வானவில் இதழ் 72

திசெம்பர் 21, 2016

ஒற்றையாட்சிக்குள்

இனப் பிரச்சினைத்

தீர்வுக்கு சாத்தியமில்லை!

unitary-1

லங்கையில் புதிய அரசியல் யாப்பு ஒன்றை உருவாக்கும் வேலைகள் துரிதகதியில் நடைபெற்று வருவதாகக் கூறப்படுகிறது. இதற்காக 225 பேர் கொண்ட நாடாளுமன்றம் அரசியலமைப்பு சபையாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சபை ஆறு குழுக்கள் புதிய அரசியல் யாப்பு சம்பந்தமாக சமர்ப்பித்துள்ள பரிந்துரைகளை ஆராய்ந்து ஆலோசனைகளைச் சமர்ப்பிக்க உள்ளதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

நடைபெறப்போவது புதிய அரசியல் யாப்பு ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தும் நிகழ்வா அல்லது பழைய யாப்பில் சில திருத்தங்களை மேற்கொள்ளப் போகும் நிகழ்வா என்பதில் இன்னமும் குழப்பம் நிலவுகின்றது.

எதைச் செய்வதாக இருந்தாலும் சில அடிப்படைச் சூழ்நிலைகள் அவசியமானவை. முதலாவதாக, இன்றைய ஐ.தே.க. – சுதந்திரக் கட்சி கூட்டு அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் ஓர் உடன்பாட்டுக்கு வர வேண்டும். இரண்டாவதாக, உண்மையான எதிர்க்கட்சியாகச் செயற்படும் சுமார் 55 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கூட்டு எதிரணி அந்த உடன்பாட்டை ஏற்க வேண்டும். மூன்றாவதாக இனப் பிரச்சினை விவகாரத்தில் தமிழர் தரப்பு பிரதிநிதியாக இருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு அதற்கு இணங்க வேண்டும். நான்காவதாக, முஸ்லீம் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கட்சிகள் அதை ஆதரிக்க வேண்டும். இவையெல்லாவற்றையும் தவிர தமிழர்களுக்கு சமவுரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டு, தீர்வு முயற்சிகள் நடைபெறும் போதெல்லாம் ஏதாவது சாக்குப் போக்கு சொல்லி அதைக் குழப்பி அடிக்கும் ஜே.வி.பியும் கூட அதற்கு உடன்பட வேண்டும்.

ஏனெனில் இன்றைய இலங்கை அரசியலில் இந்த அரசியல் சக்திகளே ஏதோவொரு விதத்தில் அரசியலைத் தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக இருக்கின்றன.

இதுதவிர, புதிய அரசியல் யாப்போ அல்லது சீர்திருத்தமோ நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையினரின் அங்கீகாரத்தைப் பெற வேண்டும். அத்துடன் அது மக்களின் கருத்துக் கணிப்பில் வெற்றி பெறவும் வேண்டும்.

முதலில் தமிழர் தரப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை எடுத்துப் பார்த்தால் இனப் பிரச்சினை தீர்வில் அவர்களது நிலைப்பாடு என்ன என்பது குழப்பமாகவே இருக்கிறது. இந்த இடத்தில் வரலாற்றைக் கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்ப்பது அவசியம்.

சுதந்திர இலங்கையில் தமிழர்களின் முதலாவது அரசியல் கட்சியான ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தலைமையிலான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியை எடுத்து நோக்கினால், அது இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வாக நாடாளுமன்றத்தில் சிங்களவருக்கு ஐம்பது வீதமும் தமிழருக்கு ஐம்பது வீதமும் பிரதிநிதித்துவம் இருக்க வேண்டும் என்ற நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத கோசம் ஒன்றை முன்வைத்தது. அப்படி வைத்தாலும் அதற்காக உழைப்பதை விடுத்து, ஐ.தே.க. அரசுடன் இணைந்து அவ்வரசு மேற்கொண்ட தமிழர் பிரதேசங்களில் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றம், மலையக மக்களின் பிரஜாவுரிமை – வாக்குரிமையைப் பறித்தமை போன்ற அனைத்து தமிழர் விரோத நடவடிக்கைகளுக்கும் முழு ஆதரவு வழங்கியது.

பொன்னம்பலத்தின் தலைமை தவறு என்று சொல்லி தமிழரசுக் கட்சியைத் தொடங்கிய எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகம் போன்றோர் முதலில் தமிழர் பிரச்சினைக்கு தீர்வாக சமஸ்டி கொள்கையை முன்வைத்தனர் அப்படி வைத்தாலும் அதற்காக உழைக்காது தென்னிலங்கையின் இரண்டு பிரதான கட்சிகளுடனும் பேரம் பேசுவதிலேயே தமது நேரத்தைச் செலவிட்டனர். அவர்களும் ஒரு கட்டத்தில் ஐ.தே.க. அரசுடன் இணைந்து ஆட்சியின் பங்காளர்கள் ஆனார்கள். ஆனால் அவர்களது யுக்தி எதுவும் பலிக்காததால், கையறு நிலையில் எவ்வித திட்டமும் இன்றி கடைசியில் தனிநாடு கோசத்தை முன்வைத்தார்கள்.

தமிழரசுக் கட்சி தனிநாட்டுக் கோசத்தை முன்வைத்தாலும் அதற்காக ஒரு சிறு துரும்பைத் தன்னும் எடுத்துப் போடாமல் இளைஞர்களை முன்னே தள்ளி விட்டுவிட்டு தாம் பின்னே இருந்து கொண்டார்கள். அதன் காரணமாக தமிழ் இளைஞர்களின் போதிய அரசியல் ஞானமும், திட்டமும் இல்லாத ஆயுதப் போராட்டம் 30 வருட அழிவுகளுக்குப் பின்னர் 2009இல் முள்ளிவாய்க்கால் அழிவில் முற்றுப் பெற்றது.

இதன் பின்னர் தமிழ் தலைமை (தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு) மீண்டும் ஒரு அரசியல் சூதாட்டத்தில் இறங்கியது. தாம் பிரிவினை கோரவில்லை என்றும், ஐக்கிய இலங்கைக்குள் தீர்வுகாண விரும்புவதாகவும் கூறி இன்றைய அரசாங்கத்தைப் பதவிக்கும் கொண்டு வந்தனர். இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்கு வழியாக வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களை இணைத்து அதன் அடிப்படையில் சமஸ்டி தீர்வை அரசாங்கம் வழங்க வேண்டும் எனக் கோரினர். வடக்கு கிழக்கை இணைக்க முஸ்லீம் மக்கள் ஒருபோதும் இணங்கார் என்பதையோ, எந்த வடிவிலேனும் தமிழர்களுக்கு சமஸ்டி முறையிலான தீர்வு ஒன்றை வழங்குவதற்கு சிங்கள மக்கள் இணங்கார் என்பதையோ தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு சிந்தித்துப் பார்க்கவில்லை அல்லது தெரிந்தும் வழமைபோல விதண்டாவாத அரசியல் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

ஆனால் இன்றைய அரசாங்கத்தின் இரு பங்காளிக் கட்சிகளும் ஒற்றையாட்சிக்குள்ளேயே தீர்வு என்பதை பல தடவைகள் தெளிவுபடுத்திவிட்டார்கள். ஐ.தே.கவின் நிலைப்பாட்டை – அதாவது ஒற்றையாட்சிக்குள்தான் தீர்வு என்பதையும், எந்தக் காரணம் கொண்டு சமஸ்டி தீர்வு வழங்கப்படமாட்டாது என்பதையும் – பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும், அக்கட்சியின் சிரேஸ்ட தலைவர்களில் ஒருவரும், அமைச்சருமான லக்ஸ்மன் கிரியெல்லவும் பல தடவைகள் கூறியிருக்கின்றனர். அதுமட்டுமின்றி அண்மையில் இந்திய ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய பேட்டியொன்றிலும், இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்கு ஒரு எல்லையும், வரையறையும் உண்டு எனவும் பிரதமர் ரணில் கூறியிருப்பதுடன், இராணுவம் கைப்பற்றிய தமிழர்களின் காணிகளை விடுவிப்பதே இனப் பிரச்சினைத் தீர்வின் ஓர் அங்கம்தான் என கோமாளித்தனமாகவும் தெரிவித்திருக்கிறார்.

இந்த விடயத்தில் ஜனாதிபதி மைத்திரி எதுவும் கூறாமல் பெரும்பாலான சமயங்களில் தந்திரமாக நடந்து கொண்டாலும், இராணுவ முகாம் நிகழ்வு ஒன்றிலும், திரிகோணமலையில் நடைபெற்ற பௌத்த விகாரை நிகழ்வொன்றிலும் ஒற்றையாட்சிக்குள்ளேயே தீர்வு என்றும், 1972ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு அம்சங்கள் தொடரும் என்றும் தெளிவாகக் கூறியிருக்கிறார்.

அதுமட்டுமின்றி, சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் சிரேஸ்ட தலைவர்களில் ஒருவரும், இன்றைய அரசின் அமைச்சர்களில் ஒருவருமான நிமால் சிறிபால சில்வா அண்மையில் கண்டியில் ஊடகவியலாளர்களிடம் கருத்துத் தெரிவிக்கையில் புதிய அரசியல் அமைப்பு சம்பந்தமாக தமது கட்சி மூன்று விடயங்களில் விட்டுக் கொடுக்காது என உறுதிபடத் தெரிவித்திருக்கிறார். அந்த மூன்றும் வருமாறு: பௌத்த மதத்திற்கு முன்னுரிமை, ஒற்றையாட்சியை விட்டுக் கொடுக்காதிருத்தல், எந்தவிதமான சமஸ்டி அமைப்பையும் வழங்காதிருத்தல் என்பவையாகும்.

கட்சியின் இன்னொரு சிரேஸ்ட தலைவரும், அமைச்சருமான சுசில் பிரேமஜயந்தவும் அண்மையில் ஊடகவியலாளர்களிடம் விளக்கமளிக்கையில், புதிய அரசியல் அமைப்பிலும் தற்போதுள்ள ஒற்றையாட்சி முறையே பேணப்படும் எனத் திட்டவட்டமாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். இந்த இரண்டு அமைச்சர்களும் தமது கட்சித் தலைவர் மைத்திரிபால சிறிசேனவின் அனுமதியின்றி இப்படியான கருத்துக்களைக் கூறியிருக்க முடியாது.

மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான கூட்டு எதிரணியைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒற்றையாட்சி நிலைப்பாட்டையே கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதால் புதிதாகப் பேசுவதற்கு எதுவும் இல்லை.

இந்த நிலைமைகளைப் புரிந்து கொண்டபடியால்தான், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைவர் இரா.சம்பந்தன் “ஒற்றையாட்சிக்குள் அதிகாரப் பகிர்வு” என்றும், அவரது சகா எம்.ஏ.சுமந்திரன், “வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு இப்போதைக்கு சாத்தியம் இல்லை” என்றும் புதிய சுருதியில் பேச ஆரம்பித்துள்ளனர். அப்படியானால் இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு என்ன வடிவத்தில் என்பதை இவர்கள் விளக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதையும் இவர்கள் செய்யவில்லை.

இவையெல்லாவற்றையும் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால், தற்போதுள்ள மாகாணசபை முறைமையையே அரசாங்கம் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வாக முன்வைக்க இருக்கிறது என்பது தெளிவாகின்றது. இப்படியான ஒரு தீர்வை முன்வைப்பதை கூட்டு எதிரணியும் ஆதரிக்க வாய்ப்புள்ளது. இந்த முறைமையைக் கொண்டுவர ஆதரவளித்த இந்தியாவின் நிலைப்பாடும் அதுவேதான். இன்றுள்ள சூழ்நிலையில் நாட்டின் அனைத்து இன மக்களும் ஓரளவு ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய தீர்வாகவும் அதுவே இருக்கின்றது.

எனவே போர் முடிவுற்ற நாளிலிருந்து மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான அரசாங்கத்துடன் இணக்கமான பேச்சுவார்த்தை எதனையும் நடத்தாமல் மல்லுக்கட்டி வந்த தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பு, மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கத்தின் மூலம் தமிழர்களுக்கு சமஸ்டி தீர்வைப் பெற்றுத் தரப்போவதாக மாய்மாலம் காட்டி, அந்த அரசை நிரந்தனை ஏதுமின்றி ஆதரித்து வந்ததின் பலாபலன் மாகாணசபைத் தீர்வு மட்டுமே.

கடந்த அரசாங்க காலத்தின் போது தமிழ் மக்கள் சார்பாக அரசில் அங்கம் வகித்த டக்ளஸ் தேவானந்தா தலைமையிலான ஈழ மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி, ‘மாகாணசபை முறைமையை ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாகக் கொண்டு இனப்பிரச்சினை தீர்வுக்காக உழைக்க முன்வாருங்கள்’ என்று அழைத்த போது அவரை “துரோகி” என வர்ணித்த கூட்டமைப்பினர் இப்பொழுது அந்த முறையையே அறுதியும் இறுதியுமான தீர்வாக ஏற்கும் நிலைமைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

மறுபக்கத்தில் இனப் பிரச்சினைக்கு நியாயமான நிரந்தரமான தீர்வைக் காண்போம் என தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலின் போதும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் போதும் அவர்களின் வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றியீட்டிய மைத்திரி – ரணில் குழுவினர் இதற்கு மேல் எதனையும் செய்யப் போவதில்லை என்ற நிலையே உள்ளது.

மாகாணசபை முறைமையைத் தன்னும் அரசும் கூட்டமைப்பும் சேர்ந்து உண்மையாக நடைமுறைப்படுத்தினார்கள் என்றால் அதுகூட பரவாயில்லை. ஆனால் கூட்டமைப்பினர் ஒருபக்கத்தில் தமக்குப் பிடித்தமான இன்றைய நவ தாராளவாத அரசை ஆதரித்துக் கொண்டு, மறுபக்கத்தில் இந்த அரசு தமிழருக்கு நிறையச் செய்ய இருந்ததாகவும், ஆனால் மகிந்த தலைமையிலான சிங்கள இனவாதிகள் குழப்பிவிட்டதாகவும் வழமைபோல தமது பிரச்சாரத்தைச் செய்துகொண்டு அரசியல் பிழைப்பு நடாத்தவே முற்படுவர் என்பது திண்ணம்.

