வானவில் இதழ் 89

மே 18, 2018

நாட்டுக்குப் புதிய அரசாங்கம்

ஒன்று தேவை !

மது ‘வானவில்’ பத்திரிகை முன்னரும் சில தடவை வலியுறுத்திய ஒரு விடயத்தை மீண்டுமொருமுறை வலியுறுத்திக் கூற விரும்புகிறது.

அதாவது, தற்போது இலங்கையில் ஆட்சியில் உள்ள ‘நல்லாட்சி’ அல்லது ‘கூட்டு’ அல்லது ‘தேசிய’ அரசாங்கம் உடனடியாக தற்போதைய நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்தி, மக்கள் தாம் விரும்பும் புதிய அரசாங்கம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு வழிவகை செய்ய வேண்டும் என தற்போதைய ஆட்சியாளர்களை மீண்டுமொருமுறை வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கின்றோம்.

அதற்கான காரணங்கள் பலவுண்டாயினும், அவற்றில் சில மிகவும் முக்கியமான காரணங்களாகும்.

2015 ஜனவரியில் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சதி – சூழ்ச்சி நடவடிக்கைகளாலும், பொய் வாக்குறுதிகளாலும் சொற்ப வாக்கு வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்று மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியானார். தமிழ் – முஸ்லீம் மக்களின் வாக்குகள் கிடைத்திருக்காவிட்டால் அவர் ஒருபோதும் ஜனாதிபதியாகி இருக்க முடியாது என்பது இரகசியமானதல்ல.

அதே ஆண்டு ஒகஸ்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அதே சதி – சூழ்ச்சிகள் மூலமும், பொய் வாக்குறுதிகள் மூலமும் வெற்றி பெற்று ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான தற்போதைய அரசாங்கம் அமைந்தது. அந்தத் தேர்தலிலும் ரணில் குழுவினருக்கு ஆட்சி அமைப்பதற்கான அறுதிப் பெரும்பான்மை கிடைத்திருக்கவில்லை. எனவே தற்போதைய அரசாங்கம் ஒரு சிறுபான்மை அரசாங்கம் என்பதே சரி.

அதிலிருந்து ஒரு விடயம் தெளிவாகின்றது. அதாவது நாட்டு மக்களில் பெருவாரியானோர் இவர்களது சதி – சூழ்ச்சிகளில் எடுபடவில்லை என்பதே அது.

இந்த அரசாங்கத்தைக் கொண்டு வருவதில் முன்னர் பதவியில் இருந்த மகிந்த ராஜபக்ச விட்ட தவறுகள் மட்டும் காரணியல்ல. மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, பிற்போக்கு – எதிர்ப்பு, பிரிவினைவாத – எதிர்ப்பு கொண்ட தேசபக்தி அரசாங்கத்தை வீழ்த்தி, தமக்குச் சார்பான அரசொன்றை ஆட்சியில் அமர்த்த வேண்டும் என்ற மேற்கத்தைய ஏகாதிபத்திய சக்திகளினதும், இந்திய பிராந்திய விஸ்தரிப்புவாத சக்திகளினதும் முயற்சியே இன்றைய வல்துசாரி அரசாங்கம் பதவிக்கு வர ஏதுவாயிற்று.

ஆனால் ஏகாதிபத்திய சக்திகளும், இன்றைய ஆட்சியாளர்களும் முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகளை ஒடுக்கி, தாம் நினைத்தபடி ஆட்சியை நடாத்துவதற்கு எடுத்த முயற்சிக்கு மக்களின் ஆதரவு இல்லையென்பதை நடந்து முடிந்த உள்ளூராட்சித் தேர்தல் முடிவுகள் திட்டவட்டமாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றன.

இது ஒருபுறமிருக்க, இன்றைய அரசு பதவி விலக வேண்டும் எனக் கோருவதற்கு இரண்டு பிரதான காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முதலாவதாக, இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் நாட்டு மக்களுக்கு தேர்தல் காலத்தில் பல பொய் வாக்குறுதிகளை அளித்த போதிலும் அவற்றில் ஒன்றைத்தன்னும் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை.

பிரதான விடயங்களான பொருளாதார அபிவிருத்தி, தேசிய இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு என்பன குறித்து ஒரு சிறிய அளவேனும் முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, உடனடியாகத் தீர்வு காணப்பட வேண்டிய பிரச்சினைகளுக்குக் கூட தீர்வு காணப்படவில்லை. (மகிந்த ராஜபக்சவின் அரசாங்கம் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணாவிடினும் பாரிய பொருளாதார அபிவிருத்தியை முன்னெடுத்தது)

குறிப்பாக போரினால் மிகவும் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு கிழக்கில் வாழ்கின்ற தமிழ் பேசும் சமூகங்களின் உடனடிப் பிரச்சினை கூட தீர்க்கப்படவில்லை. அதன்காரணமாக விரக்தியடைந்த மக்கள் வீதிக்கு வந்து போராடுவதுடன், பிரிவினைவாத எண்ணங்களும் வலுவடைந்துள்ளன. இந்தச் சூழ்நிலையை மெத்தனமாக எடுத்தால் ஆபத்தில்தான் வந்து முடியும்.

உதாரணமாக, ஜே.வி.பி. இயக்கம் முதன்முதலாக 1971 ஏப்ரலில் ஆரம்பித்த அரசுக்கு எதிரான ஆயுதக் கிளர்ச்சி அன்றைய சிறீமாவோ அரசாங்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்டது. ஆனால், 17 வருடங்கள் கழித்து 1988இல் மீண்டும் ஜே.வி.பி. ஒரு ஆயுதக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டது. அந்தக் கிளர்ச்சியும் அன்றைய ஐ.தே.க. அரசால் மோசமாக ஒடுக்கப்பட்டாலும், ஜே.வி.பியினர் மனதை விட்டு ஆயுதக் கிளர்ச்சி சிந்தனை முற்றுமுழுதாக மறைந்துவிட்டது எனச் சொல்ல முடியாது. நாட்டின் ஆட்சியதிகாரம் நலிவுறும் போது அவர்கள் மீண்டும் ஆயுதக்கிளர்ச்சியில் ஈடுபடக்கூடும். (இன்று அதற்கான சூழல் உருவாகி வருகிறது)

அதேபோல, 2009 மே மாதத்துடன் முள்ளிவாய்க்காலில் நடைபெற்ற இறுதி யுத்தத்தில் புலிகளின் தலைமையும், பெருமளவான உறுப்பினர்களும் அழிக்கப்பட்டாலும், அவர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்த தமிழீழத்துக்கான சிந்தனை மறைந்துவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது.

புலிகளை ஒழித்துக்கட்டிய மகிந்த ராஜபக்சவையும் அவரது சகோதரர்களையும் தமிழ் மக்கள் தமது பரம விரோதியாகப் பார்த்தே இன்றைய அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டுவர ஆதரவளித்தனர். ஆனால் அவர்கள் நம்பிய இன்றைய அரசு இனப் பிரச்சினைத் தீர்வை மட்டுமின்றி, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தமது வடுக்களை நீக்கக்கூட நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதால் அவர்கள் இந்த அரசின் மீது முற்றுமுழுதாக நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர். இந்த உண்மையை அவர்கள் அரசுக்கு ஆதவளித்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் பாடம் புகட்டியதின் மூலம் எடுத்துக் காட்டியுள்ளனர்.

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில், தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மீண்டும் தனிநாட்டுக்கான ஆயுதப் போராட்டம் உருவாகினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. ஏனெனில் உலகின்பல போராட்டங்கள் பல தடவை தோல்வியடைந்த போதிலும், மீண்டும் மீண்டும் அவை உருவாகியுள்ளன. அதுமாத்திரமின்றி, அவற்றில் சில பல தடவை முயற்சிக்குப் பின்னர் வெற்றியும் பெற்றுள்ளன.

இந்தக் காரணிகளால் இன்றைய அரசு ஆட்சி புரிவதற்கான அருகதையை இழந்துவிட்டது என்பது ஒருபுறமிருக்க, ஆட்சியை நடாத்தும் சக்திகளுக்கிடையிலும் பாரிய முரண்பாடுகள் தோன்றி, நாட்டில் அரசாங்கம் ஒன்று நடைமுறையில் இல்லை என்ற அளவுக்கு நிலைமைகள் உருவாகியுள்ளன.

ஒருபுறத்தில் ஆட்சியின் பங்காளிக் கட்சிகளான ஐ.தே.கவுக்கும் சிறீ.ல.சு.கவுக்கும் இடையில் முரண்பாடு. இன்னொரு பக்கத்தில் ஜனாதிபதிக்கும் பிரதமருக்கும் இடையில் முரண்பாடு. அமைச்சரவைக்குள் முரண்பாடு. ஐ.தே.கவுக்குள்ளும் முரண்பாடு. சிறீ.ல.சுகவுக்குள்ளும் முரண்பாடு. ஆட்சி அதிகாரத்தை கொண்டு நடாத்தும் ஆணிவேரான அதிகார வர்க்கத்துக்கும் அரசாங்கத்துக்குமிடையில் முரண்பாடு.

இதன் காரணமாக பிரதமர் ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கம் ஒரு தீர்மானத்தை எடுக்க, அதை ஜனாதிபதி தனது நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தடுத்து நிறுத்தும் சம்பவங்கள் பல நடந்துள்ளன. அதன் காரணமாக ரணில் தரப்பினர் ஜனாதிபதியின் அதிகாரத்தை இல்லாதொழிப்பதற்காக அல்லது குறைப்பதற்காக ஜே.வி.பியைப் பயன்படுத்தி நிறைவேற்று ஜனாதிபதி முறையை ஒழிக்கும் தீர்மானம் ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டு வரும் முஸ்தீபுகளில் இறங்கியுள்ளனர்.

இதனால் நாட்டின் நிர்வாகம் முற்றுமுழுதாகச் சீர்குலைந்துள்ளது. அதன் காரணமாக நாட்டு மக்கள் இந்த அரசின் மீது நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர். இந்தமுறை இந்த நம்பிக்கை இழப்பு சிங்கள – தமிழ் – முஸ்லீம் மக்கள் என்ற வேறுபாடின்றி அனைவரிடமும் உருவாகியுள்ளது.

இது ஒருபுறமிருக்க, அரசாங்கம் பொருளாதார நெருக்கடியைத் தீர்க்க வக்கற்று, மக்களின் தலையில் அதைச் சுமத்துவதற்காக அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையை திடீர் திடீர் என பெருமளவில் அதிகரித்து வருகிறது. இது மக்களைக் கொந்தளிப்பான நிலைக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது.

மக்களுக்கு இன்று தேவைப்படுவது விலைவாசியைக் கட்டுப்படுத்துவது, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைப் போக்குவது, தமது நாளாந்தப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண்பது, இவற்றை நிறைவேற்றுவதற்கு பொருளாதார அபிவிருத்தியை ஏற்படுத்துவது என்பனவாகும்.

இவற்றை அடைவதானால் நாட்டில் உறுதியான ஒரு அரசாங்கம் பதவியில் இருக்க வேண்டும். குறைந்த பட்சம் அரசாங்கம் என்ற ஒன்றாவது இருக்க வேண்டும். ஆனால் நாட்டில் அப்படி ஒரு நிலைமை இல்லாமல் போய்விட்டது.

இதற்கு ஒரேயொரு பரிகாரம், தற்போதைய கையாலாகாத அரசாங்கம் தனது தவறை ஏற்று பதவியில் இருந்து விலகிக் கொண்டு, நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, பொதுத் தேர்தலை நடாத்தி, மக்கள் தமக்கு நன்மை பயக்கும் புதிய அரசாங்கம் ஒன்றை ஏற்படுத்த வழி சமைப்பதுதான். இதற்கு இன்றைய ஆட்சியாளர்களும், அவர்களது சர்வதேச எஜமானர்களும் இடம் கொடுக்கமாட்டார்கள். எனவே மக்கள் மாற்றம் கோரி வீதிக்கு வந்து போராடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

வானவில் இதழ் எண்பத்தொன்பதினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 89_2018

Advertisements

வானவில் இதழ் 88

ஏப்ரல் 29, 2018

மக்கள் விரோத, தேச விரோத

ரணில் – மைத்திரி அரசை மக்கள்

சக்தியாலேயே அகற்ற முடியும்!

 


க்கிய தேசியக் கட்சியைச் சேர்ந்த இலங்கை பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு எதிராக 2018 ஏப்ரல் 04ஆம் திகதி ஒன்றிணைந்த எதிரணியினால் கொண்டு வரப்பட்ட நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோற்றுப்போனது. தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக 76 வாக்குகளும், எதிராக 122 வாக்குகளும் கிடைத்ததால், 46 மேலதிக வாக்குகளால் தீர்மானம் தோற்றது.

தீர்மானம் தோற்றாலும், இன்னொரு வகையில் பார்த்தால் இந்தத் தீர்மானத்தின் மூலம் கூட்டு எதிரணி பலமடைந்துள்ளது என்றும் சொல்லலாம். ஏனெனில் இந்தத் தீர்மானத்தால் ‘நல்லாட்சி’ என்ற கூட்டு அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் ஜனாதிபதி தலைமையிலான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் கூட்டு எதிரணியால் பிளவு ஏற்படுத்த முடிந்துள்ளது. ஏனெனில் சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்த முக்கியமான அமைச்சர்கள் உட்பட 16 பேர் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்துள்ளதுடன், அதன் பின்னர் அவர்கள் அரசிலிருந்து வெளியேறி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமரவும் தீர்மானித்துள்ளனர். இது கூட்டு எதிரணியைப் பொறுத்தவரையில் சந்தேகமின்றி வெற்றிதான்.

