க்கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்போ அல்லது இதர எதிர்க்கட்சிகளோ ஆட்சேபிக்காது மௌனமாக இருக்கின்றன. ஆக, இலங்கை ஆசிரியர் சங்கம், இலங்கை வர்த்தக ஊழியர் சங்கம் உட்பட சில தொழிற்சங்கங்கள் மட்டுமே அரசாங்கத்தின் இந்த எதேச்சாதிகாரச் செயலை ஆட்சேபித்து உள்ளதுடன், மே 1ஆம் திகதியே தாம் மேதினக் கூட்டங்களை நடத்தப் போவதாகவும் அறிவித்துள்ளன.

ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கங்கள் பதவியில் இருக்கும் காலங்களில் அவர்கள் தொழிலாளர் உரிமைகளில் கைவைப்பது தொன்றுதொட்டு நடந்து வரும் ஒரு நடைமுறையாகும்.

1948இல் இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த போது முதன்முதலாக ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்ற டி.எஸ்.சேனநாயக்க தலைமையிலான ஐ.தே.க. அரசாங்கம், மேதினத்துக்கு அரச விடுமுறை வழங்காது அதுவரை பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சியாளர்கள் பின்பற்றிய நடைமுறையையே பின்பற்றியது. மேதினம் என்பது வெளிநாட்டு விடயம் என்று அதற்குச் சாக்குப்போக்கும் சொன்னது. 1956இல் ஐ.தே.கவைத் தோற்கடித்து எஸ்.டபிள்யு.ஆர். டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்த பின்னரே மே 1ஆம் திகதி சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறையாக அரசு அறிவித்ததுடன், தொழிலாளர்களுக்கு நன்மை பயக்கும் வேறு பல சட்டங்களும் இயற்றப்பட்டன.

இருந்தும் இதற்கு முன்னரும் ஐ.தே.க. அரசு இரு வேறு சந்தர்ப்பங்களில் தொழிலாளர் தினமான மேதினத்தில் கை வைத்துள்ளது.

முதலாவதாக, 1966ஆம் ஆண்டில் அப்போது ஆட்சியில் இருந்த டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான ஏழு கட்சி கூட்டணியான ஐ.தே.க. அரசாங்கம் யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் மட்டும் மேதினத்தைத் தடை செய்தது. அதற்குக் காரணம் அந்தக் காலகட்டத்தில் ‘சீனசார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி’ என அழைக்கப்பட்ட புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வட பகுதியில் மிகவும் வேகமாக வளர்ச்சி பெற்று வந்தது. இதைப் பொறுக்கமாட்டாத டட்லியின் அரசில் பங்காளிகளாக இருந்த தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகளின் வேண்டுகோளின் பேரிலேயே யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டும் மேதின நிகழ்வுகள் தடை செய்யபபட்டன.

ஆனால் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அந்தத் தடையை மீறி யாழ்ப்பாண நகரில் மேதினத்தன்று ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலத்தையும் பொதுக்கூட்டத்தையும் வெற்றிகரமாக நடத்தி தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமையை நிலைநாட்டியது.

அதேபோல, 1969ஆம் ஆண்டும் இதே ஐ.தே.க. அரசாங்கம் மேதின நிகழ்வுகளை நாடு முழுவதும் தடை செய்தது. இப்பொழுது சொல்லப்படுவது போல அப்பொழுதும் மேதினமும் வெசாக் தினமும் ஒரே நாளில் வருவதால் பௌத்தர்களின் மனதைப் புண்படுத்ததாமல் இருப்பதற்காக மேதினத்தைத் தடை செய்வதாக ஐ.தே.க. அரசு பொய்யான பரப்புரை செய்தது.

அரசின் இந்த முடிவை அப்பொழுதும் பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகளும் தொழிற்சங்கங்களும் ஆட்சேபிக்கவில்லை. அப்பொழுதும் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மட்டுமே அரசாங்கத்தின் தடையை மீறி மேதின ஊர்வலங்களையும் பொதுக்கூட்டங்களையும் கொழும்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் நடாத்தியது.

இந்த இரண்டு சம்பவங்களின் போதும் மேதின நிகழ்வுகளைத் தடை செய்ய முயன்ற பொலிசாருக்கும் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களுக்கும் இடையில் மோதல் நிகழ்ந்து சிலர் காயமடையும் நிலையும் ஏற்பட்டது.