மகிந்த தரப்பினர் எதிர்ப்பு கிளப்பினாலும், நாடாளுமன்றத்தில் வரவு செலவு திட்டம் மற்றும் பல்வேறு வகைச் சட்டங்களை மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையுடன் நிறைவேற்றியது போன்று இனப் பிரச்சினை விடயத்திலும் தாங்கள் விரும்பும் தீர்வை அரசைக் கொண்டு நிறைவேற்றலாம் தானே என்று யாராவது கேட்டால் அதற்கு கூட்டமைப்பினரிடம் எந்தப் பதிலும் இருக்காது.

மொத்தத்தில் ஆராய்ந்து பார்த்தால், தற்பொழுது கொண்டு வரப்பட்டுள்ள புதிய அரசியல் அமைப்பிலும் தமிழ் மக்களின் இனப் பிரச்சினைக்கு உருப்படியான தீர்வு எதுவும் முன்வைக்கப்படப் போவதில்லை. பழைய ஒற்றையாட்சி அமைப்பே புதிய வகையில் நிலை நிறுத்தப்படப் போகின்றது.

இதற்கான உண்மையான காரணம், பலரும் கருதுவது போல புதிய அரசியல் அமைப்பு என்பது இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக கொண்டு வரப்படவில்லை. அதன் பிரதான நோக்கம் தற்போது பதவியில் உள்ள முதலாளித்துவ நவ – தாராளவாத அரசு மேலும் மேலும் சர்வதேச முதலாளித்துவ சக்திகளுடன் கூட்டுச் சேர்ந்து செயற்படுவதற்கான தடைகளை நீக்குவதற்காகவே கொண்டுவரப்படுகிறது. இது கூட்டமைப்பினருக்கும் தெரியும். இருந்தாலும் தமிழர் பிரச்சினைத் தீர்வைவிட இன்றைய நவ – தாராளவாத அரசைப் பாதுகாப்பதே அவர்களது நோக்கம் என்பதால், அவர்கள் அரசுடன் தொடர்ந்தும் ஒத்துழைப்பார்களேயொழிய, தமிழ் மக்கள் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக இன்றைய அரசுடன் போராடப் போவதில்லை.

எனவே தமிழ் மக்களின் தேசிய ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தைத் தொடர்வதானால், தமிழ் முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகள் அதைத் தமது கையில் எடுத்துப் போராடுவதைத் தவிர வேறு வழி எதுவும் இல்லை.

வானவில் எழுபத்திரண்டாவது இதழினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

vaanavil-72_2016

இதழ் 72, கட்டுரை 4

திசெம்பர் 21, 2016

அரசாங்கம் அணிசேராக்

கொள்கையிலிருந்து

மேலும் மேலும் விலகிச்

செல்கிறது!

– இரத்தினம்

nam-1

லங்கையின் தற்போதைய அரசாங்கம், நாடு நீண்டகாலமாகப் பின்பற்றி வந்த அணிசேராக் கொள்கையிலிருந்து விலகி மேற்கத்தைய சார்புக் கொள்கையை நோக்கி மேலும் மேலும் சரிந்து செல்வதை அவதானிக்க முடிகிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் பாகிஸ்தானுடன் உள்ள எல்லைப் பிரச்சினையைக் காரணம் காட்டி இந்தியாவின் வலதுசாரி பாரதீய ஜனதா கட்சி அரசாங்கம் இஸ்லாமாபாத்தில் நடைபெறவிருந்த தென்னாசிய நாடுகளின் கூட்டமைப்பான ‘சார்க்’ அமைப்பின் உச்சி மாநாட்டைப் பகிஸ்கரித்தது.

இராஜதந்திர நெறிமுறைகளுக்கு மாறான மோடி அரசாங்கத்தின் இந்த நிலைப்பாட்டை எந்தவித தர்க்க ரீதியிலான காரணங்களும் முகாந்திரமும் இன்றி இலங்கை அரசாங்கமும் பின்பற்றிக் கொண்டு சார்க் மாநாட்டை தானும் பகிஸ்கரித்தது. இந்தியாவைப் போன்றே பாகிஸ்தானும் இலங்கையின் நெருங்கிய நட்பு நாடு என்பதையோ, புலிப் பாசிசவாதிகளுக்கு எதிரான போரில் பாகிஸ்தான் நிபந்தனை ஏதுமின்றி இலங்கைக்கு தாராளமாக உதவியதையோ மைத்திரி – ரணில் அரசு இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் கணக்கில் எடுக்கவில்லை.

1962இல் இந்திய – சீன எல்லைப் போர் நிகழ்ந்த போதும், 1971இல் கிழக்கு பாகிஸ்தானில் (இன்றைய பங்களாதேஸ்) இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் மோதிக்கொண்ட போதும், சம்பந்தப்பட்ட இரு நாடுகளுக்கடையிலும் அப்போதைய பிரதமர் திருமதி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க பின்பற்றிய மதியூகம் மிக்க இராஜதந்திர செயல்பாடுகளை அவரின் வாரிசு என்று சொல்லிக் கொள்ளும் இன்றைய ஜனாதிபதி மைத்திரி சிறிதும் எண்ணிப் பார்த்ததாகத் தெரியவில்லை.

இதுதவிர, சில வாரங்களுக்கு முன்னர் ஐ.நாவின் யுனெஸ்கோ அமைப்பில், ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதிகளில் இஸ்ரேலிய சியோனிச ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் மேற்கொண்டு வரும் கலாச்சார அழிப்பு நடவடிக்கைகளைக் கண்டனம் செய்து தீர்மானம் ஒன்று கொண்டு வரப்பட்ட போது, இந்தியா உட்பட சுமார் 200 நாடுகள் அத்தீர்மானத்தை ஆதரித்து வாக்களித்தன.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் இலங்கை அரசு முன்னைய அரசுகள் பின்பற்றிய பாலஸ்தீன ஆதரவு நிலைப்பாட்டைக் கைவிட்டு, வாக்களிப்பிலிருந்து ஒதுங்கி நின்றதின் மூலம் இஸ்ரேலிய சியோனிஸ்ட்டுகளுக்கு ஆதரவாக நடந்து கொண்டது.

அண்மையில் இன்னொரு விடயத்திலும் ‘நல்லாட்சி’ அரசின் மேற்கத்தைய சார்புப் போக்கு அம்பலத்துக்கு வந்துள்ளது.

அணிசேரா இயக்கத்தின் 17ஆவது உச்சி மாநாடு அண்மையில் வெனிசூலாவில் நடைபெற்ற போது, அந்த மாநாட்டில் இலங்கையின் ஜனாதிபதியோ, பிரதமரோ, வெளிவிவகார அமைச்சரோ பங்குபற்றாததின் மூலம், மேலும் ஒரு அடி இலங்கை அணிசேராக் கொள்கையிலிருந்து விலகிச் செல்வதை நிரூபித்துள்ளது. (இந்தியப் பிரதமர் மோடியும் இதில் பங்குபற்றவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது) சுமார் 16 நாடுகளின் தலைவர்களும், 60 நாடுகளின் வெளிவிவகார அமைச்சர்களும் பங்குபற்றிய அணிசேரா இயக்க உச்சி மாநாடு இலங்கையின் தற்போதைய அரசாங்கத்திற்கு மட்டும் முக்கியத்துவமில்லாமல் போய்விட்டது.

ஆனால் அணிசேரா இயக்கம் என்பது சாதாரண ஒரு அமைப்பு அல்ல. அது 120 நாடுகளை உறுப்பினர்களாகவும், 15 நாடுகளை பார்வையாளர்களாகவும் கொண்ட ஒரு அமைப்பு. உலக சனத்தொகையில் ஏறத்தாழ 45 சத வீதமான மக்களைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்ற அமைப்பு. அந்த அமைப்பை உருவாக்குவதில் இலங்கைக்கும் ஒரு சிறப்பான வரலாற்றுப் பங்களிப்பு உண்டு.

அமெரிக்க – சோவியத் பனிப்போர் உச்சக் கட்டத்தில் இருந்த 1961ஆம் ஆண்டு இந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. அமெரிக்க – சோவியத் வல்லரசுகளின் பிடியில் சிக்காமல் மூன்றாம் உலக நாடுகள் தமது விவகாரங்களை தாமே சுயமாகக் கையாளும் நோக்குடனேயே இந்த அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. 1961இல் யூகோஸ்சிலோவாக்கியாவின் தலைநகர் பெல்கிரேட்டில் நடைபெற்ற இதன் முதலாவது ஸ்தாபக மாநாட்டில் பெரும்பாலும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புத் தலைவர்களான 13 நாடுகளின் தலைவர்கள் பங்குபற்றினர்.

அவர்களில் யூகோ ஜனாதிபதி மார்சல் டிட்டோ, இந்தியப் பிரதமர் ஜவகர்லால் நேரு, இந்தோனேசிய ஜனாதிபதி சுகர்ணோ, எகிப்திய அதிபர் கமால் அப்துல் நசார், கானா ஜனாதிபதி என்குறுமா ஆகியோருடன் நமது பிரதமர் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவும் இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மாநாட்டில் பங்குபற்றினார். இதன் காரணைமாக இலங்கையின் அந்தஸ்து சர்வதேச அளவில் உயர்ந்தது.

சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க பிரதமராக இருந்த காலங்களில் அணிசேரா இயக்கத்தின நடவடிக்கைகளில் அவர் மிகவும் தீவிரமான ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். அதன் காரணமாக 1976இல் கொழும்பில் அணிசேரா இயக்கத்தின் உச்சி மாநாட்டை நடாத்தும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது.

இத்தகைய கீர்த்திமிக்க வரலாற்றையும், அதில் பெரும் ஈடுபாடு கொண்டிருந்த இலங்கையையும் அவமதிக்கும் விதத்தில்தான் இன்றைய இலங்கை அரசு தனது முக்கிய தலைவர்கள் யாரையும் வெனிசுலாவில் நடைபெற்ற அணிசேரா இயக்கத்தின் 16ஆவது உச்சி மாநாட்டிற்கு அனுப்பாமல் புறக்கணித்திருக்கிறது. அதன் மூலம் மைத்திரி – ரணில் அரசு மேலும் மேலும் மேற்கு நோக்கிச் சரிவதை நிரூபித்திருக்கிறது.

இதழ் 72, கட்டுரை 3

திசெம்பர் 21, 2016

2016 நொவம்பர் 25 அன்று தமது 90ஆவது வயதில் காலமான கியூப மக்களின் மாபெரும் தலைவர் தோழர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோ நினைவாக இக்கட்டுரை இடம் பெறுகிறது.

எக்காலத்திலும் அழிக்க முடியாத

தோழர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவின்

வரலாற்றுப் பங்களிப்பு!

– தவம்

(GERMANY OUT) Fidel Castro - Revolutionary, Politician, Cuba*13.08.1926-adressing- 1960ies (Photo by Jung/ullstein bild via Getty Images)

தோழர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவின் தந்தையார் ஸ்பெயின் நாட்டிலிருந்து வந்து கியூபாவில் குடியேறிய கரும்புத் தோட்ட முதலாளியான Angel Castro Y Argiz என்பவர் ஆவார். தாயார் பெயர் Lina Ruz Gonzalezஆகும். காஸ்ட்ரோவுடன் சேர்த்து உடன் பிறந்த சகோதரர்கள் 7 பேராகும்.

இவரது தந்தையார் 6 வயதான கஸ்ட்ரோவையும் சகோதரர்களையும் சந்தியாகோ டி கியூபாவில் வசித்த தனது ஆசிரிய நண்பர் ஒருவரின் வீட்டில் தங்கிப் படிப்பதற்கு ஏற்பாடு செய்தார். பின்னர் 1945இல் தலைநகர் ஹவானாவில் உள்ள மிகச் சிறந்த கல்லூரிக்கு காஸ்ட்ரோ மாற்றப்பட்டார். அங்கிருந்தே சட்டம் படிப்பதற்காக ஹவானா பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்து கொண்டார்.

ஏழைமக்கள் மற்றும் தொழிலாளர் பால் காஸ்ட்ரோவின் அக்கறையும், புரட்சிகரமான சமூக சிந்தனையும் 13 வயதிலேயே அவருக்கு ஏற்பட்டுவிட்டன. அவரது 13 வயதில் தனது தந்தையாரின் கரும்புத் தோட்டத்தில் வேலை செய்த தொழிலாளர்கள் நடாத்திய போராட்டத்திற்கு அவர் துணை நின்றமை இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. பின்னர் 1945இல் ஹவானா பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற மாணவர் போராட்டங்களில் முன்னணியில் நின்று செயற்பட்டார்.

அவ்வாறு மாணவர் போராட்டங்களில் ஈடுபட்ட வேளையில் அவர் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளராக மாறியதுடன், கரீபியன் தீவுகளில் அமெரிக்காவின் தலையீடுகளையும் எதிர்த்தார். அத்துடன் 1947இல் Party of the Cuban People என்ற கட்சியுடனும் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்.

1949இல் காஸ்ட்ரோவுக்கு திருமணம் நடந்தது. அதன் பயனாக அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்தார்.

அவரது செயல்பாடுகள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்ததால் அவரின் உயிருக்கு எப்போதும் ஆபத்து இருந்து கொண்டே இருந்தது. அதன் காரணமாக அவர் சிறிது காலம் உள்ளுரிலும், அமெரிக்காவிலும் தலைமறைவாக வாழ வேண்டி ஏற்பட்டது. பின்னர் அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பி வந்து தனது பல்கலைக்கழக கல்வியை பூர்த்தி செய்து 1950இல் சட்டத்துறையில் கலாநிதி பட்டம் பெற்றார்.