அதாவது நாடாளுமன்றத்தில் உண்மையான எதிரணியின் பலம் 54இல் இருந்து 76ஆக அதிகரித்துள்ளது. இந்தத் தொகை 225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் அரசாங்கத்துக்கு இருந்த மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை இல்லாமல் செய்துள்ளது.

அரசாங்கத்துக்கு நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்துக்கு எதிராகக் கிடைத்த பெரும்பான்மை வாக்குகள் 46ஆக இருந்ததுக்கு சுதந்திரக் கட்சியின் ஒரு பகுதியினர் செய்த இரண்டக வேலையே காரணம். ஏனெனில் சுதந்திரக் கட்சியின் 94 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களிப்பதாகத் தீர்மானித்துவிட்டு கடைசி நேரத்தில் அவர்களுள் 26 பேர் வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் தவிர்த்துவிட்டார்கள். அவர்கள் இவ்வாறு செய்ததிற்கு ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவினதும், அவரது போசகரான முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக குமாரதுங்கவினதும் சதி வேலைகளே காரணம். அதைப் பின்னர் பார்ப்போம்.

வாக்காளிக்காது தவிர்த்த சுதந்திரக் கட்சியின் 26 பேரும் நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்திருந்தால் எதிரணியின் வாக்குகள் 102ஆக அதிகரித்திருக்கும். இவர்களுடன் ஏற்கெனவே வாக்குறுதி அளித்தபடி ஐ.தே.கவைச் சேர்ந்த 30 வரையிலான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்திருப்பர். இந்தச் சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருந்தால் ஈ.பி.டி.பி. கட்சியின் ஒரேயொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களித்திருப்பார். திட்டமிட்டபடி நிகழ்வுகள் அரங்கேறியிருந்தால் மத்திய வங்கி நிதி மோசடியிலும், நாட்டை நாசமாக்கிய வேறு பல நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்ட பிரதமர் ரணில் வீட்டுக்குப் போயிருப்பார்.

இந்த வாக்கெடுப்பில் ரணில் தப்பிப் பிழைத்ததிற்கு போலி எதிர்க்கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினதும், சில பிழைப்புவாத முஸ்லீம் மற்றும் மலையகக் கட்சிகளினதும் உறுப்பினர்களின் ஆதரவே பக்கபலமாக அமைந்தது என்பதுதான் உண்மை. அதிலும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஒருசில நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், தமிழ்ப் பொதுமக்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை எதிர்த்து வாக்களிக்கக்கூடாது என வலியுறுத்திய போதிலும், தாம் ரணிலிடமிருந்து சில வாக்குறுதிகளைப் பெற்று நிபந்தனையின் அடிப்படையிலேயே வாக்களிப்பதாக வழமைபோலத் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றியே கூட்டமைப்பின் ஏகாதிபத்திய சார்பு, ஐ.தே.க. சார்புத் தலைமை ரணிலைக் காப்பற்ற வாக்களித்து நாட்டுக்கும் குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களுக்கும் துரோகமிழைத்துள்ளது. ஆனால் அப்படி ஒரு நிபந்தனை விதிப்போ அல்லது வாக்குறுதி பெறுதலோ ரணிலுடன் நடைபெறவில்லை என ரணிலின் நெருங்கிய சகாவும், ‘நல்லாட்சி’ அரசின் அமைச்சருமான மனோ கணேசன் உடனடியாகவே அம்பலப்படுத்தி தமிழ் கூட்டமைப்பின் முகத்திரையைக் கிழித்துவிட்டார்.

நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் தோற்ற சூழ்நிலைமைகளை எடுத்துப் பார்க்கையில், இதில் உள்நாட்டு வெளிநாட்டு சக்திகளின் கரங்கள் நன்றாக விளையாடி இருப்பது புலனாகின்றது.

தற்போதைய மைத்திரி – ரணில் வலதுசாரி அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த மேற்கத்தைய சக்திகளினதும், இந்தியாவினதும் கரங்கள் தீர்மானத்தைத் தோற்கடிப்பதில் தீர்மானகரமான பங்கு வகித்திருப்பது இரகசியமானதல்ல. தமிழ் கூட்டமைப்பை ரணிலுக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க வைப்பதிலும் (இல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்) இந்த சக்திகள் ஈடுபாடு காட்டியுள்ளதை கூட்டமைப்புத் தலைவர் சம்பந்தனே தனது வாயால் உளறிக் கொட்டியுள்ளார்.

அதுமட்டுமல்லாமல், உறுப்பினர்களை ரணிலுக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க வைப்பதில் கோடிக்கணக்கான ரூபா பணமும் விளையாடியுள்ளது. ஐ.தே.கவிற்குள் ரணிலுக்கு எதிராக ஆவேசமாகப் போர்க்கொடி தூக்கியவர்களை இந்தப் பணத்தின் மூலமே மௌனிக்கச் செய்யப்பட்டது என்பது பல பக்கங்களிடமிருந்தும் கிடைக்கும் தகவலாகும்.

இந்த இரண்டு ஆயுதங்கள் தவிர இன்னொரு ஆயுதமும் ரணிலின் வெற்றிக்கு உதிவியுள்ளது. அது வழமைபோல மைத்திரியும் சந்திரிகவும் செய்த சதி சூழ்ச்சிகளாகும்.

சந்திரிகவைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பத்தில் இருந்தே நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்துக்கு எதிராகவும், ரணிலுக்கு ஆதரவாகவும் அவர் வெளிப்படையாகப் பேசி வந்தார். (ஆயுள் பரியந்தம் அவரது பொது எதிரி மகிந்த ராஜபக்ச தான்)

ஆனால் மைத்திரியைப் பொறுத்தவரையில், ஆரம்பத்தில் சுதந்திரக் கட்சிக்குள் எழுந்த கடுமையான ரணில் எதிர்ப்பைக் கண்டு திகைத்த மைத்திரி, தானும் ரணிலை விரும்பாதவர் போலப் பாசாங்கு செய்தார். அதை கட்சி உறுப்பினர்களும் உண்மையென நம்பினர். ஆனால் கடைசி நேரத்தில் சுதந்திரக் கட்சி உறுப்பினர்களை மனச்சாட்சியின்படி வாக்களிக்குமாறு கோரியதின் மூலம், சுதந்திரக் கட்சியின் ஒருபகுதி உறுப்பினர்களை வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளாதபடி செய்து மைத்திரி ரணிலைக் காப்பாற்றிவிட்டார். கட்சித் தலைவர் என்ற முறையில் அவர் உறுதியான ஒரு நிலைப்பாட்டை அறிவித்திருந்தால் அனைத்து சுதந்திரக் கட்சி உறுப்பினர்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களித்திருப்பர்.

சுதந்திரக் கட்சிக்கு குழிபறிப்பதற்கு சந்திரிகவும் மைத்திரியும் செய்துள்ள துரோகம் இதுதான் முதல் தடவையல்ல. 2015 பொதுத் தேர்தலின் போது இருவரும் சுதந்திரக் கட்சியின் முக்கிய பதவிகளில் இருந்து கொண்டே, சந்திரிக ஐ.தே.கவை ஆதரித்து வாக்களிக்கும்படி அறிக்கை வெளியிட்டார். மைத்திரி கட்சியின் தலைவராக இருந்து கொண்டு தான் தேர்தலில் எந்தத் தரப்பையும் ஆதரிக்காமல் நடுநிலைமை வகிப்பதாக அறிக்கை வெளியிட்டார். அதன் மூலம் இருவரும் ஐ.தே.கவின் வெற்றிக்கு வழிகோலினர். அவர்கள் தமது இவ்வாறான துரோகத்தை ஒருபோதும் நிறுத்தப் போவதில்லை என்பதே உண்மை.

எதிரணி கொண்டு வந்த நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கபடத்தனமான முறையில் தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், அதன் மூலம் நல்லாட்சி அரசுக்குள் ஏற்பட்டுள்ள குழறுபடி நிலையோ அல்லது நாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள ஸ்திரமற்ற நிலையோ ஒருபோதும் நீங்கப்;போவது இல்லை என்பதே உண்மையாகும். இனி வரும் நாட்களில் நிலைமகள் மேலும் மோசமடைவதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம் உண்டு.

இதிலிருந்து ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு, ஐ.தே.க. – எதிர்ப்பு, முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகள் ஒரு விடயத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதாவது நாடாளுமன்றத்தில் நடாத்தும் குதிரைப் பேரங்கள் மூலம் இந்த மக்கள் விரோத, தேச விரோத அரசை வீட்டுக்கு அனுப்ப முடியாது என்பதே அது. அதற்கு ஒரேயொரு வழி மக்கள் சக்தியைத் திரட்டுவதுதான். அந்த உண்மையை நடந்து முடிந்த உள்ள+ராட்சித் தேர்தலில் மக்கள் தெளிவாக உணர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

எனவே, மக்கள் ஆதரவை இழந்துவிட்ட இந்த அரசை அகற்றுவதற்காக, நாடாளுமன்றத்தை உடனடியாகக் கலைத்து புதிதாகத் தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற இயக்கத்தை தேசப்பற்றுள்ள அனைத்து சக்திகளும் இணைந்து முன்னெடுக்க வேண்டும்.

முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகள் தமக்குள் உறுதியான ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தி, சரியான ஒரு வேலைத்திட்டத்தின் அடிப்படையில் அனைத்து மக்களையும் ஓரணியில் திட்டினால், அவர்கள் மூலம் ஈட்டும் வெற்றியை உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு சக்திகளின் சதி நடவடிக்கைகளோ, பணபலமோ எதுவும் செய்துவிட முடியாது. இது ஒன்றே, இது மட்டுமே, வெற்றிக்கான பாதையாகும்.

வானவில் இதழ் எண்பத்தெட்டினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 88_2018

வானவில் இதழ் 87

மார்ச் 16, 2018

தேர்தல் தோல்வியின் வெளிப்பாடே

முஸ்லீம் மக்களுக்கெதிரான வன்முறை!

நாட்டில் சிறுபான்மை தேசிய இனங்களில் ஒன்றான முஸ்லீம் மக்களுக்கெதிரான இன வன்முறை மீண்டுமொருமுறை நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கிறது. நன்கு திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டுள்ள இந்தக் கோர நடவடிக்கைகள் குறித்து விளங்கிக் கொள்வதற்கு இன்றைய அரசியல் சூழ்நிலையைப் புரிந்த கொள்வது அவசியம். அதன் அடிப்படையில் பார்த்தால் –

நாட்டில் கடந்த மூன்று வருடங்களாக ‘நல்லாட்சி’ என்ற பெயரில் நடந்து வந்துள்ள ஐ.தே.க. – சிறீ.ல.சு.க. கூட்டரசாங்கம் சகல வழிகளிலும் எமது நாட்டைச் சீரழித்து வந்ததால், பெப்ருவரி 10ஆம் திகதி நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி சபைத் தேர்தலில் மக்கள் அரசுக்கு தகுந்த பாடம் புகட்டினர்.

உள்ளுராட்சித் தேர்தல் நடைபெறுவதற்கு முன்னர் ஆட்சியை நடாத்திய இரண்டு கட்சிகளும் பலத்த இழுபறிகளுடன்தான் அரசாங்கத்தை நடாத்தி வந்தனர். அதன் காரணமாக அவர்களால் நாட்டை அபிவிருத்தி செய்யவோ, விலைவாசிகளைக் கட்டுப்படுத்தவோ, போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணவோ, இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு முயற்சிகளை எடுக்கவோ முடியவில்லை. அவர்கள் செய்த ஒரேயொரு பாரிய சாதனை இலங்கை மத்திய வங்கியில் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய்களைக் கொள்ளையடித்ததுதான்.

இதன் காரணமாக அரசுக்கு நாளுக்கு நாள் மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு வளர்ந்தது. எதிர்ப்பைக் கண்டு அஞ்சிய அரசு உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக இழுத்தடித்தது. தெற்கில் நடைபெற்ற சில பலநோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்களில் அரசின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் கூட்டு எதிரணியிடம் மண் கவ்வியதால் அரசின் அச்சம் மேலும் வலுவடைந்தது. போதாததிற்கு மூன்று மாகாண சபைகளின் தேர்தல்களையும் உரிய காலத்தில் நடாத்தாது அரசு இழுத்தடித்து வருகின்றது.

இந்த நிலைமையில்தான் நாட்டு மக்களினதும், கூட்டு எதிரணியினதும், ஜனநாயக இயக்கங்களினதும் இடையறாத வற்புறுத்தல் காரணமாக அரசு பெப்ருவரி 10இல் உள்ளுராட்சித் தேர்தலை நடாத்த நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது. அதில் எதிர்பார்த்தபடியே அரசின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் கூட்டு எதிரணியிடம் மோசமாகத் தோற்றுப் போயின. மிக அண்மையில் உருவான ‘பொதுஜன பெரமுன’ என்ற கட்சியின் தாமரை மொட்டுச் சின்னத்தில் போட்டியிட்ட கூட்டு எதிரணி உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் அமோக வெற்றியை அறுவடை செய்தது.

