வானவில் இதழ் 83

திசெம்பர் 1, 2017

த.தே.கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களுக்கு

முழுத் துரோகம் இழைத்துள்ளது!

லங்கையில் மைத்திரி – ரணில் தலைமையில் அமைந்திருக்கும் மேற்கத்தைய சார்பு வலதுசாரி அரசாங்கம் நாட்டு மக்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்றைக் கொண்டு வரும் பெரும் பிரயத்தனத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறது.

இந்த அரசியல் அமைப்பின் நோக்கம் நாட்டில் எழுந்துள்ள பூதாகரமான பிரச்சினைகளான பொருளாதார மந்த நிலை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், விலைவாசியுயர்வு, யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்குத் தீர்வு, இயற்கை வளங்களையும் சுற்றுச்சூழலையும் பாதுகாப்பது, கல்வி – சுகாதார – அரச சேவைகளை மேம்படுத்துவது, ஊடக சுதந்திரத்தையும் மனித உரிமைகளையும் வலுப்படுத்துவது போன்றவற்றுக்கும், நாட்டின் தலையாய பிரச்சினையான இனப் பிரச்சினைக்கும் தீர்வு காண்பது அல்ல.

மாறாக, எந்த அந்நிய சக்திகள் இந்த அரசாங்கத்தை ஆட்சிபீடம் ஏற்றினார்களோ, அந்த அந்நிய எஜமானர்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக நாட்டின் வளங்களை அவர்களுக்குத்; தாரை வார்த்தல், விலைவாசிகளை உலக வங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம் போன்ற ஏகாதிபத்திய வட்டிக்கடைக்காரர்களின் ஆணைப்படி அதிகரித்தல், கல்வி, சகாதார, வங்கி மற்றும் அரச சேவைகளை தனியார்மயப்படுத்தல், சிறிய தேசிய இனங்களின் தனித்துவத்தை அழித்தொழித்தல், ஊடக சுதந்திரத்தை மட்டுப்படுத்தல் போன்ற தேவைகளுக்காகவே இந்த அரசாங்கம் புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்றைக் கொண்டு வருகிறது.

ஏற்கெனவே தற்பொழுது நடைமுறையில் உள்ள அரசியல் அமைப்பும் இன்றைய அரசாங்கத்தின் பிரதமரான ரணிலின் மாமனாரான ஏகாதிபத்திய அடிவருடி ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனவினால் அந்நிய சக்திகளின் தேவைகளுக்காக, திறந்த பொருளாதார பொருளாதாரக் கொள்கைகளை அமுல்படுத்துவதற்காக 1978இல் கொண்டு வரப்பட்ட ஒன்றுதான். அதுமட்டுமல்லாமல் அந்த அரசியல் அமைப்பின் கீழ்தான் எதிர்கட்சிகளும் தொழிற்சங்கங்களும் தடை செய்யப்பட்டு, வேலைநிறுத்தங்கள் ஆயுதப்படைகளால் முறியடிக்கப்பட்டு, வேலைநிறுத்தம் செய்தோர் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டு, ஊடக சதந்திரம் நசுக்கப்பட்டு, இனப் பிரச்சினை தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான யுத்தமாக மாற்றப்பட்டு, அரசரகால சட்டம், பயங்கரவாத தடைச் சட்டம் என்பன அமுலாக்கப்பட்டு, நாடு சர்வாதிகாரப் பாதையில் கொண்டு செல்லப்பட்டது. அப்பொழுதும் இன்று சம்பந்தன் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்து கொண்டு இந்த அரசின் மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளுக்கெல்லாம் தலையாட்டுவது போல, அன்றும் அ.அமிர்தலிங்கம் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்து கொண்டு ஜே.ஆர். அரசின் எதேச்சாதிகார நடவடிக்கைகளுக்கெல்லாம் தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தார். (பிறவித் தோசமோ?)

1978 அரசியல் அமைப்பு கொண்டு வரப்பட்ட போது அதை கடுமையாக எதிர்த்த சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், இடதுசாரிக் கட்சிகளும், பின்னர் சந்திரிக குமாரதுங்க தலைமையிலும், மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலும் பதவிக்கு வந்தபோது, அந்த சர்வாதிகார அரசியல் அமைப்பை தாம் பதவிக்கு வந்தால் மாற்றுவதாக மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை மறந்து அந்த அரசியல் அமைப்பை மாற்றாமல் தாமும் அதில் பதவிச் சுகம் கண்டதன் விளைவே இன்று மீண்டும் ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசு ஒரு புதிய மக்கள் விரோத அரசியல் அமைப்பை நடைமுறைப்படுத்த எடுத்து வரும் முயற்சிகள் ஆகும்.

முன்னைய அரசியல் அமைப்பைக் கொண்டு வந்தவர்களும் இவர்களே என்ற போதிலும், இன்றைய நிலைமைக்கு ஏற்றவாறு ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்குச் சேவகம் செய்யவும், மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அவர்கள் மீது சர்வாதிகாரத்தனமான ஆட்சியொன்றைத் திணிக்கவுமே புதிய அரசியல் அமைப்பு கொண்டு வரப்படுகிறது என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. அதைவிட இன்னொரு முக்கிய விடயமும் புதிய அரசியல் அமைப்புக் கொண்டு வருவதின் நோக்கத்தில் உள்ளடங்கி இருக்கிறது. அதாவது, புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலம் முன்னைய அரசியல் அமைப்பில் தமிழ் மக்களுக்கு அதிகாரப் பகிர்வு வழங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட மாகாண சபைகளுக்கு அடிகோலிய 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை ஒழித்துக் கட்டுவதும் இன்றைய அரசின் தலையாய நோக்கமாகும். இதை ஆட்சியாளர்கள் வெளிப்படையாகச் சொல்லாவிடினும் அதுதான் அவர்களது நோக்கமாகும்.

ஆட்சியாளர்களின் நோக்கம் அதுவாக இருக்க, தமிழரசுக் கட்சித் தலைமையில் உள்ள மும்மூர்த்திகளான சம்பந்தன், சுமந்திரன், மாவை சேனாதிராசா ஆகியோர் புதிய அரசியல் அமைப்புக் கொண்டு வருவதின் நோக்கமே தமி;ழ் மக்களின் இனப் பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்குத்தான் என திரும்பத் திரும்ப பொய்யுரைத்து வருகின்றனர். ஆனால் அரச தலைவர்களான ஜனாதிபதி மைத்திரியோ, பிரதமர் ரணிலோ புதிய அரசியல் அமைப்பு கொண்டு வரப்படுவதின் நோக்கம் இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்குத்தான் என இன்று வரை தவறுதலாகத்தன்னும் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூறவில்லை.

ஆனால் ஒருகாலத்தில் லங்கா சமசமாஜக் கட்சியில் இருந்தபோது தன்னை நேர்மையான, இனப் பாரபட்சமற்ற இடதுசாரி எனப் பீற்றியவரும், பின்னர் 180 டிகிரி பல்டியடித்து வலதுசாரி ஐ.தே.கவில் சங்கமித்து அதன் மூலம் நாடாளுமன்றப் பதவி பெற்றவரும், தற்போதைய புதிய அரசியல் அமைப்பு முயற்சிகளின் மூலகர்த்தாவாகத் செயற்படுபவருமான ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன புதிய அரசியல் அமைப்புக் குறித்து கூறியதை அவதானித்தால், அது கொண்டு வரப்படுவதின் நோக்கம் என்ன என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். அவர் பின்வருமாறு கூறுகிறார்:

“தற்போது நடைமுறையில் உள்ள அரசியல் அமைப்பில் உள்ளடக்கப்பட்டிருக்காத, பிரிவினைக்கு எதிரான ஏற்பாடுகள் புதிய உத்தேச அரசியல் அமைப்பில் உள்ளடக்கப்பட்டுள்ளன. பிரிவினைக்கு ஆதரவாக நடக்கவோ, அதற்கேற்றாற் போன்ற தீர்மானங்களை நிறைவேற்றவோ, புதிய அரசியல் யாப்பில் மாகாண சபைகளுக்கு அதிகாரமோ இடமோ இல்லை. ஆளுநர் மற்றும் பிரதமர் கையில் எப்போதும் அதிகாரத்தை வைத்திருக்ககூடிய வகையில் புதிய அரசியல் யாப்பில் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன”.

இதேநேரத்தில் ஜனாதிபதி மைத்திரியின் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியைச் சேர்ந்தவரும், தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வந்தவரும் அமைச்சருமான டிலான் பெரேரா கூறுவதைப் பாருங்கள்:

“சம்பந்தன்தான் எமக்குக் கடைசி ஆயுதம். ஓற்றையாட்சியையும், பௌத்த மதத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள தமிழ்த் தரப்பில் அவரைத் தவிர இனி எமக்கு வேறு யாருமில்லை.”

இவர்கள் மட்டுமின்றி, தம்மை சோசலிஸ்ட்டுகள் என்று கூறி, சிவப்புக் கொடி ஏந்தித் திரியும் போலி இடதுசாரிகளான ஜே.வி.பி. கட்சியின் செயலாளர் ரிஸ்வின் சில்வா அண்மையில் இந்தப் புதிய அரசியல் அமைப்புச் சம்பந்தமாக அதை எதிர்ப்பவர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோளை விடுத்திருக்கிறார். அவர் தனது வேண்டுகோளில் “முன்னைய அரசியல் அமைப்பின் கீழ் உள்ள மாகாண சபை முறை பிரிவினைவாதத் தன்மையுடையது. ஆனால் வரப்போகும் புதிய அரசியல் அமைப்பில் பிரிவினை என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லாமல் இருக்கையில் அதை ஏன் எதிர்க்கிறீர்கள்?” என பொது எதிரணியினரைப் பார்த்துக் கேட்கிறார் ரிஸ்வின் சில்வா.

இவர்கள் அனைவரதும் கூற்றிலிருந்து தெரிவது என்ன? தமிழ் மக்களுக்கு ஓரளவு நன்மை பயப்பதும், இந்திய அரசின் அனுசரணையுள்ளதுமான மாகாண சபை முறைமையை ஒழித்துக் கட்டி, தமிழ் மக்களின் கழுத்தை ஒற்றையாட்சி என்ற கயிற்றின் மூலம் இறுக்குவதே புதிய அரசியல் அமைப்பின் நோக்கம். நிலைமை இவ்வாறிருக்க சம்பந்தன் குழுவினர் புதிய அரசியல் அமைப்பு தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையைத் தீர்க்கப் போகின்றது எனச் சொல்வது பொய்யல்லாமல் வேறென்ன? உண்மையில் வரலாற்றைச் சற்று ஆழ்ந்து பார்த்தால் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கான தீர்வுகளுக்கு சிங்களத் தலைவர்கள் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட போதெல்லாம் அதைக் குழப்பும் சக்திகளுக்குத் துணை போனவர்கள் தமிழ்த் தலைமைகள்தான் என்பது தெரிய வரும். உதாரணமாக,

1957இல் பண்டாரநாயக்க – செல்வநாயகம் உடன்படிக்கை உருவாகி தமிழ் மக்களுக்கு நல்லதொரு தீர்வு கிடைக்கவிருந்த நேரத்தில் ஜே.ஆர.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் ஐ.தே.க. குழப்பங்களை உருவாக்கி அதைக் கிழித்தெறிய வைத்தனர். அந்த நேரத்தில் பண்டாரநாயக்கவின் கைகளைப் பலப்படுத்தி ஒப்பந்தத்தை நடைமுறைப்படுத்த உதவியிருக்க வேண்டிய தமிழரசுக் கட்சியினர், பண்டாரநாயக்க அரசில் இருந்த சில இனவாத வலதுசாரி அமைச்சர்கள் திட்டமிட்டு ஒப்பந்தத்தைக் குழப்புவதற்காக தமிழ் பகுதிகளுக்கு அனுப்பி வைத்த சிங்கள சிறீ பொறித்த வாகனங்களுக்கு எதிராக ‘சிறீ எதிர்ப்புப் போராட்டம்’ நடாத்தி, சிங்கள இனவாதிகளின் கைகளைப் பலப்படுத்திபண்டாரநாயக்கவை ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தெறிய வைக்கும் நிலைமைக்கு உள்ளாக்கினர்.

அடுத்ததாக, 1987இல் இந்திய – இலங்கை உடன்படிக்கை உருவாகி தமிழ் மக்களுக்கு நன்மை பயக்கக்கூடிய வடக்கு கிழக்கு இணைந்த மாகாண சபை முறை நடைமுறைக்கு வந்த போது புலிகளுடன் சேர்ந்த தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி அதை எதிர்த்ததுடன், இனவாதி பிரேமதாச மூலம் மாகாண சபையையும் கலைக்க வைத்தனர்.

பின்னர் சந்திரிக்க தலைமையிலான அரசாங்கம் 2000ஆம் ஆண்டில் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இருந்த தமிழ் பிரதேசங்களை ஒரே அலகாக இணைத்து, ஓரளவு சமஸ்டித் தன்மை வாய்ந்த பிராந்திய சபையை உருவாக்க முயன்றபோது, அந்தச் சட்டமூலத்தை நாடாளுமன்றத்தில் வைத்து தீயூட்டி எரித்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்த ரணில் தலைமையிலான ஐ.தே.கவுடனும், ஹெல உருமய, ஜே.வி.பி. போன்ற சிங்கள இனவாத கட்சிகளுடனும் சேர்ந்து தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியும் அதை எதிர்த்து நடைமுறைப்படுத்த விடாமல் தடுத்து முறியடித்தனர். அப்படி ஏன் தாம் நடந்த கொண்டனர் என்பதற்கு தமிழ்த் தலைமையிடம் இருந்து இதுவரை எந்தவிதமான பதிலுமில்லை.

இவையெல்லாவற்றையும் செய்து தமிழ் மக்களின் தலையில் மண்ணை அள்ளிப் போட்டுவிட்டு, இப்பொழுது தமிழ் மக்களுக்கு இருக்கின்ற அரைகுறைத் தீர்வான மாகாண சபை முறையையும் இல்லாதொழிக்கும் புதிய அரசியல் அமைப்பை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆதரிப்பதின் மூலம் மீண்டும் ஒருமுறை தமிழ் மக்களின் முதுகில் குத்தி அவர்களுக்குத் துரோகம் இழைத்துள்ளனர். இந்தச் செயற்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் தமிழ்த்தலைமைகள் தெரியாத்தனமாகவோ, அரசியல் அறிவீனம் காரணமாகவோ செய்யவில்லை. வேண்டுமென்றே செய்து வருகின்றனர்.

தமிழ்த் தலைமைகள் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக இந்தத் துரோகங்களைச் செய்வதற்கு ஐ.தே.க. தான் எப்பொழுதும் துணை நின்று வருகிறது. இதற்கும் பல உதாரணங்கள் உள்ளன.

1965இல் அன்றைய டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான ஐ.தே.கவின் ஏழு கட்சி கூட்டரசாங்கத்தில் தமிழரசு –தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகள் இணைந்ததுடன், மந்திரி மற்றும் உப சபாநாயகர் பதவியும் பெற்றிருந்தன. அந்த அரசாங்கத்தில் மந்திரிப் பதவி பெறுவதற்கு இந்தப் பெரிய தமிழரசுக் கட்சியில் ஆள் இல்லாமல் கொழும்புத் தமிழரான, தமிழ் பேசத் தெரியாத மு.திருச்செல்வத்தை ஐ.தே.க. தமிழரசுக் கட்சிக்கு இரவலாகக் கொடுத்து அவரை மந்திரியாக்கியது. திருச்செல்வம் தமிழரசுக் கட்சிக்கும் ஐ.தே.க. அரசாங்கத்துக்கும் தரகராகச் செயற்பட்டார். அதன் மூலம் சாதித்ததெல்லாம் ஒரு அதிகாரமுமில்லாத மாவட்ட சபைகளை வழங்குவதாகச் சொல்லி பின்னர் அதையும் வழங்காமல் ஏமாற்றியதுதான்.

பின்னர்1977இல் தமிழ் ஈழம் கோரி தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி வாக்குக் கொள்ளையடித்து, சந்தர்ப்பவசத்தால் கிடைத்த எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியை வைத்துக் கொண்டு, ஜே.ஆர். அரசுடன் கூடிக்குலாவி ஒரு அதிகாரமும் இல்லாத (ஒரேயொரு விருத்தி என்னவெனில் டட்லியின் ‘மாவட்ட சபை’யில் இல்லாத ஒரு சொல் ‘அபிவிருத்தி’ என்ற சொல் கூடுதலாகச் சேர்க்கப்பட்டதுதான்) மாவட்ட அபிவிருத்தி சபையைப் பெற்று அதையும் நடைமுறைப்படுத்த முடியாமல் கையறு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

பின்னர் சந்திரிக காலத்தில் இன்னொரு கொழும்புத் தமிழரான முன்னைய திருச்செல்வத்தின் மகனான நீலன் திருச்செல்வத்தை தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி தேசியப் பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக்கி, அவரை சந்திரிக அரசுக்கும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணிக்கும் இடையிலான தரகராக வைத்திருந்தனர். அவரை புலிகள் தற்கொலைக் குண்டுதாரி மூலம் ஒழித்துக் கட்டியதும் அந்தக் கதையும் முடிந்தது.