1952இல் The Movement  என்ற தலைமறைவு இயக்கத்தை உருவாக்கினார்.

யூலை 26 – 1953 என்ற இயக்கத்தால் Moncada Barrack  என்ற இராணுவத்தளம் தாக்கப்பட்டது. அது தோல்வியில் முடிவடைந்ததால் பல புரட்சியாளர்கள் கொல்லப்பட்டதுடன், காஸ்ட்ரோவும் வேறு சில தோழர்களும் சர்வாதிகாரி பற்றிஸ்ரா (Batista) தலைமையிலான இராணுவ ஆட்சியிடமிருந்து தமது உயிரைப் பாதுகாப்பதற்காக பல மைல்கள் பிரயாணம் செய்து Sierra Maestra என்ற மலைப்பகுதிக்குச் சென்றார்கள்.

அந்த மலைப்பகுதியில் தமது முதலாவது கெரில்லாத் தளத்தை நிறுவ முயன்றனர். ஆனால் இராணுவம் சுற்றி வளைத்ததால், பலர் கொல்லப்பட்டு காஸ்டரோவும் வேறு சில தோழர்களும் கைது செய்யப்பட்டு, காஸ்ட்ரோவுக்கு 15 வருடங்கள் சிறைத் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. அந்த வழக்கின் போது அவர் நிகழ்த்திய உரைதான் பின்னர் “வரலாறு என்னை விடுதலை செய்யும்” என்ற தலைப்பில் புகழ்பெற்ற உரையாகும்.

காஸ்ட்ரோவை விடுதலை செய்யுமாறு அவரது தோழர்கள் தொடர்ந்து ஆர்ப்பாட்டங்களை நடாத்தி வந்தனர். இந்த நிலையில் தனக்கு அமெரிக்காவின் அதரவும், பல்தேசிய கொம்பனிகளினதும் ஆதரவு இருப்பதால் காஸ்ட்ரோ போன்றவர்களால் தன்னை எதுவும் செய்துவிட முடியாது என்று கருதிய பற்றிஸ்ரா 1955 மே 15ஆம் திகதி அவரை விடுதலை செய்தார்.

1948இல் நடந்த தேர்தலில் காஸ்ட்ரோவின் கட்சி போட்டியிட்டு மூன்றாவது நிலைக்கு வந்தாலும், அவர்களது பிரச்சாரம் மக்கள் மத்தியில் ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது. அன்றைய கியூப அரசு மக்கள் எழுச்சியை அடக்க வன்முறைக் கும்பல்களின் உதவியை நாடியதால் காஸ்ட்ரோ போன்ற போராளிகள் தங்களைக் காப்பாற்றுவதற்கு ஆயுதம் ஏந்த வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார்கள்.

1947இல் டொமினிக்கன் குடியரசை ஆட்சி செய்த வலதுசாரி இராணுவக் குழுவுக்கு எதிரான போராட்டங்களிலும், 1948இல் கொலம்பியாவில் ஏற்பட்ட புரட்சிகர எழுச்சியிலும் காஸ்ட்ரோ பங்குபற்றினார். ஆனால் அப்போராட்டங்கள் தோல்வியில் முடிந்தன.

அதன் பின்னர் காஸ்ட்ரோ, MR – 26 – 7 என்ற பெயரிடப்பட்ட யூலை எழுச்சியை முன்கொண்டு செல்வதற்காக 11 பேர் கொண்ட மிக இறுக்கமான தேசிய நிர்வாக சபை என்ற அமைப்பை உருவாக்கினார். நாட்டில் அந்த நேரத்தில் நிலவிய அரசியல் குழப்பங்களாலும், மக்கள் போராட்டங்களினாலும் இராணுவ சர்வாதிகார அரசு காஸ்ட்ரோவையும் ஏனைய தோழர்களையும் கைது செய்யக்கூடிய நிலை ஏற்பட்டதால், அதிலிருந்து தப்புவதற்காக நாட்டை விட்டு வெளியேறி மெக்சிக்கோவுக்குப் பயணமானார்கள்.

அப்பொழுது காஸ்ட்ரோ பத்திரிகைகளுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் பின்வருமாறு கூறினார்:

“நான் கியூபாவை விட்டு வெளியேறுகின்றேன். ஏனெனில் சமாதான வழியிலான எமது எதிர்ப்பை வெளியிடுவதற்கான பாதைகள் மூடப்பட்டுவிட்டன. நான் நினைக்கிறேன் எமது மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை வென்றெடுப்பதற்கான காலம் நெருங்கிவிட்டது. நாங்கள் எவரையும் மண்டியிடத் தயாரில்லை. அதற்குப் பதிலாக போராட்டத்தை முன்கொண்டு செல்வோம்.”

மெக்சிக்கோவில்தான் காஸ்ட்ரோ முதன்முதலாக ஆர்ஜன்ரீனாவைச் சேர்ந்த டாக்டரும், மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட்டுமான எர்னெஸ்ரோ சே குவேராவைச் சந்தித்து தோழமை பூண்டார். அப்போது சே அங்குள்ள பத்திரிகை ஒன்றிற்கு நிருபராக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். முதல் சந்திப்பிலேயே சே தன்னைவிட மிக முன்னேறிய புரட்சியாளர் என்பதை காஸ்ட்ரோ புரிந்து கொண்டார். அதேவேளை அமெரிக்காவுக்குச் சென்று புரட்சிக்கு சாதகமான பொருளாதார வளமுள்ள நண்பர்களின் உதவிகளையும் பெற முயற்சித்தார்.

1956 நொவம்பர் 25இல் காஸ்ட்ரோவும் 81 ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியாளர்களும் மெக்சிக்கோவிலிருந்து Granma என்ற கப்பலில் 7 நாட்களாக 1,200 மைல் பயணம் செய்து கியூபாவைச் சென்றடைந்தனர். ஆனால் பற்றிஸ்ராவின் படைகளால் பலர் சிறை பிடிக்கப்பட்டு 19 பேர் மட்டுமே தப்பி Sierra Maestra என்ற மலைப்பகுதியைச் சென்றடைந்தார்கள்.

அங்கிருந்து சிறு சிறு கெரில்லாத் தாக்குதல்களை நடாத்தி எதிரிப்படைகளிடமிருந்த ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு, காயமடைந்த எதிரிப்படையினருக்கு முதலுதவி சிகிச்சையும் அளித்துக் கொண்டு முன்னேறினார்கள். இதனால் படிப்படியாக எதிரிப்படை வீரர்களும், உள்ள+ர் மக்களும் இவர்களுடன் இணைந்து கொண்டனர். இவர்களது கெரில்லாப் படையினரின் எண்ணிக்கை 200 பேராக வளர்ச்சி அடைந்தது. மக்களுக்கும் இவர்கள் மேல் நம்பிக்கை வந்தது.

1957 யூலையில் காஸ்ட்ரோ தமது படை அணிகளை மூன்று குழுக்களாகப் பிரித்து ஒன்றுக்குத் தானும், இன்னொன்றுக்கு சேயும், மற்றொன்றுக்கு தனது சகோதரர் ராவுலும் தலைமை தாங்கினார்கள். இதேவேளை கியூபாவின் நகர்புறங்களில் இருந்த MR – 26 – 7 இன் அங்கத்தவர்கள் அரசாங்கத்துக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டங்களை முன்னெடுத்ததுடன், காஸ்ட்ரோ குழுவினருக்குத் தேவையான உதவிகளையும் வழங்கினார்கள்.

இராணுவ சர்வாதிகாரி பற்றிஸ்ராவுக்கு எதிரான மக்களின் உணர்வுகளும் உச்ச நிலையை அடைந்தது. எதிர்க் கட்சிகளும் வேலை நிறுத்தத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தன. இந்தச் சூழ்நிலையில் பற்றிஸ்ராவுக்கு வழங்கி வந்த உதவியை அமெரிக்காவும் நிறுத்தியது.

ஆயுதப் போராட்டமும், மக்கள் போராட்டமும் இணைந்து முன்னேறுவதைக் கண்டு அச்சமடைந்த சர்வாதிகாரி பற்றிஸ்ரா தனது 10,000 பேர் கொண்ட ஆயுதப் படையினரைக் கொண்டு Sierra Maestra பிரதேசத்தைச் சுற்றி வளைத்தான். ஆனால் காஸ்ட்ரோ தலைமையிலான கெரில்லா இராணுவ தந்திரோபாயத்துக்கு முன்னால் அப்பெரிய படை தோல்வி கண்டதுடன், எதிரிப் படையில் இருந்த பலரும் ஆயுதங்களுடன் புரட்சியாளர்களுடன் இணைந்து கொண்டனர். இதனால் சர்வாதிகாரி பற்றிஸ்ரா 300 மில்லியன் டொலர் பணத்துடன் நாட்டை விட்டுத் தப்பி ஓடினான். அதன்பின் நாட்டின் அரசியல் நிலைமைகளில் வேகமான மாற்றங்கள் ஏற்படத் தொடங்கின. அவை வருமாறு:

• 1959 ஜனவரி 1இல் சர்வாதிகாரி பற்றிஸ்ரா நாட்டை விட்டுத் தப்பியோடிய நிலையில் புரட்சிப்படை ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது.

• 1960 யூனில் கியூபா அமெரிக்கர்களுக்கு சொந்தமான எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களைத் தேசியமயமாக்கியது. அதைத் தொடர்ந்து ஒக்ரோபரில் அமெரிக்கர்களுக்கு சொந்தமான எல்லா வர்த்தக நிலையங்களையும் தேசியமயமாக்கினர்.

• 1960 ஒக்ரோபரில் அமெரிக்கா உணவையும் மருந்தையும் தவிர ஏனைய எல்லா ஏற்றுமதிப் பொருட்களையும் கியூபாவுக்கு தடை
செய்துவிட்டது.

• 1961 ஏப்ரல் 16ஆம் திகதி கியூபாவை ஒரு சோசலிச நாடு என காஸ்ட்ரோ பிரகடனம் செய்தார்.

• 1961 ஏப்ரல் 17இல் அமெரிக்க சீ.ஐ.ஏ. உளவு நிறுவனத்தால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட கியூப கைக்கூலிகளின் படையெடுப்பை கியூபா முறியடித்தது. இந்தப் போரில் காஸ்ட்ரோ நேரடியாகத் தலைமைதாங்கிப் போரிட்டார்.

• 1962 பெப்ருவரி 07இல் அமெரிக்கா கியூபாவுக்கான சகல ஏற்றுமதிகளையும் தடை செய்தது.

• 1962 ஒக்ரோபரில் கியூபா மீது படையெடுப்பதில்லை என்ற அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜோன் எஃப் கெனடியின் வாக்குறுதி காரணமாக சோவியத் ஏவுகணைகள் கியூபாவிலிருந்து அகற்றப்பட்டன. சோவியத் ஏவுகணைகள் கியூபாவிலிருந்து அகற்றப்பட்டன.

• 1968இல் கியூப அரசு சகல தனியார் வியாபாரங்களையும் அரசுடமையாக்கியது.

• உலகிலேயே மிகச் சிறந்த சுகாதார சேவையை கியூபா உருவாக்கியுள்ளது. அந்நாட்டில் 94 சதவீதம் பேர் கல்வியறிவு உள்ளவர்களாக உள்ளனர்.

• 10 அமெரிக்க ஜனாதிபதிகளின் ஆட்சிக் காலத்தில் கியூபாவுக்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட சகல தடைகளையும் முறியடித்து, தனக்கு எதிராக சீ.ஐ.ஏவால் மேற்கொள்ளப்பட்ட 600 இற்கும் அதிகமான கொலை முயற்சிகளையும் தாண்டி, கியூபாவை மனிதகுலத்தின் முன்னுதாரணம் மிக்க நாடாக மாற்றிவிட்டு, 90 வயதுவரை நிற வாழ்க்கை வாழ்ந்து தோழர் காஸ்ட்ரோ இயற்கை மரணம் அடைந்துள்ளார். அவரது அடிச்சுவட்டை கியூப மக்கள் தொடர்வார்கள் என்பதுதான் உலக மக்களின் எதிர்பார்ப்பாகும்.

இதழ் 72, கட்டுரை 2

திசெம்பர் 21, 2016

ஆனையிறவு உப்பளத்தை

தனியார்மயப்படுத்தும்

அரசாங்கத்தின் திட்டத்தை

முறியடிக்க வேண்டும்!

– நல்லதம்பி

elephant-pass

லங்கையின் தற்போதைய ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் நாட்டின் பொதுச் சொத்துக்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தனியார் மயப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகின்றது. அதன் வரிசையில் தற்போது ஆனையிறவு மற்றும் அதற்கு அருகில் இருக்கும் குறிஞ்சாதீவு உப்பளங்களைத் தனியாருக்கு தாரை வார்க்கும் முயற்சிகளில் அரசாங்கம் இறங்கியுள்ளது.

இலங்கையில் ஆனையிறவு, அம்பாந்தோட்டை, புத்தளம் – பாலாவி, மன்னார், செம்மணி, கல்லுண்டாய் ஆகிய பகுதிகளில் உப்பளங்கள் இருக்கின்றன. இவற்றில் ஆனையிறவு உப்பளமே மிகப்பெரியது. பல மைல் சுற்றளவில் அமைந்துள்ள இந்த உப்பளத்தில் சுமார் 25 அயல் கிராமங்களைச் சேர்ந்த பல நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலை செய்து தமது வாழ்க்கையை நடாத்தி வந்தனர்.

வெற்றிகரமாக இலாபத்தில் இயங்கிய நிறுவனங்களில் இலங்கை உப்புக் கூட்டுத்தாபனத்துக்கு சொந்தமான உப்பளங்கள் முன்னணியில் இருந்தன. மிகவும் தரம் வாய்ந்த ஆனையிறவு உப்பு ஒரு கட்டத்தில் வெளிநாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டு அந்நியச் செலாவணியையும் ஈட்டிக் கொடுத்தது. உப்பளங்கள் இலாபத்தில் இயங்கிய போதும் அவற்றில் வேலை செய்த தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை ஏறக்குறைய மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் நிலையிலேயே இருந்து வந்தது.