இதிலிருந்து ஒரு உண்மை வெளியாகியது. அதாவது, ஐ.தே.க., சிறீ.ல.சு.க. என்பன நீண்ட வரலாற்றப் பாரம்பரியங்களைக் கொண்டிருந்தும் மக்கள் அவற்றுக்கு வாக்களிக்காமல் பதிய கட்சி ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்ததின் மூலம் ஒரு செய்தியை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அதாவது மக்களைப் பொறுத்தவரை கட்சியின் பெயரோ, சின்னமோ முக்கியமல்ல. அக்கட்சி முன்வைத்திருக்கும் கொள்கைகளின் சரி பிழையைப் பார்த்தே அவர்கள் வாக்களிக்கிறார்கள் என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இந்த உண்மை வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழ் மக்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை நிராகரித்ததிலும் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

உள்ளுராட்சி தேர்தல் முடிவு இன்னொரு முக்கியமான விடயத்தையும் தெளிவுபடுத்தி இருக்கிறது. அதாவது இனி நடைபெறப்போகும் மாகாண சபைத் தேர்தல்கள், நாடாளுமன்றத் தேர்தல், ஜனாதிபதித் தேர்தல் என்பனவற்றிலும் பொதுஜன பெரமுன பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் கூட்டு எதிரணியே நிச்சயம் வெற்றி பெறும் என்ற செய்தியே அது.

இதன் காரணமாக அரசின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் தமது எதிர்காலம் பற்றிய அச்சத்தில் உறைந்து போயுள்ளன. அவை மட்டுமல்ல, தமது மறைமுக நடவடிக்கைகளால் இந்த மக்கள் விரோத அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த சர்வதேச மற்றம் பிராந்திய வல்லாதிக்க சக்திகளும் இந்த நிலைமையால் தடுமாற்றத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளன.

உள்ளுராட்சித் தேர்தல் முடிவடைந்த பின்னர் அரசின் செயற்பாடுகள் முற்றுமுழுதாகச் சீர்குலைந்ததிலிருந்து இதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். தேர்தலில் மண் கவ்விய ஆளும் கட்சிகள் இரண்டும் ஒருவர் தொண்டையை ஒருவர் பிடிப்பதிலிருந்து இதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். இருவரும் விவாகரத்துச் செய்து கொண்டு தனிவழி போகும் முயற்சிகளிலும் இறங்கினர். ஆனால் அதற்கும் இவர்களுக்கிடையே ‘திருமணம்’ செய்து வைத்த சர்வதேச – பிராந்திய வல்லாதிக்க சக்திகள் விடவில்லை. இரண்டு கட்சிகளுக்கிடையிலும் மோதல் தீவிரம் அடைந்ததும் அமெரிக்க, இந்திய மற்றும் ஐரோப்பிய யூனியன் இராஜதந்திரிகள் நேரடியாகவே களத்தில் இறங்கி சமரச முயற்சிகளில் இறங்கியது இதற்குச் சான்று.

இந்தச் சூழ்நிலைகளால் நாட்டில் அரசாங்கம் ஒன்று நடைமுறையில் இருக்கின்றதா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. அரசாங்கத்தின் எந்த நடவடிக்கைகளும் செயற்பாட்டில் இல்லாமல் அரசு இயந்திரம் முற்றாக ஸ்தம்பிதமடைந்துள்ளது. நாட்டில் சட்டம் – ஒழுங்கு முற்றாகச் சீர்குலைந்துள்ளது. அமைச்சர்கள் நாளுக்கு நாள் வாயில் வந்ததையெல்லாம் முரண்பாடாகப் பேசி வருகின்றனர். (அமைச்சர் ராஜித சேனரத்ன இதில் அதிக புள்ளிகளுடன் முன்னணியில் இருக்கிறார்)

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில்தான் முதலில் அம்பாறையிலும் பின்னர் கண்டியிலும் முஸ்லீம் மக்களுக்கெதிரான வன்முறைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ளன. வன்முறைகளை உரிய நேரத்திலும் முறையிலும் கட்டுப்படுத்தத் தவறிய அரசு, அதற்கான பழியை கூட்டு எதிரணி மீது போட முயல்கிறது. ஆனால் எல்லோருக்கும் தெரிந்த அப்பட்டமான உண்மை என்னவெனில், இலங்கையில் காலத்துக்குக் காலம் தமிழ், முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராக கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட அத்தனை இன வன்செயல்களும் அந்தந்த நேரத்தில் ஆட்சியில் இருந்த – பிரதானமாக ஐ.தே.க. – அரசுகளின் ஆதரவு இல்லாமல் நடைபறவில்லை என்பதே.

இதற்கு ஒரு உதாரணம், 1977இல் ஜே.ஆர். அரசு செய்த நடவடிக்கைகளாகும். அந்த ஆண்டுத் தேர்தலில் அமோக வெற்றி பெற்ற ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தலைமையிலான ஐ.தே.க. அரசு, உரிமை கோரி நின்ற தமிழ் மக்களைத் தண்டிப்பதற்காக அவர்கள் மீது பாரிய அளவில் இன வன்செயலைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது. அவ்வாறு செய்துவிட்டு அப்பழியை ஜே.வி.பி. மீது சுமத்தி அக்கட்சியைத் தடைசெய்தது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி , லங்கா சமசமாஜயக் கட்சிகளின் தினசரிப் பத்திரிகைகளைத் தடைசெய்து அக்கட்சிகள் மீதும் அடக்குமுறையை ஏவியது. அதுமாத்திரமல்லாமல் திருமதி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் குடியியல் உரிமையைப் பறித்து சிறீ.ல.சு.கவையும் ஒடுக்கியது. அரசியல் அமைப்பில் ஆறாவது திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்து தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பதவியையும், அக்கட்சியின் தலைவர் அ.அமிர்தலிங்கத்தின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியையும் பறித்தது.

ஆனால் ‘கெட்டிக்காரன் புளுகு எட்டு நாளைக்கு’ என்பது போல, 1977 இன வன்செயலையும், 1983 ‘கறுப்பு யூலை’ வன்செயலையும் ஐ.தே.க. அரசுதான் பின்னணியில் இருந்து நடாத்தியது என்ற உண்மை பின்னர் அம்பலத்துக்கு வந்தது. அதுபோல தற்போது முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ள வன்செயல்களின் சூத்திரதாரிகள் யார் என்பதும் விரைவில் அம்பலத்துக்கு வரும்.

ஆனால் 1977 இல் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட இன வன்செயலுக்கும், தற்போது முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராக கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ள இன வன்செயலுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் என்னவென்றால், அன்று தேர்தல் வெற்றியின் மமதையில் வன்செயல் தூண்டப்பட்டது, இன்று தேர்தல் தோல்வியால் வன்முறை தூண்டப்பட்டுள்ளது.

இந்த உண்மையை நாம் எமது ‘வானவில்’ பத்திரிகையின் கடந்த இதழ் (2018 பெப்ருவரி) ஆசிரிய தலையங்கத்தில் சுட்டிக் காட்டியிருந்தோம். அந்தத் தலையங்கத்துக்கு “தேர்தலில் தோற்கையில் பிரிவினைவாதம் பெருக்கெடுக்கும்” எனத் தலைப்புக் கொடுத்திருந்தோம். ‘பிரிவினைவாதம்’ என்ற பதத்தை ‘இனவாதம்’ என்றும் அர்த்தப்படுத்தலாம்.

எது எப்படியிருப்பினும், நாட்டு மக்களின் முன்னால் பாரிய கடமை ஒன்று இருக்கின்றது. அது என்னவென்றால், பிற்போக்கு சக்திகள் தமக்கு அரசியல் தோல்வி ஏற்படும் நேரங்களில் அதற்குப் பதிலடியாக மக்களைப் பழிவாங்குவதே அவர்களது வழமை. அந்தப் பழிவாங்கல் இலங்கையைப் பொறுத்த வரையில் இனவாதம் என்ற பூதத்தைக் கிளப்பி விடுவதன் மூலம் அரங்கேற்றப்பட்டு வந்துள்ளது. சூழ்நிலையைப் பொறுத்து அது தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அல்லது முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும்.

எனவே இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் எமது தாய்நாட்டின் அனைத்து மக்களும் இன, மத, மொழி பேதங்களைக் கடந்து பிற்போக்கு சக்திகளுக்கும், அவர்களது ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களுக்கும் எதிராக ஓரணியில் எழுந்து நிற்க வேண்டும். அதன் மூலம் பிற்போக்கு சக்திகளின் சதிகளையும், பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிகளையும் தோற்கடிக்க வேண்டும்.

மக்கள் ஒரு மனிதனாக ஐக்கியப்பட்டு எழுந்து நின்றால் அவர்களை எந்தப் பிற்போக்கு சக்தியாலும் தோற்கடிக்க முடியாது. இதுவே வரலாறு கூறும் உண்மை.

வானவில் இதழ் எண்பத்தேழினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 87_2018

இதழ் 87, கட்டுரை 6

மார்ச் 16, 2018

வடக்கு கிழக்கு கல்வி நிலை குறித்து

உலக வங்கியின் அதிர்ச்சி தரும்

அறிக்கை!

-தியாகு

டக்கு கிழக்கில் பெண்களின் கல்வி அறிவு குறித்து அண்மையில் உலக வங்கி திடுக்கிடும் தகவல் ஒன்றை வெளியிட்டிருக்கிறது. அதாவது வடக்கில் வாழ்கின்ற பெண்களில் 70 சதவீதமானோரும், கிழக்கில் வாழ்கின்ற பெண்களில் 65 சதவீதமானோரும் ஒழுங்காக எழுத முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று அந்தத் தகவல் கூறுகிறது. அத்துடன், கடந்த 12 மாதங்களில் இந்தப் பெண்கள் ஒருபோதும் எழுதியும் இருக்கவில்லை என அந்தத் தகவல் கூறுகிறது. வடக்கு கிழக்கு பெண்கள் எனப் பொதுவாகக் சொன்னாலும் அவர்களில் 90 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் தமிழ் – முஸ்லீம் பெண்கள் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

மேலும், இந்த சதவீதம் கிழக்கு மாகாணத்தில் ஆண்களுக்கும் பொருந்தும் என்றும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.

உலக வங்கியின் இந்த அறிக்கை வடக்கு கிழக்கில் வாழும் மக்களுக்கு நிச்சயம் ஒரு அதிர்ச்சியான அறிக்கைதான். அதிலும் குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களுக்கு ஒரு பேரிடி என்றே சொல்லலாம். ஏனெனில் முழு இலங்கையிலும் யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களே கல்வியில் மிகவும் சிறந்தவர்கள் என்று அவர்கள் பெருமை பேசிய ஒரு காலமும் இருந்தது. அதில் ஓரளவு உண்மையுமிருந்தது.

அதற்குக் காரணங்கள் சில இருந்தன. ஒன்று, பிரித்தானியர் ஆட்சிக் காலத்தில் அவர்கள் வழமையாகத் தமது காலனித்துவ நாடுகளில் செய்யும் பிரித்தாளும் வேலைக்காக சிறுபான்மை இனமான தமிழர்கள் வாழ்ந்த யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் கிறிஸ்தவ மிசனரிகள் மூலம் அதிக பாடசாலைகளை உருவாக்கி இலங்கையின் மற்றெந்தப் பகுதியையும் விட அங்கு கூடுதலான கல்வி வாய்ப்பை வழங்கியமையாகும்.

இரண்டாவது, யாழ்ப்பாணம் நில வளமும் நீர் வளமும் குறைந்த பகுதியாக இருந்ததினால், சனத்தொகையில் ஒரு சிறு பகுதியினர் தென்னிலங்கைக்குச் சென்று வியாபார நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட, மற்றைய மிகப் பெரும்பான்மையோர் உத்தியோக வாழ்ப்பைப் பெறுவதற்காக கல்வியில் அதிக நாட்டம் கொண்டனர். இந்தக் காரணங்களால் யாழ்ப்பாணப் பகுதி இலங்கையிலேயே அதிகம் படித்தவர்களைக் கொண்ட பகுதியாக மாறியது. அதனால்; பிரித்தானியர் ஆட்சிக்கால இலங்கையில் மிக உயர்மட்ட அரசாங்கப் பதவிகளிலிருந்து கீழ்மட்டப் பதவிகள் வரை வடக்கு தமிழர்களே அதிகம் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்.

ஆனால் இலங்கையில் சுயமொழிக் கல்வி நடைமுறைக்கு வந்து பெருவாரியான கிராமப்புற சிங்கள மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகம் சென்றதாலும், பாராளுமன்ற அரசியலுக்காக அரசியல்வாதிகள் இனவாதத்தைக் கிளப்பியதாலும், வடக்குத் தமிழர்களின் ஏகபோகம் அரசாங்க உத்தியோகத்துறையில் குறைந்தது. அதனால்தான் இந்த மத்தியதர வர்க்க தமிழ் அரசாங்க உத்தியோகத்தர்களின் பிரதிநிதியாக தமிழரசுக் கட்சி தோற்றம் பெற்றது எனலாம்.