இன்றைய நிலையில் அவ்வாறானதொரு புரட்சிகரக் கட்சி இல்லாமையால், சாவால் எதுவுமின்றி இந்த மக்கள் விரோத அரசாங்கம் தான் நினைத்ததைச் சுலபமாக நிறைவேற்றக் கூடியதாக இருக்கின்றது. நாடாளுமன்றத்தில் பெயரளவுக்கு எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு அன்றைய தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகள் போல அரசாங்கத்தின் பங்களிக் கட்சி போலச் செயற்படுவதாலும், இதர எதிர்க்கட்சிகள் என்று சொல்லப்படுபவை பௌத்த மேலாதிக்கத்தை எதிர்க்கத் தயாராக இல்லாமல் இருப்பதாலும், உலகில் எங்குமே இல்லாத புதுமையாக இலங்கையில் மட்டும் மேதினத்தை அரசாங்கம் மாற்றி அமைத்துள்ளது.

இனி வரும் காலத்திலாவது இலங்கையில் முதலாளித்துவ அரசுகள் மேதினம் போன்ற தொழிலாளர்களின் அடிப்படை உரிமைகளில் கை வைப்பதைத் தடுப்பதற்கு தொழிலாளி வர்க்கம் வர்க்க மற்றும் அரசியல் விழிப்புணர்
வுடன் செயற்படுவது அவசியம்.

இதழ் 88, கட்டுரை 6

ஏப்ரல் 29, 2018

கனடியப் பிரதமருக்கு இந்தியாவின்

மோடி அரசாங்கம் உரிய வரவேற்புக்

கொடுக்கத் தவறியதா?

லகின் மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற தலைவர்களில் ஒருவரான கனடியப் பிரதமர் ஜஸ்ரின் ரூடோ பெப்ருவரியில் எட்டு நாள் உத்தியோகபூர்வ இந்திய விஜயத்தை மேற்கொண்டிருந்தார். இந்த இளம் தலைவர் தனது பொப் நட்சத்திரம் போன்ற தோற்றம் காரணமாக மேற்குலகில் பிரபல்யம் பெற்றுள்ள போதிலும், தற்போதைய இந்திய அரசால் ஜாக்கிரதையுடன் கவனிக்கப்பட்டிருக்கிறார். கனடாவின் பிரிட்டிஸ் கொலம்பிய மாகாணத்தில் பெரும் எண்ணிக்கையில் வாழும் புலம்பெயர் சீக்கிய சமூகம் பெருமளவில் அவருக்கு வாக்களித்ததுடன், 2015இல் அவர் உயர் பதவிக்கு வருவதற்கும் முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்துள்ளது. கனடிய அரசியலில் முதல் தடவையாக அவர் தனது மந்திரிசபையில் நான்கு சீக்கியர்களுக்கு முக்கியமான அமைச்சுப் பதவிகளை வழங்கியுள்ளார். அவர் தனது தேர்தல் வெற்றிக்குப் பின்னர் ரொறன்ரோவில் மாணவர் குழு ஒன்றிடம் பேசுகையில், இந்தியாவில் நரேந்திரமோடியின் அமைச்சரவையில் இருப்பதைவிட தனது அமைச்சரவையில் கூடுதலான பஞ்சாபி அமைச்சர்கள் இருப்பதாக நகைச்சுவையாகக் குறிப்பிட்டார்.

அண்மையில் இந்தியாவுக்கு விஜயம் செய்த அரச தலைவர்கள் மற்றும் பிரதமர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வரவேற்புடன் ஒப்பிடுகையில் ரூடோவுக்கு குறைந்த மட்டத்திலான ஒரு வரவேற்பே அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ரூடோவை வரவேற்பதற்கு விமான நிலையத்தில் இந்தியப் பிரதமர் பிரசன்னமாகாமல் இருந்ததுடன், அதற்குப் பதிலாக ஒரு கனிஸ்ட தரத்திலான அமைச்சரே பிரசன்னமாகி இருந்தார். ஆனால் அதேநேரத்தில், இந்த வருடம் இஸ்Nலியப் பிரதமரும், ஜோர்டானிய மன்னரும் புதுதில்லி வந்தபோது, மோடி அவர்களை வரவேற்பதற்கு தானே நேரடியாக விமான நிலையம் சென்றிருந்ததுடன், அவரது வழமையான பாணியில் அவர்களைக் கட்டித் தழுவியும் வரவேற்றார்.