ஆனால் எப்பொழுது புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது இலங்கை தொழிற்சங்க சம்மேளனத்தின் கீழ் இலங்கை உப்புத் தொழிலாளர் சங்கம் என்ற பெயரில் ஒரு தொழிற்சங்கத்தை அமைத்ததோ, அதன் பின்னர் நிலைமைகள் மாறத் தொடங்கின. தொழிலாளர்களுக்கு சம்பள உயர்வு, சம்பளத்துடனான விடுமுறை, தொழிலாளர்களுக்கு குடியிருப்பு மனைகள், விபத்து நஸ்டஈடு, பெண் தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளத்துடன் கூடிய பிரசவ விடுமுறை உட்பட அநேகமான கோரிக்கைகளை தொழிற்சங்கம் வென்றெடுத்துக் கொடுத்தது.

அரசுக்கும் புலிகளுக்கும் போர் நடைபெற்ற காலத்தில் ஆனையிறவு உப்பளம் பெரும்பாலான காலங்களில் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தபோதும் அவர்களால் அதை இயக்க முடியவில்லை. பல ஆண்டுகளாக உப்பளம் மூடியே கிடந்தது. அதில் வேலை வெய்த தொழிலாளர்களும் வேலை இழந்து வாழ்க்கையைக் கொண்டு நடாத்துவதற்கு அல்லாடினர்.

போர் முடிவுற்ற பின்னர் மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான முன்னைய அரசாங்கம் வடக்கிலிருந்த பெரும் தொழில் நிறுவனங்களான ஆனையிறவு உப்பளம், காங்கேசன் சீமெந்து தொழிற்சாலை, பரந்தன் இராசயன தொழிற்சாலை என்பனவற்றை மீளவும் இயக்கும் முயற்சிகளை ஆரம்பித்தது. அதனால் இந்த நிறுவனங்களில் முன்னர்; வேலை செய்தவர்களும், அவர்களின் வாரிசுகளும் தமக்கு மீண்டும் ஒரு பொற்காலம் உருவாகின்றது என எண்ணி மகிழ்ந்தனர். ஆனால் ஆட்சி மாற்றம் நிகழ்ந்து தற்போதைய மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்ததும் எல்லாம் தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

தற்போதைய அரசாங்கம் மிகவும் இலாபம் ஈட்டித் தரக்கூடிய ஆனையிறவு – குறிஞ்சாதீவு உப்பளங்களை தனியாருக்கு தாரை வார்க்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளது. இதை அறிந்த உப்பளத் தொழிலாளர்கள் அரசாங்கத்தின் முயற்சிக்கு தமது வன்மையான எதிர்ப்பை வெளியிட்டுள்ளனர்.

தமது எதிர்ப்பை தெரிவிக்கும் பொருட்டு இத்தொழிலாளர்கள் அண்மையில் இயக்கச்சியில் ஒன்றுகூடி ஆலோசனை நடாத்தியுள்ளதுடன், ஆனையிறவு உப்பளத்தின் முன்னால் ஆர்ப்பாட்டத்திலும் ஈடுபட்டனர். உப்பளம் தனியார்மயப்படுத்துவதை எதிர்த்து தமது ஆட்சேபனையைத் தெரிவிக்கும் மகஜர்களை ஜனாதிபதி பிரதமர் ஆகியோருக்கும் அனுப்பி வைத்துள்ளனர்.

உப்பளத் தொழிலாளர்கள் மேற்கொண்டு வரும் இப்போராட்டத்தை தமிழ் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு இன்று வரை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. ஏனையோரும் அதுபற்றி அக்கறைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

வழமையாக தரகு முதலாளித்துவ ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சிக்கு வரும் சந்தர்ப்பங்களில் இவ்வாறான தனியார்மயப்படுத்தல் நடைபெறுவது வழமை. அதற்குக் காரணம் பொதுமக்களின் நலன்களை விட பெரும் முதலாளிகளுக்குச் சேவை செய்வதே ஐ.தே.கவின் கொள்கையாகும்.

ஆனால் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான அரசுகள் இதற்கு நேர்மாறான கொள்கையையே பின்பற்றி வந்தன. பண்டாரநாயக்கவினதும், அவரது துணைவியார் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவினதும் ஆட்சிக் காலங்களிலேயே பெரும்பாலான அந்நியக் கொம்பனிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டன. அதன் மூலம் நாடு பெரும் பொருளாதார நன்மையைப் பெற்றது.

ஆனால் தற்போதைய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும், முன்னைய ஜனாதிபதி சந்திரிகவும் சுதந்திரக் கட்சியின் ஒரு பகுதியினரை ஐ.தே.க தலைமையிலான தற்போதைய அரசுடன் இணைத்ததின் மூலம் ஐ.தே.கவின் தனியார் மயப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளுக்கு ஒத்துழைத்து வருகின்றனர். அதன் மூலம் சுதந்திரக் கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கும், நாட்டு மக்களுக்கும் துரோகம் இழைத்து வருகின்றனர்.

ஆனையிறவு உப்பள விடயத்தில் அதன் தொழிலாளர்கள் உறுதியான போராட்டங்களை முன்னெடுத்து அரசாங்கத்தின் தனியார்மயப்படுத்தும் திட்டத்தை முறியடிக்க வேண்டும். தொழிலாளர்கள் ஒற்றுமையாகவும், உறுதியுடனும் இப்போராட்டத்தை முன்னெடுக்கின்ற அதேவேளையில், ஏனைய உப்பளங்களில் உள்ள சக தொழிலாளர்களின் ஆதரவையும், ஏனைய தொழிற்சங்கங்களின் ஆதரவையும் தமது போராட்டத்துக்குத் திரட்ட வேண்டும். அப்பொழுதுதான் அவர்களது போராட்டம் வெற்றி பெறும்.

இதழ் 72, கட்டுரை 1

திசெம்பர் 21, 2016

வடக்கு முதல்வரின் விபரீதமான

போக்கு!

– சுப்பராஜன்

cv_racism

டக்கு முதலமைச்சர் சி.வி.விக்கேஸ்வரன் தெரிவித்து வரும் கருத்துக்கள் நாட்டு மக்கள் மத்தியில் அவர் பற்றிய குழப்பங்களையும், சந்தேகங்களையும் அடிக்கடி ஏற்படுத்தி வருகின்றது. குறிப்பாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் அவர் ஒரு பிரிவினைவாதி என்ற கருத்தை படிப்படியாக ஏற்படுத்தி வருகிறது.

யாழ்ப்பாணத்தில் அதிகரித்து வரும் குற்றச் செயல்களுக்கும், போதைப் பொருள் பாவனைக்கும் அங்கு நிலைகொண்டு இருக்கும் இராணுவத்தினரே காரணம் என முதலமைச்சர் பகிரங்கமாகக் குற்றம்சாட்டி வருகின்றார். அவரது குற்றச்சாட்டு சம்பந்தமாக அவரை ஆதரிக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்போ அல்லது கூட்டமைப்பு ஆதரிக்கும் ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கமோ வாய் திறக்காது மௌனம் காத்து வருகின்றனர். இந்த மௌனம் அவரது கருத்துக்கான சம்மததோ என்ற சந்தேகம் பொதுமக்களிடம் எழ வாய்ப்பளித்துள்ளது.

ஆனால் இன்றைய ‘நல்லாட்சி’ ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்னர் இப்போதுள்ளதை விட அதிக தொகையான இராணுவத்தினர் வடக்கில் நிலை கொண்டிருந்தனர். அதன்படி இப்போதையதை விட அப்போது குற்றச் செயல்கள் அதிகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அதற்கு மாறாக முன்னைய அரசாங்க காலத்தில் குற்றச் செயல்கள் வடக்கில் தற்போதையதை விடக் குறைவாக அல்லவா இருந்தது. இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த விடயம்.

எனவே பிரச்சினைக்குக் காரணம் வேறு எங்கோ இருக்கிறது. அதாவது நேரடியாகச் சொல்வதானால், வடக்கின் இன்றைய நிலைமைக்கு சட்டம் ஒழுங்கைப் பேண வேண்டிய அரசாங்கமும், அந்த அரசை வெளிப்படையாக ஆதரித்து நிற்கும் வடக்கின் ‘ஏகப் பிரதிநிதிகளான’ தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும்தான் உண்மையில் பொறுப்பேற்க வேண்டும். பொதுமக்களிடமிருந்து முறைப்பாடுகள் ஏதும் வராத நிலையில் வடக்கு முதலமைச்சர் இராணுவத்தை மட்டும் எடுத்ததிற்கெல்லாம் குற்றம் சாட்டுவது, அநாவசியமான முறையில் இராணுவத்துக்கும், வடக்கில் வாழும் தமிழ் மக்களுக்கும் இடையில் முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தும் விடயமல்லவா?

இது ஒருபுறமிருக்க, வடக்கின் முதலமைச்சர் என்ற முறையில் வடக்கின் குற்றச் செயல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதில் அவரது கட்சி ஆதரிக்கும் ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கத்திடமிருந்து உதவியைக் கோரிப் பெறுவதை விடுத்து, வெளிநாடுகள் வந்து வடக்கின் குற்றச் செயல்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென அண்மையில் தன்னைச் சந்தித்த பிரித்தானிய அரசின் பிரதிநிதியிடம் வடக்கு முதலமைச்சர் கோரி இருக்கிறார். முன்னாள் உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியான வடக்கு முதலமைச்சரின் இந்தக் கோரிக்கை எவ்வளவு பைத்தியக்காரத்தனமானது, விபரீதமானது, எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

எந்த பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்திடமிருந்து இலங்கை மக்கள் பல இன்னல்களுக்கிடையில் போராடிச் சுதந்திரம் பெற்றார்களோ, அந்த பிரித்தானியர் வந்து வடக்கின் சட்டம் ஒருங்குப் பிரச்சினையை சீர்செய்ய வேண்டும் எனக் கோருவது ஆபத்தானது என்பது ஒருபுறமிருக்க, எவ்வளவு தூரம் முதலமைச்சரின் ஏகாதிபத்திய விசுவாசம் சம்பந்தப்பட்டது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும். இந்த ஏகாதிபத்திய விசுவாசம் முதலமைச்சர் சம்பந்தப்பட்டது மட்டும் அல்ல. அவர் சார்ந்து நிற்கும் பிற்போக்கு தமிழ் தலைமைக்கு ஏகாதிபத்திய விசுவாசம் சம்பந்தமான ஒரு நீண்ட வரலாறு உண்டு.

தமிழர்களின் முதல் அரசியல் தலைவரான ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் கடைந்தெடுத்த ஏகாதிபத்திய விசுவாசியாகவும், சாதி வெறி பிடித்த வடக்கு நிலப்பிரபுத்துவத்தின் பிரதிநிதியாகவும் செயல்பட்டவர். ‘தமிழன் என்று சொல்லடா, தலை நிமிர்ந்து நில்லடா’ என்ற கோசத்தை முழக்கி தமிழ் மக்களை உசுப்பேத்தி அரசியல் ஆதாயம் தேடிய அவர், நடைமுறையில் அதற்கு எதிராகவே செயல்பட்டவர். அதற்கு ஒரு உதாரணம் சொல்லலாம்.

1956இல் ஆட்சிக்கு வந்த எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவின் அரசாங்கம் ‘சிங்களம் மட்டும்’ சட்டத்தை அமுலுக்குக் கொண்டு வந்தபொழுது, அதை எதிர்த்த இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தமிழையும் ஆட்சி மொழியாக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்து இயக்கம் நடாத்தியது.

அந்தக் கோரிக்கையை வலுப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் யாழ்ப்பாணம் மாநகரசபை மண்டபத்தில் ஒரு சர்வகட்சி கலந்தாலோசனைக் கூட்டத்துக்கு சகல கட்சிகளுக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அழைப்பு விடுத்தது. அந்த அழைப்புக்கு பதிலளித்த அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் தலைவரான ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம், தனது கட்சி ஆங்கிலத்தையே ஆட்சி மொழியாக விரும்புவதால், அந்தக் கூட்டத்துக்கு வர முடியாது என அறிவித்து தனது ஆங்கில ஏகாதிபத்திய விசுவாசத்தை வெளிப்படையாகவே காட்டிக் கொண்டார்.

பின்னர் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலத்தின் தமிழ் காங்கிரசை விட்டு விலகி எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகமும் அவரது சகாக்களும் தமிழரசுக் கட்சியை உருவாக்கினர். அவர்களாவது பொன்னம்பலத்தின் பாதையை விட்டு விலகி செயல்பாட்டார்களோ என்றால் அதுதான் இல்லை. பொன்னம்பலத்தை விட ஒருபடி மேலே சென்று தமிழர்களை உசுப்பேத்தி அரசியல் செய்த அவர்கள், பொன்னம்பலத்தை விட மோசமான ஏகாதிபத்திய தாசர்களாகச் செயல்பட்டார்கள். அதற்கும் ஒரு உதாரணம் உண்டு.

1956இல் பதவிக்கு வந்த பண்டாரநாயக்கவின் அரசாங்கம், மொழிப் பிரச்சினையில் தவறிழைத்தாலும், நாட்டின் நலன் கருதி பல ஏகாதிபத்திய விரோத நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. அதில் ஒன்று, திரிகோணமலையில் இருந்த பிரித்தானிய கடற்படைத் தளத்தையும், கட்டுநாயக்கவில் இருந்த பிரித்தானிய விமானப்படைத் தளத்தையும் வெளியேற்றியமையாகும். இந்தத் தேசபக்த செயலை நாட்டு மக்கள் அனைவரும் ஏகோபித்த குரலில் ஆதரித்தனர். ஆனால் தமிழரசுக் கட்சி மட்டும் அதை எதிர்த்தது. பிரித்தானிய படைத் தளங்களை அகற்ற வேண்டாம் எனக் கோரி செல்வநாயகம் பிரித்தானிய அரசி எலிசபெத்துக்கு தந்தி அனுப்பி தமது பிரித்தானிய ஏகாதிபத்திய விசுவாசத்தைக் காட்டிக் கொண்டார்.