தற்போது இன்னொரு கொழும்புத் தமிழரான சுமந்திரனை முதலில் தேசியப் பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும், பின்னர் தெரிவு செய்யப்பட்ட உறுப்பினராகவும் ஆக்கி இன்றைய மைத்திரி – ரணில் வலதுசாரி அரசாங்கத்துக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் இடையிலான தரகராக வைத்து காரியங்கள் நடைபெறுகின்றன. சுமந்திரனை ஐ.தே.கதான் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு இரவலாக வழங்கியது என்பது ஒன்றும் இரகசியமான விடயமல்ல.

இப்படியாக, ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் தமிழ் மக்களுக்கு குழி தோண்டும் வேலையைத்தான் தமிழ்த் தலைமைகள் கொழும்பு ஐ.தே.க தரகர்களின் உதவியுடன் செய்து வந்திருக்கின்றன. இப்பொழுது அந்த வேலையை சம்பந்தன் – சுமந்திரன் – மாவை சேனாதிராசா குழு பொறுப்பெடுத்துச் செய்து வருகின்றது. ஆனால் ஒரு வித்தியாசம் என்னவெனில் இதற்கு முன்னர் சிங்களப் பேரினவாதத் தலைமைகள் தமிழ் மக்களுக்கு எதிராகச் செயற்பட்ட போதெல்லாம் தமிழ்த் தலைமைகள் மறைமுகமாக ஆதரித்து வந்தன. ஆனால் இந்தத் தடவை சமபந்தன் தலைமையிலான குழுவினர் வெளிப்படையாகவே தமிழ் மக்களுக்கு எதிராகச் செயற்படத் துணிந்துவிட்டனர். அதற்குக் காரணம் தமிழ் மக்கள் கொடுத்த இடம்தான்.

உண்மையில் இப்பொழுது செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இரண்டு விடயங்கள்தான்.

ஒன்று, அரசாங்கமும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் சேர்ந்து திட்டமிட்ட முறையில் 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட மாகாண சபைகளை இல்லாதொழிக்க எடுக்கும் முயற்சிகளை முறியடிப்பதுடன், மாகாண சபை முறையை அதன் முழுமையான அர்த்தத்தில் நடைமுறைப்படுத்தும்படி கோரி இயக்கம் நடாத்துவது. வேண்டுமானால் அதற்கு இந்தியாவின் ஒத்துழைப்பையும் பெற்றுக் கொள்வது.

இரண்டாவது, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களுக்குச் செய்யும் துரோகத்துக்குப் பதிலடியாக எதிர்வரும் உள்ளுராட்சித் தேர்தல்களில் மக்கள் சக்தியைக் கொண்டு கூட்டமைப்பைத் தோற்கடிப்பது.

‘மந்திரத்தால் மாங்காய் விழுத்த முடியாது’ என்பது போல, சும்மா இருந்து இவற்றைச் சாதிக்க முடியாது. இவற்றைச் சாதிப்பதற்கு எமக்கு முன்னால் உள்ள ஒரே வழி, மக்கள் விசுவாசமும், நேர்மையும் உள்ள அனைத்து தமிழ் தேசியவாத, ஜனநாயக, முற்போக்கு சக்திகளும் தமது கடந்த கால அரசியல் மற்றும் தனிப்பட்ட வேறுபாடுகளைக் களைந்து ஓரணியில் நின்று செயற்படுவதுதான். அதைத் தவிர வேறு எந்தக் குறுக்கு வழியும் இல்லை.

பாசிசப் புலிகளை ஒழிப்பதற்கு இலங்கை அரசும், சில சர்வதேச சக்திகளும் உதவின. ஆனால் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு எனும் இந்த நாசகார சக்தியை ஒழித்துக் கட்டுவதற்கு மக்கள் சக்தியும் ஒற்றுமையும் என்ற எமது சொந்தச் கால்களில் தங்கி நின்றுதான் இதைச் சாதிக்க முடியும் என்பதை நாம் புரிந்து கொண்டு செயற்பட வேண்டும்.

‘முயற்சி திருவினையாக்கும்’.

வானவில் இதழ் எண்பத்திமூன்றினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 83_2017

Advertisements

இதழ் 83, கட்டுரை 2

திசெம்பர் 1, 2017

கறுப்புப் பணம் என்றால் என்ன ?

மோடி அரசின் கறுப்புப் பணத்திற்கு

எதிரான நடவடிக்கை!

பேராசிரியர் பிரபாத் பட்நாயக்

2016 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 8 இரவு 8 மணிக்கு தேசிய தொலைக்காட்சிகளில் தோன்றிய நரேந்திர மோடி அந்நாளின் நள்ளிரவிலிருந்து, அதாவது வெறும் நான்கு மணி நேரத்தில், 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுகள் சட்டரீதியான தகுதியை இழக்கும் என்று அறிவித்தார். இந்த வினோதமான முடிவு ‘கறுப்புப் பணத்தை” தாக்கும் என்று நியாயப்படுத்தினார். அது மட்டுமின்றி “பயங்கரவாதிகள்” பயன்படுத்தும் போலி ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லுபடியாகாமல் போய்விடுமென்றும் கூறினார்;. அரசாங்கத்தை உற்சாகமாக ஆதரித்துவரும் சில தரப்பினர் மோடியின் இந்த முடிவு “பயங்கரவாதத்தின் மீது தொடுக்கப்பட்ட துல்லியத் தாக்குதல்” என்பது வரை பேசிவிட்டனர்.

கள்ள நோட்டுகள் பற்றி பிறகு பேசுகிறேன். முதலில் குடியரசுத் தலைவர் பிராணாப் முகர்ஜியே வழக்கத்திற்கு மாறாகப் பாராட்டியிருக்கும் “கறுப்புப் பண” விவகாரத்தை முதலில் பார்க்காலாம். ஆயிரம், ஐநூறு ரூபாய்த் தாள்களை மதிப்பிழக்கச் செய்த மத்திய அரசின் நடவடிக்கை ‘கறுப்புப் பணத்தின்’ மீது தொடுக்கப்பட்ட தாக்குதல் என்கிற வாதம், ‘கறுப்புப் பணத்தின்’ தன்மை குறித்து கொஞ்சம்கூடப் புரிதல் இல்லாமல் முன்வைக்கப்படும் ஒன்று. நிதானமில்லாமல் எளிமைப்படுத்தப்படும் கருத்தும் கூட.

“கறுப்புப் பணம்” என்பது டிரங்குப் பெட்டிகளிலும், தலையணை உறைகளுக்குள்ளும் கற்றை கற்றையாக ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் என்கிற உள்ளார்ந்த புரிதலிலிருந்து வரும் கருத்து அது. 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளை மதிப்பிழக்கச் செய்தால் அதிக எண்ணிக்கையிலான பழைய நோட்டுகளை வைத்திருப்பவர்கள் அவற்றை ஒப்படைத்துவிட்டு, புதிய நோட்டுகளைப் பெறும் பரிவர்த்தனைக்காக வங்கிகளுக்கு செல்வார்களாம்; அவர்கள் மீது வங்கிகளுக்கு சந்தேகம் ஏற்பபட்ட உடன் வரி நிர்வாக அதிகாரிகளுக்கு ‘கறுப்புப் பணம்’ உண்மையிலேயே நோட்டுகளாகப் பதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன என்று வைத்துக் கொண்டாலும், இந்த வாதத்தின் இரண்டாவது பகுதி அர்த்தமற்றதுதான். ஒருவர் கணக்கில் வராத 20 கோடிகளை 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளாக வைத்திருக்கிறார் என்றால், அவர் புதிய நோட்டுகளைப் பெறுவதற்காக 20 கோடியையும் எடுத்துக்கொண்டு வங்கிக்குச் செல்லமாட்டார். (எப்படியிருந்தாலும் அவர் அப்படிச் செய்ய அனுமதிக்கப்படவும் மாட்டார்). அதற்கு பதிலாக, அவர் பல அடிமைகளிடம் சிறு தொகைகளைக் கொடுத்து வங்கிகளுக்கு அனுப்பி வைப்பார். இறுதிக் கெடு தேதியான டிசம்பர் 30-க்குப் முன் இப்படி பல நாட்கள் செய்வார்.

உண்மையில் பார்த்தால் இந்த தொடர் முயற்சி கூட அவருக்குத் தேவைப்படாது. பழைய நோட்டுகளுக்குப் பதில் கமிஷனை எடுத்துக் கொண்டு புது நோட்டுகள் தருவதாகக் கூறி பல தரகர்கள் விரைவில் வருவார்கள். இப்படி “கறுப்புச் செயல்பாட்டாளர்கள்” பழைய “கறுப்புப் பண” நோட்டுகளை பரிவர்த்தனை செய்து புதிய நோட்டுகளைப் பெறும்போது, 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுகளை மதிப்பிழக்கச் செய்வதால் பதுக்கப்பட்டிருக்கும் பணக்குவியல் வெளிவந்து விடும் என்று ‘நிபுணர்கள்’ பல தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் முன்வைக்கும் வாதம் பொருளற்றது.

அதை விட முக்கியமானது, ‘கறுப்புப் பணம்’ என்ற இந்த கருத்தாக்கமே அபத்தமானது. ‘கறுப்புப் பணம்’ என்று சொல்லும்போதே நம் மனக்கண்ணில் தோன்றும் பிம்பம் வெளிப்படையாக வங்கித் வைப்புத் தொகையாக இருக்கும் பணமல்ல, தலையணை உறைகளுக்குள்ளோ அல்லது மண்ணுக்கு அடியில் புதைக்கப்பட்ட பெட்டிகளுக்குள்ளோ பதுக்கப்பட்டிருக்கும் கற்றை கற்றையான நோட்டுகள்தான் நினைவுக்கு வரும். உண்மையில் பார்த்தால், ‘கறுப்புப் பணம்’ என்று நாம் சொல்லும்போது, கள்ளக்கடத்தல், போதைமருந்து விற்பனை, பயங்கரவாத அமைப்புகளுக்கு ஆயுதம் சப்ளை செய்வது போன்ற முழுமையான சட்டவிரோதச் செயல்களையோ அல்லது சட்டப்படி அனுமதிக்கப்பட்ட அளவிற்கு மேல் மேற்கொள்ளப்படும் நடவடிக்கைகளையோ, அல்லது வரி செலுத்துவதைத் தவிர்க்கும் நோக்கத்துடன் அறிவிக்கப்படாமல் நடக்கும் செயல்பாடுகளையோதான் குறிக்கிறோம்.

சான்றாக, நூறு தொன் உலோகங்களை தோண்டி எடுத்துவிட்டு, வரியைக் குறைப்பதற்காக 80 தொன்களைக் கணக்கில் காட்டுவதை நாம் ‘கறுப்புப் பண’ உற்பத்தியாகக் கொள்கிறோம். அதே போல், 100 டொலர் மதிப்புள்ள பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்துவிட்டு, 80 டொலர் மதிப்புள்ள பொருட்களையே ஏற்றுமதி செய்வதாகக் கணக்கில் காட்டுவதும், மீதமுள்ள 20 டாலர்களை சட்டவிரோதமாக ஸ்விட்சர்லாந்து நாட்டு வங்கியில் போட்டு வைப்பதும் ‘கறுப்புப் பண’ உற்பத்திக்கு மற்றொரு சான்றாகும். அல்லது, ரூபாயை ஹவாலா முறையில் அன்னிய கரன்சியாக மாற்றி அயல் நாட்டு வங்கிகளில் பதுக்குவதும் ‘கறுப்புப் பண’ உற்பத்திதான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ‘கறுப்புப் பணம்’ என்பது பலவகையான அறிவிக்கப்படாத நடவடிக்கைகளையே குறிக்கும்.

‘கறுப்புப் பணம்’ என்பது ஒரு இருப்பைக் குறிப்பதல்ல, ஓட்டத்தைக் குறிப்பது என்பதுதான் இதன் பொருள். ‘கறுப்புச் செயல்பாடுகள்’ அவற்றில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களுக்கு இலாபத்தைத் தருபவை பணத்தைக் குவித்து வைத்திருப்பது இலாபம் தராது. வர்த்தகச் செயல்பாடுகள் என்பதற்கு மார்க்ஸ் சொல்லியிருப்பது “கறுப்புச் செயல்பாடுகளுக்கும்’ பொருந்தும்; அதாவது, பணத்தை சுற்றில் விடுவதால்தான் இலாபம் ஈட்ட முடியுமேயொழிய, பதுக்கி வைப்பதினால் அல்ல. ‘கஞ்சன்’ முன்னதைச் செய்வான், முதலாளி பின்னதைச் செய்வான். வர்த்தகப் பணம் குறைந்த அல்லது நீண்டகாலத்திற்கு இருப்பாக வைக்கப்படும் என்பது உண்மைதான் (உதாரணமாக, மூலதனம்-பண்டம்-மூலதனம் என்கிற சுழற்சியில்); ஆனால் இது ‘வெள்ளை நடவடிக்கைகளுக்குப்’ (வர்த்தகம்) பொருந்தும் அளவிற்கு ‘கறுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கும்’ பொருந்தும்.

அதனால்தான், ‘கறுப்புப் பணம்’ இருப்பாக வைக்கப்படும் என்றும், ‘வெள்ளைப் பணம்’ சுற்றில் விடப்படும் என்றும் அவற்றின் தனித்தன்மையை வரையறுப்பதற்கு ஆதாரமே இல்லை.

எல்லாப் பணமும் சில இடைவெளிகளுக்குப் பிறகு சுற்றி வருகிறது; ‘கறுப்புச் செயல்பாடாக’ இருந்தாலும் ‘வெள்ளைச் செயல்பாடாக’ இருந்தாலும் இதுதான் உண்மை. ஆகவேதான், ‘கறுப்புப் பணத்தை” வெளியே கொண்டுவருவதன் சாரம் “கறுப்பு நடவடிக்கைகளைத்” தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் இருக்கின்றதேயொழிய, இருப்பாக வைத்திருக்கும் பணத்தைத் தாக்குவதில் அல்ல. இதற்கு, நேர்மையான, முறையான, சிரமம் மிகுந்த புலனாய்வு தேவைப்படுகிறது.

கணனிகளின் காலத்திற்கு முன்பேயே, முனைப்புக் கூடிய புலனாய்வின் வாயிலாக எந்தவொரு வரி ஏய்ப்பாளரையும் பிடித்துவிடுவார்கள் என்ற பெருமை பிரிட்டிஷ் அரசின் உள்நாட்டு வருவாய்ச் சேவை அமைப்புக்கு இருந்தது. இந்தியாவை விட சிறியநாடு பிரிட்டன் என்பது உண்மைதான். ஆனால் இந்தியா போன்ற ஒரு நாட்டிற்கு, அதன் அளவிற்கும் தேவைக்கும் ஏற்றதுபோல் அதிகமான அலுவலர்களைக் கொண்ட அமைப்பை உருவாக்கலாம். இதை நாம் செய்துவிட்டால், பொறுமையும், திறமையும் நிறைந்த வரி நிர்வாக அமைப்பை ஏற்படுத்திவிட்டாலே உள்நாட்டிலிருக்கும் ‘கறுப்புப் பணத்தையாவது’ வெளிக் கொண்டுவர முடியும்.

ஆனால், ஒரு கணிசமான அளவு ‘கறுப்புச் செயல்பாடுகள்” அயல்நாட்டிலிருக்கும் வங்கிகள் மூலமாகத்தான் நடைபெறுகின்றன. உள்நாட்டில் இருப்பதை விட இந்தச் செயல்படுகளின் அளவு மிக அதிகம் என்று சிலர் கூறுவார்கள். தேர்தலுக்கு முன் நரேந்திர மோடியும் ‘கறுப்புப் பணத்தை’ வெளிநாட்டிலிருந்து ‘திரும்பக் கொண்டு வருவதைப்” பற்றிதான் பேசினார். பெரும்பாலான ‘கறுப்புப் பணம்’ வெளிநாட்டில் இருக்கிறது என்பதை சூசகமாக உணர்த்தினாலும், அவரும் ‘கறுப்புப் பணம்’ என்பது ஒரு பதுக்கிவைக்கப்பட்ட குவியல், அது ஒரு செயல்பாடு என்ற அப்பாவித்தனமான புரிதலில்தான் இருந்தார். ‘கறுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு’ பெரும் மூலாதாரமாக அன்னிய வங்கிகள் இருக்கும்போது, 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுகளை மதிப்பிழக்கச் செய்வது சாமானிய மக்களுக்கு கடும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துமேயன்றி, அத்தகைய கருப்பு நடவடிக்கைகளை ஒழிக்க உதவாது.