இருப்பினும், சுதந்திரத்துக்குப் பின்னரும் பல வருட காலம் வடக்கு மாகாணம் கல்வியில் முன்னணியில் இருந்தே வந்துள்ளது. ஆனால் அந்த நிலைமையில் மாற்றம் வந்தது 1983இல் இனவாதப் போர் ஆரம்பமான பின்னரே.

போர் காரணமாக வடக்கு கிழக்கில் வாழ்ந்த பிள்ளைகளுக்கு இரண்டு விதமான பாதிப்புகள் உருவாகின. ஒன்று, போர் காரணமாக மக்கள் அடிக்கடி இடம் பெயர்ந்ததினால் அவர்களது பிள்ளைகள் ஒழுங்காக கல்வி கற்க முடியாத ஒரு நிலை உருவானது. மற்றது, புலிகள் தமது போர் முனைகளுக்காக பதின்ம வயதுச் சிறார்களைப் பலவந்தமாகப் பிடித்துச் சென்றதனால் அப்;படியானவர்கள் கல்வியைத் தொடர முடியாமல் போய்விட்டது. சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், வடக்கு கிழக்கில் வாழ்கின்ற மக்களின் கல்வி அறிவு இன்று வீழ்ச்சி அடைந்திருப்பதற்கு போரில் ஈடுபட்ட இரண்டு தரப்புகளான அரசாங்கமும் புலிகளுமே காரணம். இதை எவரும் மறுக்க முடியாது.

இந்த நிலைமை விரும்பியோ விரும்பாமலோ யதார்த்தமாகிவிட்ட நிலையில், இப்பொழுது தீர்வுகாண வேண்டிய பிரச்சினை மீண்டும் எவ்வாறு வடக்கு கிழக்கு மக்களின் கல்வி நிலையை மேம்படுத்துவது என்பதே. இதில் அரசாங்கத்துக்கு முக்கியமான பங்கு உண்டென்றாலும், பாரிய பொறுப்பு வடக்கு கிழக்கைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்கள், அரசாங்க உத்தியோகத்தர்கள் போன்ற புத்திஜீவிகளையும், மாகாண சபை மற்றும் உள்ளுரரட்சி சபைகளுக்குத் தெரிவான உறுப்பினர்களையுமே சாரும்.

ஆனால் தூரதிஸ்டவசமாக இத்தகையவர்கள் போர் முடிவுற்று சுமார் 10 வருடங்கள் ஆகியும் கூட, இந்த அதி முக்கியமான விடயத்தில் அக்கறையற்று அசமந்தமாக இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் இன்றைய தமிழர் சமுதாயத்தைச் சேரந்தவர்களில் அநேகமானோர் பொதுநலன் அற்றவர்களாகவும், சுயநலனை முதன்மைப் படுத்துபவர்களாகவுமே இருக்கின்றனர்.

இந்த நிலையை மாற்றி மக்கள் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்தவர்களாக மீண்டும் தலைநிமிர்ந்து நிற்பதற்கு படித்தவர்கள் அனைவரும் உழைக்க வேண்டியது தலையாய கடமையாகும். ஏனெனில்,
‘கல்விதான் ஒரு மனிதனை முழுமையாக்குகிறது’.

இதழ் 87, கட்டுரை 5

மார்ச் 16, 2018

சர்வதேச பெண்கள் தினம் – குறிப்புகள்

– ராமாயி

ருடந்தோறும் மார்ச் 08ஆம் திகதியை உலகம் முழுவதுமுள்ள பெண்களும், விடுதலை விரும்பிகளும் மிகவும் சிறப்பாகக் கொண்டாடி வருகின்றனர். இந்தச் சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தினம் உருவான வரலாற்றுப் பின்னணி பற்றிய சில முக்கிய அம்சங்கள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன.

• 1908இல் அமெரிக்காவில் பெண்கள் பணி செய்த இடங்களில் நிலவிய மோசமான சூழலுக்கு எதிராக நியூயோர்க் நகரப் பெண்கள் கிளர்ந்தெழுந்து போராட்டத்தில் குதித்தனர். அந்த நாளை முன்னிறுத்தி அமெரிக்க சோசலிசக் கட்சி முதன்முதலில் பெண்கள் தினத்தைக் கொண்டாடியது. முதல் பெண்கள் தினம் அமெரிக்காவில் 1909 பெப்ருவரி 28இல் கொண்டாடப்பட்டது.
• 1910இல் பெண்களின் உரிமைகளை வலியுறுத்தியும், பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தியும், டென்மார்க்கின் தலைநகர் கோபன்ஹேகனில் சர்வதேச சோசலிஸ்ட் பெண்கள் மாநாடு நடைபெற்றது. இதில் 17 நாடுகளைச் சேர்ந்த சுமார் 100 பெண்கள் கலந்து கொண்டனர் பின்லாந்து நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவாகியிருந்த 3 பெண்களும் இவர்களில் அடங்குவர். இந்த மாநாட்டில் சர்வதேச அளவில் பெண்கள் தினம் கொண்டாடப்பட வேண்டும் எனத் தீர்மானிக்கப்பட்ட போதிலும் அதற்கான தேதி நிர்ணயிக்கப்படவில்லை.
• இருப்பினும் இந்த மாநாட்டின் விளைவாக உலகப் பெண்கள் தினம் 1911 மார்ச் 19ஆம் திகதி ஆஸ்திரியா, டென்மார்க், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து ஆகிய நாடுகளில் கொண்டாடப்பட்டது. இது சம்பந்தமாக நடாத்தப்பட்ட ஊர்வலங்களில் பெண்களும் ஆண்களுமாக 10 இலட்சத்துக்கும் அதிகமானோர் கலந்து கொண்டனர். அதில் பெண்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமையும், வேலைகளில் பால் சமத்துவமும் வலியுறுத்தப்பட்டது. 1914இல் முதலாம் உலகப் போர் தொடங்கியது. இந்தப் போரை எதிர்த்தும், உலக அமைதியை வலியுறுத்தியும் ரஸ்யப் பெண்கள் பெப்ருவரி கடைசி ஞாயிற்றுக்கிழமை தமது பெண்கள் தினத்தைக் கொண்டாடினர். ருஸ்யப் பெண்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து அதே வருடம் மார்ச் 08இல் ஐரோப்பா எங்கும் பெண்கள் பேரணிகளை நடாத்தினர்.
• உலகப் போரில் ரஸ்யாவுக்கும் ஜெர்மனிக்கும் நடந்த போரில் ஏராளமான ரஸ்ய வீரர்கள் மரணமடைந்தனர். இதனால் வாழவழியின்றித் தவித்த அந்த ரஸ்ய வீரர்களின் விதவை மனைவிகள் ஆயிரக்கணக்கில் கிளர்ந்தெழுந்து போராட்டத்தில் குதித்தனர். இதனால் 1917இல் ரஸ்யாவில் புரட்சி வெடித்து, மன்னராட்சி முடிவுக்கு வந்து, அந்நாட்டில் பெண்களுக்கு சகல விடயங்களிலும் சமவுரிமை வழங்கும் சோசலிச அரசு லெனின் தலைமையில் உதயமானது.
• இதன் விளைவாக உருவான மார்ச் 08 பெண்கள் தினத்தை, உலகம் முழுவதும் கொண்டாடிய போதிலும், பலத்த இழுபறிகளுக்குப் பின், 1975இல் தான் ஐ.நா.சபை அந்தத் தினத்தை சர்வதேசப் பெண்கள் தினமாகப் பிரகடனம் செய்தது.

உலகப் பெண்களின் உரிமைக்கான போராட்டப் பாதை நீண்டநெடிய வரலாற்றைக் கொண்டிருந்த போதிலும், மனித குலம் விஞ்ஞானத்தில் உச்ச சாதனைகளை ஈட்டிய போதிலும், இன்னமும் பல நாடுகளில் பெண்கள் இரண்டாந்தரப் பிரசைகளாகவே நடாத்தப்பட்டு வருகின்றனர். தொடர்ச்சியான போராட்டங்களும், உலகம் முழுவதும் வர்க்க, இன, மத, நிற, பால் வேறுபாடற்ற சோசலிச சமூகத்தின் தோற்றமுமே பெண்களின் முழுமையான விடுதலைக்கு வழிவகுக்க முடியும்.

இதழ் 87, கட்டுரை 4

மார்ச் 16, 2018

நேபாளத்தில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள்

ஒன்றிணைந்தன!

2018 பெப்ருவரி 18ஆம் திகதி நேபாள ஜனநாயகத்தின் வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு சிறப்புத் தினமாகும். அன்றுதான் நேபாளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த இரண்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளான ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (Unified Marxist – Leninist Communist Party)  மற்றும் மாவோயிஸ்ட் மைய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (Communist Party – Maoist Centre) என்பன ஒன்றிணைந்து நேபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (Communist Party of Nepal) என ஒன்றிணைந்த ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டன.

நேபாளத்தில் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிட்ட மேற்படி இரு கட்சிகளும் தேர்தலின் போது மக்களுக்கு வழங்கியிருந்த வாக்குறுதிக்கு ஏற்பவே இந்த இணைப்பு நடைபெற்றுள்ளது. இந்த இணைப்பு பின்வரும் ஏழு அம்சங்களை அடிப்படையாக வைத்து நடந்தேறியுள்ளது. அவையாவன:

1. இனிவரும் காலங்களில் கட்சியின் பெயர் நோபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என அழைக்கப்படும்.

2. நேபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வழிகாட்டும் தத்துவம் மார்க்சிசம் – லெனினிசம் ஆகும்.

3. கட்சியின் தத்துவார்த்த நிலைப்பாடு என்பது ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மறைந்த தலைவர் மதன் பண்டாரி முன்மொழிந்திருந்த மக்களின் பல கட்சி ஜனநாயக அடிப்படையைக் கொண்டிருக்கும்.

4. ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், மாவோயிஸ்ட் மைய நேபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் உரிய பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலமாக, மேற்படி மக்களின் பல கட்சி ஜனநாயகத்தைச் சீரமைத்திடவும் ஒரு புரிந்துணர்வு ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

5. மேற்படி நிலைமைகளின்படி, ஒருங்கிணைந்த கட்சி தன்னுடைய இடைக்கால அறிக்கையையும், இடைக்கால அமைப்புச் சட்டத்தையும் தயாரிக்கும்.

6. அதேபோல, கட்சி, இதுவரை பெற்றிருக்கின்ற சாதனைகளைப் பாதுகாப்பதின் மூலமாக சோசலிசத்திற்கான அடித்தளத்தையும் உருவாக்கும். அதன் அடிப்படையில் நாட்டின் தேசியவாதம், ஜனநாயகம் மற்றும் சமூக நீதியை வலுப்படுத்தும் புதிய பொருளாதார மாற்றத்திற்கான நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துச் செல்லும்.

7. கட்சி, நடைபெறவிருக்கும் பொது சிறப்பு மாநாட்டை ஒற்றுமைச் சிறப்பு மாநாக இறுதிப்படுத்தும்.

இரண்டு குழுக்கள்

இரு கட்சிகளுக்கும் இடையே இருந்து வரும் ஸ்தாபன மற்றும் அரசியல் தத்துவார்த்தப் பிரச்சினைகளைப் பேசிச் சரி செய்வதற்காக இரண்டு கட்சிகளினதும் சார்பாக தலா 5 உறுப்பினர்கள் கொண்ட இரண்டு குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இக்குழுக்கள் 15 நாட்களுக்குள் தமது அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டுமெனக் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளனர். இரு கட்சிகளுக்குமிடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் களையப்பட்ட பின்னர், மார்ச் 21ஆம் திகதி அளவில் இரு கட்சிகளினதும் இணைப்புக் குறித்து உத்தியோகபூர்வமாக அறிவிக்கப்படவுள்ளது.

இரு கட்சிகளுக்குமிடையிலான உடன்படிக்கை நிகழ்வு நேபாளத் தலைநகர் காத்மாண்டுவில் நடைபெற்றது. நிகழ்வில் ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பாக அதன் தலைவரும், பிரதமருமான கே.பி.சர்மா ஒலி அவர்களும், மாவோயிஸ்ட் மைய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சார்பாக அதன் தலைவர்களான பிரசந்தா மற்றும் பாபுராம் பட்டாராவ் உள்ளிட்டோரும் கலந்து கொண்டனர்.

உலகின் ஒரேயொரு இந்து நாடு என இந்துத்துவவாதிகளால் கொண்டாடப்படும் நேபாளத்தில் ஏற்பட்டுள்ள இம்மாற்றம், அந்த நாட்டு மக்களின் சோசலிச வழியிலான அபிலாசையைப் பிரதிபலித்து நிற்கிறது.

அத்துடன், பல நாடுகளில் காலத்துக் காலம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளில் சிறு சிறு தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் முரண்பாடுகள் காரணமாக கட்சிகள் தொடர்ச்சியாகப் பிளவுபட்டு வரும் சூழலில் சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாகவும், ஆதர்சமாகவும் அமைந்துள்ளது.

இதழ் 87, கட்டுரை 3

மார்ச் 16, 2018

ஃபிடல் கஸ்ட்ரோவின் மகன்

தற்கொலை செய்து கொண்டாரா?