மத்தியில் ஆட்சியிலுள்ள பாரதீய ஜனதாக் கட்சி அரசாங்கமும், பஞ்சாப் மாநிலத்தை ஆட்சி செய்யும் காங்கிரஸ் கட்சி அரசாங்கமும், புலம்பெயர் சீக்கியர்களின் நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்து சந்தேகத்துடனேயே நோக்கி வருகின்றன. கனடா, அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவில் வாழ்கின்ற சீக்கியர்கள் உட்பட்ட பெருந்தொகையான புலம்பெயர் இந்தியர்கள் மத்தியில் “காலிஸ்தான்” இயக்கத்துக்கு இருக்கும் கடுமையான ஆதரவு, சுதந்திர காலிஸ்தான் அமைப்பதற்கு இருக்கும் தொடர் ஆதரவை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

காலிஸ்தான் பிரச்சினை

ஆனால் 1984இல் சீக்கியர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட பின்னரும், 1985இல் எயர் இந்திய பயணிகள் விமானம் பயங்கரவாதக் குண்டுத் தாக்குதலுக்கு உள்ளான பின்னரும், உருவான அச்சம் இதுவரை பூரணமாகக் குணமாகவில்லை. 1984இல் இந்தியாவில் சீக்கியர்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளின் போது இரண்டாயிரத்துக்கு மேலான சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். 1985இல் 329 வரையான பயணிகள் கொல்லப்பட்ட எயர் இந்திய விமானம் மீதான தாக்குதலுக்கு காலிஸ்தான் இயக்கத்தினர் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டது. கனடிய மண்ணில் நடாத்தப்பட்ட இந்தக் கொடூரமான பயங்கரவாதத் தாக்குதல் சம்பந்தமாக கனடிய அரசாங்கம் நடாத்திய விசாரணை திருப்திகரமாக இல்லை என இந்தியா இப்பொழுதும் கருதுகின்றது. கடந்த வருடம் கனடாவின் ஒன்ராறியோ மாகாண சட்டசபை நிறைவேற்றிய ஒரு தீர்மானத்தில் 1984இல் சீக்கியர்களுக்கு எதிராக நடைபெற்ற பயங்கரமான சம்பவங்களை “இனப்படுகொலை” என வர்ணித்திருந்தது. இயற்கையாகவே இது இந்திய அரசாங்கத்தை விட்டு இலேசில் அகன்று விடாது. இந்தத் தீர்மானத்தை “தவறாக வழிநடாத்தப்பட்ட” ஒன்று என புதுதில்லி கூறுகின்றது. இந்தத் தீர்மானத்தை மாகாண சட்டசபையில் கொண்டு வந்தவர் லிபரல் கட்சியின் (இதன் தேசியத் தலைவர் பிரதமர் ரூடோ ஆவார்) அங்கத்தவராவார்.