ரூபாய் நோட்டுகளைச் மதிப்பிழக்கச் செய்வது இந்தியாவில் இது முதல் முறையல்ல. ஜனவரி 1946-இல், 1000 மற்றும் 10000 ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாதவை என்று அறிவிக்கப்பட்டன. 1978-இல் மொரார்ஜி தேசாய் அரசாங்கம் 1,000, 5,000, 10,000 ரூபாய் நோட்டுகள் ஜனவரி 16 நள்ளிரவிலிருந்து செல்லாது என்று அறிவித்தது. 1978-லும் (1946லும் கூட) இது பொதுமக்களை பாதிக்கவில்லை. ஏனெனில், அவர்களில் மிகப்பெரும்பாலானோர் அந்த நோட்டுகளைப் வைத்திருக்கவில்லை. ஏன், பார்த்ததுகூட இல்லை. (1978இல் கூட 1000 ரூபாய் என்பது பெரும் தொகை சாமானியர்கள் ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டுகளைப் பார்த்தது இல்லை).

மொரார்ஜி அரசின் நடவடிக்கை பொதுமக்களை பாதிக்கவில்லை, ‘கறுப்புப் பணம்’ என்கிற தீமையையும் ஒழிக்கவில்லை. மோடி அரசின் நடவடிக்கையும் அதேபோல் பயனற்றதாகப் போகும்; அதே நேரத்தில் பொதுமக்களின் வாழ்க்கையையும் கடுமையாகப் பாதிக்கும் என்கிற பக்க விளைவும் இருக்கும்.

500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுகளை மதிப்பிழக்கச் செய்வது ‘கறுப்புப் பணத்தை’ கட்டுபடுத்துகிறதோ இல்லையோ, இந்த நடவடிக்கை பணத்தை ரொக்கமாகப் பயன்படுத்தும் பொருளாதார அமைப்பிலிருந்து மாறிச்செல்லும் நீண்டகால விளைவினை ஏற்படுத்தி, அங்கீகரிக்கப்பட்ட நிறுவனங்களின் நிதி உதவி பெறாத, கணக்கில் வராத நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் என்று சிலர் வாதிடுகிறார்கள். அன்னிய வங்கிகளின் நிதியுதவியுடன் நடைபெறும் ‘கறுப்பு நடவடிக்கைகள்’ இந்த ரொக்கமில்லாத இந்தியாவின் பார்வையிலிருந்து தப்பித்து விடும் என்பது ஒரு புறமிருக்க, ரொக்கமில்லாத இந்தியா என்பதே, ஒரு கிரெடிட் கார்டு வாங்குவதற்கும், வங்கிக் கணக்குத் தொடங்குவதற்கும் ஒரு சாமானியன் படும்பாட்டினை அறியாத மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் பகல் கனவுதான்.

‘எல்லைக்கு அப்பால்’ அச்சிடப்படும் போலி நோட்டுகளின் சுழற்சியைத் தடுப்பதன் மூலம் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளைத் தடுக்க முடியுமென்றும் ஒரு வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. புதிய நோட்டுகளை அச்சடிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் தொழில்நுட்பம் கள்ள நோட்டு உற்பத்தியைத் தடுக்கும் என்கிற அனுமானத்திலிருந்துதான் இந்த வாதம் எழுகிறது. அப்படியே இருந்தால் கூட போலிகளை உருவாக்க முடியாத வகையிலான புதிய நோட்டுகளை அறிமுகப்படுத்தும் இந்தப் பணியை படிப்படியாக, யாருக்கும் இடையூறு இல்லாத வகையில் செய்திருக்கலாம். இப்படித்தான், பழைய நோட்டுகளை மாற்றி புதியவற்றை அறிமுகப்படுத்தும் பணி இதுவரை நடந்து வந்திருக்கிறது. நவம்பர் 8 இரவிலேயே பனிச்சரிவு போல் கள்ள நோட்டுகள் வந்து குவியும் என்று அரசாங்கம் எதிர்பார்க்கக் கூடிய நிலை இல்லையே? மக்களின் பாதுகாப்பு உணர்வின் மீதும், சௌகரியங்கள் மீதும் அதிரடியான ஆச்சரியமூட்டக்கூடிய பெரும் தாக்குதலை ஏன் அரசாங்கம் அந்த இரவில் தவிர்க்கவில்லை.?

மோடி அரசின் இந்த நடவடிக்கை, நவீன இந்தியாவின் வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் நடந்ததில்லை. பெரும்பணக்காரர்கள் வைத்திருக்கும் நோட்டுகளை மட்டும் மதிப்பிழக்கச் செய்து, பிறரின் நோட்டுகளுக்கு விலக்கு அளித்த பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கூட, மோடி அரசை விட மக்களின் உணர்வுகளுக்கு அதிகம் மதிப்பளித்திருக்கிறது. இந்த அவசர நடவடிக்கை, அறிவிக்கப்படாத எமர்ஜென்சியை அமுல்படுத்தும் வகையில் மோடி எடுத்துவரும் ஏராளமான பிற நடவடிக்கைகளைப் போன்றதுதான். இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஏனெனில் இது மக்களுக்கு எதிரானது.

(பேராசிரியர் பிரபாத் பட்நாயக் (Prabhat patnaik) இவர் டெல்லி ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகத்தின் முன்னாள் பேராசிரியர் மற்றும் பல்வேறு பொருளாதார கட்டுரைகள், நூல்கள் எழுதியுள்ளார். ‘THE CITIZEN’ என்ற இணைய இதழுக்கு அவர் எழுதிய கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.

இக்கட்டுரையினை தமிழாக்கம் செய்தவர் ‘Frontline’ ஆசிரியரான விஜயசங்கர் ராமச்சந்திரன். இதனை அவரது முகநூல் பக்கத்தில் வெளியிட்டிருந்தார். அவருக்கு எமது நன்றிகள் – வானவில்)

இதழ் 83, கட்டுரை 1

திசெம்பர் 1, 2017

மகத்தான சோவியத் ஒக்ரோபர் சோசலிசப்

புரட்சியின் நூற்றாண்டை ஒட்டி கனடாவில்

இருந்து வெளிவரும் NorthStar Compass 

மாத சஞ்சிகையின் 2017 ஒக்ரோபர் இதழில்

வெளிவந்த கட்டுரையின் தமிழாக்கம்

கீழே தரப்படுகிறது.

பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரமே

சோசலிசப் புரட்சியின் உயிர்நாடி

கத்தான சோவியத் ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியின் நூற்றாண்டு விழாவை (1917 – 2017) உலகம் முழுவதுமுள்ள தொழிலாளி வர்க்கமும், மார்க்சிச – லெனினிசப் புரட்சியாளர்களும் கொண்டாடி வருகின்றனர்.

அதேநேரத்தில் எந்த சோவியத் நாட்டில் உலகிலேயே முதன்முதலாக 1917இல் தோழர் லெனின் தலைமையில் சோசலிசப் புரட்சி வெற்றி பெற்றதோ, அந்த நாட்டில் 1960களில் துரோகி நிகிட்டா குருசேவ் தலைமையில் ஆரம்பித்து வைக்கப்பட்ட முதலாளித்துவ மீட்சி 1990இல் இன்னொரு துரோகியான கோபர்சேவ் தலைமையில் பூர்த்தி செய்யப்பட்டு, இப்பொழுது அங்கு ஒரு முதலாளித்துவ அரசு பதவியில் இருக்கிறது.

அதுமட்டுமல்லாமல், இரண்டாம் உலக யுத்த காலத்தில் லெனினின் வாரிசான தோழர் ஸ்டாலின் தலைமை தாங்கிய மாபெரும் சோவியத் செஞ்சேனையினால் ஹிட்லரின் பாசிசப் பிடியில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, சோசலிச அரசுகளாகப் பரிணமித்திருந்த கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் இருந்த சோசலிச அரசுகளும் சர்வதேச ஏகாதிபத்தியத்தால் கவிழ்க்கப்பட்டுவிட்டன.

இந்த நாடுகளில் ஏற்பட்ட சோசலிசப் புரட்சிகளில் இருந்தும், பின்னர் அந்நாடுகளில் ஏற்பட்ட எதிர்ப் – புரட்சிகளில் இருந்தும், தொழிலாளி வர்க்கமும் மார்க்சிச – லெனினிசப் புரட்சியாளர்களும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அவ்வாறு செய்வதின் மூலமே, ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியின் நூற்றாண்டு விழாவை நாம் அர்த்தமுள்ள வகையில் கொண்டாட முடியும்.

எமது மகத்தான ஆசான்கள் கார்ல்மாக்சும் பிரெடரிக் ஏங்கெல்ஸ்சும் கற்றுத் தந்த மார்க்சிச தத்துவார்த்த அடிப்படையில்தான் இந்த உலகம் இருக்கும் வரையும் நாம் பயணிக்கப் போகின்றோம். எனவே தத்துவார்த்த அடிப்படையில் எமக்கு எந்தக் குழப்பமும் கிடையாது. ஆனால் அவர்களது போதனைகளைப் பின்பற்றி புரட்சிகள் வாகை சூடிய நாடுகளில் ஏற்பட்ட எதிர்ப் – புரட்சிகர மாற்றங்கள்தான் எமது ஆய்வுக்குரியவை.

சோசலிச நாடுகள் பிறழ்ந்து போனது பற்றி பல்லாண்டுகளாக பலவிதமான ஆய்வுகள் நடந்து வருகின்றன. அதுபற்றி சில விடயங்களைப் பார்ப்பது அவசியம்.

சோசலிச அமைப்புகள் வீழ்ச்சி அடைந்ததிற்கு சாராம்சமாக இரண்டு காரணங்கள் முன்வைக்கப் படுகின்றன.

ஓன்று, சோசலிசப் பொருளாதார முறைமை கைவிடப்பட்டது என்பது.

இரண்டாவது, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை கைவிடப்பட்டமை என்பதாகும்.

இவை இரண்டுமே முக்கியமான விடயங்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இருப்பினும் இந்த இரண்டில் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது மிகவும் தலையாய விடயமாகும். ஏனெனில் ஒரு சோசலிச நாட்டில் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் கைவிடப்படும்போதுதான் அந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தி முதலாளித்துவ சக்திகள் மீண்டும் தலைதூக்கி அதிகாரத்தை மீண்டும் கைப்பற்றுகின்றன. இதற்கு சோவியத் யூனியன் நல்லதொரு உதாரணம்.

சோவியத் யூனியனில் தோழர்கள் லெனினும் ஸ்டாலினும் கட்சிக்கும் அரசுக்கும் தலைமைதாங்கியவரை பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் மிகவும் கறாராகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. அதன் மூலமே உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு எதிரிகளின் எதிர்ப்புரட்சி நடவடிக்கைகள் யாவும் முறியடிக்கப்பட்டதுடன், மிக முன்னேறிய சோசலிச அமைப்பு முறையும் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது.

இருந்தும், சோசலிச சமூகத்திலும் வர்க்கப் போராட்டம் தொடரும் என்ற உண்மையை லெனினும் ஸ்டாலினும் அடிக்கடி சுட்டிக் காட்டியதுடன், வெளி எதிரிகளைவிட கட்சிக்குள் இருந்தும் அரசுக்குள் இருந்தும் கூட புதிய முதலாளித்துவ சக்திகள் உருவாகுவார்கள் எனவும் எச்சரித்தனர். இறுதியில் தோழர் ஸ்டாலினின் மரணத்தின் பின்னர் அது நடந்தேவிட்டது.

ஸ்டாலினின் மரணத்தின் பின்னர் கட்சியினதும் அரசினதும் அதிகாரத்தைக் கபடத்தனமான முறையில் கைப்பற்றிய குருஸ்சேவ் தலைமையிலான நவீன திரிபுவாதக் கும்பல், பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தைக் கைவிட்டதின் மூலமும், அதைக் கறாராகக் கடைப்பிடித்த தோழர் ஸ்டாலினை “சர்வாதிகாரி”, “கொடுங்கோலன்” என வர்ணித்ததின் மூலமும், சோவியத் யூனியனின் சோசலிச அமைப்பைக் குழிதோண்டிப் புதைத்தனர். கட்சிக்குள்ளும் அரசுக்குள்ளும் முதலாளித்துவ சக்திகளைக் கொண்டு வருவதற்காக, “எல்லா மக்களினதும் கட்சி, எல்லா மக்களினதும் அரசு” எனப் பிரகடனம் செய்து, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தலைமையிலான கட்சியையும் அரசையும் முதலாளித்துவ வரக்கத்தின் கட்சியாகவும் அரசாகவும் மாற்றி அமைத்தனர்.

இதிலிருந்து ஒன்று தெளிவாகின்றது. அதாவது, தனி ஒரு நாட்டில் சோசலிச அமைப்பு உருவாகும் போது, உலக நிலைமைகளில் அதற்குச் சாதகமான நிலைமைகள் உருவாகும்வரை, அந்த நாட்டில் ஒரு சரித்திரக் காலகட்டம் முழுவதும் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் அவசியம் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்.

பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் பற்றிய பிரச்சினை சோவியத் புரட்சியுடன் ஆரம்பமான ஒரு விடயமல்ல. அது பாரீஸ் கம்யூன் காலத்திலேயே ஆரம்பமாகிவிட்டது. பிரான்சின் தலைநகரான பாரீசில் தொழிலாளி வர்க்கம், ஆட்சியில் இருந்த கொடுங்கோல் அரசுக்கு எதிராக 1971 மார்ச் 18ஆம் திகதி ஒரு கிளர்ச்சியை ஆரம்பித்து, பிற்போக்கு அரசைத் தூக்கி எறிந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது.

ஆனால் பிற்போக்கு ஆளும் வர்க்கம் மூர்க்கமாகச் செயல்பட்டு அந்தக் கிளர்ச்சியை இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்தது. அதன் காரணமாக தொழிலாளர்களின் அரசு 72 நாட்கள் மட்டுமே தாக்குப்பிடித்து இறுதியில் வீழ்ச்சி அடைந்தது.

பாரீஸ் கம்யூன் போராட்டத்தின் அனுபவங்களைப் பின்னர் தொகுத்த மார்க்ஸ், தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சொந்தப் புரட்சிகரப்படை ஒன்று இல்லாமையே பாரீஸ் கம்யூன் வீழ்ச்சி அடைந்தமைக்குக் காரணம் என்பதைச் சுட்டிக் காட்டினார். அப்படி ஒரு படை இருந்திருந்தால், பாரீஸ் தொழிலாளர்கள் அந்தப் படையின் உதவியுடன் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தைப் பிரயோகித்து பாரீஸ் கம்யூன் அரசைப் பாதுகாத்திருக்க முடியும் என்பதையும் மார்க்ஸ் சுட்டிக்காட்டினார்.

மார்க்ஸின் இந்தப் போதனையை சோவியத் புரட்சியின் பின்னர் லெனினும் ஸ்டாலினும் மிகவும் கறாராகப் பின்பற்றினர். அதனால்தான் அவர்கள் காலத்தில் சோவியத் யூனியனில் முதலாளித்துவ மீட்சி ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லாமல் போனது.

1949இல் சீனப் புரட்சி வெற்றிபெற்று அங்கு ஒரு சோசலிச அரசு அமைந்த பின்னர் அங்கும் இந்தப் பிரச்சினை உருவானது. அதுபற்றி சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை வழிநடாத்திய தோழர் மாஓசேதுங் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டியதுடன், கட்சியையும் அரசையும் முதலாளித்துவ சக்திகளிடமிருந்து பாதுகாத்துத் தூய்மைப் படுத்துவதற்காக 1966இல் தானே முன்னின்று “மகத்தான பாட்டாளி வர்க்கக் கலாச்சாரப் புரட்சி” என்னும் இயக்கத்தை ஆரம்பித்தார். ஆனால் அதற்குள்ளும் புகுந்துகொண்ட எதிர்ப் – புரட்சிகர சக்திகள் கலாச்சாரப் புரட்சியின் நோக்கத்தைத் திசை திருப்பியதால், அது தோல்வியில் முடிந்தது.

மாஓவின் மரணத்தின் பின்னர், சீனாவிலும் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் கைவிடப்பட்டு, அங்கும் படிப்படியாக முதலாளித்துவ மீட்சி ஏற்படும் சூழ்நிலை உருவாகியுள்ளது.

சாராம்சமாகத் தொகுத்துக் கூறுவதானால், முதலில் தொழிலாளி வர்க்கம் மக்கள் புரட்சியின் மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது, அதன் பின்னர் தூக்கி எறியப்பட்ட பிற்போக்கு சுரண்டும் வர்க்கத்தின் மீது பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து பிரயோகித்து அவர்கள் மீண்டும் தலைதூக்காமல் பார்த்துக் கொள்வது, அத்துடன் நின்றுவிடாமல் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் கீழும் புரட்சியைத் தொடர்வது என்பன இன்றியமையாத கடமைகளாகும் இதைத்தான் பாரீஸ் கம்யூனில் இருந்து சோசலிசம் வீழ்ச்சியடைந்த நாடுகள் வரையிலான அனுபவங்கள் எமக்கு எடுத்து இயம்புகின்றன.