டாக்டர் பிடல் காஸ்ட்ரோ தியாஸ் பலார்ட், (Fidel Castro Diaz-Balart) 2018 பிப்ரவரி 1 அன்று மரணததைத் தழுவினார்.

‘பிடல் காஸ்ட்ரோவின் மகன் தற்கொலை’ என்று உலகெங்கிலும் உள்ள ஊடகங்கள் தலைப்பிட்டு செய்தி வெளியிட்டன. கியூபப் புரட்சியின் மாபெரும் தலைவரது மகன் கடைசியில் தற்கொலை செய்து கொண்டு செத்துப் போனார் என இழிவுபடுத்துவதே இந்த தலைப்பின் நோக்கமாக இருந்தது.

உண்மையில் டாக்டர் பிடல் தற்கொலை செய்து கொண்டாரா?

கியூபக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ செய்தி நிறுவனமான ‘கிராண்மா’ வெளியிட்ட செய்தியில், தற்கொலை என்ற வார்த்தை இடம்பெறவில்லை.

“பிடலிட்டோ (டாக்டர் பிடல் காஸ்ட்ரோவின் செல்லப்பெயர்; அவரை ‘லிட்டில் பிடல்’ என்றும் அழைப்பார்கள்) கடந்த சில மாதங்களாக மன அழுத்தம் சார்ந்த உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டு, மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். மருத்துவமனையிலிருந்து டிஸ்சார்ஜ் செய்யப்பட்டிருந்த நிலையில் வியாழனன்று (2018,பிப்ரவரி 1) அதிகாலை மரணமடைந்தார். தோழர் பிடலிட்டோ, தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் அறிவியலுக்காக அர்ப்பணித்தவர். தேசிய அளவிலும் சர்வதேச அளவிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பல அங்கீகாரங்களை பெற்றிருந்தவர்” என்று அந்தச் செய்தி தெரிவிக்கிறது.

இந்தச் செய்தியை உலக முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் முற்றாகத் திரித்து, பிடல் காஸ்ட்ரோவின் மகன் அனாதையாக தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்பது போல சித்தரித்து பரப்பியிருக்கின்றன என்பதே உண்மை. அதுமட்டுமல்ல, பிடலிட்டோவின் மரணம், பிடல் காஸ்ட்ரோவின் குடும்பத்தில் முரண்பாடு நிலவுவதை காட்டுவதாகவும் கியூபாவில் சோசலிச அரசே வீழ்ந்துவிடுவதற்கான அறிகுறி போலவும் இல்லாத கதையெல்லாம் சேர்த்து அவரவர் விருப்பம்போல ஊடகங்கள் வெளியிட்டிருக்கின்றன.

கியூப புரட்சித் தலைவர் தோழர் பிடல் காஸ்ட்ரோ, 1948ல் மிர்தா தியாஸ் பலார்ட் என்ற பெண்ணை காதல் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர், ஹவானா பல்கலைக்கழகத்தில் பிடலுடன் பயின்றவர் 1949ல் இந்த தம்பதிக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. பிடல் காஸ்ட்ரோ தியாஸ் பலார்ட் என்று பெயர் வைத்தனர். இந்நிலையில், 1953ல் கியூபாவின் சாண்டியாகோவில், பாடிஸ்டா அரசாங்கத்தின்ஆயுதக் கிடங்கான மன்கடா ராணுவ முகாம் மீது பிடல் காஸ்ட்ரோ தலைமையிலான ஆயுதம்தாங்கிய புரட்சியாளர்களின் குழு அதிரடி யாக தாக்குதல் நடத்தியது. இந்த எழுச்சி தோற்கடிக்கப்பட்டது;. பிடல் உள்ளிட்ட தோழர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். இதுதொடர்பான வழக்கில்தான், “வரலாறு என்னை விடுதலை செய்யும்” என்ற மகத்தான நீதிமன்ற உரையினை பிடல் ஆற்றினார்.

ஆனால் பிடலின் மனைவி அச்சமுற்றார். அவர் தனது குழந்தையை பாதுகாப்பது முக்கியம் என்று கருதினார். இந்தப் பின்னணியில் பிடலிடமிருந்து விவகாரத்து கோரினார். இதையடுத்து அவர்களது மண உறவு முறிந்தது. குழந்தையாக இருந்த பிடலிட்டோ, தாயோடு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். அவர்கள் அமெரிக்கா சென்று குடியேறினர். எனினும் 1959ல் கியூபப் புரட்சிக்குப் பிறகு மெக்சிகோ வழியாக பிடல் காஸ்ட்ரோ தனது மகன் பிடலிட்டோவை மீட்டு கியூபாவுக்கு அழைத்து வந்துவிட்டார். அப்போது முதல் பிடலிட்டோ, பிடல் காஸ்ட்ரோவின் செல்லக்குழந்தையாக வளர்ந்தார்.

பாதுகாப்பு கருதி பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. அறிவியலில் தலைசிறந்த மாணவராக உருவான பிடலிட்டோ, பின்னர் சோவியத் ஒன்றியத்தில் அணு அறிவியல் தொழில்நுட்ப கல்வி நிறுவனத்தில் பயின்றார். பின்னர் கியூபாவின் அறிவியல் வளர்ச்சிக்கு பல்வேறு திட்டங்களை முன்வைத்து செயலாற்றினார். கியூபாவை முழு மின்மயமாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன், சோவியத் ஒன்றியத்தின் உதவியோடு ஜூராகுவா அணுமின்சக்தி நிலைய கட்டுமானப் பணி துவங்கியது. அந்தப் பொறுப்பு பிடலிட்டோவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. பணிகள் தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்த சமயத்தில், சோவியத் ஒன்றியம் வீழ்ந்தது. இதனால் அங்கிருந்து கிடைத்து வந்த நிதி உதவிகள் நின்றன. வேறு வழியில்லாமல் ஜூராகுவா அணுமின் சக்தி நிலைய பணிகள் 1992ல் நிறுத்தப்பட்டு, திட்டம் கைவிடப்பட்டது.

எனினும் அறிவியலின் இதர அனைத்து துறைகளிலும் கியூபாவை முன்னேற்றப்பாதையில் அழைத்துச் செல்வதற்கான திட்டங்களுக்கு பிடலிட்டோ பொறுப்பேற்றார். கியூபாவின் அறிவியல் தந்தையாகவே அவர் அறியப்பட்டார். அணுசக்தியை ஆக்கப்பூர்வமான திட்டங்களுக்கு பயன்படுத்துவதற்கான செயல்திட்டங்களை உருவாக்குவதில் வல்லமை படைத்த தலைசிறந்த அணு விஞ்ஞானிகளில் ஒருவராக உலக நாடுகளின் விஞ்ஞானிகளால் போற்றப்பட்டவர் பிடலிட்டோ.

2016 செப்டம்பரில் ஜப்பான் தலைநகர் டோக்கியோவில் நடைபெற்ற விஞ்ஞானிகளின் மாநாட்டில் கியூப அரசின் அறிவியல் ஆலோசகராக பங்கேற்ற பிடலிட்டோவை அந்நாட்டின் விஞ்ஞானிகள், “இவர் ஒரு ஜப்பானியக் குழந்தை” என்று பெருமிதத்தோடு குறிப்பிட்டு பேசினர். இதன்பொருள் என்னவென்றால், ஜப்பானிய விஞ்ஞான வளர்ச்சிக்கு உதவி செய்த உலக விஞ்ஞானிகளில் ஒருவர் என்பது மட்டுமல்ல, தானே ஒரு ஜப்பானிய விஞ்ஞானி போல அவர்களோடு இரண்டறக் கலந்தவர் என்பதுதான்.

ஜப்பானில் உள்ள மிக நவீனமான அணு எரிபொருள் மறுசுழற்சி ஆலை, அதிநவீன அணுசக்தி ஆய்வகம் உள்ளிட்ட பல நிறுவனங்களில் சிறப்புப் பேராசிரியராக பங்கேற்று வழிகாட்டியவர் பிடலிட்டோ. ஆஸ்திரேலியா, சவூதி அரேபியா உள்பட உலகின் பல நாடுகளது விஞ்ஞானிகளின் உள்ளம் கவர்ந்த ஆசிரியர் பிடலிட்டோ.

கியூபாவில் பிடல் காஸ்ட்ரோ வாரிசு அரசியல் நடத்தவில்லை. இதுபற்றிக் கூட ஒருமுறை பிடல் காஸ்ட்ரோவிடம் செய்தியாளர்கள் கேள்வி எழுப்பியிருக்கிறார்கள். கியூபாவில் மன்னராட்சி நடக்கவில்லை என்பதே அவரது பதில்.

சோசலிச கியூபாவின் மைந்தர்கள், தங்களது வாழ்வின் ஒவ்வொரு பொழுதையும் சோசலித்தைப் பாதுகாப்பதற்கே செலவிடுகிறார்கள். பிடலிட்டோவும் தமது வாழ்நாள் முழுவதும் சோசலிச கியூபாவின் அறிவியல் வளர்ச்சிக்கு அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்.

அவரது மறைவு கியூபாவுக்கு பேரிழப்பு.

செவ்வணக்கம் தோழர் பிடலிட்டோ.

(‘தீக்கதிர்’ நாளிதழில் எஸ்.பி.ராஜேந்திரன் எழுதிய கட்டுரையின் முக்கியமான பகுதிகள் மேலே தரப்பட்டுள்ளன. தலைப்பு எம்மால் இடப்பட்டுள்ளது – வானவில்)

இதழ் 87, கட்டுரை 2

மார்ச் 16, 2018

சிரியா- இழந்துவரும் இளம் விழுதுகள்!

சொந்த வீடுகளில் இருந்து பல மைல் தூரத்தில் அகதிகளாக சனத்திரள் நிரம்பி வழியும் பெய்ரூட் முகாமில் வாழும் சிறார்கள் எதிர்காலம் பற்றிய கனவுகளை சிதைத்து விட்டு வெறுமனே தமது குடும்பங்களின் உயிர் நிலவுகைக்காக வேலைத்தளங்களில் வாடி வதங்கும் நிலைமை சொல்லொணா துயரில் எம்மை ஆழ்த்துகிறது. சிரிய அகதி சிறார்களில் பாதிக்கும் சற்றுக் குறைவான எண்ணிக்கையானோரே கடந்த வருடம் லெபனான் பாடசாலைகளில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அவர்களில் 50 வீதமானோர் தமது ஒன்பதாவது வயதிலும் மிகுதியினர் பத்தாவது வயதிலும் பாடசாலைக் கல்வியை இடைநடுவில் கைவிட்டு விடுவர் என எதிர்பார்க்கப்படுவதாக ஐ.நா. அறிக்கை தெரிவிக்கின்றது.

அகதி முகாமிலிருந்து பாடசாலைக்கான போக்குவரத்துச் செலவைக் கூட சமாளிக்க முடியாமல் திண்டாடும் பெற்றோர் மத்தியில் சிறார்களின் எதிர்காலக் கனவு குதிரைக் கொம்பாகவே உள்ளது. மேலும் லெபனான் நாட்டின் பாடத்திட்டங்களில் சில பிரெஞ்ச் மற்றும் ஆங்கில மொழியில் கற்பிக்கப்படுவதும் சிரிய அகதி சிறார்கள் எதிர்நோக்கும் மற்றுமொரு சவாலாகும். அகதி சிறார்கள் ஏனைய உள்நாட்டு பாடசாலை மாணவர்களின் கிண்டல், கேலிக்கு உள்ளாவதும் சிலவேளை துஷ்பிரயோகப்படுத்தப்படுவதும் பெற்றோர் கருத்திற்கொண்டு வருந்தும் மிக முக்கிய தடைக்கல்லாக விளங்குகிறது. இவ்வாறான காரணிகளைக் கருத்திற்கொண்டே ஆண் சிறார்களை சொற்ப ஊதியத்திற்கு வேலைக்கமர்த்தி பெண் சிறார்களை வீட்டில் தம்முடன் வைத்துக் கொள்ள பெற்றோர் தலைப்படுகின்றனர்.

சிரியா இழந்து வரும் ஆயிரக்கணக்கான இளம் தலைமுறையினரில் ஒரு பானைச் சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் எனும் விதமாக ஓடே, முஹம்மத் மற்றும் சதாம் ஆகிய மூவரின் தற்போதைய வாழ்வோட்டத்தைச் சற்று அலசுவோம்.

ஓடே (சிரிய அகதி சிறுவன்)
பெய்ரூட்டின் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டுள்ள அகதி சிறார்களுக்கான பிரத்தியேக பாடசாலையில் சிறார்கள் ஆங்கில நெடுங்கணக்கினை மனதில் பதிய வைத்துக் கொண்டிருக்கும் தருணம் பதின்ம வயதுச் சிறுவன் திடீரென எழுந்து அறிவிப்பொன்றைச் செய்கின்றான். “இனிமேல் நான் பாடசாலைக்கு வரப்போவதில்லை…. வேலைக்குச் செல்லப் போகிறேன்” என்பதாக இருந்தது அவனது அறிவிப்பு.

லெபனானின் உள்நாட்டு பாடசாலைக்கு தகுதி காணும் பொருட்டு அமைக்கப்பட்டுள்ள பிரத்தியேக அகதிகள் பாடசாலையில் பயிலும் 12 வயது நிரம்பிய ஓடே எனும் சிறுவனின் இந்த அறிவிப்பின் பின்னணி என்னவாகத்தான் இருக்க முடியும்? குடும்பத்தின் வறுமையைத் தவிர…..