– ஜோன் செரியன்
நன்றி: Front Line

இதழ் 88, கட்டுரை 5

ஏப்ரல் 29, 2018

இந்திய ஆளும்வர்க்கத்தை

பதைபதைக்கச் செய்த

விவசாயிகளின் பேரணி

– செ.கார்கி

ந்தியா தனது உறைந்து போன மௌனநிலையில் இருந்து உடைத்துக் கொண்டு மீண்டெழுந்தது போன்ற ஒரு பரவச உணர்வு. சிகப்புச் சிந்தனைகளை தம் ஆட்சிக் காலத்திலேயே மண்ணோடு மண்ணாக மக்கச் செய்துவிடலாம் என்ற இறுமாப்பில் லெனினை உடைத்தெறிந்த காவிக் கூட்டத்தை பீதியில் உறைய வைத்திருக்கின்றார்கள் மகாராஷ்டிரா விவசாயிகள். கேட்பதற்கு நாதியற்ற கூட்டம், கொன்று போட்டாலும் கவலைப்பட ஆளில்லை என்று பன்னாட்டு முதலாளிகளுடன் வெட்கமற்ற உறவை வைத்துக் கொண்டு, ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகளை தற்கொலைக்குத் தள்ளிய கொலைகாரக் கும்பல் இன்று அஞ்சி நடுங்கிக் கொண்டு இருக்கின்றது. ஏறக்குறைய 50,000 விவசாயிகள், 180 கிலோமீட்டர் தூரப் பயணம் என்பதெல்லாம் பிற்போக்கு ஆளும் வர்க்கம் கனவில் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்று. நாட்டை கைக்கூலிகளின் பிடியில் இருந்து மீட்டெடுக்க நெடும்பயணம் போகும் நெஞ்சுரமெல்லாம் தேசத் துரோகக் கும்பலின் சிந்தனைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. பாதங்கள் கிழிய, வழியெங்கும் இரத்தச்சுவடுகளை விட்டுவிட்டு வந்திருக்கின்றார்கள், பின்னால் வரும் விவசாயிகளுக்கு வரலாற்று வழித்தடத்தின் அடையாளமாய்.

CPM-இன் அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்கத்தின் கீழ் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட இந்தப் பேரணி நாசிக்கில் இருந்து துவங்கி மும்பை வரை 180 கிலோ மீட்டர்கள் பயணம் செய்துள்ளது. வழி நெடுக மக்கள் உற்சாகத்துடன், பேரணியில் வரும் விவசாயிகளுக்கு உணவும், தண்ணீரும் அளித்து உபசரித்து இருக்கின்றார்கள். இந்துத்துவப் பாசிசத்தின் சோதனைச் சாலையில் பன்னெடுங்காலமாக பயிற்றுவிக்கப்பட்ட மக்கள் இருக்கும் மாநிலத்தில் கூட இன்னும் மனிதம் செத்துப் போகாமல் உயிர்ப்போடு இருக்கின்றது என்பதைத்தான் இது காட்டுகின்றது. பழங்குடியின மக்களையும், விவசாயிகளையும் படித்த நடுத்தர வர்க்க மக்கள் கூட்டம் எப்போதுமே மதிக்காது, அவர்களின் பிரச்சினைகளை கண்டுகொள்ளாது என்று ஆளும்வர்க்கம் முன் முடிவோடு இத்தனை நாட்களாக அவர்கள் மீதான தாக்குதலைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் புறச்சூழ்நிலை எப்போதுமே அப்படி இருக்க படித்த நடுத்தர வர்க்கத்தை விட்டுவிடுவதில்லை. பன்னாட்டுப் பெருநிறுவனங்கள், உலக வங்கி போன்றவற்றிற்கு ஏற்ப இந்திய ஆளும்வர்க்கம் இந்திய விவசாயிகள் மீது மேற்கொண்டிருக்கும் தாக்குதல்கள், நாளை இந்திய விவசாயத் துறையை பன்னாட்டு ஏகபோக முதலாளித்துவத்தின் கைப்பாவையாக மாற்றிவிடும் என்பதை இன்று மக்கள் உணர்ந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் நாம் விவசாயிகளுக்குக் கிடைத்த பேராதரவைப் பார்க்க வேண்டும்.

அடுத்து இவ்வளவு பெரிய பிரமாண்டமான பேரணியை ஒருங்கிணைத்து நடத்தி CPM ஒரு மாற்று சக்தியாக தன்னை மகாராஷ்டிராவில் மட்டுமல்லாமல், இந்தியா முழுவதற்கும் வெளிக்காட்டி இருக்கின்றது. இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழ்நிலையில் விவசாயிகளுக்காக அர்பணிப்புடன் வர்க்க உணர்வுடன் வேலை செய்ய கம்யூனிஸ்ட்களைத் தவிர வேறு யாருமே கிடையாது என்பதை நிரூபித்து இருக்கின்றார்கள். இது போன்ற பேரணிகள் நாடு முழுவதும் நடத்தப்பட வேண்டிய நிலையில்தான் இன்று விவசாயிகளின் நிலை இருக்கின்றது. 1995 ஆண்டு முதல் இதுவரை நாடு முழுவதும் ஏறக்குறைய 3 லட்சம் விவசாயிகள் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டு இறந்துள்ளார்கள். மகாராஷ்டிரா, ஆந்திரா, கர்நாடகா, மத்தியப் பிரதேசம், சத்தீஸ்கர் போன்ற மாநிலங்கள் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் மாநிலங்களில் முன்னிலையில் இருக்கின்றன. தற்கொலை செய்துகொண்ட விவசாயிகளில் ஏறக்குறைய 23.5 சதவீத விவசாயிகள் மகாராஷ்டிராவைச் சேர்ந்தவர்கள். மகாராஷ்டிராவில் கடந்த 2013 ஆம் ஆண்டு 1296 விவசாயிகளும், 2014 ஆம் ஆண்டு 1981 விவசாயிகளும், 2015 ஆண்டு 4291 விவசாயிகளும் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக தேசிய குற்றப்பதிவு ஆணைய அறிக்கை தெரிவிக்கின்றது. மோடி அரசு பதவியேற்ற 2014 இல் இருந்து 2016 வரை மட்டும் நாடு முழுவதும் 36362 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்துள்ளனர்.