எனவே, தொழிலாளி வர்க்கம் ஒரு நாட்டில் உருவாகி வரும் சூழ்நிலைகளைப் பயன்படுத்தி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது அல்ல பிரதான பிரச்சினை. கைப்பற்றிய அந்த அதிகாரத்தை எவ்வாறு பாதுகாத்து முன்னெடுத்துச் செல்வது என்பதுதான் தலையாய பிரச்சினை. சோசலிச நாடுகளில் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் நிலவிய போது ஏற்பட்ட சில தவறுகளைக் காரணங்காட்டி பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தையே கைவிடுவது என்பது தற்கொலைக்கு ஒப்பானது. அவ்வாறு செய்வது குழந்தையைக் குளிப்பாட்டிய அழுக்கு நீரை வீசுவதை விட்டு, அந்த நீருடன் குழந்தையையும் சேர்த்து வீசுவதற்கு ஒப்பானதாகும்.

எனவே, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் பற்றிய பிரச்சினையில் ஒரு தெளிவான கண்ணோட்டம் இன்றி செய்யப்படும் புரட்சிகள் எல்லாமே இலக்கில்லாமல் எய்யப்படும் அம்புகள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு செயற்படுவதே புரட்சிகர சக்திகளின் தலையாய கடமையாகும்.

(Northstar compass  சஞ்சிகை ‘சோவியத் மக்களுடனான நட்புறவுக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்குமான சர்வதேச சங்கம்’ (International Council for Friendship and Solidarity with Soviet People)  கனடாவிலிருந்து வெளியிடும் மாதாந்த சஞ்சிகையாகும். இக்கட்டுரையை எழுதியுள்ள இமாலயன் இலங்கை மார்க்சிச – லெனினிச கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முன்னாள் உறுப்பினராகும்)

Northstar Compass Web site Address:

http://www.Connexions.org/CxArchives/Northstar

 

 

வானவில் இதழ் 82

நவம்பர் 4, 2017

புதிய அரசியலமைப்பு:

மலையைக் கெல்லி

எலியைப் பிடித்த கதை!

லங்கையின் இன்றைய ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் விரைவில் ஒரு புதிய அரசியல் அமைப்பை நாட்டுக்கு அறிமுகப்படுத்தப் போவதாகத் தெரிவித்துள்ளது.

இதிலுள்ள முதலாவது பிரச்சினை என்னவென்றால், வரப்போவது முற்றிலும் ஒரு புதிய அரசியல் அமைப்பா அல்லது தற்போதைய அரசியல் அமைப்புக்குத் திருத்தங்களா என்பது அநேகருக்குத் தெளிவில்லாமல் உள்ளது. அரசாங்கமோ அல்லது இதைத் தயாரிக்கவுள்ள அரசியல் சாசன நிபுணர்களோ இது எந்த வகையானது என்பதை இதுவரை தெரிவிக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு வசதிக்காக வரப்போவது புதிய அரசியல் சாசனம் என்றே வைத்துக் கொண்டு மேலே செல்வோம்.

அடுத்ததாக, இந்த புதிய அரசியல் அமைப்பு என்ன நோக்கத்துக்காகக் கொண்டு வரப்படுகிறது என்பது குறித்தும் தெளிவில்லாமல் இருக்கின்றது. தமிழ் மக்கள் தமது பிரச்சினைகளுக்காக முதலில் அகிம்சை வழியில் போராடி அது தோற்றுப்போகப் பின்னர் ஆயுதம் தாங்கிப் போராடி அதிலும் பெரும் இழப்புகளையும் தோல்விகளையும் கண்ட சூழ்நிலையில், தற்போதைய ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகண்டு, நாட்டில் ஒற்றுமையையும் நல்லிணக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவே புதிய அரசியல் சாசனம் கொண்டு வரப்படுகிறது என அரசாங்கமும், தமழர்களின் பிரதான அரசியல் அமைப்பான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் ஒருபக்கத்தில் பிரச்சாரம் செய்கின்றன.

அவர்கள் அப்படிச் சொன்னாலும், உண்மை அதுவல்ல, தற்போதைய அரசாங்கத்தைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த மேற்கத்தைய ஏகாதிபத்திய சக்திகளின் தேவைகளையும், இந்த வலதுசாரி அரசின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யவுமே இந்த புதிய அரசியல் சாசனம் கொண்டு வரப்படுகிறது என நாட்டின் இடதுசாரி மற்றும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சக்திகள் வாதிடுகின்றன. இங்கும் நாம் அரசும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் சொல்வதையே ஒரு வாதத்துக்காக ஏற்றுக்கொண்டு மேலே செல்வோம்.

இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாளிலிருந்தே தமிழர் தரப்பின் கோரிக்கை தம்மைத்தாமே ஆளும் அதிகாரம் வேண்டும் என்பதுதான். ஆனால் அது ஆரம்பத்தில் தனிநாட்டுக் கோரிக்கையாக எழுப்பப்படவில்லை. ஆரம்பத்தில் தமிழ் காங்கிரஸ் தலைமையில் முன்பக்கத் தொடர்ச்சி…

இருந்த ஒன்றுபட்ட தமிழ்த் தலைமை ஐம்பதுக்கு ஐம்பது என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தது. பின்னர் தமிழரசுக் கட்சி (வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்த) சமஸ்டி என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்தது. பின்னர் இரண்டு கட்சிகளும் இணைந்த தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி தனிநாடு கோரிக்கையை முன்வைத்தது.

தனிநாடு என்பது பேச்சுவார்த்தை மூலம் பெற முடியாதது என்பதால், தமிழ் இளைஞர்கள் தனிநாடு இலட்சியத்துக்காக ஆயுதம் ஏந்திப் போராட ஆரம்பித்தனர். அந்தப் போராட்டம் 30 வருடங்கள் நடைபெற்று தமிழ் மக்களுக்குக் குறிப்பாகவும், நாட்டுக்குப் பொதுவாகவும் பெரும் அழிவுகளை ஏற்படுத்திய பின்னர் 2009 மே 18ஆம் திகதியுடன் முடிவுக்கு வந்தது. அதன் பின்னர் தமிழ்த் தலைமை விரும்பியோ விரும்பாமலோh, இலங்கை ஒரே நாடு என்ற அதன் ஒருமைப்பாட்டை ஏற்றுக் கொண்டு ஐக்கிய இலங்கைக்குள் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு என்ற நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டிய சூழலுக்குள் தள்ளப்பட்டது.

அதன் அடிப்படையில் தற்போதைய தமிழ் தலைமையான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைமை போர் முடிவடைந்த பின்னர் அப்போது அதிகாரத்தில் இருந்த மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான அரசாங்கத்திடம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்த சமஸ்டி அமைப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என வலியுறுத்தி வந்தது.

மாகாணசபைகள் அமைப்பதற்கு வழிவகுத்த 13ஆவது திருத்தச் சட்டத்துக்கும் அப்பால் சென்று இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பதாக மகிந்த அரசு முன்வைத்த யோசனையையும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு முற்றாக நிராகரித்ததுடன், விடாப்பிடியாக சமஸ்டி அமைப்பையே வலியுறுத்தி நின்றது.

தமிழ் மக்களுடைய பிரச்சினைக்கு மகிந்த அரசு தீர்வு காணவில்லை என்ற ஒரு சாக்குப்போக்கைச் சொன்ன தமிழ் கூட்டமைப்பு, கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் எந்தவிதமான நிபந்தனையும் இன்றி ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான அணியை ஆதரித்து அந்த அணி வெற்றிபெற உதவியது. அதற்குப் பிரதி உபகாரமாக 52 உறுப்பினர்கள் கொண்ட உண்மையான எதிரணி இருக்க, 16 பேர் கொண்ட தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்து மைத்திரி – ரணில் அரசால் வழங்கப்பட்டது.

இதன்படி தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைவர்கள் தமக்கு வேண்டியதை அரசிடம் இருந்து பெற்றுக் கொண்டனர். இதற்குப் பிரதி உபகாரமாக கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எம்.ஏ.சுமந்திரன் அரசாங்கத்தின் பேச்சாளர் போலவே செயற்படுவதைக் காண முடிகிறது. ஆனால் இவர்களை நம்பி இவர்களுக்குக் காலம் காலமாக வாக்களித்து வரும் தமிழ் மக்களுக்கு என்ன கிடைத்தது?

முதலில் ஐம்பதுக்கு ஐம்பது என்றார்கள். பின்னர் சமஸ்டி என்றார்கள். பின்னர் தனிநாடு என்றார்கள். எல்லாவற்றையும் தமிழ்ப் பொதுசனம் மறு பேச்சில்லாமல் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஆனால் இதில் எதையும் இந்தத் தமிழ் தலைமைகளால் பெற்றுக் கொடுக்க முடியவில்லை. சில சந்தர்ப்பங்களில் அரச தலைமைகள் நிர்ப்பந்தம் காரணமாக சில தீர்வுகளை முன்வைத்தபோது அவைகளையும் தமது அரசியல் இருப்புக்காக குழப்பியடித்தார்கள்.

நடைமுறைப்படுத்த முடியாத அதியுச்ச கோரிக்கைகளை முன்வைத்த தமிழ்த் தலைமைகள் உண்மையில் நடைமுறையில் செய்ததென்ன? சமஸ்டி பேசியவர்கள் 1965இல் ஐ.தே.க. அரசில் இணைந்து மந்திரிப் பதவி பெற்றதுடன், அதிகாரம் எதுவுமற்ற மாவட்ட சபையையும் ஏற்றுக் கொண்டனர். 1976இல் வட்டுக்கோட்டையில் மாநாடு கூடி தனிநாடு தீர்மானம் நிறைவேற்றியவர்கள், அதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் வாக்குகளைக் கொள்ளையடித்து எதிர்க்கட்சிப் பதவியையும் பெற்றவர்கள், இறுதியில் 1981இல் ஜே.ஆர் கொண்டுவந்த அதிகாரம் ஏதுமற்ற மாவட்ட அபிவிருத்திச் சபையை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

2015இல் மகிந்த தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை எதனையும் தீர்க்கமாட்டார் எனப் போர்க்கொடி தூக்கி, மைத்திரியையும் ரணிலையும் ஆதரித்து ஜனாதிபதியாகவும், பிரதமராகவும் ஆக்கியவர்கள் இப்பொழுது தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு எந்தவிதமான தீர்வையும் வழங்காத புதிய அரசியல் அமைப்புக்கு ஆதரவளிக்கின்றனர்.

புதிய அரசியல் அமைப்பு அடிப்படையில் தற்போதுள்ள அமைப்பையே ஒத்திருக்கப் போகின்றது. அதாவது, ஒற்றையாட்சி அப்படியே பேணப்படப் போகின்றது. பௌத்தத்திற்கு முன்னுரிமை அப்படியேதான் இருக்கப் போகின்றது. வடக்கு கிழக்கு இணைப்போ, சமஸ்டி அமைப்பு வழங்குதலோ நடைபெறப் போவதில்லை. ஏற்கெனவே உள்ள மாகாண சபை முறைதான் தொடரப் போகின்றது. அதிலும் உள்ள அதிகாரங்கள் மேலும் குறைக்கப்படப் போகின்றன.

இதை அரசுக்கு முண்டு கொடுத்து வரும் ஜே.வி.பியின் பொதுச் செயலாளர் ரிஸ்வின் சில்வாவே பகிரங்கமாகக் கூறுகிறார். அண்மையில் புதிய அரசியல் அமைப்புப் பற்றிக் கருத்துத் தெரிவித்த அவர், தற்போது இருக்கின்ற மாகாண சபை முறை பிரிவினைத் தன்மை வாய்ந்தது என்றும், புதிய அரசியல் அமைப்பு அவ்வாறானது அல்ல என்றும், எனவே புதிய அரசியல் அமைப்பை எதிர்ப்பவர்கள் பழைய பிரிவினைவாத மாகாணசபை முறையை நடைமுறைப்படுத்துவதையா விரும்புகிறார்கள் எனக் கேள்வி எழுப்பியுள்ளார். எப்பொழுதும் தமிழ் மக்களுக்கான அதிகாரப் பகிர்வை எதிர்த்து வரும் ஜே.வி.பி. இவ்வாறு கூறுவதிலிருந்தே வரப்போகும் புதிய அரசியல் அமைப்பு தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரை உப்புச்சப்பில்லாதது என்பது தெட்டத் தெளிவாகிறது.

1987இல் இந்தியாவின் முயற்சியால் அப்போதைய ஜே.ஆரின் சிங்களப் பேரினவாத அரசை அடிபணிய வைத்து கொண்டு வரப்பட்ட மாகாண சபை முறையை எதிர்த்து இந்தியாவுடன் யுத்தம் செய்த புலிகளும், அதை ஆதரித்து நின்ற தமிழ்த் தலைமையும், இன்று மாகண சபை முறையை, அதிலும் அதன் உண்மையான சாரத்தை நீக்கிய ஒன்றை ஏற்பதானால், இது போன்ற வரலாற்றுத் துரோகம் வேறு எதுவுமில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

மாகாண சபை முறைமையை ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாக ஏற்றுக் கொண்டு தொடர்ந்து கூடுதலான அதிகாரப் பகிர்வுக்காகப் போராடும்படி, இடதுசாரி, ஜனநாயக சக்திகள் கூறிய ஆலோசனையை முற்றிலும் நிராகரித்த புலிகள் உள்ளிட்ட தமிழ்த் தலைமை, இப்பொழுது அதையே அரைகுறையாக ஏற்பதானால், 1987இல் இருந்து 2009 வரை இத்தனை வருடங்கள் அநியாயமாக பலியிடப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான மனித உயிர்களுக்கும், கோடிக்கணக்கான ரூபா பெறுமதியான சொத்தழிவுக்கும் யார் பொறுப்பு?

இந்தியா மட்டுமல்ல, பின்னர் சந்திரிக ஜனாதிபதியாக இருந்து நீட்டிய நேசக்கரத்திலும் காறிப் துப்பியதுடன், பின்னர் மகிந்த நீட்டிய நேசக் கரத்தையும் தட்டிவிட்ட தமிழ்த்தலைமை இன்று வழமைபோல எதுவுமற்ற புதிய அரசியல் அமைப்பை ஏற்று நிற்கிறது.

தமிழ்த் தலைமையின் இந்தத் துரோகம் இதுதான் முதற் தடவை அல்ல. இது பத்தோடு பதினொன்றாவது. அதுமட்டுமல்லாமல் தமிழ் மக்களைத் தொடர்ந்து ஏமாற்றும் நோக்குடன் இது திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்டும் வருகின்றது. பிச்சைக்காரனுக்கு காலில் புண் இருப்பது அவனது தொழிலுக்கு அவசியம் என்பது போல, தமிழ் மக்களின் இனப் பிரச்சினை தீர்க்கப்படாமல் இருப்பது பிற்போக்குத் தமிழ்த் தலைமையின் அரசியல் இருப்புக்கு மிகவும் அவசியம் என்பதே அதற்கான காரணமாகும்.

இதில் அவர்களைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. அது அவர்களது பாரம்பரிய பரம்பரைத் தொழில். சிந்திக்க வேண்டியவர்கள் தமிழ்ப் பொதுமக்கள்தான். அப்படியில்லை, தொடர்ந்தும் தாம் ஏமாறத் தயார் எனத் தமிழ் மக்கள் கருதுவார்களாக இருந்தால், அவர்களை தமிழரசுக் கட்சித் தலைவர் முன்பொரு முறை தனது அரசியல் கையறு நிலைக்கு வந்தபோது சொன்ன கடவுளாலும் காப்பாற்ற முடியாது.

வானவில் இதழ் எண்பத்திரெண்டினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 82_2017

இதழ் 82, கட்டுரை 5

நவம்பர் 4, 2017

கம்யூனிஸ்ட் மு.கார்த்திகேசன்

படைப்புகள்

லங்கை மக்களைப் பொறுத்தவரையில் தோழர் கம்யூனிஸ்ட் மு.கார்த்திகேசன் அவர்களைத் தெரியாதவர்கள் இல்லை எனச் சொல்லலாம். அவ்வளவுதூரம் அவர் இலங்கை மக்களுடன் பின்னிப் பிணைந்து வாழ்ந்தவர்.

அவர் இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஸ்தாபகர்களில் ஒருவர். தலைசிறந்த ஆசிரியர். யாழ்.மாநகரசபையின் முன்னாள் உறுப்பினர். ஓய்வொழிச்சல் இல்லாத மக்கள் ஊழியர். இப்படிப் பல தகைமைகளின் சொந்தக்காரர்.

அதுமட்டுமின்றி, தனது வாழ்நாள் முழுவதும் எழுதியும் குவித்தவர். கொழும்பு பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டப்படிப்பை அவர் மேற்கொண்ட காலத்தில் அங்கு மாணவர் அமைப்பு வெளியிட்ட ‘Student News’ என்ற ஆங்கில செய்தி ஏட்டின் ஆசிரியராகத் தனது எழுத்துலக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தார்.

பின்னர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முழுநேர ஊழியராகச் செயற்பட ஆரம்பித்ததும், கட்சி வெளியிட்ட ‘Forward’  என்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகையிலும், ‘தேசாபிமானி’ என்ற தமிழ் பத்திரிகையிலும் ஏராளமான அரசியல் கட்டுரைகளை எழுதினார்.