அலெப்போ நகரை விட்டு அகதிகளாக வெளியேறி சுமார் ஒரு வருடமாகியிருக்கும் நிலையில் ஓடேவின் ஐந்து உடன்பிறப்புக்களுடனும் வயது முதிர்ந்த பாட்டியும் பெற்றோரும் என ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் சின்னஞ்சிறு கூரையின் கீழே அகதியாக வாழ்வெனும் நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்படும் சருகாக காலத்தைக் கடத்துகின்றனர்.

“எனது தந்தை நீரிழிவு நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்…. இன்சுலின் இன்றி வாழ்ந்துவிட முடியாத நிலை…. எனது வயது முதிர்ந்த பாட்டியோ உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்…. முள்ளந்தண்டு முறிந்து சத்திரசிகிச்சை மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலையில் உயர் கண்காணிப்பு வேண்டி நிற்கின்றார்… இவர்களைக் கவனிக்க அதிக பணம் தேவைப்படுகின்றது….” ஓடே எனும் பதின்ம வயது சிறுவன் உதிர்க்கும் பக்குவப்பட்ட வார்த்தைகள் இவை. “நான் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும்…. நான் மட்டுமன்றி எனது குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் வேலைக்குச் சென்றால் மாத்திரமே பசிப்பிணி களைய வாய்ப்புண்டு…. குடும்பத்தின் அன்றாட தேவைக்காக நானும் கடனை மீள செலுத்தவென எனது தந்தையும் சம்பாதிக்க வேண்டும்…..”

ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக செலுத்தி முடிக்கப்படாத வீட்டு வாடகை, இதர கடன்கள் என பொறுப்புக்கள் இமயமாய் அவர்கள் முன்னே நிற்க பதின்ம வயது சிறுவன் ஓடே ஓடியாடி சம்பாதித்துக் கொண்டுவரும் சொற்ப ஊதியம் 6 டொலர்கள் அற்பமாய் கரைந்து போகையில் என்னதான் செய்திட முடியும், இயலாமையில் கையைப் பிசைவதைத் தவிர.

இறைச்சிக் கடைகள், பலசரக்குக் கடைகள், தேநீர் கடைகள் என நிரம்பி வழியும் ஷட்டிலா நகரில் சிறார்கள் தரை துடைக்கவும் பொருட்கள் ஏற்றி இறக்கவும் பாத்திரங்கள் கழுவவும் என சொற்ப ஊதியத்திற்கு இலகுவாக வேலை தேடிக் கொள்கின்றனர். நாளொன்றுக்கு 12 மணிநேரம் ஷட்டிலா நகர சந்தையொன்றில் உழைத்து களைக்கும் இச்சிறுவன் ஓடே கண்களில் தெரிவதென்னவோ கல்விச் சொப்பனமே! “நான் எதிர்காலத்தில் என்னவாக வர வேண்டும் என எனக்கே தெரியவில்லை…. அதற்கு முன்னே இறந்து விடுவேனோ? நான் வளர்ந்த பிறகுதான் என்னவாக வேண்டும் என்பதை தீர்மானிப்பேன்…” சிறுவனின் கள்ளங்கபடம் இல்லாப் பேச்சு நெஞ்சை உருக்குகிறது.

குடும்பத்தின் வறுமை நிலையினையும் கணவரின் உடல்நலமின்மையையும் கருத்திற்கொண்டே சிறுவனின் எதிர்காலத்தை அடகு வைத்துள்ளதாக ஓடேவின் தாயார் கண்ணீர் ததும்பக் கூறுகின்றார். “குடும்ப நிலை கருதி ஓடே மட்டுமல்ல எனது இளைய மகன்கள் (வயது 7, 10) இருவரும் கூட கல்வியைக் கைவிட்டு வேலைக்கு செல்கின்றனர்… உடல்நலமின்மை காரணமாக எனது கணவரால் தொடர்ச்சியான வேலையொன்றில் இருக்க முடியவில்லை… கைக்குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருப்பதால் என்னாலும் வேலைக்கு செல்ல இயலவில்லை…..” அவரது கண்கள் இயல்பாகவே கண்ணீரை ஏந்தி நிற்கத் தயாராகின்றன. “லெபனானில் அகதி வாழ்க்கை வாழ்வதென்பது கொடுமைதான்….. இருப்பினும் சிரியாவில் யுத்த களத்தில் இரத்தம் சிந்துவதைக் காட்டிலும் பரவாயில்லை…”

சிரியாவில் தமது இருப்பிடம் முற்று முழுதாக அழிக்கப்பட்டு விட்டதாகவும் இறந்த கால வாழ்வினை மறந்து விட எத்தனிப்பதாகவும் ஓடேவின் தாயார் வெறுமையான பார்வையுடன் கூறினார்.

“ஒன்றுக்கும் பயப்பட தேவையில்லை….. வீட்டு வாடகை, கடன்களை செலுத்தி முடிக்க வேண்டும்…” என்பதுவே சிறுவன் ஓடேவின் பொறுப்பாக இருந்தது.

சதாம் (சிரிய அகதி சிறுவன்): “நான் வளர்ந்ததும் பலசரக்குக் கடை முதலாளியாக வேண்டும்….” சிரியாவை விட்டு அகதியாக வெளியேறி நான்கு வருடங்களாக பலசரக்கு கடையொன்றில் பணிபுரியும் மழைக்கும் பாடசாலைக்கு ஒதுங்கிடாத சிறுவனின் கனவு இதுவாக இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லைதான்.

“ஒவ்வொருநாளும் 8 மணிக்கு துயில் எழுந்து கடைக்கு வந்து விடுவேன்… வெற்றுப் பெட்டிகளை துடைத்துச் சுத்தம் செய்து பொருட்களை அடுக்கி இறாக்கையில் வைத்து விடுவேன்… இரவு எட்டு மணி வரை இதுதான்….” வாரத்திற்கு அச்சிறுவன் பெறும் ஊதியம் 43 டொலர்கள். வீட்டு வாடகையை செலுத்தவும் போதுமானதாக இல்லை.

சதாமின் சுகவீனமுற்ற தந்தையால் தொடர்ச்சியாக தொழிலை செய்து விட இயலவில்லை. எப்போதாவது அருகிலுள்ள பள்ளிவாயலை சுத்தம் செய்து சிறுதொகை அன்பளிப்பு பணத்துடன் வீடு வருவார். தாயார் இதய நோயினாலும் நீரிழிவு நோயினாலும் பாதிக்கப்பட்டவர். ஒன்பது பிள்ளைகளின் தாய்.

ஐ.நா. உணவுக்காக வழங்கும் 189 டொலர்கள் உதவிப்பணம் குடும்பத்தின் கால்வயிற்றையேனும் நிறைத்துவிட போதுமானதாக இல்லை. “சதாம் கல்வி கற்க வேண்டிய வயதில் வேலைக்கு செல்வதில் எனக்கு வருத்தமும் ஏமாற்றமும் இல்லாமல் இல்லைதான்…. இருப்பினும் குடும்பச் செலவுகளை சிறுவர்களின் தலையில் சுமத்துவதில் சிறிதும் உடன்பாடு இல்லைதான். …. வேறு தீர்வே இல்லாதபோது என்னதான் செய்வது?”

போரினால் இயல்பு வாழ்க்கை முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்ட, சிறுபிராயத்தின் சிற்சிறு இன்பங்களையும் தொலைத்த சிறுவன் சதாம் அமைதியாகவே பேசுகின்றான். “எனக்கும் மற்ற சிறுவர்களைப்போல பாடசாலை செல்ல ஆசைதான்…. சூழ்நிலை அதற்குத் தயாராக இல்லை…. நான் சம்பாதித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாய நிலை…. எனது கடை சொந்தக்காரர் மிகவும் நல்லவர்… கடின வேலை எதுவும் எனக்குத் தர மாட்டார்…. அதனால் எனது வேலை இலகுவாகவே உள்ளது.” உதட்டோரம் ஏந்திய புன்னகை அவனது தாழ்வு மனப்பான்மையை முற்றிலும் மறைக்கப் போதுமானதாக இல்லை.

“லெபனானை விட சிரியாதான் எனக்கு மிகவும் பிடித்துள்ளது… அங்கே எனக்கு நிறைய நண்பர்கள் இருக்கின்றனர்… திரும்பிச் செல்ல ஆசையாக இருக்கின்றது…. போர்ச் சூழல் விடுவதாயில்லை…”

சிரியாவில் போர் ஆரம்பித்ததும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் ஏலவே பலஸ்தீனிய அகதிகளால் நிரம்பி வழியும் லெபனானை நோக்கி அகதிகளாக படையெடுத்தனர். பெய்ரூட் முகாம்கள் மலிவு வாடகைக்கு வீடுகளை வழங்கிய போதும் போதுமானதாக இல்லை. சிலவற்றில் யன்னல்களே இல்லாத சுகாதாரமற்ற இருப்பிடங்கள்….. கழிவுகளை முறையாக அகற்ற வழியற்ற நிலை….. எங்கு பார்த்தாலும் நாசியை அடைக்கும் துர்நாற்றம் என இவர்களது வாழ்க்கையே போராட்டம்தான்.

சிறுவன் சதாம் மற்றும் அவனது குடும்ப உறுப்பினர்கள் என மொத்தம் 11 பேர் தங்கியிருப்பதென்னவோ ஒரு சில சதுர அடிகளினுள்ளேதான்.

குண்டுகள் பொழிந்து உயிரைப் போக்கிய யுத்த களத்தை வெற்றுக் கண்களால் பார்த்த அனுபவம் இச்சிறுவனின் இதயக் கூட்டுக்குள்ளே செல்லரித்த நூல்களாய் இன்னும் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது.

“இங்கும் அமைதியில்லை…. அகதி முகாம்களினுள்ளும் மக்கள் சண்டையிட்டு இரத்தம் சிந்திக் கொண்டுதான் இருக்கின்றனர்….” சிறுவனின் ஆதங்கம் தொடர்கிறது……

முஹம்மத் (சிரியா அகதி சிறுவன்)
ஷட்டிலா அகதி முகாம் வளாகத்தில் குட்டைகளை தாண்டி, மின்சாரக் கம்பிகளில் உரசாதவாறு வெகு லாவகமாக துள்ளிக் குதித்தோடிக் கொண்டிருக்கும் குறும்பு நிறைந்த சிறுவன் 12 வயது நிரம்பிய சிறுவன் முஹம்மத். “நான் இன்னும் “புக்ரா அஹ்லா” (நாளை இன்னும் அழகானது) பாடசாலையில் படித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன்…. வேலைக்கு செல்லாத நேரங்களில் பாடசாலை செல்வேன்……”

குறுகிய படிகளில் ஏறி சிறிது தூரம் தாண்டியதும் அவனது குடும்பத்தினர் வசிக்கும் அடுக்கு வீட்டுத் தொகுதி வந்தது. குடும்ப உறுப்பினர் அறுவர் இரு அறைகளில் வசிக்கின்றனர். படுக்கையறையே வரவேற்பு அறையாகவும் சமையலறையே படுக்கையறையாகவும் அவ்வப்போது இங்கு மாறிக் கொண்டிருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை தான். இரு அறைகள் மாத்திரமே கொண்ட வீட்டில் நிர்ப்பந்தம் அதுவே.

“எனக்கு சிரியா இன்னும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது…. இயல்பு நிலை திரும்பி உடைந்து சிதைந்து போன பாடசாலை மீள்நிர்மாணம் செய்யப்பட்டால் நான் திரும்பவும் செல்வேன்…. போர் நிகழ்வுகளை நேரில் கண்டேன்…. இப்போது நினைத்தாலும் மேனி நடுங்குகிறது… சரேலென செல்லும் யுத்த விமானங்களில் சத்தம் இன்னும் செவிப்பறைகளில் ஒலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றது… இங்கே முகாமில் நான் பாதுகாப்பாக உணர்கிறேன்….”
எதையும் வாயிலே உதிர்த்துவிட முன் தாயின் அனுமதிக்காய் அவரது முகம் நோக்கும் இயல்பான சிறுவன் முஹம்மத்.

“இவன் இங்கே மிகவும் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றான்…. சிரியாவில் இருக்கும்போது சிறு சத்தத்திற்கே அச்சத்தால் நடுங்குவான்… மனதளவில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தான்…. இங்கே மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கின்றான்…. வேலைக்குச் செல்வதுதான் அவனைக் களைப்பூட்டும் விடயமாக உள்ளது…வீட்டு உபகரணப் பொருட்கள் விற்கும் நிறுவனமொன்றில் வேலை செய்கிறான். வாரத்திற்கு 23 டொலர்கள் சம்பாதிக்கின்றான்……” தாயின் வருத்தம் தோய்ந்த குரல்கள் இதயத்தை கனக்கச் செய்கிறது.

“வேலை இலகுவாகத்தான் இருக்கிறது…. நிறுவன உரிமையாளர் சிலவேளை கோபத்தில் சீறிப் பாய்கிறார்…. அதுதான் பயமாக உள்ளது…. நான் தவறு விடும் தருணத்தில் மாத்திரம்தான்… மற்ற நேரங்களில் மிகவும் நல்லவர்… நான் வளர்ந்ததும் எனது அக்காவின் கணவரைப்போல மருந்தக உதவியாளராக வேண்டும்…. இதுவே என் இலட்சியம்…”

முறையான கல்வி, வாழிடம் இன்றிய முஹம்மதின் எதிர்காலக் கனவு வெறும் கனவாகத்தான் இருந்து விடுமோ?