விவசாயிகளை ஒரு பக்கம் திட்டமிட்டுக் கொல்லும் இந்திய ஆளும்வர்க்கம், மற்றொரு பக்கம் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழித்து அவர்களின் பூர்வீக காடுகளில் இருந்து அடித்து விரட்டும் செயலை தொடர்ச்சியாக செய்துவருகின்றது. இந்திய ஆளும்வர்க்கத்தின் நோக்கம் மிகத் தெளிவானது. அது வளங்கள் நிறைந்த வனப்பகுதிகளை மொத்தமாக பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகளுக்கு தாரைவார்ப்பது அதன் மூலம் ஒரு பக்கம் பழங்குடியின மக்களை நகர்ப்புறங்களில் வேலையில்லாத ரிசர்வ் பட்டாளமாக குவிப்பது. அதே போல விவசாயத்தில் இருந்து விவசாயிகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியேற்றி அவர்களையும் நகர்ப்புறங்களில் வேலையில்லா ரிசர்வ் பட்டாளமாக குவிப்பது. இதன் மூலம் பன்னாட்டு பெருமுதலாளிகளும் தரகு முதலாளிகளும் இரண்டுவகையில் லாபமடைகின்றார்கள். பழங்குடி இன மக்களின் வளங்களை கைப்பற்றிக் கொள்வது மற்றும் நகர்ப்புறத் தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான மலிவான உழைப்பு சக்தியைப் பெறுவது. இந்த இரண்டையும் நோக்கமாகக் கொண்டுதான் இந்திய ஆளும்வர்க்கம் உலகமயமாக்கலுக்குப் பின் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது. அது காங்கிரசாக இருந்தாலும் சரி, பிஜேபி அரசாக இருந்தாலும் விவசாயப் பழங்குடியின மக்களின் வயிற்றில் அடிப்பதை தங்களது கடமையாகவே செய்துவருகின்றன.

இதற்கெல்லாம் ஒரு முடிவுகட்ட வேண்டும் என்ற நீண்ட நாள் கோபாவேசத்தின் விளைவே இந்த நீண்ட நெடும்பயணம். இந்திய விவசாய வர்க்கத்தின் வரலாற்றில் இது ஒரு அழிக்க முடியாத சுவடாகப் பதிவாகி இருக்கின்றது. இந்திய தரகு முதலாளிகளுக்கு ஆண்டுக்கு ஆண்டு தவறாமல் லட்சக்கணக்கான கோடிகளை மானியமாகக் கொடுத்து, போதாத குறைக்கு தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளில் இருந்து பல லட்சம் கோடி கடனையும் கொடுத்து, அதைக் கட்டமுடியாத போது அவர்களுக்கு வெளிநாடு தப்பிச் செல்ல நல்ல வசதியையும் செய்து கொடுத்து ஒரு கீழ்த்தரமான தரகனாக வேலை பார்க்கும் இந்திய ஆளுவர்க்கக் கூட்டம், இந்த நாட்டு மக்களுக்கு சோறு போடும் விவசாயிகளையும், பழங்குடி மக்களையும் நாய்களை விடக் கீழாகவே எப்பொழுதும் நடத்தி வந்திருக்கின்றது.