1963இல் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உருவான பின்னர் அக்கட்சி வெளியிட்ட ‘தொழிலாளி’ என்ற தமிழ்ப் பத்திரிகையிலும், ‘Red Flag’  என்ற ஆங்கிலப் பத்திரிகையிலும் நிறையக் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

பின்னர் 1972ஆம் ஆண்டு முதல் இலங்கை மார்க்சிச – லெனினிச கம்யூனிஸ்ட் கட்சியால் வெளியிடப்பட்டு வந்த ‘போராளி’ என்ற பத்திரிகையிலும் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

இவை மாத்திரமின்றி அவர் யாழ்.இந்துக் கல்லூரியில் மிக நீண்ட காலம் ஆசிரியராகவும், இறுதியில் அதிபராகவும் இருந்த போதும், கோப்பாய் கிறிஸ்தவக் கல்லூரி, பண்டத்தரிப்பு இந்துக் கல்லூரி என்பனவற்றில் அதிபராகப் பணிபுரிந்த போதும், கல்லூரிகளின் சஞ்சிகைகளில் பல கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். அத்துடன் இதர பாடசாலைகளின் வெளியீடுகள், சனசமூக நிலையங்கள் வெளியிட்ட வெளியீடுகள், பலவிதமான வைபவங்களின் போது வெளியிடப்பட்ட மலர்கள் என்பனவற்றிலும் பல கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளார். இதுதவிர, கொழும்பிலிருந்து வெளிவந்த பல ஆங்கில, தமிழ் பத்திரிகைகளிலும் அவ்வப்போது பல பத்திகள், ஆசிரியருக்கான கடிதங்கள் என்பனவற்றை எழுதியுள்ளார்.

அவரது எழுத்துக்கள் ஆழமும் சுவையும் கொண்டவை. ஆனால் தூரதிஸ்டவசமாக அவரது எழுத்துக்களின் ஒருபகுதி தன்னும் இன்றுவரை தொகுக்கப்படவில்லை. அவரது எழுத்துக்கள் தொகுக்கப்பட்டால், அவை என்றென்றும் சந்ததி சந்ததியாக மக்களுக்குப் பயன்படக்கூடியவை.

எனவே அவருடன் பணிபுரிந்த கட்சித் தோழர்களாகிய நாம் அவரது எழுத்துகளைத் தேடியெடுத்து நூலுருவாக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளோம். இந்த நல்ல பணிக்கு தோழர் கார்த்திகேசனுடன் பழகிய பல்துறை சார்ந்தவர்களினதும் ஒத்துழைப்பை வேண்டி நிற்கின்றோம். கட்சி வேறுபாடுகள், அரசியல் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் இந்த நல்ல பணிக்கு உதவுமாறு அன்புடன் வேண்டுகின்றோம்.

எனவே, தயவு செய்து அவருடைய எழுத்துக்களை வைத்திருப்பவர்கள் அவற்றைத் தந்துதவும்படி அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கின்றோம். தங்களிடமுள்ள மூலப்பிரதியின் நிழற்பிரதியொன்றை நீங்கள் அனுப்பி வைத்து உதவலாம். இதில் ஆர்வமுள்ளோர் தயவுசெய்து பின்வரும் மின்னஞ்சல் முகவரியுடன் தொடர்பு கொள்ளவும். சகல தொடர்புகளும் இரகசியமாகப் பேணப்படும்.

நன்றி.

கம்யூனிஸ்ட் மு.கார்த்திகேசன் படைப்புகள் வெளியீட்டுக் குழு

மின்னஞ்சல் முகவரி: karthi1944@gmail.com

இதழ் 82, கட்டுரை 4

நவம்பர் 4, 2017

புல்லுக்குள் நெல்லுப் பிடுங்கும்

மைத்திரி!

-பி.வீரசிங்கம்

லங்கை ஒரு விவசாய நாடு. இங்கு நெல்வயல்களில் புல்லுப் பிடுங்குவது குறித்து அனைவருக்கும் தெரியும். நெல் வளருவதானால் அது அவசியம். ஆனால் இதே நாட்டில் சிலர் புல்லுக்குள் நெல் பிடுங்கும் வேலையிலும் ஈடுபடுகின்றனர். ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தனது அரசியல் எதிரிகள் என நினைத்து சிலர் மீது எடுக்கும் நடவடிக்கைகளை மக்கள் அப்படித்தான் பார்க்கின்றனர்.

சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்குள் தன்மீது விசுவாசம் காட்டாத, முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் தொகுதி அமைப்பாளர்கள் மீது மைத்திரி தொடர்ச்சியாகப் பதவி பறிப்பு வேலைகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார்.

முன்னர் சிலரின் தொகுதி அமைப்பாளர் பதவிகளைப் பறித்தார். இப்பொழுது மேலும் இருவரின் அமைப்பாளர் பதவிகளைப் பறித்துள்ளார். அவர்களில் ஒருவர் கட்சியின் மத்துகம அமைப்பாளரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான குமார வெல்கம, மற்றையவர் நுவரெலிய அமைப்பாளரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான மகிந்தானந்த அளுத்கமகே. இவர்களுடன் சேர்த்து இதுவரை ஏழு அமைப்பாளர்கள் மைத்திரியால் பதவி பறிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்கள் தவிர மாத்தறை அமைப்பாளரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான டளஸ் அழகப்பெரும, மைத்திரி மீது வெறுப்புக் கொண்டு தனது அமைப்பாளர் பதவியை தானாகவே ஏற்கெனவே ராஜினாமா செய்திருந்தார்.

மைத்திரியால் தொடர்ச்சியாகப் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட அமைப்பாளர்கள் அனைவரும் கட்சிக்காக நீண்டகாலமாக உழைத்த, பலத்த வாக்குவங்கி உள்ளவர்களாவர்.

இதேநேரத்தில் மைத்திரியை அரசியல் தந்திரங்கள் மூலம் ஜனாதிபதி பதவிக்கு கொண்டுவந்த முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக்க குமாரதுங்கவுக்கு கட்சியின் அத்தனகல தொகுதி அமைப்பாளர் பதவியை மைத்திரி வழங்கியுள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அதையிட்டு சந்திரிக மகிழ்ச்சி அடைவதற்குப் பதிலாக சினம் அடைந்துள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது. அதற்குக் காரணம் கட்சியின் ஸ்தாபகர் அமரர் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவினதும் அவரது மனைவி சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவினதும் புதல்வியாகவும், இரு தடவைகள் நாட்டின் ஜனாதிபதியாகவும் இருந்த தனக்கு கட்சியில் உயரிய பதவி ஒன்றை வழங்காது சாதாரணமான தொகுதி அமைப்பாளர் பதவியை வழங்கியதையிட்டு சந்திரிக கடுப்பில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. அத்துடன் மைத்திரி ஜனாதிபதியாக வந்த ஆரம்ப காலங்களில் கட்சி விவகாரங்கள் குறித்தும், அரச விவகாரங்கள் குறித்தும் சந்திரிகவினது ஆலோசனைகளைக் கேட்டு வந்தார் எனவும், இப்பொழுது அவ்வாறு செய்யாமல் தன்னிச்சையாக முடிவுகள் எடுப்பதால் அதனாலும் சந்திரிக மைத்திரி மீது விசனம் கொண்டுள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது.

எதுஎப்படியிருப்பினும், மைத்திரி, சந்திரிக இருவரும் சிறீ.ல.சு.கட்சிக்குத் துரோகம் இழைத்தவர்கள் என்பதே பெரும்பான்மையான கட்சி உறுப்பினர்களினதும், நாட்டு மக்களினதும் கருத்தாக இருக்கின்றது. ஏனெனில் இருவரும் சதித்தனமான முறையில் கட்சிக்குத் தெரியாமல் கட்சியின் பிரதான விரோதியான ஐ.தே.கவுடன் இணைந்து ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்டதுடன், அடுத்து வந்த பொதுத் தேர்தலிலும் கட்சிக்கு எதிராகச் செயல்பட்டு ஐ.தே.கவின் வெற்றிக்கு ஆதரவளித்து சுதந்திரக் கட்சியைப் பலவீனப்படுத்தியுள்ளனர். கடந்த பொதுத் தேர்தலில் மக்கள் கட்சிக்கு வழங்கிய ஆணைக்கு மாறாக கட்சியின் ஒரு பகுதியினரை ஐ.தே.கவுடன் கூட்டரசாங்கத்திலும் இணைத்துள்ளனர். அதுமாத்திரமின்றி, இனிமேலும் அவ்வாறு செய்வதற்கே முயற்சிக்கின்றனர்.

இருவரினதும் இந்த நடவடிக்கைகளை கட்சியை அழிக்கும் துரோகச் செயலாகவே கட்சி உறுப்பினர்கள் பார்க்கின்றனர். கட்சியினதும் நாட்டினதும் நலனை முதன்மைப்படுத்துவதை விட மகிந்த ராஜபக்ச என்ற ஒரு தனிமனிதனை அழிக்க வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு இவர்கள் செய்யும் நடவடிக்கைகள் கட்சியை இருந்த இடம் தெரியாமலே அழித்துவிடும என்பதே பலரினதும் கருத்தாக உள்ளது. இதனால் கட்சி உறுப்பினர்கள் மட்டுமின்றி நாட்டு மக்களும் இவர்கள் இருவர் மீதும் பெரும் அதிருப்தியில் இருக்கின்றனர்.

அதனாலேயே மகிந்த தலைமையிலான எதிரணி மீது நாளுக்குநாள் மக்கள் செல்வாக்கு அதிகரித்து வருகிறது. அதன் பிரதிபலிப்பை நடந்து முடிந்த சில கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்கள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. உள்ளுராட்சி மற்றும் மாகாணசபைத் தேர்தல்கள் நடக்கும் போது அரசின் மீதான முழு வெறுப்பையும் வெளிப்படுத்துவதற்கு மக்கள் காத்திருக்கின்றனர். அதன் காரணமாகவே அத்தேர்தல்களை ஒன்றரை வருடங்களுக்கும் மேலாக அரசு இழுத்தடிக்கின்றது.

‘மா புளித்தால் அப்பத்துக்கு நல்லது’ என தமிழில் ஒரு சொலவடை உண்டு. அதுபோல அரசு எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு இத்தேர்தல்களை இழுத்தடிக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கு தேர்தலில் அது படுதோல்வியைத் தழுவும் என்பது திண்ணம்.

இதழ் 82, கட்டுரை 3

நவம்பர் 4, 2017

“மக்கள் சீனத்தை பிரமாண்டமான

அதிநவீனமான

சோசலிச நாடாக மாற்றுவோம்!”

சீனக்கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின்

19ஆவது மாநாட்டில் சூளுரை!!

2050ஆம் ஆண்டிற்குள் மக்கள் சீனத்தை “உலகிலேயே மிகப்பிரம்மாண்டமான, அதிநவீனமான சோசலிச நாடாக” மாற்றுவோம் என சீனக்கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 19வது மாநாடு சூளுரைத்துள்ளது.

சீன்கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 19வது மாநாடு பெய்ஜிங்கில் உள்ள மக்கள் மாமன்றத்தில் அக்டோபர் 18 புதனன்று துவங்கியது. மாநாட்டின் துவக்க நிகழ்வுகளுக்கு பிரதமரும் கட்சியின் அரசியல் நிலைக்குழு உறுப்பினருமான லீ கே கியாங் தலைமை வகித்து உரையாற்றினார்.

மாநாட்டை துவக்கி வைத்து கட்சியின் பொதுச் செயலாளரும் ஜனாதிபதியுமான ஜீ ஜின்பிங் (Xi Jinping) உரையாற்றினார். பிரதிநிதிகள் அமர்வில் ஜீ ஜின்பிங் தாக்கல் செய்த பொதுச் செயலாளர் அறிக்கையில், மக்கள் சீனத்தின் புதிய சகாப்தத்திற்கான புதியசிந்தனைகளை முன்வைத்தார். இந்த அறிக்கை மீது பிரதிநிதிகள் விவாதம் நடைபெற்றது. “சீன மண்ணுக்கு ஏற்ற சோசலிசம் என்ற சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பாதை, ஒரு புதிய சகாப்தத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறது. எதிர்வரும் காலத்தில் கட்சி அவசியம் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு நீண்டகால வழிகாட்டுதலாக புதிய சகாப்தத்திற்கான சீன குணாம்சத்துடன் கூடிய சோசலிச சிந்தனை அவசியம் என்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

அப்படிப்பட்ட சிந்தனையானது, மார்க்சிய – லெனினியத்தை மேலும் செறிவூட்டுவதாக அமைந்திடும்; மாவோவின் சிந்தனைகள், டெங் சியோ பிங்கின் சிந்தனைகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய, முற்றிலும் விஞ்ஞானப்பூர்வமான கண்ணோட்டத்துடன் கூடிய கோட்பாடுகளாக புதிய சகாப்தத்திற்கான சிந்தனை இருக்கும்;. சீன மண்ணுக்கேற்ற விதத்தில் மார்க்சியத்தை அமலாக்குவதற்கான சிந்தனையாக அது முன்னெடுத்துச் செல்லப்படும்” என்று ஜீ ஜின்பிங் தனது துவக்க உரையில் குறிப்பிட்டார். உலகிலேயே மிகவும் வளர்ச்சிபெற்ற, மிகப்பிரம்மாண்டமான – அதிநவீனமான சோசலிசநாடாக 21ஆம் நூற்றாண்டின் சரிபாதியைக் கடப்பதற்குள் சீனாவை நாம் வளர்த்தெடுப்போம் எனவும் அவர் சூளுரைத்தார். இதற்காக இரண்டு கட்ட வளர்ச்சித்திட்டத்தையும் அவர் தனது அறிக்கையில் முன்வைத்தார்.

முதல்கட்டமாக 2020 முதல் 2035 வரை 15 ஆண்டுகாலம் சீனாவின் மக்கள் சமூகத்தை ஒரு நவீனமான, வளமான சமூகமாக மாற்றுவதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்கிட சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முழுமூச்சாக பாடுபடுவது. இரண்டாம் கட்டமாக 2035 முதல் 2050 வரை 15 ஆண்டுகாலம் ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் முழுமையாக நவீனமயமாக்குவது – முற்றிலும் வளர்ச்சிபெற்ற ஒரு மாபெரும் அதிநவீன சோசலிச நாடாக – வளம்பொருந்திய, பலம் பொருந்திய, ஜனநாயகம் மிகுந்த, கலாச்சார ரீதியாக மிகவும் முன்னேறிய, மக்கள் சமூகங்களிடையே நல்லிணக்கம் பூத்துக்குலுங்குகிற – உலகிலேயே ஒரு அழகான நாடாக மாற்றுவதற்காக சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஒட்டுமொத்த சக்தியும் முழு மூச்சாக பாடுபடுவது என்று ஜீ ஜின்பிங் தனது அறிக்கையில் முன்வைத்தார். இந்த இலக்கை எட்டுவதற்கான தேவை மற்றும் வாய்ப்புகள் குறித்து விரிவான முறையில் தனது அறிக்கையில் அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

இதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற விவாத அரங்குகளுக்கு தலைமையேற்று வழிகாட்டிய தலைவர்கள், பொதுச் செயலாளர் ஜீ ஜின்பிங்கின் புதிய சகாப்தத்திற்கான சிந்தனைகள் குறித்தும், சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அடுத்த 30 ஆண்டுகாலத்தில் நிர்வாக ரீதியாகவும், ஸ்தாபனரீதியாகவும் மாபெரும் வளர்ச்சியை எட்டும் விதத்திலும் இந்த மாநாடு திட்டமிடும் என்றும் கூறினர். கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழுவின் நிலைக்குழு உறுப்பினர்களில் ஒருவரான ஜாங் தேஜியாங் கூறுகையில், “19வது மாநாட்டில் பொதுச் செயலாளர் ஜின்பிங் முன்வைத்துள்ள சிந்தனை, சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வளர்ச்சியில் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பங்களிப்பாக இருக்கும். சீன குணாம்சத்திற்கு ஏற்றவாறு மார்க்சியத்தை பொருத்துவதில் இது ஒரு சாதனை மைல்கல் என்று குறிப்பிட முடியும்;.”

“சீன குணாம்சத்திற்கு ஏற்றவாறு மார்க்சியத்தை பொருத்துவது என்ற கோட்பாடும் நடைமுறையும் சீனாவை அதன் தன்மைக்கு ஏற்ற விதத்தில் சோசலிசத்தை நோக்கி முன்னேற்றிச் செல்கிற அடிப்படை யான அம்சமாகும்” என்று அரசியல் தலைமைக்குழுவின் மற்றொரு நிலைக்குழு உறுப்பினரான யூ ஜெங்ஸெங் குறிப்பிட்டார். “மார்க்சிய – லெனினியத்தை உயர்த்திப்பிடித்து மாவோ மற்றும் டெங் ஆகிய தலைவர்களின் சிந்தனைகளை உள்வாங்கி 19வது மாநாடு உருவாக்குகிற புதிய சகாப்தத்திற்கான சிந்தனையானது, சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல், தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறை செயலாக்க முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிற ஒரு வழி காட்டும் கோட்பாடாக மலர்ந்திருக்கிறது. கட்சியின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் இந்த கோட்பாட்டை அதன் வரலாற்று பின்னணியோடு, விஞ்ஞானப்பூர்வ புரிதலோடு, நடைமுறைப்படுத்தும் உத்வேகத்தோடு கற்றிட வேண்டும்; செயலாற்றிட வேண்டும்” என்று அரசியல் தலைமைக்குழுவின் மற்றொரு நிலைக்குழு உறுப்பினரான லியூ யுன்ஷான் குறிப்பிட்டார்.