மூலம்: அல்-ஜஸீரா

தமிழில்- ஹஸன் இக்பால்

நன்றி: போர் செய்யும் பேனாக்கள்

இதழ் 87, கட்டுரை 1

மார்ச் 16, 2018

உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் எதிரணியினர்

இனவாதம் பேசியா வெற்றி

பெற்றார்கள்?

-புனிதன்

பெப்ருவரி 10 இல் உள்ளூராட்சி தேர்தல் நடைபெற்று அதில் கூட்டு எதிரணியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுன அமோக வெற்றி பெற்றதைத் தொடர்ந்து, ‘நல்லாட்சி’ அரசுக்குச் சார்பானவர்களும், தமிழ் தேசியம் பேசியோரும், ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகளும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனதை அவதானிக்க முடிந்தது. இந்த அதிர்ச்சி இன்னமும் நீங்கியதாகத் தெரியவில்லை.

குறிப்பாக, தமிழ் ஊடகங்கள், முக்கியமாகப் பத்திரிகைகள், இந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள சில நாட்கள் பிடித்தன. தேர்தல் முடிவுகள் முழுவதுமாக அறிவிக்கப்பட்டு நாலைந்து நாட்களாகிவிட்ட பின்னர் கூட அவைகளால் அதைச் சீரணிக்க முடியாமல் திண்டாடின. பல பத்திரிகைகள் புதிய செய்திகளை பதிவேற்றம் செய்யாமல் ஸ்தம்பித்துப் போய் இருந்தன. உதாரணமாக, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளிவரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ‘சப்றா’ புகழ் ஈ.சரவணபவனுக்குச் சொந்தமான ‘உதயன்’ நாளிதழ் தேர்தல் முடிவுகள் முழுவதுமாக அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்னர் வெளியிட்ட “முல்லைத்தீவில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு முன்னணியில்” என்ற தலைப்புச் செய்தியுடன் நீண்ட நாட்களாகத் தவம் இருந்தது.

அதற்குக் காரணம், அவர்களுக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு மீதும், ‘நல்லாட்சி’ அரசு மீதும் இருந்த பற்றுதலும் அளவுக்கதிகமான நம்பிக்கையுமாகும். தமிழரசுக் கட்சியினர் நீண்டகாலமாகச் சொல்லி வரும் ஒரு கருத்து, “எங்கடை கட்சி ஒரு தடியை நட்டு வைத்து இதுதான் தமிழரசுக் கட்சி என்று சொன்னால் கூட தமிழ்ச் சனம் கண்ணை மூடிக்கொண்டு வோட்டுப் போடும்” என்பதாகும். எனவே இத்தேர்தலிலும் தமிழ் மக்கள் கண்ணை மூடிக்கொண்டு தமக்கு வாக்களிப்பார்கள் என கூட்டமைப்பு எண்ணியது கானல் நீராகிப் போய்விட்டது. அதேபோல, ஆட்சியில் இருக்கும் ஒரு கட்சி(கள்) இடையில் வரும் தேர்தல்களில் எப்படியும் (சுத்துமாத்துப் பண்ணி) வென்றுவிடும் என்ற நம்பிக்கையும் பொய்த்துப் போய்விட்டது.

இந்த மாதிரியான கணிப்புகளை மீறி நாட்டு மக்கள் தெற்கில் மட்டுமின்றி வடக்கு கிழக்கிலும் அரசுக்கெதிராகவும், அரசுக்கு முண்டுக் கொடுத்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு மற்றும் ஜே.வி.பிக்கு எதிராகவும் வாக்களித்து தமது உள்ளக்கிடக்கையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

மக்களின் இந்தத் தெளிவான தீர்ப்பைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத சக்திகள் எதிரணியின் அமோக வெற்றிக்கும், தமது படுதோல்விக்கும் ஏதேதோ நியாயங்கள் சொல்லித் திருப்திப்படுகின்றன. தென்னிலங்கை அரசு சார்பு பிற்போக்கு அரசியல் சக்திகள் தமது தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ள முடியாமல், “மகிந்தவுக்கு எதிராக 55 வீதமான மக்கள் வாக்களித்திருக்கிறார்கள்” என்று சொல்லி, தமது கையாலாகாத்தனத்தை மறைக்க முயல்கின்றன.

அத்துடன் மகிந்தவின் முன்னைய ஆட்சியில் நடைபெற்ற ஊழல் மோசடிகள்; சம்பந்தமாக அரசாங்கம் தகுந்த நடவடிக்கைகள் எடுக்காததால்தான், மகிந்த தரப்பு வெற்றிபெற முடிந்தது என்றொரு வாதத்தையும் முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. மகிந்த உட்பட அவரது குடும்பத்தின் அங்கத்தவர்கள், உறவினர்கள், அவரது ஆட்சியில் பதவி வகித்தவர்கள் என அனைவருக்கும் எதிராக இந்த அரசாங்கம் கடந்த மூன்று வருடங்களில் சுமார் 400 வரையிலான வழக்குகளைத் தொடுத்திருக்கின்றது. இவற்றில் 10 வழக்குகளில் கூட குற்றச்சாட்டுகள் நிரூபிக்கப்படவில்லை. அப்படியிருக்க அரசு அவர்களைத் தண்டிக்காததால்தான் அரசுக்கு எதிராக மக்கள் வாக்களித்தார்கள் என்ற நியாயம் எப்படிச் சரியாகும்?

அதுவுமல்லாமல், மகிந்த அணி ஊழல் மோசடிகளில் ஈடுபட்டது என்று மக்கள் கருதி, அதற்கெதிராக அரசு நடவடிக்ககை எடுக்காததால்தான் மக்கள் அரச கட்சிகளுக்கு எதிராக வாக்ளித்தார்கள் என்பதை ஒரு வாதத்துக்காக ஏற்றுக் கொண்டாலும், நடவடிக்கை எடுக்காத அரச கட்சிகளை விட, ஊழல் செய்த மகிந்த அணியினருக்கு எதிராகவல்லவா மக்கள் பெருமளவில் வாக்களித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் மக்கள் அப்படிச் செய்யாமல் மகிந்த அணியை ஆதரித்து பெருமெடுப்பில் வாக்களித்தது எதற்காக? அதற்கு உண்மையான காரணம், அரசாங்கம் எதிரணயினர் மீது அரசியல் உள் நோக்கங்களுடன் சுமத்தி வரும் குற்றச்சாட்டுகள் பொய்யானவை, சோடிக்கப்பட்டவை என்று அவர்கள் கருதியதால்தான்.

அதேநேரத்தில் தமிழ்த் தரப்பைப் பொறுத்தவரையில், தமிழ் அரசியல்வாதிகள், ஊடகவியலாளர்கள், அரசியல் விமர்சகர்கள், பத்தி எழுத்தாளர்கள், புத்திஜீவிகள் என பல நாமங்களைச் சூட்டிக் கொண்டு பவனி வரும் அத்தனை பிற்போக்கு தமிழ் தேசியவாத சக்திகளும், மகிந்த அணி சிங்கள இனவாதம் பேசியதால்தான், அவர்களுக்கு சிங்கள மக்கள் அமோகமாக வாக்களித்துள்ளார்கள் என்று பிரச்சாரம் ஒன்றைக் கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ளனர். அது உண்மையானால் முதலில் அவர்களிடம் ஒரு கேள்வி.

“நீங்கள் சொல்வது உண்மையானால், 2015 ஜனவரி 8 ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும், பின்னர் அதே ஆண்டு ஓகஸ்ட்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும், ஏன் இந்த சிங்கள மக்கள் மகிந்தவை ஆதரித்து வாக்களித்து வெற்றிபெற வைக்கவில்லை?”

உண்மை என்னவென்றால், நாய்க்கு எங்கை அடித்தாலும் அது பின்னங்காலைத்தான் தூக்கும் என்று சொல்வது போல, நமது இந்தப் பிற்போக்குத் தமிழ் தேசியவாதிகளும் தமக்கு எதிராக ஏதாவது விரோதமாக நடந்தால், அதற்கு சிங்கள இனவாதம் தான் காரணம் என நாக்கூசாமல் உடனடியாகக் கூறி விடுவர். தமக்குச் சாதகமாக ஏதாவது நடந்தால், சிங்கள மக்கள் இனவாதத்தைக் கடந்து விட்டார்கள் என்று சொல்வார்கள். அப்படியான கதைதான் அவர்களது 2015 ஜனவரி 8 நிலைப்பாடும், 2018 பெப்ருவரி 10 நிலைப்பாடும்.

எல்லோருக்கும் தெரியும் நடைபெற்று முடிந்த உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்தவோ அல்லது கூட்டு எதிரணி சார்ந்த எவருமோ சிறுபான்மை தேசிய இனங்கள் சம்பந்தமாக இனவாத அடிப்படையில் எந்த ஒரு சொல்லையும் உதிர்க்கவில்லை என்று. மாறாக அவர்கள் சிறுபான்மை இனங்கள் செறிந்து வாழும் யாழ்ப்பாணம், மட்டக்களப்பு போன்ற இடங்களுக்கும் சென்று கூட்டங்கள் நடாத்தி மக்களின் ஆதரவைக் கேட்டனர். மக்களும் ஓரளவுக்கு அவர்களது வேண்டுகோளுக்குச் செவிசாய்த்து அவர்களுக்கு வாக்களித்தனர். ஆனால் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினரும், இதர தமிழ் இனவாத அரசியல் கட்சியினரும் என்ன செய்தார்கள்? மேடைக்கு மேi;ட இனவாதம் பேசினார்கள். அப்படியிருக்க மகிந்த தரப்பு இனவாதத்தால்தான் உள்ளூராட்சித் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது என நாக்கூசாமல் இவர்கள் சொல்வது இந்த அரசுக்கு எதிராக வாக்களித்த நாட்டின் பெரும்பாலான மக்களை அவமதிப்பதற்காகவே.

நாட்டு மக்கள் இந்த அரசாங்கத்துக்கு எதிராக பெருமெடுப்பில் வாக்களித்ததிற்கு உண்மையான காரணம் என்ன என்பதை விளங்கிக் கொள்வது அப்படி ஒன்றும் கடினமான விடயமல்ல.

இந்த அரசாங்கத்தைக் கொண்டு நடத்துவபர்கள் 2015 தேர்தல்களில் மக்களுக்கு பொய் வாக்குறுதிகளைக் கொடுத்தே ஆட்சிபீடம் ஏறினார்கள். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பது உட்பட அவர்கள் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் எவையும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. போதாக்குறைக்கு முன்னைய அரசால் ஆரம்பிக்க்பட்ட அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகளையும் இந்த அரசு நிறுத்தியது. விலைவாசிகளை கட்டுக்கடங்காமல் உயர்த்தியது. முன்னைய அரசின் ஊழல் பற்றிப் பேசி ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் அதை நிரூபிக்க வக்கில்லாமல் தாமே மத்திய வங்கி பிணைமுறி மூலம் பல்லாயிரம் கோடி ரூபாக்களைக் கொள்ளையிட்டார்கள். தமது நியாயமான கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடிய தொழிலாளர்கள், அரச ஊழியர்கள், மாணவர்கள் மீது அடக்குமுறையை ஏவி விட்டனர். நாட்டின் வளங்களை அந்நியருக்கு தாரைவார்த்தார்கள். இப்படியாக கட்டுக்கடங்காத மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளைச் செய்தார்கள்.

அதனால் இந்த அரசுக்கு எதிராக மக்களின் எதிர்ப்பு நாளுக்கு நாள் வளர்ந்தது. அதைக் கண்டு அஞ்சிய ஆட்சியாளர்கள் உள்ளூராட்சித் தேர்தலை நடாத்தாது இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேலாக இழுத்தடித்தார்கள். தொடர்ந்தும் இழுத்தடித்தால் மக்கள் வீதியில் இறங்கிக் கிளர்ச்சி செய்வார்கள் என்ற நிலை தோன்றிய போதுதான் தேர்தலை நடாத்தினார்கள். தேர்தலில் மக்கள் அரசுக்கும் அதன் எடுபிடிகளாகச் செயற்படும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஜே.வி.பி. என்பனவற்கும் நல்ல பாடம் புகட்டினார்கள். இதுதான் நடந்தது.

இதனால் திகைத்துப் போன அரசும் அதன் எடுபிடிகளும் வெற்றி பெற்ற எதிரணி மீது சேறு பூச முயல்கின்றனர். அந்தச் சேறு பூசல் மக்களிடம் கிஞ்சித்தும் எடுபடாது என்பதே நிலைமை. அவர்கள் என்னதான் தலைகீழாக நின்றாலும் அடுத்து நடைபெறவுள்ள மாகாண சபைத் தேர்தலிலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தல், ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடைபெற்றால் அவற்றிலும்; கூட்டு எதிரணி அமோக வெற்றி பெறுவதை எந்தச் சக்தியாலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது.