அதாவது, இந்தியாவின் காந்தி, “வெள்ளையனே வெளியேறு” என இந்திய சுதந்திரத்துக்கு குரல் எழுப்ப, ‘ஈழத்துக் காந்தி’ என தனக்குப் பெயரை வைத்துக்கொண்ட செல்வநாயகம், “வெள்ளையனே வெளியேறாதே” எனக் கோசமெழுப்பினார்! என்னே இவர்களது நாட்டுப்பற்று!

அதுமட்டுமன்று. இனப் பிரச்சினை தீவிரமடைந்த பின்னர், அந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு நியாயமான தீர்வுகாண வேண்டும் என வலியுறுத்தி வந்த தென்னிலங்கையின் முற்போக்கு சக்திகளுடன் சேர்ந்து செயல்பட விரும்பாத தமிழ்; தலைமைகள், இந்தப் பிரச்சினையை உருவாக்கிய பிரித்தானியாவுக்கும், அமெரிக்கா, இந்தியா போன்ற ஆதிக்க நோக்கம் நாடுகளுக்கும் பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைக்கும்படி அடிக்கடி அழைப்பு விடுத்தன. அவைகள் ஒருபோதும் இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க உதவும்படி அணிசேரா இயக்கத்துக்கோ, சோவியத் யூனியன், சீனா போன்ற சோசலிச நாடுகளுக்கோ, உலகின் வேறு எந்தவொரு நடுநிலைமையான நாடுகளுக்கோ அழைப்பு விடுத்தது கிடையாது. அதன் மூலம் தொடர்ச்சயாக தமது ஏகாதிபத்திய விசுவாசத்தையே காட்டி வந்திருக்கின்றனர்.

எனவே முன்னைய தமிழ் தலைமைகளின் வழியைப் பின்பற்றியே தற்பொழுது வடக்கு முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனும் வெளிநாடுகள் வந்து வடக்கின் சட்டம் ஒழுங்கு நிலைமையப் பேண வேண்டும் எனக் கோரிக்கை விடுத்திருக்கிறார் இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் இவர்கள் அரசியல் ஆதாயம் கருதிச் செய்யும் செயல்கள் ஆபத்தான நிலையையே உருவாக்குகின்றன.

சிங்களப் பேரினவாதிகளும், அரசாங்கங்களும் தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை வழங்க மறுக்கிறார்கள் எனத் தொடர்ச்சியாகக் குற்றம்சாட்டி வரும் இவர்கள், மறுபக்கத்தில் இந்த மாதிரியான தேசத்துரோகக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து, சிங்கள மக்கள் மத்தியில் சந்தேகங்களை உருவாக்கி, இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்கான சூழலை இல்லாமல் செய்கிறார்கள் என்பதே உண்மையாகும். அன்றிலிருந்து இன்று வரை தமிழ் தலைமைகள் செய்து வந்த நடவடிக்கைகளை எடுத்து நோக்கினால், சிங்களப் பேரினவாதிகளின் நடவடிக்கைகளுக்கான சூ+ழலை உருவாக்கிக் கொடுத்தவர்கள் இவர்களே என்பது புலனாகும்.

தற்போதைய சூழலில் தமிழ் இனவாதத்தை கிளறுவதன் மூலம், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வைத் தள்ளிப்போக வைக்கும் செயல்பாட்டில் வடக்கு முதலமைச்சர் முன்னணியில் நிற்பது, தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில் தூரதிஸ்ட நிலைமையாகும்.

வானவில் இதழ் 71

நவம்பர் 14, 2016

‘நல்லாட்சி’யின் நாட்கள்

எண்ணப்படுகின்றனவா?

good-governance-1

லங்கையில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டு எதிர்வரும் ஜனவரி 8ஆம் திகதியுடன் இரண்டு வருடங்கள் பூர்த்தியடைய உள்ள சூழலில், புதிய அரசாங்கம் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் எதனையும் நிறைவேற்றத் தவறியதினால் நாடு பெரும் நெருக்கடியை எதிர்நோக்கி நிற்கிறது. அதன் காரணமாக ஆட்சியில் பங்காளிகளாக உள்ள இரண்டு பிரதான கட்சிகளான ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளும் நாளுக்கு நாள் கூர்மையடைந்து வருகின்றன.

குறிப்பாக, அரசாங்கத்தின் தவறான பொருளாதாரக் கொள்கைகளினாலும், செயலற்ற தன்மையினாலும், பணவீக்கம் மோசமாக அதிகரித்து, விலைவாசிகள் கட்டுக்கடங்காத நிலையை எட்டியுள்ளன. இது சாதாரண மக்களின் வாங்கும் திறனை வீழ்ச்சிக்குள்ளாக்கி, அவர்களது வாழ்க்கை நிலைமையை அதளபாதாளத்தில் தள்ளியுள்ளது. இருந்தும் அரசாங்கம் நாட்டின் ஏகப்பெரும்பான்மையான சாதாரண மக்களைப் பற்றி கிஞ்சித்தும் சிந்திக்காது ‘வற்’ வரியின் மூலமும், வரவு செலவுத் திட்டத்தின் மூலமும் மக்களின் மேல் மேலும் மேலும் சுமைகளை ஏற்றி வருகிறது.

இன்னொரு பக்கத்தில் முன்னைய அரசால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் யாவும் கைவிடப்பட்டதால், போருக்குப் பின்னர் வேகமாக ஏற்பட்டு வந்த வளர்ச்சி நிலை கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் காரணமாக தேசிய வருவாயில் பெரும் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளதுடன், வேலை வாய்ப்பின்மையும் அதிகரித்துள்ளது. இந்த உண்மையை அரசாங்கம் சமர்ப்பித்துள்ள அடுத்தாண்டுக்கான வரவு செலவுத் திட்டம் உணர்த்தி நிற்கிறது.

போர் முடிவுற்ற போதிலும் அரசாங்கம் நவீன போர்த்தளபாடங்களைத் தொடர்ந்து கொள்வனவு செய்வதிலும், பாதுகாப்புப் படைகளைப் பலப்படுத்துவதிலும் அதிக முனைப்புக் காட்டி வருகிறது. தற்போது சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ள வரவு செலவுத் திட்டத்தில் பாதுகாப்புத் துறைக்கே அதிகளவான, அதாவது 283.44 பில்லியன் ரூபா ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. அதேநேரத்தில் சுகாதார அமைச்சுக்கு 160.94 பில்லியனும், கல்வி அமைச்சுக்கு 76.94 பில்லியனும் மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. ஜனாதிபதியின் செலவீனத்துக்கான தொகையும் 200 சதவீதத்துக்கும் மேலால் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஜனாதிபதியின் தினசரி செலவு 1 கோடி ரூபாவுக்கும் அதிகமானதாகும்.

அதேநேரத்தில் அரசாங்கம் நாட்டு மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக தனது அரசியல் எதிரிகளைப் பழிவாங்குவதில் முனைப்புக் காட்டி வருவதினால், மக்கள் மத்தியில் அரசாங்கம் மீது கடுமையான அதிருப்தி நிலவுகின்றது.

ஒருபக்கத்தில் முன்னைய அரசாங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மீது ஊழல் மோசடிக் குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்தி வழக்குகள் தொடுத்து வரும் அரசாங்கம், மறுபக்கத்தில் மத்திய வங்கிப் பிணை முறிகளை முறைகேடாக வழங்கி பல நூறு கோடி ரூபா பணத்தைத் தவறான முறையில் தனது மருமகன் சுருட்டுவதற்கு வழிவகுத்த மத்திய வங்கியின் முன்னாள் ஆளுநர் அர்ச்சுனா மகேந்திரன் மீது இதுவரை எவ்விதமான நடவடிக்கையும் எடுக்காது காலம் கடத்தி வருவது அரசாங்கத்தின் மீது மக்களுக்கு அவநம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி உள்ளது.

அதுமாத்திரமின்றி, ‘கோப்’ அறிக்கை மூலம் அர்ச்சுனா மகேந்திரன் குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்பட்ட பின்னரும், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும், அவரது ஐ.தே.கவும் மகேந்திரனைப் பாதுகாப்பதற்கு பல வழிகளிலும் முயற்சித்து வருகின்றனர். அவரது பாரிய மோசடியை முழுப் பூசனிக்காயை ஒரு கவளம் சோற்றில மறைக்க முற்படுவது போல மறைக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் இந்த மாதிரியான நடவடிக்கைகளை ஜனாதிபதிப் பதவியில் குந்தியிருக்கும் ‘திருவாளர் பரிசுத்தம்’ மைத்திரிபால சிறிசேன கண்டும் காணாமல் இருப்பது அவரது சிறீ.ல.சு.கட்சியினர் மத்தியிலும் கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஜனாதிபதி பதவிக்கு வந்த நாள் முதலாய் கட்சிக்குள் இருந்த முன்னைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு ஆதரவானவர்களை சட்டவிரோதமாக நீக்கி, தனக்கு வேண்டியவர்களை கட்சிப் பதவிகளில் அமர்த்தி, கட்சியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்கு மைத்திரியும், அவரது வழிகாட்டியான சந்திரிகவும் எடுத்த அனைத்து முயற்சிகளும் தோல்வி கண்டுள்ளன.

ஓட்டு மொத்தத்தில் தற்போதைய ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் சகல துறைகளிலும் தோல்வியைத் தழுவியுள்ளது. அதன் காரணமாக இந்த அரசாங்கத்தைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த பங்காளிக் கட்சிகள் மத்தியில் அரசுக்கு எதிரான போக்குகள் வளர ஆரம்பித்துள்ளன.

பங்காளிக் கட்சிகளில் ஒன்றான ஜே.வி.பியைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஹந்துநெத்தி தலைமையிலான ‘கோப்’ விசாரணைக் குழுவே முன்னாள் மத்திய வங்கி ஆளுநர் அர்ச்சுனா மகேந்திரனுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளை விசாரணை செய்து அவரைக் குற்றவாளியாகக் கண்டது. ஆனால் அரசாங்கம் இதுவரை அவர் மீது நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்காததினால், ஜே.வி.பி. அரசாங்கத்தின் மீது அவநம்பிக்கையை வெளியிட்டதுடன், வேறு பல விடயங்களிலும் அரசாங்கத்தின் செயலற்ற தன்மையையும் சுட்டிக்காட்டி, இந்த அரசாங்கம் இனியும் பதவியில் இருக்கத் தகுதியில்லை என அறிவித்துள்ளது.

இன்னொரு பங்காளிக் கட்சியான ஹெல உருமய, அரசாங்கம் தேர்தல் காலத்தில் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதி எதனையும் நிறைவேற்றாதபடியால், தாம் அரசாங்கத்திலிருந்து விலகிக் கொள்ளப் போவதாக எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளது.

மறுபக்கத்தில் இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வருவதில் முக்கிய பங்கு வகித்த முஸ்லீம் கட்சிகளும் அரசாங்கத்தின் மீது பலத்த அதிருப்தியில் இருக்கின்றன. அதற்குப் பிரதான காரணம் புதிதாகக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ள அரசியல் சாசனத்தில் முஸ்லீம் மக்களின் நீண்டகால கோரிக்கையான அதிகாரப் பகிர்வு குறித்து எதுவுமே சேர்க்கப்படவில்லை என்பதாகும். அதுமாத்திரமின்றி, ஐ.நாவின் யுனெஸ்கோவில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனத்தில் இஸ்ரேலிய சியோனிச அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் கலாச்சார அழிப்பு நடவடிக்கைகளைக் கண்டித்துக் கொண்டு வரப்பட்டு ஏகப் பெரும்பான்மையான நாடுகளின் ஆதரவுடன் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தில் இலங்கை பங்குபற்றாமல் ஒதுங்கியிருந்து இஸ்ரேலுக்கு ஆதரவாக நடந்து கொண்டது முஸ்லீம் மக்கள் மத்தியில் அரசின் மீது கடும் கோபத்தை ஏற்படுத்தி உள்ளது.

தமிழ் மக்களைப் பொறுத்த வரையிலும் கூட அரசின் மீதான நம்பிக்கை தகர்ந்து போயுள்ள நிலையே உருவாகியுள்ளது. கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போதும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் போதும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தமது வர்க்க விசுவாசம் காரணமாக இந்த அரசாங்கத்தின் பங்காளிக் கட்சிகளுக்கு நிபந்தனையின்றி ஆதரவு வழங்கியதோடு, இந்த அரசாங்கம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு சமஸ்டி அடிப்படையிலான தீர்வொன்றை வழங்கும் என்றும் கூறி வந்தது. ஆனால் இந்த அரசாங்கமும் ஏற்கெனவே நடைமுறையில் இருக்கும் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்த அடிப்படையிலான மாகாணசபைகளுக்கு மேலால் எதையும் செய்யப் போவதில்லை என்பது தற்பொழுது தெளிவாகியுள்ளது. அதன் காரணமாக தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மீண்டும் இனத் தீவிரவாதம் தலையெடுக்கும் சூழல் தோன்றியுள்ளது.

இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு ஒருபுறமிருக்க, இராணுவத்தினர் வசமுள்ள காணிகளை விடுவித்தல், தமிழ்ப் பிரதேசங்களில்; இராணுவப் பிரசன்னத்தைக் குறைத்தல், சிறையில் உள்ள தமிழ் அரசியல் கைதிகளைப் பொதுமன்னிப்பின் கீழ் விடுதலை செய்தல், காணாமல் போனோரைக் கண்டறிதல் அல்லது அவர்களது குடும்பங்களுக்கு போதிய நஸ்டஈடு வழங்குதல், இடம் பெயர்ந்தோரின் மீள் குடியமர்வு, யுத்தத்தால் பாதிக்கப்படடோருக்கான புனர்வாழ்வு போன்ற இன்னோரன்ன பிரச்சினைகளிலும் தற்போதைய அரசாங்கம் உருப்படியான காரியம் எதனையும் செய்யவில்லை என்ற அதிருப்தியும், அவநம்பிக்கையும் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பரவலாக நிலவுகின்றது.