ஜின்பிங் முன்வைத்த புதிய சகாப்தத்திற்கான கோட்பாட்டில் 14 அம்சங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக்குழுவின் கட்சிப் பள்ளி தலைவரான பேராசிரியர் சென் சுங்யுவாங், “மக்கள் சீனம் புதிய சகாப்தத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறது. 21ஆம் நூற்றாண்டில் மார்க்சியத்தை ஒரு விரிவடைந்த பார்வையோடு அமலாக்குவதில் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை எழுதத் துவங்கியிருக்கிறது” என்று குறிப்பிட்டார்

– சின்குவா (Xinhua) செய்தி ஸ்தாபனம்

இதழ் 82, கட்டுரை 2

நவம்பர் 4, 2017

வட இலங்கை இடதுசாரி

முன்னோடிகளில்

எம்.சி.சுப்பிரமணியம்

-வி.சின்னத்தம்பி

(இலங்கையின் வட பகுதியில் தோழர் மு.கார்த்திகேசன் அவர்கள் இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை 1946இல் முதன்முதலாக ஸ்தாபிப்பதற்கு உதவிய முன்னோடிகளில் ஒருவரான தோழர் எம்.சி.சுப்பிரமணியம் அவர்களின் நூற்றாண்டு (1917 – 2017) நினைவையொட்டி இக்கட்டுரை பிரசுரிக்கப்படுகிறது.)

லகளவில் இடதுசாரி இயக்கங்களின் செயற்பாட்டில் தேக்கம், சோர்வு, பின்னடைவு உள. இலங்கையிலும் அதன் தாக்கம் புலப்படுகிறது. ஏகாதிபத்தியம், முதலாளித்துவம், நிலப்பிரபுத்துவம் ஆகிய பிற்போக்கு சக்திகள் தொழிலாளி வர்க்கப் போராட்டத்தைப் பின்னடையச் செய்ய பிரதேச, மத, இன, மொழி உணர்வுகளைத் தூண்டி அதன் வழிப் போராட்டங்களுக்குத் தீனி போட்டு ஊக்குவித்து வருகின்றன.

இலங்கையில் 1971இல் ஜே.வி.பி.இன் எதிர்ப்புரட்சிக் கிளர்ச்சி, தமிழ் தேசிய இயக்கங்களின் ஆயுத நடவடிக்கைகள், இடதுசாரி இயக்கங்களின் தலைமையில் திட்டமில்லாத, கோட்பாடற்ற தேசிய முதலாளித்துவத்துடன் இணைந்த போக்கு என்பன இடதுசாரி இயக்கங்களே இல்லை என்ற தோற்றப்பாட்டை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகள் அல்லது விதேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளே இந்த நாட்டின் தலைவிதியை நிர்ணயிக்கும் சக்திகள் என்ற மாயையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இலங்கை, பிரித்தானிய ஏகாதிபத்திய ஆக்கிரமிப்பில் இருந்த காலத்தில் இடதுசாரி இயக்கத்தின் தேவை உணரப்பட்டது. ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிராகவும், சுதந்திரத்துக்காகவும் போராட இடதுசாரி இயக்கத்தின் தேவை அவசியமென உணரப்பட்டது. இதன் அடிப்படையில் 1935ல் இலங்கை சமசமாசக் கட்சி என்ற இடதுசாரி இயக்கம் உருவாக்கப்பட்டது. அதன் தலைமையில் சிலர் சோவியத்துக்கு எதிரான கோட்பாட்டை எடுத்தனர். இதனை ஏற்காதோர் இணைந்து இலங்கை ஐக்கிய சோசலிசக் கட்சியை உருவாக்கினர். இது பின்னர் இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாகிச் செயற்பட்டது.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செயற்பாடு வட இலங்கைக்கும் விரிவாக்கப்பட்டது. வட பிரதேசக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆரம்பகால உறுப்பினர்களில் ஒருவர் “எம்.சி” என அன்பாக அழைக்கப்படும் எம்.சி.சுப்பிரமணியம் ஆவார். அவர் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் இணைந்து புரட்சிகர உணர்வோடு செயற்பட்டார். வட இலங்கையில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைக் கட்டி எழுப்ப முழுநேரமாகப் பாடுபட்டார்.

எம்.சி. அவர்களின் பின்புலம் சாதிக் கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்தில் பிறந்து பாதிக்கப்பட்டமை, ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பாதிக்கப்பட்டமை என்பனவாகும். எம்.சி. அவர்களை, இவற்றில் இருந்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை மீட்கும் போராளியாக்கியது. அது அவரைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைத்தது.

எம்.சி. அவர்கள் 27.09.1917ல் யாழ் நகரில் அவதரித்தார். அவரை எமக்களித்தவர்கள் தந்தை முத்தர் கணபதிப்பிள்ளை, தாயார் கண்ணாத்தாள். மூன்றரை வயதில் தாயாரை இழந்தார். பின் தந்தையின் பராமரிப்பில், சகோதரிகளின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தார். வளர்க்கப்பட்டார். குறிப்பாக மூத்த சகோதரியான விசாலாட்சி அவர்களின் குழந்தையாகவும் அருமைச் சகோதரனாகவும் பராமரிக்கப்பட்டு வளர்ந்தார்.

எம்.சி. அவர்களின் இளமைக் காலத்தில் யாழ் குடாநாட்டில் நிலவிய சமூக அமைப்பு, ஆண்டான் – அடிமை அமைப்பு, அடிமை – குடிமை அமைப்பு, நிலமானிய நில உடமைச் சமூக அமைப்பு, தமிழர்களில் உயர்ந்த சாதி, தாழ்ந்த சாதி என்ற பாகுபாடு என வகுக்கப்பட்டிருந்தது. சாதி ஒடுக்குமுறை கோரத்தாண்டவம் ஆடிய காலம். தீண்டாமை என்னும் சாதி அரக்கனால் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்போரின் அடிப்படை மனித உரிமைகள் பறிக்கப்பட்ட காலம். கொத்தடிமைத்தனம் நிலவிய காலம். குலத் தொழிலை மட்டுமே செய்ய வேண்டும். மாற்றுத் தொழில் செய்ய மறுக்கப்பட்ட காலம்.

தாழ்ந்த சாதி எனப்பட்டோருக்கு சொந்த நிலமில்லை – உயர்சாதி நிலவுடமையாளரின் காணிகளில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். அவர்களுக்காக உழைத்துப் பின்னர் தமக்காக உழைக்க வேண்டும். கல்வி கற்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டதால் கல்வி அறிவு இல்லாத கைநாட்டு மக்களாக இருந்தனர். கோயில்களில் உட்சென்று வணங்கும் உரிமை இல்லை. வெளியில் நின்று மட்டும் வணங்க வேண்டும். திருவிழாக் காலங்களில் சுவாமியைக் காவும் உரிமையோ, தேரிழுக்கும் உரிமையோ இல்லை.

உடை உடுத்துவதில் சுதந்திரம் இல்லை. ஆண்கள் வேட்டியை முழங்காலுக்கு மேல் அணிய வேண்டும். பெண்கள் தாவணி போடும் உரிமை மறுக்கப்பட்டது. மேற்சட்டை அணிய முடியாது. மீறி மேற்சட்டை அணிந்து சென்றால் கொக்கைச் சத்தகத்தால் இழுத்துக் கிழிக்கப்பட்ட காலம். திருமணத்தின் போது தாலி கட்டும் உரிமை இல்லை சாதியாசாரப்படி திருமணம் நடைபெற்றது.

உயர்சாதியினர் எனப்படுவோர் வாழும் பகுதிக்குள் வாழும் வாழ்வுரிமை இல்லை. அவர்கள் வாழும் பகுதிக்கூடாக நடமாட முடியாது. அப்படி நடமாட வேண்டுமானால் காவோலையை இழுத்து அடியழித்து விடியுமுன் செல்ல வேண்டும். காலடியில் கூட தீண்டாமையின் வடிவம். கோர பாதம் பட்டால் கூட தீட்டுப்பட்டு விடுமாம். சுடலையிற் கூட சமத்துவமின்மை. உயர் சாதியினர் எப்படுவோரின் பிரேதங்கள் எரிக்கும் இடங்களில் தாழ்த்தப்படுவோரின் பிரேதங்கள் எரிக்கக் கூடாது, உயர்சாதியினரின் பகுதிக்கூடாக பிரேதங்களை எடுத்துச் செல்லத் தடை.

தாழ்த்தப்பட்டோர் எனப்படுவோர் தாம் விரும்பிப் பெற்றெடுக்கும் குழந்தைகளுக்கு தாம் விரும்பிய பெயர் வைக்க முடியாது. தேநீர் கடைகளில் போத்தல்களில் அல்லது புறம்பான பேணிகளில் தேநீர் வழங்கப்பட்டது. சாப்பாட்டுக் கடைகளில் தளபாடமிருக்கும். ஒடுக்கப்பட்டோருக்கு நிலமே ஆசனம். முடி திருத்துவதில் சமத்துவமின்மை, சலவைத்தொழிலில் சமத்துவமின்மை – இவை தீண்டாமைக் கொடுமைகள். இந்தக் கொடுமைகளினால் எம்.சி. அவர்களும் பாதிக்கப்பட்டவர். அதனால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தீண்டாமைக் கொடுமைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டும், விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்ற உணர்வு கொண்ட போராளியாக தம்மை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

எம்.சி. அவர்கள் தந்தையின் பராமரிப்பில், சகோதரிகளின் அரவணைப்பில் வளர்ந்து பள்ளிப் பராயத்தை அடைந்தார். ஐந்து வயதாகியது. யாழ் பட்டினத்தில் கூட சைவப் பாடசாலைகளில் படிக்க உரிமை மறுக்கப்பட்ட நிலைமையில், கிறிஸ்தவ மிசனரிமார் உருவாக்கிய பாடசாலைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோர் கற்க முடிந்தது. எம்.சி. அவர்கள் யாழ் பெருமாள் கோவிலடிக்கு அருகில் உள்ள மெதடிஸ்ற் கிறிஸ்தவ பாடசாலையில் கல்வி கற்பதற்காகச் சேர்க்கப்பட்டார். அங்கும் சாதி, தீண்டாமைப் பாகுபாடு நிலவியது. உயர்சாதியினர் வாங்கு மேசைகளில் இருந்து படிப்பர். ஒடுக்கப்பட்டோர் நிலத்தில் இருந்து கற்க வேண்டும். எம்.சி. பாடசாலையில் சேர்ந்த அன்று நிலமே ஆசனமாக வழங்கப்பட்டது. இது அவரது பிஞ்சு மனதை ஆழமாகப் பாதித்தது என்று சொல்ல வேண்டும். எனவே அவர் பாடசாலைக்குச் செல்ல மறுதலித்தார். காரணத்தை அறிந்த தந்தையாரும் உறவினர் ஒருவரும் சேர்ந்து தலைமை ஆசிரியரின் அனுமதியுடன் வாங்கு மேசைகள் செய்வித்துக் கொடுத்தனர். அதன்பின்னர் அவர் படிக்கச் சென்றார். மரத்தளபாடத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட பிள்ளைகள் இருந்து படிக்க அப்பாடசாலையில் வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. எம்.சி. அவர்கள் ஐந்து வயதிலேயே அடிப்படை மனித உரிமை பெறுவதற்கான போராட்ட உணர்வு பெற்றார். சாதிய, தீண்டாமைக் கொடுமைக்கெதிரான போராட்ட உணர்வு பெற்றார் எனலாம்.

ஆரம்பக் கல்வியை முடித்த பின் தந்தையார் தொடர்ந்து படிப்பிக்க விரும்பியதால் இன்னொரு கிறிஸ்தவப் பாடசாலை தேடிச் செல்ல வேண்டி ஏற்பட்டது. யாழ் சென் பற்றிக்ஸ் கல்லூரியில் சேர்க்கப்பட்டார். அங்கு மெற்றிக்குலேசன் வரை கற்றார். அங்கு கல்வி கற்கும் காலத்தில் தாம் வாழ்ந்த பகுதியில் வாலிபர்களை ஒன்றிணைத்து ஒரு ஸ்தாபனத்தை உருவாக்கினார். அது சன்மார்க்க ஐக்கிய வாலிபர் சங்கம். இதன் ஊடாக அப்பகுதிச் சிறார்களுக்கு கல்வி கற்பிக்க இரவு நேரத்தைப் பயன்படுத்தினார். இதன் மூலம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கொடுமையில் இருந்து விடுபட, போராட கல்வி அறிவு முக்கியம் என உணர்ந்திருக்க வேண்டும். எம்.சி. அவர்கள் பற்றிக்ஸில் கற்ற காலத்தில் ஆசிரியரான பாதிரியார் ஒருவர், “நீ என்ன சாதி?” எனக் கேட்டுள்ளார். இதனால் மனமுடைந்த எம்.சி. அவர்கள் படிப்பை நிறுத்திவிட்டார். சாதியக் கொடுமை கிறிஸ்துவின் பெயரால் கூடத் துரத்தியது. கல்வி கற்க வேண்டாம் எனத் துரத்தியது. சமுதாயக் கொடுமைகளுக்காகத் துரத்தியது.

லண்டன் மெற்றிகுலேசன் வகுப்பு வரைபடித்த அவர் படிப்பை நிறுத்திய பின், அரசாங்க லிகிதர் சேவையில் சேர்ந்தார். சாதிய ஒடுக்குமுறையின் தாக்கம், இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் ஈர்ப்பு என்பன அவரை அரச சேவையில் இருந்து விலகிப் பொதுச் சேவையில் ஈடுபடுத்தியது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தால் கவரப்பட்ட எம்.சி. ஆரம்பத்தில் இந்திய காங்கிரசிலும் இணைந்து செயற்பட்டார். காலப்போக்கில் காங்கிரசாரின் போராட்டம் அரசியல் அதிகாரத்தில் வெள்ளைத் துரைகளுக்குப் பதிலாக கறுப்புத் துரைகளை அமர்த்தும் போராட்டமே என்பதை உணர்த்தியது. அது அடக்கியொடுக்கப்பட்ட அடிப்படை மனித உரிமை மறுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்கான போராட்டமல்ல என்பதை இனங்காட்டியது. அந்த ஈர்ப்பில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டார்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் சாதிய, தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்கெதிராக கிராமங்கள் தோறும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தாபன வடிவங்களை உருவாக்கிச் செயற்பட்டு வந்தனர். இந்த அமைப்புகளை எல்லாம் ஒன்றிணைத்து அகில இலங்கையில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடிவுக்கான இயக்கம் அவசியம் என்பதை எம்.சி. அவர்கள் உணர்ந்து அதைச் செயல் வடிவமாக்கினார். 1942இல் “அகில இலங்கைச் சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபை” என அது உருவெடுத்தது. இது தமிழர் மத்தியில் காணப்பட்ட சாதிய, தீண்டாமைக்கெதிரான போராட்ட அமைப்பாகவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அடிப்படை மனித உரிமைகளை வென்றெடுக்கும் அமைப்பாகவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஐக்கியப்படுத்தி ஒன்றிணைக்கும் அமைப்பாகவும் உருவாகியதால் சாதி வெறியர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாகக் காணப்பட்டது.

காந்தியக் கோட்பாட்டை நிராகரித்த எம்.சி. அவர்களை பாட்டாளி வர்க்க விடுதலைக்காகவும், சகல வித மனித ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக போராட்ட மருந்தான மார்க்சிசத்தின் பக்கம் பார்க்க வைத்து, ஏற்க வைத்தது. யாழ் குடாநாட்டில் இயங்கத் தொடங்கிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆரம்பகால உறுப்புரிமை கொண்ட தொண்டராக்கியது. புரட்சிகர வழியில் இயங்க வைத்தது. எனவே வடபகுதி இடதுசாரி முன்னோடிகளில் ஒருவராக மதிக்கப்படுகிறார்.

மகாசபையின் செற்பாடுகள் தீவிரம் அடைய முன் கிராமங்கள் தோறும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஆங்காங்கு தமது அடிப்படை மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவ்விடங்களில் சாதி வெறியர்கள் தங்கள் கோரச் செயற்பாடுகளைக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். குடியிருப்புகளைக் கொளுத்தினார்கள். வாழ்விடங்களிலிருந்து கலைத்தார்கள். பொதுக் கிணறுகளுக்குள் நஞ்சு ஊற்றித் தடுத்ததார்கள். கொலை கூடச் செய்தார்கள். தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் ஆன குடியிருப்புகள் இல்லாமல் குடிசைகளில் சேரி வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள்.