அரசாங்கமும் அதன் அடிவருடிகளும் எதிரணியினருக்கு எதிராகச் சதி சூழ்ச்சிகளில் ஈடுபடலாம். ஆனால் அவர்களால் மக்களின் மனங்களை வெல்லவோ, அவர்களது தீர்ப்பை மாற்றவோ ஒருபோதும் முடியாது.

“மக்கள், மக்கள் மட்டுமே வரலாற்றின் உந்து சக்தியாவர்.” – மாஓ

வானவில் இதழ் 86

பிப்ரவரி 25, 2018

தலைவலியைக் குணமாக்க

தலையணையை மாற்றிப் பயனில்லை!

2018 பெப்ருவரி 10இல் இலங்கையில் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல் நடைபெறுவதற்கு சில தினங்களுக்கு முன்னர் எமது ‘வானவில்’ ஜனவரி மாத (85ஆவது) இதழ் வெளிவந்திருந்தது.

அந்த இதழில் முன்பக்க தலைப்புச் செய்தியாக, “ஜனாதிபதி – பிரதமர் உட்பட முழு அரசாங்கமும் பதவி விலக வேண்டும்” என்ற தலைப்பில் கட்டுரை ஒன்றைப் பிரசுரித்திருந்தோம்.

அதேபோல அந்த இதழின் 6ஆம் 7ஆம் பக்கங்களில் “வடக்கின் உள்ளுராட்சித் தேர்தல் நிலைமை” என்ற தலைப்பில் புனிதன் என்பவர் எழுதிய கட்டுரையையும் பிரசுரித்திருந்தோம்.

அத்துடன் இந்த இதழின் 10ஆம் 11ஆம் பக்கங்களில் சயந்தன் என்பவர் எழுதிய “உள்ளுராட்சி தேர்தலின் பின் நாட்டில் அரசியல் – நிர்வாக ஸ்திரமின்மை உருவாகும் அபாயம்” என்ற தலைப்பிலான கட்டுரை ஒன்றையும் பிரசுரித்திருந்தோம்.

நாம் பிரசுரித்திருந்த மூன்று கட்டுரைகளிலும் கூறப்பட்டிருந்த விடயங்கள் சரியானவை என்பதை உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் பின் நாட்டில் நடைபெறும் சம்பவங்கள் தெட்டத் தெளிவாக நிரூபித்து வருகின்றன. நமது எதிர்வு கூறல்கள் சரியென்பதையிட்டு நாம் மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் அடைகின்றோம்.

நமது முன்பக்கக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டவாறு, முழு அரசாங்கமும் பதவி விலக வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை இந்தத் தேர்தலில் அமோக வெற்றியீட்டிய பொது எதிரணியும் முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவும் வலியுறுத்தி வருகின்றனர். பெரும்பாலான மக்களின் கருத்தும் அதுதான்.

அதுமட்டுமின்றி, தற்போதைய கூட்டரசாங்கத்தை முறித்துக் கொண்டு ஆட்சியின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் தத்தமது தனிக்கட்சி அரசாங்கத்தை அமைக்கும் முஸ்தீபுகளிலும் ஈடுபட்டு வருகின்றன.

வடக்கின் தேர்தல் நிலைமை பற்றி எழுதிய கட்டுரையில் வடக்கில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வாக்கு வங்கி பல தமிழ் தேசியவாதக் கட்சிகளால் பங்கிடப்படும் என்றும், ஆனால் ஈ.பி.டி.பி. கட்சியின் வாக்கு வங்கி மட்டும் சிதைவுறாது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தோம். அது அப்படியே நடந்தேறியுள்ளது. தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வாக்கு வங்கியில் மிகப்பெரிய சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. அதேநேரத்தில் ஈ.பி.டி.பி. தனது வாக்கு வங்கியின் பலத்தை அதிகரித்துள்ளது.

அடுத்த கட்டுரையில் உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் பின் நாட்டில் அரசியல் மற்றும் நிர்வாக ஸ்திரமின்மை உருவாகும் எனச் சுட்டிக்காட்டி இருந்தோம். அதுவும் அவ்வாறே நடந்துள்ளது. நடந்து முடிந்த தேர்தலில் ஐ.தே.க., சிறீ.ல.சு.க., சிறீ.ல.பொ.பெரமுன என மும்முனைப் போட்டி நிலவியதால், பல சபைகளில் எந்தக் கட்சியும் அறுதிப் பெரும்பான்மை பெறவில்லை. வடக்கு கிழக்கிலும் இதே நிலைமைதான். ஏதோ ஒரு வகையில் இந்தச் சபைகளில் ஏதாவது ஒரு கட்சி ஆட்சி அமைத்த பின்னர்தான் அதைக் கொண்டு நடாத்துவதில் பல சிக்கல்களும் தடங்கல்களும் உள்ளன என்பது இன்னும் மிகத் தெளிவாகத் தெரிய வரும். எனவே பல மாதங்கள் இழுத்தடிக்கப்பட்டு, பெரும் தொகை பணச் செலவில் நடாத்தப்பட்;ட இந்தத் தேர்தலின் மூலம் மக்களுக்கு ஏதாவது பயனுள்ள விடயங்கள் நடைபெறுமா என்பது கேள்விக்குறியாகவே இருக்கின்றது.

இது ஒருபுறமிருக்க, இந்தத் தேர்தலின் மூலம் உள்ளுராட்சி சபைகளில் மட்டுமின்றி நாட்டை நிரவகிக்கும் மத்திய அரசாங்கத்திலேயே அரசியல் மற்றும் நிர்வாக ஸ்திரமற்ற நிலைமை உருவாகியுள்ளது. இந்த நிலைமை உள்ளுராட்சி தேர்தல் நடந்து முடிந்த பின்னர் திடீரென ஏற்பட்ட ஒன்றல்ல. அது இந்த அரசாங்கம் உருவான நாளிலிருந்து உருவாகி வந்த ஒன்று.

தற்போது பதவியில் உள்ள “நல்லாட்சி” அரசாங்கம் என்று சொல்லப்படும் இந்த அரசானது, வெளிநாட்டு சக்திகள் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் தமது மூலோபாயத் தேவைகளுக்காக எதிரும் புதிருமான இரண்டு கட்சிகளைக் கொண்டு சதித்தனமான முறையில் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். அதனால்தான் இந்த அரசாங்கம் உருவாக்கப்பட்டு மூன்று வருடங்களைக் கடந்துவிட்ட போதிலும், அதனால் நாட்டு மக்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவோ, நாட்டில் அரசியல் மற்றும் நிர்வாகத் திறனுள்ள ஒரு ஆட்சியை நடாத்தவோ முடியவில்லை.

தற்போதைய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவை வெற்றி பெற வைப்பதில் 2015 ஜனவரி 08 தேர்தலின் போது ஐ.தே.கவும் சிறீ.ல.சு.கவின் ஒரு பகுதியும் கைகோர்த்தன. அதன் பின்னர் அதே ஆண்டு ஓகஸ்ட்டில் நடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது ஜனாதிபதி மைத்திரி சுதந்திரக் கட்சியின் தலைவராக இருந்து கொண்டே தனது கட்சிக்குத் துரோகம் இழைத்து ஐ.தே.கவின் வெற்றிக்கு உறுதுணையாக இருந்தார். அவரது போசகரான சந்திரிகவும் வெளிப்படையாக ஐ.தே.கவையே ஆதரித்தார்.

அதன் மூலம் உண்மையான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, தேசபக்த பிரிவினரான சிறீ.ல.சு.க. அணியினரை அழித்துவிடலாம் என மைத்திரியும், சந்திரிகவும் அவர்களது ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களும் கனவு கண்டனர். ஆனால் அவர்களது கனவு பகல் கனவாகப் போய்விட்டது.

இவர்களது கபடத்தனமான நடவடிக்கைகளால் உண்மையான சிறீ.ல.சு.கவினரைத் திசைதிருப்ப முடியாது போனதுடன், இவர்களுடன் நின்ற சுதந்திரக் கட்சி அணியினரதும், நாட்டு மக்களினதும் வெறுப்பையும் கூட சம்பாதித்துக் கொண்டனர். அதன் காரணமாக கூட்டு எதிரணியுடன் இணைந்து நின்ற சுதந்திரக் கட்சியினரை வளைத்துப் போட்டு உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கு மைத்திரி தந்திரம் வகுத்துச் செயல்பட்டார். அந்தத் தந்திரமும் பலிக்கவில்லை.

கடைசியில் ஐ.தே.கவுடனும் கூட்டுச்சேர முடியாமலும், கூட்டு எதிரணியின் ஆதரவு கிட்டாமலும் தேர்தலில் தனித்துப் போட்டியிட்டு படுதோல்வி அடைந்து மூன்றாவது இடத்துக்குத் தள்ளப்பட்டார். தோல்வியின் தாற்பரியம் எப்படியென்றால், மைத்திரி தனது சொந்த ஊரான பொலநறுவ மாவட்டத்தையே மகிந்த அணியிடம் இழந்ததுடன், பண்டாரநாயக்கவினதும், அவரது மனைவி சிறீமாவோவினதும், அவர்களது மகள் சந்திரிகவினதும் பாரம்பரியமாக 50 வருடங்களுக்கும் மேலாக இருந்த வந்த அத்தனகல தொகுதியையே இந்தத் தேர்தலில் கூட்டு எதிரணியிடம் இழந்தனர்.

இருந்தும் மீண்டும் ஐ.தே.க. தனித்து அரசாங்கம் அமைப்பதற்கு வழிவகைகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதற்கே மைத்திரி முயன்றார். ஆனால் அவரது கட்சிக்குள் எழுந்த கடுமையான எதிர்ப்புக் காரணமாக இறுதியில் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை பதவி நீக்கம் செய்துவிட்டு, கூட்டு எதிரணியின் ஆதரவுடன் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் அரசாங்கம் ஒன்றை நிறுவுவதற்கு (உள் மனதில் மனமின்றி) உடன்பட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குள்ளானார். ஆனால் 19ஆவது திருத்தம், தனது அதிகாரங்களைத் தானே குறைத்துக் கொண்டமை போன்ற சுருக்குக் கயிறுகளைத் தனது கழுத்தில் தானே போட்டுக் கொண்டதால் அவரால் அதையும் செய்ய இயலவில்லை. இதைத்தான் ‘முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல்’ என்று சொல்வது.

அதுவுமல்லாமல், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் பொறுப்பான பொதுச் செயலாளர் பதவியை பல ஆண்டுகளாக வகித்துவிட்டு, முதல்நாள் இரவு அப்போதைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவுடனும் அவரது சகாக்களுடனும் அலரி மாளிகையில் விருந்தில் கலந்து கொண்டு முட்டை அப்பம் சாப்பிட்டுவிட்டு, அடுத்த நாள் ‘உண்ட வீட்டுக்கு இரண்டகம் செய்து’ எதிரணியின் பொது ஜனாதிபதி வேட்பாளராக களமிறங்கிய மைத்திரியின் நேர்மையையிட்டு எந்தவொரு மனிதனும் சந்தேகிக்காமல் இருக்க முடியாது. அத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில் மைத்திரியை நம்பி கூட்டு எதிரணி ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டணி அரசை அமைப்பதற்கு உடன்படுவது ‘மண் குதிரையை நம்பி ஆற்றில் இறங்கிய கதை’யாகவும் முடியலாம்.

இந்த நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் சகல தோல்விகளுக்கும், அதன் காரணமாக உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் ஆட்சியின் இரு பங்காளிக் கட்சிகளும் தோல்வி கண்டதற்கும் இரு கட்சிகளுமே காரணம். இந்த நிலைமையில் இரண்டில் ஏதாவது ஒரு கட்சி மீண்டும் ஆட்சி அமைப்பதாலோ, பிரதமரையோ அல்லது மந்திரி சபையையோ மாற்றி அமைப்பதாலோ பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கண்டுவிட முடியாது. அப்படிச் செய்வது தலைவலியைக் குணமாக்க தலையணையை மாற்றுவது போன்றது. தலையணியை மாற்றுவதால் தலைவலி மாறாது. தலைவலி உடம்புக்குள் உள்ளது. தலையணி வெளியே உள்ள பொருள். தலைவலியை மாற்றுவதானால் உடம்புக்குத்தான் உரிய வைத்தியம் செய்ய வேண்டும்.

அந்தத் தேவையைத்தான் நடைபெற்று முடிந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தல் மூலம் மக்கள் உணர்த்தியிருக்கிறார்கள். மக்கள் 2015 ஜனவரியிலும், ஓகஸ்ட்டிலும் இந்த அரசாங்கத்துக்குக் கொடுத்த அங்கீகாரத்தை உள்ளுராட்சித் தேர்தல் மூலம் திரும்பப் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவர்களது உரிமையையும் இறைமையையும் யாரும் மீற முடியாது. மக்கள் வழங்கிய 2018 பெப்ருவரி 10 புதிய தீர்ப்பின்படி, நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து புதிய தேர்தல் ஒன்றை நடாத்துவதே அரசாங்கத்துக்கு முன்னால் உள்ள ஒரேயொரு தெரிவு.

மக்களின் அந்தத் தெரிவையே கூட்டு எதிரணியும், ஜனநாயகத்தில் பற்றுக்கொண்ட அனைவரும் ஏகோபித்த குரலில் வலியுறுத்த வேண்டும்.

வானவில் இதழ் எண்பத்தாறினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANVIL 86_2018