விவசாயிகளின் தற்கொலையைக் காதல் தோல்வியால் நேர்ந்தது என்றும், குடும்பப் பிரச்சினையால் நேர்ந்தது என்றும், குடிபோதையால் நேர்ந்தது என்றும் கொச்சைப்படுத்தி தனது கார்ப்ரேட் அடிமைப் புத்தியை வெளிக்காட்டினார்கள். இந்தப் பேரணியைக்கூட அப்படி கொச்சைப்படுத்த காவி பயங்கரவாதிகள் செய்த சதியை விவசாயிகள் முறியடித்து இருக்கின்றார்கள். விவசாயிகளின் கோரிக்கையான விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி, விவசாய உற்பத்தி பொருட்களுக்கு ஆதார விலையை உயர்த்துவது, பழங்குடியின மக்களுக்கு அவர்களின் நிலத்தின் மீதான உரிமையை நிலைநாட்டுவது போன்ற கோரிக்கைகளை அரசை ஏற்க வைத்திருக்கின்றார்கள். வாய்வழியாக கொடுத்த உத்திரவாதத்தை மறுத்து எழுத்துப் பூர்வமாக எழுதி வாங்கி இருக்கின்றார்கள். இதன் மூலம் இனி விவசாயிகள் மற்றும் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்வை மிக எளிதாக சூறையாடலாம் என்ற ஆளும் வர்க்கத்தின் கனவுக்கு முடிவுரை எழுதி இருக்கின்றார்கள். கொடுத்த வாக்குறுதியை மீண்டும் தேவேந்திர பட்னவிஸ் அரசு மீற முயற்சித்தால் கடும் விளைவுகளை சந்திக்க வேண்டி இருக்கும் என்ற அச்சத்தையும் விதைத்திருக்கின்றார்கள்.

இந்தியாவிற்கே எடுத்துக்காட்டாக நிகழ்த்திக் காட்டப்பட்ட இந்த உதாரணத்தை மற்ற மாநிலங்களிலும் விவசாய அமைப்புகள் பின்பற்ற வேண்டும். பெரும்பான்மையான மக்களை அமைப்பாக திரட்டும் வலிமை கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கே உள்ளது என்பதை உணர்ந்து, மற்ற விவசாய சங்கங்களும் கம்யூனிஸ்ட் சங்கங்களுடன் தங்களை இணைத்துக்கொண்டு விவசாயிகள் மற்றும் பழங்குடியின மக்களின் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காண முன்வர வேண்டும். ஆனால் தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை சில விவசாய சங்க தலைவர்கள் எந்தவித முன்யோசனையும் இன்றி தான்தோன்றித்தனமாகவே செயல்பட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள். முதலாளித்துவ சீரழிவுவாதக் கட்சிகளுடன் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள போட்டி போடுகின்றனர். எனவே உண்மையிலேயே விவசாயிகள் மற்றும் பழங்குடியின மக்களின் வாழ்வாதாரத்தின் மேல் அக்கறை உள்ள விவசாய சங்கங்கள் அனைத்தும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் தலைமையில் ஒருங்கிணைந்து மிகப் பெரிய போராட்டத்தை முன்னெடுக்கத் தயாராக வேண்டும். நாசிக்கில் இருந்து மும்பை வரை சென்ற பேரணியை கன்னியாகுமரியில் இருந்து டெல்லி பாராளுமன்ற முற்றுகையை நோக்கி அழைத்துச் செல்லவேண்டும். நிச்சயம் அப்படி ஒரு வாய்ப்பை இந்திய விவசாயிகளுக்கு விவசாய சங்கங்கள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையில் கொடுப்பார்களே ஆனால், அதுஇந்தியாவின் மீட்சிக்கான திறவுகோலாக இருக்கும். அப்படி ஒரு நாளுக்காக கோடிக்கணக்கான விவசாயிகளும், பழங்குடியின மக்களும், நாட்டை திருடர்களின் பிடியில் இருந்து மீட்டெடுக்க வேண்டும் என்று போராடும் மக்களும் காத்துக் கிடக்கின்றார்கள், விடியலின் வெளிச்சம் மிக அருகில் இருக்கின்றது என்ற நம்பிக்கையுடன்.

நன்றி: கீற்று