சோல்பரி அரசியல் ஆணைக்குழு இலங்கை நிலைமை பற்றி ஆராய்வதற்கு இலங்கை வந்தது. அது யாழ் மாவட்டத்திற்கும் விஜயம் செய்ய இருந்தது. அப்பொழுது ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர். சோல்பரியின் வருகையின் போது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் அவல வாழ்வைக் காண்பிக்க எம்.சி. அவர்கள் முயற்சித்தார். பொன்னம்பலம் ‘ஐயா’ அதனைத் தடுத்த போதும் அவர்களின் பிரதிநிதிகள் கரவெட்டி கன்பொல்லைக் கிராமத்துக்கு வந்து அவல வாழ்வைப் பார்வையிட்டார்கள். பின் அக்கிராம மக்கள் தாக்கப்பட்டார்கள். தமிழ்ச் சாதிமான்களின் கொடுமைகளை அடுத்தவர்கள் காணும் சுதந்திரத்தைக் கூட மறுத்தார்கள். இவர்கள்தான் தமிழ்ச் சாதிமான் தலைவர்கள்.

1957இல் எம்.சி. அவர்கள் அகில இலங்கை சிறுபான்மை தமிழர் மகா சபையின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றார். இக்கால கட்டத்தில் இலங்கை அரசாங்கம் விதேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளிடமிருந்து தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளின் கைக்கு மாறியிருந்தது. இக் காலகட்டத்தில் பருத்தித்துறை பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பொன்.கந்தையா பொதுவுடமைக் கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றிருந்தார்.

இவரின் ஆலோசனையுடனும் உதிவியுடனும் மகாசபை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் கல்வி சார்ந்த, அரசாங்க தொழில் சார்ந்த, குடிநிலம் சார்ந்த விடயங்களை அரச உதவியுடன் பெறுதற்குக் கோரிக்கைளைச் சமர்ப்பித்தது. இதன் அடிப்படையில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அதிகம் வாழும் கிராமங்களில் அரசாங்க பாடசாலைகள் பல உருவர்கப்பட்டன. அரசாங்க ஆசிரியர் உத்தியோகம் ஒடுக்கப்பட்டவர்களில் கல்வி கற்றவர்களுக்குக் கிட்டியது.

சாதி பார்ப்பது சட்ட விரோதமானது என்ற சட்டம் அரச வர்த்தமானியில் பிரசுரிக்கப்பட்டது. இவை எம்.சி.; தலைமையில் மகாசபை மூலம் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பெற்ற அடிப்படை மனித உரிமையாகக் காணப்பட்டது. இவை சாதிமான்களுக்குக் குமைச்சலை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

மகாசபையின் தோற்றமும் இடதுசாரிகளின், குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினதும் ஆதரவும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அடிப்படை மனித உரிமைகளை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்ட உணர்வை வளர்த்தது. யாழ் நகரப் பகுதியில் ஆலயப் பிரவேசம், தேநீர்க்கடைத் திறப்பு என்பன நடைபெற்றன. எம்.சி. தலைமையிலான மகாசபையின் விசேட முயற்சியினால் இவை நடைபெற்றன. இதனால் கிராமங்கள் தோறும் மகாசபையின் கிளைகள் உருவாக்கப்பட்டன. மகாசபையின் வாலிப முன்னணி உருhக்கப்பட்டது. இத்துடன் சேர்ந்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு, தங்களின் விடுதலைக்கு கம்யூனிஸ்ட் கொள்கை வழிகாட்டும் என்ற நம்பிக்கை வளர்ந்தது. இதற்கு எம்சி. சுக்கான் பிடிப்பவராக விளங்கினார்.

இக்காலகட்டத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் எங்கு பாதிக்கப்பட்;டாலும் அங்கு எம்.சி. இன் பிரசன்னம் இருக்கும். மக்கள் கஸ்ட நஸ்டங்களிலிருந்து விடுபட வழிகாட்டுபவராக இருப்பார். உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் இருந்த போதும் மக்களின் துன்பங்களை நீக்கப் போராடத் தயங்கமாட்டார். இது அவரின் புரட்சிகர உணர்வார்ந்த செயற்பாடாக, மக்களுக்குத் தொண்டாற்றும் தொண்டராக்கியது. இது வட பகுதியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தலை நிமிர்ந்து வாழும் நிலையை ஏற்படுத்தியது. சாதி வெறியர்களின் அடாவடிகளும் கொடுமைகளும் அடங்க வழிவகுத்தது.

சோவியத் யூனியனில் குருசேவ் ஆட்சி ஏற்ட்டபோது, மார்க்சியத்தைத் திரிபுபடுத்தி புரட்சிகரப் பாதையை மாற்றி, பாராளுமன்றப் பாதை மூலம் சோசலிச அரசை அமைக்கலாம் என்ற மாயை திரிபுவாதத்தால் முன் வைக்கப்பட்டது. இந்த மாயை உலக கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளையும் பாதித்தது. எம்.சி. அவர்கள் இளமையில் காந்தியக் கோட்பாட்டில் இருந்து வந்தபடியாலோ என்னவோ திரிபுவாதச் சகதிக்குள் கால் வைத்தார். இதனால் மகாசபையின் செயற்பாடுகள் வீழ்ச்சியை நோக்கின.

வடபகுதியில் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட்வாதிகளின் செயற்பாடுகள் மார்க்சியத்தை மக்கள் கற்று செயற்பட வழிநடாத்தியது. இதனால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமை இயக்கமாக “சாதி அமைப்புத் தகரட்டும், சமத்துவ நீதி ஓங்கட்டும்” என்னும் கோசம் கொண்ட இயக்கமாக தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்கம் உருவாக்கப்பட்டது. அதன் செயற்பாட்டோடும் போராட்டங்களோடும் எம்.சி. அவர்களின் செயற்பாடுகளில் பின்னடைவு ஏற்பட்டது.

எம்.சி. அவர்கள் கம்யூனிஸ்ட் புரட்சிகர உணர்வோடு செயலாற்றிய காலத்தில் சீவல் தொழிலாளர்களின் உழைப்பைச் சுரண்டிய தவறணை முறையை ஒழிக்க உழைத்து, மரவரி முறையை ஏற்படுத்த உதவினார். வட இலங்கை கள்ளிறக்கும் தொழிலாளர் சங்கத்தை உருவாக்கி அதன் நிர்வாகச் செயலாளராகவும் சிறப்பாகச் செயலாற்றினார்.

1970இல் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக நியமனம் பெற்றார். இக் காலகட்டம் அவர் முழுமையாக மக்களுக்கு உழைக்க வழிவிடவில்லை. சுயநலக் கும்பல் அவரைச் சூழ்ந்து வழிநடாத்தியது.

எம்.சி. அவர்களை விமர்சன முறைக்கு உட்படுத்தும்போது, அவரில் இருபக்கம் காணப்படுகின்றது. ஒன்று புரட்சிகரப் பக்கம். மற்றது திரிபுவாதக் கோட்பாட்டுப் பக்கம். புரட்சிகரப் பக்கத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது அவர் சகல ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிராகப் போராடிய, முழுமையாக உழைத்த போராளி. குறிப்பாகச் சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக, தீண்டாமைக்கு எதிராக முழுநேரமாகத் தொண்டாற்றிய தொண்டன். வடபகுதியில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்த கிராமங்களில் அவரது காலடி படாத கிராமம் இல்லை. அவருக்குத் தெரியாத ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் இல்லை. ஓயாத உழைப்பு, வேலை, எந்த நெருக்கடிகளுக்கும் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் அஞ்சாமை, மக்கள் சேவையே மகேசன் சேவையாகக் கொண்டமை, எல்லோரையும் மதிக்கும் பண்புடமை, கள்ளங்கபடமற்ற வெள்ளையுள்ளம் கொண்டிருந்தமை அவரின் உருவம் எனலாம். குறிப்பாக, மார்க்சிச லெனினிசமே சகல ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் அருமருந்து என ஏற்றுக் கொண்டு காணப்பட்ட தோழமை வடிவம். புரட்சிகர வடிவம் அவர்.

(இந்தக் கட்டுரையை எழுதியுள்ள பருத்தித்துறை – வராத்துப்பளை கிராமத்தைச் சேர்ந்த தோழர் வி.சின்னத்தமபி ஓய்வுபெற்ற பாடசாலை அதிபரும், கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உறுதிகுலையாத நீண்டகால செயற்பாட்டாளருமாவார். அவரது இந்தக் கட்டுரை இலங்கை முற்போக்கு கலை இலக்கிய மன்றம் வெளியிட்ட “வடபுலத்து இடதுசாரி இயக்க முன்னோடிகள்” என்ற தொகுப்பிலிருந்து நன்றியுடன் எடுத்துப் பிரசுரிக்கப்படுகிறது)

இதழ் 82, கட்டுரை 1

நவம்பர் 4, 2017

கியூபா முன்நிபந்தனைகளையும்

கட்டுப்பாடுகளையும் ஒருபோதும்

ஏற்றுக்கொள்ளாது!

ஐ.நாவில் கியூப வெளிநாட்டமைச்சர்

உரை

ண்மையில் நடைபெற்ற ஐ.நா. பொதுச்சபையின் 72ஆவது கூட்டத்தொடரில் சோசலிச கியூபாவின் (Cuba)  வெளிவிவகார அமைச்சர் Bruno Rodriguez Parrilla  அவர்கள் நிகழ்த்திய உரையின் முக்கியமான பகுதிகள் எமது வாசகர்களுக்காக கீழே தரப்பட்டுள்ளன.

தலைவர் அவர்களே,

கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப் இங்கு பேசும்போது, தனது நோக்கங்களில் ஒன்று, நாடுகளினதும் தனிநபர்களினதும் செல்வத்தைப் பெருக்குவதே என்று கூறினார். ஆனால் உண்மையான உலகத்தைப் பொறுத்தவரையில்ல், உலகிலுள்ள 3.6 பில்லியன் (Billion)  மக்களிடமுள்ள மொத்த செல்வத்துக்கு நிகரான அளவுக்கான செல்வம் எட்டே எட்டு மனிதர்களிடம் குவிந்து கிடக்கிறது. உண்மையில் மனித குலத்தை வறுமைக்குள் தள்ளியது யார்?

உலகில் பெரும் வருமானத்தைக் கொடுக்கும் 100 நிறுவனங்களில் 69 பல்தேசியக் கம்பனிகளாகும், அரசுகளல்ல. உலகிலுள்ள மிகப்பெரிய கூட்டு நிறுவனங்களின் (Corporations)  வருமானம் உலகிலுள்ள 180 நாடுகள் ஈட்டும் மொத்த வருமானத்தை விடக் கூடுதலாகும்.

700 மில்லியன் (Million)  மக்கள் மிகவும் மோசமான வறுமையில் வாடுகிறார்கள். 21 மில்லியன் மக்கள் கட்டாய வேலைகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். 2015இல் 5.9 மில்லியன் குழந்தைகள் தமது ஐந்தாவது வயதை அடைவதற்கு முன்பே அவர்களது நோய்களுக்கு உரிய சிகிச்சைகள் அளிக்கப்படாது இறந்திருக்கின்றனர். உலகம் முழுவதும் 758 மில்லியன் வயது வந்தவர்கள் படிப்பறிவு இல்லாதவர்களாக இருக்கின்றனர்.

815 மில்லியன் மக்கள் மிகமிக மோசமான பட்டினியால் துன்புறுகின்றனர். 2 பில்லியன் மக்கள் போதிய போசாக்கின்றி இருக்கின்றனர். அண்மைய வருடங்களில் சனத்தொகை அதிகரிப்பு குறைவடைந்தாலும் கூட, 653 மில்லியன் பேர் பட்டினியால் வாடுவது 2030 வரை தொடரும். நிலைமை இப்படியே போனால் 2050இல் கூட பட்டினியை ஒழித்துவிட முடியாது.

உலகம் முழுவதும் 22.5 மில்லியன் அகதிகள் இருக்கின்றனர். அநீதியான பொருளாதார மற்றும் அரசியல் முறைமை காரணமாக அகதிகள் பிரச்சினை பெருகி பெரும் மனிதாபிமான நெருக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது.

அகதிகளினதும் குடியேற்றவாசிகளினதும் அலைகளைத் தடுப்பதற்காக சுவர்களையும் தடையரண்களையும் கட்டுவதும், சட்டங்கள் மற்றும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதும், குரூரமானதாகவும் பயனற்றதாகவும் இருக்கின்றது. பிற நாட்டவர் மீது காட்டப்படும் வெறுப்புக் கொள்கைகள் (Xenophobic Policies)  இலட்சக்கணக்கான மக்களின் மனித உரிமைகளை மீறுவதுடன், குடியேற்ற மற்றும் அகதிப் பிரச்சினைகளின் தோற்றுவாய்க்கும் காரணமான வளர்ச்சியின்மை, வறுமை, ஆயுத மோதல்கள் என்பனவற்றைத் தடுப்பதிலும் தோல்வி கண்டுள்ளன.

இராணுவச் செலவீனங்கள் 1.7 ட்ரில்லியன்களாக (Trillion)  அதிகரித்துள்ளது. வறுமையை ஒழிப்பதற்குப் போதிய வளங்கள் இல்லையென்பது அல்ல உண்மையான காரணம். இதுதான் உண்மையான காரணம்.

காலனித்துவம், அடிமைத்தனம், நவகாலனித்துவம், ஏகாதிபத்தியம் என்பன ஏற்படுத்திய அழிவுகளை ஒருவர் மறந்துவிட முடியுமா?

பல தசாப்தங்களாக லத்தீன் அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற இரத்தம் தோய்ந்த சர்வாதிகாரங்களை முதலாளித்துவத்தின் வெற்றி என உதாரணம் காட்ட முடியுமா?

ஐ.நாவின் உடனடிக் கடமை என்னவெனில், வளரும் நாடுகளின் தேவைகளைக் கவனத்தில் கொண்டு புதிய பங்குபற்றுதலுடன் கூடிய, ஜனநாயக ரீதியிலான, சமத்துவமான பொருளாதாரக் கட்டமைப்பொன்றை உருவாக்குவதாகும். அதற்குப் போதிய நிதி மற்றும் தொழில்நுட்ப உதவிகளை வழங்குவது கைத்தொழில் வள்ர்ச்சியடைந்த நாடுகளின் தார்மீகக் கடமையும் வரலாற்றுப் பொறுப்புமாகும்.

வரலாற்றுரீதியாக உலகில் அதிகமான பசுமை வாயுவை (Green Gas)  வெளியேற்றும் நாடான அமெரிக்கா, பாரிஸ் உடன்படிக்கையிலிருந்து வெளியேறியதை கியூபா கண்டிக்கிறது. சுற்றுச்சூழலில் ஏற்படும் பாதிப்பு வளர்ச்சியில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தி, முழு மனிதகுலத்தையும் அவலத்திற்குள்ளாக்கும். கியூபா சிறிய தீவு நாடுகளுடன் தனது ஒருமைப்பாட்டைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறது.

நேட்டோ (Nato)  உறுப்பு நாடுகள் சர்வதேச சமாதானம், சர்வதேசச் சட்டங்கள் என்பனவற்றுக்கு எதிராக சுயாதிபத்தியமுள்ள நாடுகளில் இராணுவத் தலையீடுகளை மேற்கொள்கின்றன. ரஸ்யாவின் எல்லைகளில் அதிகரித்து வரும் ‘நேட்டோ’வின் பிரசன்னம் சர்வதேச் சமாதானத்துக்கும் பாதுகாப்புக்கும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்துள்ளது. ரஸ்யாவுக்கெதிரான நியாயமற்ற தடைகளை நாம் தொடர்ச்சியாக நிராகரித்து வருகின்றோம்.

நாம் எல்லாவிதமான பயங்கரவாதத்தையும் கண்டிப்பதுடன், அதை எதிர்த்துப் போராடுவதில் இரட்டை நிலைப்பாட்டையும் நிராகரிக்கின்றோம்.

மத்திய கிழக்குப் பிரச்சினைக்கு இறுதித் தீர்வு காணும் வகையில் 1967இற்கு முன்னைய எல்லைகளின் அடிப்படையில், கிழக்கு ஜெருசலத்தை (East Jerusalam)   தலைநகராகக் கொண்டு சுயநிர்ணய அடிப்படையில் பலஸ்தீன சுதந்திர அரசு அமைக்கப்பட வேண்டும் என நாம் கோருகின்றோம்.

ஐ.நா. தீர்மானங்களின் அடிப்படையில் மேற்கு சகாரா (West Sahara)  மக்கள் சுய நிர்ணய அடிப்படையிலும், சட்டபூர்வமான முறையிலும் தமது பிரதேசத்தில் சமாதானமாக வாழ்வதற்கு உரித்துடையவர்களாகும்.