இந்த நிலைமையில், இந்தப் பிரச்சினைகளை மையமாக வைத்து ஆளும் கூட்டணியின் இரண்டு பிரதான கட்சிகள் மத்தியிலும் நாளுக்குநாள் விரிசல் அதிகரித்து வருகிறது. அதன் பிரதிபலிப்பையே ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளை ஜனாதிபதி மைத்திரி அண்மையில் பகிரங்கமாக விமர்ச்சித்த சம்பவம் எதிரொலித்தது. முன்னாள் மத்திய வங்கி ஆளுநர் மகேந்திரன் விவகாரத்திலும் அரசியல்வாதிகளின் தலையீடு இன்றி விசாரணை நடாத்தப்படும் என ஜனாதிபதி அறிவித்ததும், ரணில் தரப்பினருக்கு விடுத்த எச்சரிக்கையாகவே கருதப்படுகிறது.

இதன் காரணமாக இரண்டு கட்சிகளும் தமது எதிர்கால நடவடிக்கைகள் குறித்து இரகசிய மந்திராலோசனைகளில் இறங்கியுள்ளதாகத் தெரிய வருகிறது. முரண்பாடு தீவிரமடைந்து இரண்டு கட்சிகளும் பிரிய வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டால், எந்தெந்தக் கட்சிகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு தமது தலைமையிலான அரசாங்கத்தை நிறுவலாம் என்பதில் இரு கட்சியின் தலைமைப்பீடங்களும் அக்கறையுடன் ஆராய்ந்து வருவதாக உள் தகவல்களை அறிந்தவர்கள் மூலம் அறிய வருகிறது.

தமக்குச் சார்பான தற்போதைய அரசாங்கத்தைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்த மேற்கத்தைய சக்திகள் இந்த அரசாங்கம் வீழ்வதை ஒருபோதும் விரும்பமாட்டார்கள் என்பதுடன், என்ன விலை கொடுத்தும் இந்த அரசைப் பாதுகாப்பதில் பகீரதப் பிரயத்தனம் எடுப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அதேநேரத்தில் இலங்கையின் ஆட்சி மாற்றங்களில் எப்பொழுதுமே நேரடிச் செல்வாக்குச் செலுத்தும் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு எவ்வாறு இருக்கும் என்பதிலேயே இலங்கையின் எதிர்காலம் தங்கியுள்ளது.

எதுஎப்படியிருப்பினும், அடுத்த ஆண்டில் இலங்கையில் ஒரு ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படக்கூடிய திசையை நோக்கியே அரசியல் நிலவரங்கள் சென்று கொண்டிருக்கிறன என்பதே பெரும்பாலானவர்களின் கருத்தாக இருக்கின்றது.

வானவில் இதழ் எழுபத்தொன்றினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

vaanavil-71_2016

இதழ் 71, கட்டுரை 4

நவம்பர் 14, 2016

சுதந்திரக் கட்சியை அழிக்கும்

முயற்சியில் மைத்திரியும்,

சந்திரிகவும் தீவிரம்!

– குகன்

maithri-1

சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியையும், இடதுசாரிக் கட்சிகளையும் அழித்தொழித்து, நாட்டை முற்றுமுழுதாக வலதுசாரி மயமாக்கும் நடவடிக்கைகளில் தற்போதைய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும், அவரது போசகரான முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிக குமாரதுங்கவும் தீவிரமாக ஈடுபட்டு வருவதை அவர்களது ஒன்றன் பின் ஒன்றான நடவடிக்கைகள் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகின்றன.

2015 ஜனவரி 08இல் சந்திரிகவின் உதவியுடன் மைத்திரி சுதந்திரக் கட்சியை உடைத்து, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினதும், ஏனைய வலதுசாரிக் கட்சிகளினதும் ஆதரவுடன் நாட்டின் நிறைவேற்று அதிகாரமுள்ள ஜனாதிபதி பதவியைக் கைப்பற்றியதின் மூலம் அவர்கள் இதற்குக் கால்கோள் இட்டனர்.

அதைத் தொடர்ந்து, அதே ஆண்டு ஓகஸ்ட்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் போது, சந்திரிக வெளிப்படையாகவே ஐ.தே.க. தலைமையிலான அணியை ஆதரித்ததின் மூலமும், மைத்திரி தேர்தலில் நடுநிலைமை வகிப்பதாக பாசாங்கு செய்து மறைமுகமாக ஐ.தே.க. அணிக்கு உதவியதின் மூலமும், சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பைப் பலவீனப்படுத்தி, ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசு அமைவதற்கு வழிவகுத்தனர். அப்போதும் கூட சுதந்திரக் கட்சியிலுள்ள பதவி ஆசை கொண்ட ஒரு பகுதியினருக்கு ஆசை காட்டி, அவர்களை ஐ.தே.க. அரசின் பங்காளிகள் ஆக்கியதின் மூலம் கட்சியை மேலும் பலவீனப்படுத்தினர்.

அதுமட்டுமல்லாமல், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருந்த அனைத்து உள்ள+ராட்சி சபைகளையும் கலைத்த மைத்திரி – ரணில் அரசு, அவற்றுக்கான தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடத்தாது இழுத்தடித்து வருகின்றது. அதிகாரத்துக்கு வந்து ஒன்றரை வருடங்களாகியும், சுதந்திரக் கட்சியிலோ, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பிலோ தனது அதிகாரத்தை மைத்திரியால் நிறுவ முடியாமல் போனது, தேர்தலை இழுத்தடிப்பதற்கான ஒரு காரணம். இன்னொரு காரணம், இன்றைய மக்கள் விரோத, தேசத்துரோக அரசாங்கம் வேகமாக மக்கள் ஆதரவை இழந்து வருவதால் தேர்தலில் தோற்றுப்போய் விடுவோம் என்ற அச்சம்.

நாட்டுக்கும் கட்சிக்கும் துரோகமிழைத்த இவர்கள், எவ்வளவுதான் முயன்றபோதிலும் கூட்டு எதிரணியிலுள்ள 54 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் ஒருவரையோ அல்லது கட்சி ஆதரவாளர்களில் பெரும்பான்மையினரையோ தமது பக்கம் திருப்ப முடியவில்லை. அதனால் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் சுதந்திரக் கட்சியைக் கொண்டுவர முடியாமல் போன இவர்கள், சுதந்திரக் கட்சியை மேலும் பலவீனப்படுத்தி இல்லாதொழிக்கும் நடவடிக்கையில் மேலும் மேலும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கின்றனர்.

இதற்கு மேலுமோர் உதாரணமாக, செப்ரெம்பர் 04ஆம் திகதி குருணாகலில் நடைபெற்ற சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் 65ஆவது ஆண்டு விழாவில் ஜனாதிபதி மைத்திரி ஆற்றிய உரை அமைந்திருக்கிறது.

அவர் தனது உரையின்போது, அடுத்த வருடம் நடைபெறவுள்ள உள்ள+ராட்சி சபைகளின் தேர்தலின் போது சுதந்திரக் கட்சி தனித்து தனது கை சின்னத்தில் போட்டியிடும் என அறிவித்திருக்கிறார். அவரது இந்த அறிவிப்பு சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி சுதந்திரக் கட்சியையும், அதனுடன் கூட்டுச் சேர்ந்துள்ள ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, முற்போக்கு, ஜனநாயக சக்திகளையும் மேலும் பலவீனப்படுத்தும் செயலில் இன்னொரு படியாகும்.

ஏனெனில், சுதந்திரக் கட்சி பலமான பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அடிப்படையைக் கொண்ட ஒரு கட்சியல்ல. இலங்கைத் தேசிய முதலாளித்துவத்தின் பிரதிநிதியாக உருவெடுத்த அக்கட்சி, உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு முதலாளித்துவ சக்திகளினதும், ஏகாதிபத்திய சக்திகளினதும் பலமான ஆதரவைப் பெற்றுள்ள ஐ.தே.கவை எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றலுள்ள கட்சி அல்ல.

அதனால்தான், சுதந்திரக் கட்சியின் ஸ்தாபகரான எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க, புத்திசாதுரியத்துடன் ஏனைய சில அரசியல் சக்திகளுடன் கூட்டுச் சேர்ந்தே 1956இல் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினார். அவரது வழிமுறையையே, அவரது மனைவியான திருமதி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவும், பின்னர் அவர்களது மகளான சந்திரிக குமாரதுங்கவும், மகிந்த ராஜபக்சவும் பின்பற்றி தேர்தல்களில் ஐ.தே.கவைத் தோற்கடித்து வெற்றியீட்டினர்.

அப்படி அவர்கள் செயற்பட்டிருந்திருக்காவிட்டால், சுதந்திரக் கட்சியால் தனித்து நின்று தேர்த்களில் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியாது. அதற்கு ஒரு உதாரணம் 1977 பொதுத் தேர்தலாகும். அத்தேர்தலில் ஐ.தே.கவை எதிர்த்து சுதந்திரக் கட்சி தனித்துப் போட்டியிட்டது. வழமையாக சுதந்திரக் கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிடும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, சமசமாஜக் கட்சி போன்ற இடதுசாரிக் கட்சிகள் சுதந்திரக் கட்சியுடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேற்றுமை காரணமாக இன்னொரு அணியாகப் போட்டியிட்டன. அதன் காரணமாக ஐ.தே.கவுக்கு எதிரான வாக்குகள் பிளவுண்டு, 31 இலட்சம் வாக்குகள் பெற்ற ஐ.தே.க. ஆறில் ஐந்து பெரும்பான்மையுடன் அமோக வெற்றி பெற்றது. 24 இலட்சம் வாக்குகள் பெற்ற சுதந்திரக் கட்சிக்கு வெறுமனே 8 ஆசனங்களே கிடைத்தன. 5 இலட்சம் வாக்குகள் பெற்ற இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்கு இலங்கையின் வரலாற்றில் முதல் தடவையாக நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு ஆசனமும் கிடைக்கவில்லை. அதேநேரத்தில் வடக்கு கிழக்கில் போட்டியிட்டு 3.5 இலட்சம் வாக்குகள் மட்டும் பெற்ற தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி 18 ஆசனங்கள் பெற்று பிரதான எதிர்க்கட்சி ஆகியது.

இந்த வரலாற்றுப் படிப்பினையிலிருந்து ஒரு விடயம் தெளிவாகின்றது. அதாவது, சுதந்திரக் கட்சி ஏனைய முற்போக்கு, ஜனநாயகக் கட்சிகளுடன் கூட்டுச் சேர்ந்தால் மட்டுமே தேர்தல்களில் வெற்றிபெற முடியும் என்பதே இது. இந்த விடயம் 25 வருடங்களாக சுதந்திரக் கட்சியில் இருந்தவரும், அதன் பொதுச் செயலாளர் பதவி வகித்தவருமான மைத்திரிக்கு நன்கு தெரியும். தெரிந்தும் உள்ள+ராட்சித் தேர்தலில் சுதந்திரக் கட்சி தனித்துப் போட்டியிடும் என்று அறிவித்திருப்பது, ஐ.தே.கவை வெற்றிபெற வைப்பதற்கான மூலோபாமே.

அதுவும், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் செயலாளராக தனது விசுவாசி ஒருவரை மைத்திரி நியமித்த பின்னரும் கூட, தனித்துப் போட்டியிடும் முடிவை மைத்திரி அறிவித்திருப்பது பலத்த சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகின்றது. அதுமட்டுமல்லாமல், கூட்டமைப்பில் அங்கம் வகிக்கும் இடதுசாரிக் கட்சிகளோ அல்லது ஏனைய கட்சிகளோ சுதந்திரக் கட்சியின் தலைமையை ஏற்க மறுப்பதாக இதுவரை எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் கூறவுமில்லை.

இதற்குள் இன்னொரு விடயமாக, சுதந்திரக் கட்சியின் 65 ஆண்டு விழாவில் பேசிய மைத்திரி, தான் நாட்டின் பாரம்பரியமான ஆளும் வர்க்கக் குடும்பம் ஒன்றில் பிறக்காமையும், ஏழை விவசாயி ஒருவரின் ஓலைக் குடிசைவீPட்டில் பிறந்ததுமே, தன்னை சுதந்திரக் கட்சியிலுள்ள ஒரு பிரிவினர் எதிர்க்கக் காரணம் என்று அழுது வடிந்திருக்கிறார். இதற்குச் சொல்லக்கூடிய பதில் இதுதான்.

திரு மைத்திரி அவர்களே! சுதந்திரக் கட்சியிலுள்ள பெரும்பான்மையினரும், நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களும் உங்களை எதிர்ப்பதற்குக் காரணம் உங்களின் குடும்பப் பின்னணி அல்ல. அப்படி அவர்கள் கருதியிருந்தால், உங்களுக்கு கடந்த 25 வருடங்களாக சுதந்திரக் கட்சியில் கௌரவம் கொடுத்து வைத்திருக்கமாட்டார்கள்.

உண்மை என்னவெனில், நீங்கள் சுதந்திரக் கட்சிக்கு துரோகம் இழைத்து, அதன் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கு மாறாக ஐ.தே.கவுடன் கூட்டுச் சேர்ந்ததாலும், சுதந்திரக் கட்சியையும், அதன் தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுத்திரக் கூட்டமைப்பு என்ற ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அணியையும் அழிக்க முயலும் ஏகாதிபத்திய, பிற்போக்குவாத சக்திகளுக்குத் துணை போவதாலுமே உங்களை கட்சி உறுப்பினர்களும், மக்களும் வெறுக்கிறார்கள்.