சிரியாவின் (Syria)  உள்நாட்டுப் போரைப் பொறுத்தவரையில், சுதந்திரத்தையும் சுயாதீனத்தையும் பாதிக்காத வகையில், வெளியாரின் தலையீடின்றி சமாதானமாகவும் பேச்சுவார்த்தை மூலமாகவும் தீர்வுகாணப்பட வேண்டும். அமெரிக்காவின் புதிய மிரட்டல்கள் லத்தீன் அமெரிக்காவினதும் கரீபியன் நாடுகளினதும் (Latin America and Caribbean) சமாதானம் மற்றும் ஸ்திரத்தன்மை என்பனவற்றுக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்துள்ளது. இது, 1914இல் கியூபாவின் தலைநகர் ஹவானாவில் கூடிய லத்தீன் அமெரிக்க மற்றும் கரீபியன் நாடுகளின் அரச தலைவர்களின் இரண்டாவது மாநாட்டின் முடிவில் வெளியிடப்பட்ட “லத்தீன் அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியன் பிரதேசம் சமாதான வலயம்” என்ற பிரகடனத்தை அவமதிப்பதாக உள்ளது.

வெனிசூலாவுக்கு (Venezuela)  எதிராக அமெரிக்காவால் விடுக்கப்பட்டு வரும் இராணுவ மிரட்டல்களையும், பொருளாதாரத் தடைகளையும் நாம் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம். வெனிசூலா மக்களுடனும் அந்நாட்டு அரசுடனும் எமது உறுதியான ஒருமைப்பாட்டைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

நிக்கரக்குவா (Nicaragua நாட்டுக்கு எதிரான அமெரிக்காவின் பொருளாதாரத் தடைகளையும், செயல்பாடுகளையும் நாம் வன்மையாகக் கண்டிப்பதுடன், அந்நாட்டு அரசுடனும் மக்களுடனும் எமது ஒருமைப்பாட்டைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம்.

பிரேசிலின் (Brazil)  தேர்தலில் போட்டியிட முடியாதவாறு திட்டமிட்ட அரசியல் பழிவாங்கலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட முன்னாள் ஜனாதிபதி Luiz Inacio Lula da Silva  அவர்களுக்கும், அவரது தலைமையிலான பொலிவிய தொழிலாளர் கட்சிக்கும், பொலிவிய மக்களுக்கும் எமது ஒருமைப்பாட்டைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம்.

போட்டோ றிக்கன் (Puerto Rica)  மக்களின் சுதந்திரம் சுயாதிபத்தியத்துக்கான போராட்டத்துக்கு எமது அதரவை எப்பொழுதம் போல வழங்குவோம்.

Malvinas, South Georgia, Sandwich Islands   என்பனவற்றின் மீது சட்டபூர்வமான உரிமையைக் கோரும் ஆர்ஜன்ரீனாவின் (Argentina)  நிலைப்பாட்டை கியூபா எப்பொழுதும் ஆதரிக்கின்றது.

கொலம்பியாவில் (Colombia)  சம்பந்தப்பட்ட தரப்புகளுக்கிடையில் நிலையான ஒரு சமாதானத் தீர்வு ஏற்படுவதற்கு கியூபா எப்பொழுதும் தன்னால் சாத்தியமான அனைத்துப் பங்களிப்புகளையும் வழங்கும்.

63 நாடுகளில் வாழும் மக்களின் சௌக்கியத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக கியூபாவின் 41,652 தொழிலாளர்கள் செயற்படுவது உட்பட அனைத்து நாட்டு மக்களுக்கும் எமது சேவையை வழங்கத் தயாராக இருக்கின்றோம்.

அமெரிக்க ஜனாதிபதி றொனால்ட் ட்ரம்ப் கியூபாவுடனான புதிய அமெரிக்க கொள்கைகளை அறிவித்திருக்கிறார் அதன் அடிப்படையில் கியூபா மீது புதிய பொருளாதார, வர்த்தக, நிதித் தடைகளை விதிப்பதற்கு அமெரிக்கா தீர்மானித்துள்ளது. இது அமெரிக்காவின் முன்னைய அரசாங்கத்தால் கியூபாவுடன் செய்து கொள்ளப்பட்ட உடன்படிக்கையை பின்தள்ளும் செயலாகும்.

கியூபா ஒருபோதும் எந்தவிதமான முன்நிபந்தனைகளையும், தடைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளாது என்பதை நாம் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதி செய்வதுடன், அது தனது கொள்கைகளையும் ஒருபோதும் விட்டுக் கொடுக்காது என உறுதி கூறுகின்றோம்.

நன்றி

வானவில் இதழ் 79-80-81

செப்ரெம்பர் 23, 2017

அமைச்சர்கள் பதவி விலகுவதால் மட்டும்

‘நல்லாட்சி’ தூய்மையாகிவிடாது!

ரண்டரை வருடங்களுக்கு முன்னர் 2015 ஜனவரி 08இல் தற்போதைய மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கம் பதவி ஏற்றபோது நாட்டு மக்களுக்கு ‘நல்லாட்சி’ வழங்கப்போவதாகச் சொல்லியே பதவி ஏற்றது.

குறிப்பாக, முன்னைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு அரசாங்கத்தில் இடம் பெற்ற ஊழல், மோசடிகள், அதிகாரத் துஸ்பிரயோகம் எதுவும் தமது ஆட்சியில் இருக்காது என மைத்திரியும், ரணிலும் நாட்டு மக்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்திருந்தனர்

அத்துடன், சிறுபான்மை தேசிய இனங்களின் – குறிப்பாகத் தமிழ் மக்களின் தேசிய இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணப்படுமென்றும் வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது. அதன் காரணமாக தமிழ் மக்களின் பிரதான அரசியல் அமைப்;பான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நிபந்தனை எதுவும் இன்றி ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மைத்திரிக்கும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான ஐக்கிய தேசிய முன்னணிக்கும் ஆதரவளித்திருந்தது.

அதேபோல, முஸ்லீம் கட்சிகளும் நிபந்தனை எதுவும் இன்றி மைத்திரி – ரணில் அணிக்கு ஆதரவளித்திருந்தன. எனவே, கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் தமிழ், முஸ்லீம் மக்களின் வாக்குகள் கிடைத்திருக்காவிடின், மைத்திரியோ ரணிலோ ஒருபோதும் பதவிக்கு வந்திருக்க முடியாது என்பது சிறுபிள்ளைக்குக்கூடத் தெரியும்.

இவை தவிர, யுத்தக் குற்றங்கள் சம்பந்தமாக அமெரிக்கா தலைமையிலான நாடுகள் ஐ.நா. மனித உரிமைப் பேரவையில் சமர்ப்பித்து நிiவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள் முழுமையாக நிறைவேற்றப்படும் எனவும்;; மைத்திரி – ரணில் அரசு வாக்குறுதி அளித்தது.

ஊடக சுதந்திரமும், மனித உரிமைகளும் பேணப்படும் எனவும் மைத்திரி – ரணில் அரசு வாக்குறுதி அளித்தது. ஆனால் இவற்றில் ஒன்றைக்கூட இந்த அரசாங்கம் இற்றைவரை நிறைவேற்றவில்லை.

அதுமட்டுமின்றி, முன்னைய அரசால் தொடங்கப்பட்ட அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் அனைத்தும் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளன. விலைவாசி கட்டுக்கடங்காமல் எகிறிச் செல்வதைக் காண முடிகிறது. பணவீக்கம் என்றுமில்லாத அளவுக்கு அதிகரித்துள்ளது. நாட்டில் எந்தத் திசையை நோக்கினாலும் வேலை நிறுத்தங்களும், ஆர்ப்பாட்டங்களும், ஊர்வலங்களும், உண்ணாவிரதப் போராட்டங்களும் நடைபெற்றவண்ணம் உள்ளன.

இன்னொரு பக்கத்தில் அரசாங்கத்தின் பிரதான பங்காளிக் கட்சிகளான ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கும் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள் அரசைக் கொண்டு நடாத்த முடியாத அளவுக்கு வலுத்துச் செல்கின்றது.

ஆனால் அரசாங்கமோ இந்தப் பிரச்சினைகளுக்கெல்லாம் தீர்வுகாண முடியாத கையறு நிலையில், எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் முன்னைய அரசாங்கத்தில் பழியைப் போட்டுத் தப்பிக்க முயல்கிறது. அத்துடன் மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்புவதற்காக, முன்னாள் ஜனாதிபதியின் குடும்பத்தினரையும், தமது அரசாங்கத்துடன் இணையாமல் நாட்டுப்பற்றுடன் உறுதியாக நிற்கும் முன்னைய அரசாங்கத்தின் முக்கியஸ்தர்களையும் பழிவாங்கும் எண்ணத்துடன் அவர்கள் மீது எண்ணற்ற குற்றச்சட்டுகளைச் சுமத்தி, அவர்களை குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவு விசாரணைகளுக்கும், நீதிமன்ற விசாரணைகளுக்கும் அழைத்து அலைக்கழிக்கின்றது.

அத்துடன் இந்த ஆரவாரத்தில் சத்தம் சந்தடியின்றி நாட்டின் முக்கியமான வளங்களை இந்தியா, சீனா மற்றும் மேற்கு நாடுகளுக்கு தாரைவார்த்து வருகின்றது. அண்மையில் இலங்கைக்கு விஜயம் மெற்கொண்ட அமெரிக்காவின் தெற்காசிய விவகாரங்களுக்குப் பொறுப்பான இராஜாங்க அமைச்சர், “இலங்கை ஜனாதிபதி ட்ரம்ப்பின் மூலோபாயத் திட்டத்தில் முக்கியமான நாடாக இருக்கின்றது” எனத் தெரிவித்ததின் மூலம், நமது நாட்டை மைத்திரி – ரணில் கூட்டு எத்திசையை நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, ஊழல் மோசடிகள் அற்ற ‘நல்லாட்சி’ நடாத்தப் போவதாகச் சொன்ன இந்த அரசாங்கத்தில்தான், முனனொருபோதும் இலங்கையில் நிகழாத அளவுக்கு ஊழலும் மோசடிகளும் நடைபெற்றுள்ளன. இந்த மோசடிகளை அரசாங்கமே நியமித்த விசாரணைக் குழுக்கள் அம்பலப்படுத்தியுள்ளன.

முக்கியமாக மத்திய வங்கி ஆளுநராக பதவி வகித்த பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் நெருங்கிய சகாவான அர்ஜூனா மகேந்திரன் பிணைமுறி ஊடாக மேற்கொண்ட பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி ரூபா மோசடியை ‘கோப்’ விசாரணை முடிவும், ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவும் அம்பலத்துக்குக் கொணடு வந்தும் இன்றுவரை அதில் ஈடுபட்ட குற்றவாளிகளுக்கு எதிராக எந்தவிதமான நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. பிரதமர் ரணிலுக்கும் இந்த மோசடியில் தொடர்பு இருப்பதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்தும், அவர் பதவி விலகாமல் பதவியில் அழுங்குப்பிடியாக பதவியில் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கிறார்.

இந்த விவகாரத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட முக்கிய புள்ளியான ஐ.தே.கவைச் சேர்ந்த முன்னாள் நிதியமைச்சர் ரவி கருணநாயக்க, மோசடி அம்பலமானதால் பதவி விலக வேண்டி வந்தது. அப்படிப் பதவி விலகியவருக்கு எதிராக நீதித்துறையின் ஊடாகவும், தனது கட்சி அடிப்படையிலும் நடவடிக்கை எடுத்திருக்க வேண்டிய பிரதமர் ரணில், அதைவிடுத்து அவரது ‘முன்மாதிரி’யைப் புகழ்ந்து, அவர் மீதான குற்றக்கறையைக் கழுவ முயற்சிக்கிறார்.

இதில் முக்கியமான விடயமென்னவென்றால், சில நாட்களுக்கு முன்னர்தான் வெளிவிவகார அமைச்சராக இருந்த இன்னெரு ஐ.தே.க. முக்கிய புள்ளியான மங்கள சமரவீரவை அவரது சேவை திருப்தி இல்லாததால் வெளிவிவகார அமைச்சுப் பதவியிலிருந்து மாற்றி அப்பதவி ரவி கருணநாயக்கவுக்கு வழங்கப்பட்டதுடன், ரவி கருணநாயக்க வகித்துவந்த நிதியமைச்சர் பதவி மங்கள சமரவீரவுக்கு வழங்கப்பட்டது.

உண்மையில் இந்த அமைச்சு மாற்றங்கள் கண்துடைப்புக்காகவே நடாத்தப்பட்டது. இது நடைபெறுவதற்கு முதல், அமைச்சரவையில் பல அமைச்சர்கள் தகுதியற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள் என ஜனாதிபதி கருதுவதால், முழுமையானதொரு அமைச்சரவை மாற்றத்தை ஜனாதிபதி மேற்கொள்ளப் போகிறார் என ஊடகங்களில் பெரிதாகப் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. ஆனால் ‘மலையைக் கெல்லி எலியைப் பிடித்தது’ போல, இந்த இரண்டு அமைச்சுகளும்தான் மாற்றப்பட்டது. ஆனால் இந்த மாற்றம் நடந்து சிறிது நாட்களிலேயே ரவி கருணநாயக்க பதவியை இழக்கும் சூழ்நிலையும் ஏற்பட்டுவிட்டது.

இதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்னவென்றால், நமது நாட்டின் வெளிவிவகார அமைச்சர் ஊழல் மோசடியில் ஈடுபட்டு, பதவி விலகி, முழு உலகமும் எம்மைப் பார்த்து நகைக்கையில், முன்னர் சில தவறுகளுக்காக இதே அரசாங்கத்தில் அமைச்சராக இருந்து பதவி விலக வைக்கப்பட்ட இன்னொரு முன்னாள் அமைச்சரான ஐ.தே.க.

புள்ளி திலக் மாரப்பன புதிய வெளிவிவகார அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார். அப்படியானால், முன்னர் அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் எல்லாம் காலாவதியாகிவிட்டனவா? அதுமட்டுமின்றி, இன்று குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாகி பதவி விலகி இருக்கும் ரவி கருணநாயக்கவுக்கும் எதிர்காலத்தில் திரும்பவும் ஏதாவதொரு அமைச்சுப் பதவி வழங்கப்படுமா?

இது ஒருபுறமிருக்க, கொழும்பிலுள்ள ‘சைற்றம்’ என்னும் தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியை மூடிவிடும்படி மாணவர்கள், ஆசியர்கள், வைத்தியர்கள், பெற்றோர்கள் என முழுநாடும் திரண்டு நின்று போராடுகையில், சுகாதார அமைச்சர் ராஜித சேனரத்ன என்ற தனி நபருக்காக அதை மூடாது அரசாங்கம் அழுங்குத்தனமாக நிற்கிறது. ‘நல்லாட்சி’ என்றால் மக்களின் கோரிக்கைக்கு மதிப்பளிக்கவல்லவா வேண்டும். ஆனால் இந்த அரசு ‘நல்லாட்சி’ என்ற பெயரில் மக்களுக்கெதிரான நடவடிக்கைகளைத்தான் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது.

இவை மட்டுமின்றி, தமிழ் மக்கள் சம்பந்தப்பட்ட இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு, காணாமல் போனோர் விவகாரம், இராணுவம் வசமுள்ள காணிகளை விடுவித்தல், தமிழ் கைதிகள் விவகாரம் போன்ற பிரச்சினைகளிலும் அரசாங்கம் இதுவரை உருப்படியான நடவடிக்கைகள் எதனையும் செய்யவில்லை.

மறுபக்கத்தில் மக்களின் எதிர்ப்புக்கு அஞ்சி உள்ளுராட்சி மற்றும் மாகாண சபைத் தேர்தல்களையும் உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இழுத்தடிக்கின்றது.

அரசாங்கத்தின் இந்த மக்கள் விரோத, தேசத்துரோக நடவடிக்கைகளை அதிகமான ஊடகங்கள் விமர்ச்சித்து எழுத ஆரம்பித்திருப்பதால், ஜனாதிபதியும் பிரதமரும் இப்பொழுது, தாம் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்னால் பெரிதாகப் பேசி வந்த ஊடக சுதந்திரம் பற்றிய கதைகளை மறந்து, ஊடகங்கள் மீது ஏறிப்பாய ஆரம்பித்திருக்கின்றனர்.

இந்த விடயங்கள் அனைத்தையும் தொகுத்துப் பார்க்கையில், மைத்திரி – ரணில் அரசு நாட்டை ஆட்சி செய்யும் தகுதியை இழந்துவிட்டது என்பது தெளிவாகின்றது. இதற்கு ஒரே பரிகாரம் நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்துப் பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடாத்தி, மக்கள் ஆதரவு பெற்ற அரசாங்கம் ஒன்றை அமைப்பதற்கு வழிவகை செய்யும்படி அரசைக் கோரி மக்கள் இயக்கம் ஒன்றை முன்னெடுப்பதுதான். ஏனெனில் மக்கள் கிளர்ச்சி ஒன்றின் மூலம் மட்டுமே இந்த அரசாங்கத்தை ஒருவழிக்குக் கொண்டுவர முடியும்.

வானவில் இதழ் எழுபத்தொன்பது, எண்பது மற்றும் எண்பத்தொன்றினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 79-80-81_2017