இந்த உண்மையை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளாதவரை, உங்கள் நிழலைக் கண்டே நீங்கள் பயப்படுவதுடன், வரலாற்றில் உங்கள் பாத்திரம் என்னவென்பதையும் மக்கள் தீர்மானிப்பர்.

இதழ் 71, கட்டுரை 3

நவம்பர் 14, 2016

ஜே.ஆரின் பொருளாதாரக்

கொள்கைகளையே அரசு

பின்பற்றும்!

குட்டை உடைத்தார் ரணில்!!

– சங்கரன்

jr-and-ranil

லங்கையில் வாழ்கின்ற எவரிடமும் ‘அரசியல் குள்ளநரி’ என்ற வார்த்தையைக் கூறினால் போதும், அவருக்கு உடனடியாக இலங்கையில் எதேச்சாதிகாரம் மிக்க இன்றைய நிறைவேற்று அதிகாரமிக்க ஜனாதிபதி முறையைக் கொண்டு வந்த ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தான் ஞாபகத்துக்கு வருவார். அதற்குக் காரணம், ஜே.ஆர். அந்தளவு தூரம் அரசியலில் குள்ள வேலைகள் பார்த்ததுதான்.

அப்படியான குள்ள மனிதரின் 110ஆவது பிறந்த தின வைபவம் அண்மையில் கொழும்பில் நடைபெற்றது. அதில் கலந்துகொண்டு பேசிய ஜே.ஆரின் சகோதரி வழி மருமகனும், இன்றைய பிரதமருமான ரணில் விக்கிரமசிங்க, மிக முக்கியமான கருத்து ஒன்றை தெரிந்தோ தெரியாமலோ ‘கக்கி’ இருக்கிறார்.

அதாவது, தனது (தமது அல்ல) இன்றைய அரசாங்கம், ஜே.ஆரின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளையே நடைமுறைப்படுத்தப் போவதாக வெளிப்படையாகவே அறிவித்திருக்கிறார். ஜே.ஆரின் அரசியல் கொள்கைகளையும், பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் அறிந்தவர்களுக்கு மருமகன் ரணிலாரின் இந்த அறிவிப்பு ஒரு வெறும் அறிவிப்பல்ல, அபாய அறிவிப்பு என்பது விளங்கும்.

ஜே.ஆர். தனது தரகு முதலாளித்துவக் கொள்கைகளுக்காகவும், தீவிரமான ஏகாதிபத்திய (அமெரிக்க) விசுவாசத்துக்காகவும், இலங்கையின் கடைகோடிப் பிற்போக்குவாதி எனப் பெயர் எடுத்தவர். அதன் காரணமாக ‘அமெரிக்க யங்கி டிக்கி’ என்ற செல்லப் பெயரையும் வரித்துக் கொண்டவர்.

ஜே.ஆரின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்திருந்தால் இலங்கை பெரும் சுபீட்சம் பெற்றிருக்கும் என்றும் ரணில் தனது பேச்சின் போது அங்கலாய்த்திருக்கிறார். ஜே.ஆரின் பொருளாதாரக் கொள்கை என்ன என்பது மக்கள் அறியாதது அல்ல.

ஜே.ஆர். 1977இல் ஆட்சிக்கு வந்ததும் முதல் செய்த வேலை, நாட்டின் கதவுகளை அந்நிய ஏகபோக கொம்பனிகளுக்குத் திறந்துவிட்டதுதான். நாட்டின் நிலம், நீர் உட்பட சகல பௌதீக வளங்களையும், மக்களின் கடும் உழைப்பையும் மிக மலிவான விலைக்கு அவர் அந்நியர்களுக்குத் தாரை வார்த்தார். ‘சுதந்திர வர்த்தக வலயங்கள்’ என்ற பெயரில் இலங்கையின் சட்டங்கள் கூட செல்லுபடி ஆகாத, தொழிற்சங்க உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட, அந்நிய சுரண்டல் பொருளாதார மையங்களை உருவாக்கி, இலங்கையின் இறைமையையும், தொழிலாளர்களின் உரிமையையும் அந்நியர்களுக்குத் தரை வார்த்தார்.

மறுபக்கத்தில், விவசாயப் பொருட்கள் இறக்குமதி செய்வதில் முன்னைய சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசு விதித்திருந்த கட்டுப்பாடுகளை முற்றுமுழுதாக நீக்கி, உள்ள+ர் உற்பத்தியாளர்களின் வயிற்றில் அடித்தார். இதனால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், உப உணவு உற்பத்தியில் அதிகமாக ஈடுபட்டு, சிறீமாவோ ஆட்சிக்காலத்தில் பெரும் பொருள் ஈட்டிய வட பகுதி விவசாயிகள்தான்.

அதே போல, துணி இறக்குமதிக்கு இருந்த கட்டுப்பாடுகளை அறவே நீக்கி, உள்ள+ர் துணி உற்பத்தியாளர்களை (குறிப்பாக கிழக்கு மாகாண நெசவாளர்களை) வங்குரோத்து நிலைக்குத் தள்ளினார்.

இவ்வாறு ‘திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கை’ என்ற பெயரில் ஜே.ஆர். மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகளால், நாட்டின் தேசிய உற்பத்தி மோசமான பாதிப்புக்கு உள்ளாகி, நாட்டு மக்கள் பசியிலும் பஞ்சத்திலும் வாடும் நிலைமையை உருவாக்கினார். அதன் காரணமாக, அரசுக்கு எதிராக தொழிலாளி வர்க்கமும், அரச ஊழியர்களும் கிளர்ந்தெழுந்து வேலை நிறுத்தங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்களில் ஈடுபட்ட பொழுது, ஆயுதப்படைகளைக் கொண்டு அவர்களை அடித்து நொருக்கினார். அதுமட்டுமின்றி, மக்களைத் திசை திருப்புவதற்காக, தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான இனவாதத்தை ஒரு ஆயுதமாக்கி, அவர்கள் மீது இராணுவ ஒடுக்குமுறையை ஏவினார்.

ஜே.ஆரின் பொருளாதாரக் கொள்கை அவர் 1977இல் ஆட்சிக்கு வந்தபொழுது மட்டும் வெளிப்பட்ட ஒன்றல்ல. அதற்கு வெகு காலத்துக்கு முன்னரே வெளிப்பட்ட ஒன்றுதான். அதாவது, டட்லி சேனநாயக்க தலைமையில் 1953இல் ஆட்சியில் இருந்த ஐ.தே.க அரசில் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனவே நிதி அமைச்சராக இருந்தார். அந்த நேரத்தில் ஏகாதிபத்திய உலக வங்கியின் ஆலோசனையைக் கேட்டு ஜே.ஆர். கொண்டு வந்த மக்கள் விரோத வரவு செலவுத் திட்டத்தால், 1953 ஓகஸ்ட் 12ஆம் திகதி ‘ஹர்த்தால்’ என்ற பெயரில் நாடு முழுவதும் மக்கள் கிளர்ச்சியில் இறங்கியதால், பிரதமர் டட்லி பதவியைத் துறந்து நாட்டை விட்டே ஓடவேண்டி ஏற்பட்டது.

அதுமட்டுமின்றி, ஜே.ஆரின் கம்யூனிச எதிர்ப்புக் கொள்கையும் மிகவும் பிரசித்தமானது. அதற்கு ஒரு உதாரணம் கூறலாம். இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தது 1948இல். அதற்கு முன்னதாக 1940இல் ஐக்கிய நாடுகள் சபையை ஸ்தாபிப்பதற்கு முன்னேடியான ஆலோசனைக் கூட்டம் ஒன்று அமெரிக்காவின் சான்பிரான்சிஸ்கோ நகரில் நடைபெற்றது. அந்தக் கூட்டத்தில் இலங்கை சார்பில் கலந்து கொண்ட ஜே.ஆர்., ஆரம்பிக்கப்படவுள்ள ஐ.நா. சபையில் அப்போது ஸ்டாலின் தலைமையில் இருந்த சோவியத் யூனியனை சேர்க்கக்கூடாது என்ற கருத்தை முன்வைத்தார். அதற்குக் காரணம், சோவியத் யூனியன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியால் தலைமை தாங்கப்படும் ஒரு சோசலிச நாடு என்பதுதான்.

அதே போல, ஜே.ஆரின் சிங்களப் பேரினவாதக் கொள்கைக்கும் பல உதாரணங்கள் உண்டு. இலங்கையில் மொழிப் பிரச்சினை ஆரம்பம் ஆனதற்கு எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க தான் முழுக்க முழுக்கக் காரணம் என்றுதான் பலரும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதன் உண்மையான சூத்திரதாரி ஜே.ஆர்.தான். இலங்கை சுதந்திரம் அடைவதற்கு முன்னரே பிரித்தானியர் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்த அரசாங்க சட்டசபையில் 1944இலேயே இலங்கையின் ஆட்சி மொழியாகத் தனியச் சிங்களமே இருக்க வேண்டும் என்றொரு தீர்மானத்தை ஜே.ஆர். கொண்டு வந்தார். (அது ஏற்கப்படவில்லை)

பின்னர், பண்டாரநாயக்க வெற்றிபெற்று ஆட்சிக்கு வந்த 1956 பொதுத் தேர்தலுக்கு முன்னர் களனியில் நடைபெற்ற ஐக்கிய தேசியக் கட்சி மாநாட்டில் ஜே.ஆர். மீண்டும் சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சி மொழியாக இருக்க வேண்டும் என ஒரு தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றினார். அந்தத் தேர்தலில் தற்செயலாக ஐ.தே.க. வெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வந்திருந்தால், பண்டாரநாயக்கவுக்குப் பதிலாக ஜே.ஆரே தனிச் சிங்களச் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றி இருப்பார்.

அவரது சிங்களப் பேரினவாதக் கொள்கைக்குச் சான்றாக பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தத்துக்கு எதிராக அவர் மேற்கொண்ட பிரசித்தி பெற்ற ‘கண்டி யாத்திரை’ இன்றும் நினைவு கூரப்படுகிறது. அதுமட்டுமின்றி, அவர் தமிழர்களைப் பார்த்து “போர் என்றால் போர், சமாதானம் என்றால் சமாதானம்” என்று விடுத்த சவாலும் மறந்து போகக்கூடியது அல்ல. பின்னர் அதை நடைமுறைப்படுத்துவது போல, 1977இல் அவர் ஆடசிக்கு வந்தபின்னர் அதே ஆண்டும், பின்னர் 1981, 1983 ஆண்டுகளிலும் அவரது அரசு கட்டவிழ்த்துவிட்ட தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான இன வன்செயல்களும் என்றுமே மறக்க முடியாதவை.

இப்படியான ‘மாமா’ ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவின் மக்கள் விரோதக் கொள்கைகளையே தனது அரசு பின்பற்றப் போவதாக பிரதமர் ரணில் தெரிவித்திருக்கிறார். அவரது இந்த அறிவிப்புக்கு இப்போதைய அரசில் ஐ.தே.கவுடன் பங்காளிகளாகச் சேர்ந்திருக்கும் ஒருபகுதி சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியினரும், அவர்களை ஐ.தே.கவிடம் தமது அரசியல் இலாபத்துக்காக விலைபேசி விற்ற இன்றைய ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, முன்னாளைய ஜனாதிபதி சந்திரிக போன்றோர் என்ன சொல்லப் போகிறார்கள்? ரணில் சொல்வதை மறுக்கப் போகிறார்களா அல்லது அவர் சொல்வதும் ‘நல்லாட்சி’யின் ஒரு அம்சம்தான் என்று சப்புக்கட்டு கட்டப் போகிறார்களா? (இந்த அரசை 5 வருடங்களுக்கு எவராலும் அசைக்க முடியாது என்று அடிக்கடி மைத்திரி சொல்வதால், ரணிலின் வழியிலேயே ஆட்சிக் குதிரை ஓடப் போகிறது என்றுதான் கொள்ளலாம்)

ரணில் தமது மாமனார் ஜே.ஆரின் நினைவு உரையின் போது, அதன் ஒரு பகுதியாக தனது வழமையான கோமாளித்தனத்தையும் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். அதாவது, ஜே.ஆரின் தீர்க்கதரிசனமிக்க பொருளாதாரக் கொள்கைகளால் கவரப்பட்டே, சீனாவில் டெங்சியாவோ பிங் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களை மேற்கொண்டதாகவும், அதே போல இந்தியாவில் பிரதமராக இருந்த நரசிம்ம ராவும் கூட அதையே பின்பற்றியதாகவும் ‘அவிழ்த்து’ கொட்டியிருக்கிறார்.

முன்பொருமுறை இலங்கையில் வெற்றிலைக்குத் தட்டுப்பாடு வந்தபொழுது, வெற்றிலைக்குப் பதிலாக சுவிங்கத்தைச் சாப்பிடும்படி அறிவுரை கூறியவர் அல்லவா நமது பிரதமர் ரணில்! அதே போல, அரிசிக்குத் தட்டுப்பாடு வந்தபொழுது, (பிரான்சில் பதின்நான்காம் லூயி மன்னன் சொன்னது போல) சோற்றுக்குப் பதிலாக பாணையும், கேக்கையும் சாப்பிடும்படி மக்களை ‘விநயமாக’ வேண்டிக் கொண்டவர் அல்லவா நமது பிரதமர்! அப்படி ஒரு விகடமான ஒரு பேச்சாக ரணில் சீனாவையும் இந்தியாவையும் பற்றிக் கூறிய ‘கதை’களை எடுத்துக் கொள்வதே மக்கள் குழம்மாமல் இருப்பதற்கு வழி.

இருந்தாலும், கூத்தில் ஒரு கோமாளிப் பாத்திரம் அவசியம்தான். ஆனால் கோமாளியே கதாநாயகனான இருப்பதைத்தான் சீரணிக்க முடியாமல் இருக்கிறது.

இதழ் 71, கட்டுரை 2

நவம்பர் 14, 2016

புதிய அரசியல் அமைப்பு:

புதிய மொந்தைக்குள் பழைய கள்!

-நமது அரசியல் நிருபர்

constitution-1

மைத்திரி – ரணில் ‘நல்லாட்சி’ அரசால் அடுத்த ஆண்டு முற்பகுதியில் வெளியிட உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள புதிய அரசியல் அமைப்பு சமஸ்டித் தன்மையைக் கொண்டதாகவும், மதச்சார்பற்றதாகவும் இருக்கும் என, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும், அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் சிலவும், சில மத அமைப்புகளும் இலங்கையின் சிறுபான்மை இனங்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டும் வகையில் பிரச்சாரங்களை மேற்கொண்டு வருகின்றன.

முக்கியமாக, இம்முறை புதிதாக வரவிருக்கும் அரசியல் அமைப்பின் பிரகாரம் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைக்கப்பட்டு, அந்த இணைந்த மாகாணத்துக்கு சமஸ்டி அடிப்படையிலான நிர்வாக அதிகாரம் வழங்கப்பட உள்ளது எனவும், இந்த அருமையான சூழ்நிலையை வட மாகாண முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் தலைமையிலான தமிழ் மக்கள் பேரவை ‘எழுக தமிழ்’ (புலிகளின் பொங்கு தமிழ்) போன்ற அதிதீவிர தமிழ் தேசியவாத நிகழ்வுகளை நடாத்தி குழப்ப முயற்சிக்கின்றது என்றும், கூட்டமைப்பின் ஆர்.சம்பந்தன் – எம்.ஏ.சுமந்திரன் குழுவினர் கவலை வெளியிட்டுள்ளனர்.

ஆனால், விக்னேஸ்வரன் குழுவினரும் சம்பந்தன் குழுவினரின் பிரச்சாரத்துக்கு மறுத்தான் கொடுக்கத் தவறவில்லை. ‘தற்போது நடைமுறையில் இருக்கின்ற மாகாணசபைகளுக்கே உரிய அதிகாரங்களைத் தராதவர்கள், இராணுவத்தின் வசமுள்ள பொதுமக்களின் காணிகளை விடுவிக்காதவர்கள், தமிழ் பிரதேசங்களில் மிகையான இராணுவப் பிரசன்னத்தைக் குறைக்காதவர்கள், அரசியல் கைதிகளை விடுவிக்காதவர்கள், காணாமல் போனோரைக் கண்டறிய முயற்சிக்காதவர்கள், தமிழ் பிரதேசங்களில் சிங்களக் குடியேற்றங்களையும் பௌத்த விகாரைகளையும் அமைப்பவர்கள், எப்படி தமிழ் மக்களுக்கு சுயாட்சித் தன்மையுள்ள சமஸ்டி அமைப்பை வழங்குவார்கள்?’ என அவர்கள் கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.

இருந்தாலும், தமிழ் மக்களுக்கு மைத்திரி – ரணில் அரசு ஏதோ பெரிய தீர்வொன்றைப் பெற்றுத் தரப்போகிறது என்ற தோரணையில், ‘வெண்ணெய் திரண்டு வரும்போது தாழியை உடைக்கலாமா?’ என சம்பந்தன் தரப்பினர் விக்னேஸ்வரன குழுவினரைப் பார்த்து உருக்கமாக வேண்டி நிற்கின்றனர்.

இதற்கிடையில், ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சியினர் புதிய அரசியல் அமைப்பில் இடம் பெறப்போகும் சில விடயங்களைக் குறிப்பிட்டு, “நாட்டைப் பிரிப்பதற்கான முயற்சி நடைபெறுகின்றது” என மக்களை எச்சரித்து வருகின்றனர். அதாவது வடக்கு கிழக்கை இணைத்து சகஸ்டி வழங்கப் போகின்றனர், பௌத்த மதத்துக்கு அரசியல் அமைப்பில் வழங்கப்பட்டுள்ள முன்னுரிமையை இல்லாமல் செய்யப் போகின்றனர், தேசியக் கொடியில் இருக்கும் வாளுடன் நிற்கும் சிங்கத்தின் படத்தையும், அரசமர இலையின் படத்தையும் இல்லாமல் செய்யப் போகிறார்கள் என்றும், அவர்கள் பிரச்சாரத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டுள்ளனர்.

அவர்களது இந்தப் பிரச்சாரம் சிங்கள மக்கள் மத்தியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி, அரச தலைமையை அசைத்து விட்டுள்ளதை அவதானிக்க முடிகிறது. அதுமட்டுமின்றி, பௌத்த மக்களின் தலைமைப்பீடமான மல்வத்தை மகாநாயக்கரையும் அந்தப் பிரச்சாரம் எட்டிப் பிடித்துள்ளது.

அண்மையில் தேசிய சுதந்திர முன்னணியின் தலைவர் விமல் வீரவன்ச தலைமையிலான குழுவினர் மல்வத்தை மகாநாயக்கரைச் சந்தித்த போது, புதிய அரசியல் அமைப்பு இன்னமும் வெளியிடப்படாத சூழலில் அதற்கெதிரான பிரச்சாரத்தை கொண்டு நடாத்துவது சரியல்ல எனச் சுட்டிக்காட்டிய மல்வத்தை மகாநாயக்கர், அதேநேரத்தில் பௌத்தத்துக்கு அரசியல் அமைப்பில் வழங்கப்பட்டுள்ள முன்னுரிமையை நீக்கக்கூடாது என்றும், தேசியக் கொடியிலிருந்து சிங்கத்தின் படத்தையும், அரசமர இலையின் படத்தையும் அகற்றக்கூடாது என்றும் அரசை வேண்டியுள்ளார்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் புதிய அரசியல் அமைப்பை மையமாக வைத்து சிங்கள மக்கள் மத்தியிலுள்ள புத்திஜீவிகள், மத குருமார்கள், அரச உயர் அதிகாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்றோரிடம் அரசுக்கு எதிரான உணர்வலைகள் மேலெழத் தெடங்கியுள்ளது. இந்த எதிர்ப்புணர்வு சாதாரண சிங்களப் பொதுமக்களைப் பற்றிப் பிடிக்க அதிக நாட்கள் எடுக்காது. அரசுக்கு மக்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு உருவாகியுள்ளதை அரசாங்கத்தில் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி சார்பில் சிரேஸ்ட அமைச்சர் பதவி வகிக்கும் எஸ்.பி.திசாநாயக்க பகிரங்கமாகவே அண்மையில் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார். அண்மையில் தென்னிலங்கையில் நடந்து முடிந்த சில பலநோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல் முடிவுகளும் அரசாங்கத்து எதிராக உருவாகி வரும் உணர்வலைகளை எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றன.

அதுமாத்திரமின்றி, ஜனாதிபதி மைத்திரிக்கும், பிரதமர் ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கத்துக்கும் இடையில் உருவாகியுள்ள முரண்பாடுகளும் அண்மையில் பகிரங்கத்துக்கு வந்து, அரசின் கையாலாகாத் தன்மையை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது. இதனால் குழப்பம் அடைந்துள்ள ஜனாதிபதியும், பிரதமரும் மக்களைத் திசை திருப்பி தாஜா பண்ணும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளனர்.

தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சமஸ்டிக் கோரிக்கைக்குப் பதிலளித்த பிரதமர் ரணிலும், ஐ.தே.கவின் சிரேஸ்ட தலைவர்களில் ஒருவரும், அமைச்சருமான லக்ஸ்மன் கிரியெல்லவும், புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலம் சமஸ்டி அமைப்பு முறை எந்தக் காரணம் கொண்டும் வழங்கப்படமாட்டாது என தெட்டத் தெளிவாகக் கூறியுள்ளனர். அத்துடன், அரசியல் அமைப்பில் பௌத்தத்துக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள முன்னுரிமையை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு உட்பட எந்தவொரு அரசியல் கட்சியும் ஆட்சேபிக்கவில்லை எனவும் ரணில் கூறியிருக்கிறார்.

ஜனாதிபதி மைத்திரியும் தனது நிலைப்பாடு ஓற்றையாட்சியே என்பதை பல சந்தர்ப்பங்களில் வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளார். அண்மையில் திரிகோணமலையில் பௌத்த மத நிகழ்வு ஒன்றில் உரையாற்றிய ஜனாதிபதி, “1972இன் பின்னர் அரசியல் அமைப்பில் பௌத்த மதத்துக்கு கொடுக்கப்பட்டு வரும் முன்னுரிமையில் எந்தவித மாற்றமும் செய்யப்பட மாட்டாது” எனத் திட்டவட்டமாகக் கூறியிருக்கிறார்.

அதாவது, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினரும், சில என்.ஜீ.ஓக்களும் கூறித் திரிவதைப் போல, புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலம் தமிழ் மக்களுக்கு சமஸ்டி தீர்வு வழங்கப்படுவதோ, இலங்கையை ஒரு மதச்சார்பற்ற நாடாக மாற்றப்படுவதோ நடக்கப் போவதில்லை என்பது தெளிவாகி இருக்கின்றது. இந்த இரு விடயங்களிலும் தென்னிலங்கையிலுள்ள இரு பிரதான கட்சிகள் மட்டுமின்றி, மூன்றாவது சக்தியாகவும், சோசலிச சமத்துவம் பேசும் கட்சியாகவும் இருந்து வரும் ஜே.வி.பியின் நிலையும் ஏறக்குறைய அதுதான்.

எனவே பெரிதாகப் பேசப்படும் புதிய அரசியல் அமைப்பு, சுவாலை விட்டு எரிந்து தணலாகி, மீண்டும் எரிவதற்காக நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கனன்று கொண்டிருக்கும் தேசிய இனப் பிரச்சினைக்கு எந்தவித தீர்வையும் முன்வைக்கப் போவதில்லை. அந்த வகையில் பார்க்கையில், புதிய அரசியல் அமைப்பை உவமைப்படுத்துவதானால், ‘புதிய மொந்தையில் பழைய கள்’ என்றுதான் சொல்லலாம்.

தமிழ் மக்களில் பெரும்பாலானர்களுக்கு இந்த உண்மை தெரிவதில்லை. அதனால்தான் அவர்கள் திரும்பத் திரும்ப பிற்போக்கு தமிழ் தலைமைகளுக்கு வாக்களித்து ஏமாந்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களை ஏமாற்றும் பிற்போக்கு தலைமைகளுக்கு இது எப்பொழுதும் தெரியும். இன்றைய தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குத் தலைமை தாங்கும் சம்பந்தன் போன்றவர்களுக்கோ, அடுத்த தலைமையை கைப்பற்ற எண்ணியிருக்கும் வட மாகாண முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரன் போன்றோருக்கோ இது நன்கு விளங்கும்.

அதனால்தான், ஒற்றையாட்சி மாற்றப்படாது, சமஸ்டி முறையில் அதிகாரப் பகிர்வு வழங்கப்பட மாட்டாது என்று கண்ட சம்பந்தன், ‘ஒற்றையாட்சிக்குள் சமஸ்டி’ என்ற ஒருவருக்குமே புரியாத புதிய அரசில் கலைச் சொல்லொன்றை அவிழ்த்து விட்டிருக்கிறார். ஒற்றையாட்சி என்பதும், சமஸ்டி என்பதும் எதிரெதிரான இரண்டு துருவங்களாக இருக்கையில், சம்பந்தனின் பார்வையில் அவை இரண்டும் எப்படி ஒன்றிணையப் போகின்றனவோ தெரியாது.

இதேபோன்றுதான், முன்பு புலிகளும் தமிழீழம் காணப் புறப்பட்டு, அதை அடைய முடியாத கையறு நிலையில் புலிகளின் ‘தத்துவாசிரியர்’ அன்ரன் பாலசிங்கம் ‘உள்ளக சுயாட்சி’ என்ற புதிரான வார்த்தையை வெளிவிட்டார். அங்கும் சுயாட்சி என்ற சொல்லின் நேர் எதிராகவே அந்தல் சொல் வந்து விழுந்தது.

இப்பொழுதும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் கையறு நிலையை ‘ஒற்றையாட்சிக்குள் சமஸ்டி’ என்ற சொல் பகிரங்கப்படுத்தி நிற்கிறது.

இதழ் 71, கட்டுரை 1

நவம்பர் 14, 2016

பலஸ்தீன மக்களுக்கு ‘நல்லாட்சி’

அரசின் துரோகம்!

– யாசின்

free-palestine-1

க்ரோபர் நடுப்பகுதியில் பரீசில் நடைபெற்ற ஐ.நா. கல்வி, விஞ்ஞான, கலாச்சார அமைப்பின் (யுனெஸ்கோ) கூட்டத்தில் பலஸ்தீனத்தில் இஸ்ரேலால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதியிலுள்ள மலைக் கோவிலைச் சுற்றிவர உள்ள பகுதிகளில் இஸ்ரேலிய சியோனிச அரசு மேற்கொண்டு வரும் கலாச்சார அழிப்புகளுக்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்பட்ட தீர்மானத்தில் இலங்கை அரசு வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் பலஸ்தீன மக்களுக்கு துரோகம் இழைத்துள்ளது.

இலங்கை அரசின் இந்தத் துரோகம் குறித்து முஸ்லீம் மக்கள் மிகவும் கோபம் கொண்டுள்ள அதேவேளையில், தம்மை முஸ்லீம் மக்களின் ஏகப் பிரதிநிதிகளாகச் சொல்லிக் கொண்டு பதவிக்கு வரும் எல்லா அரசுகளிலும் (இன்றைய அரசிலும்) அமைச்சுப் பதவிகளில் சுகித்திருக்கும் ரவூப் ஹக்கீம், றிசாட் பதியுதீன் போன்றவர்கள் மைத்திரி – ரணில் அரசின் இந்தத் துரோகச் செயலைக் கண்டும் காணாமல் இருக்கின்றனர். (முன்னாள் அமைச்சர் ஏ.எச்.எம். அஸ்வர் மட்டும் இந்தச் செயலை வன்மையாகக் கண்டித்துள்ளார்)

1956இல் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க பதவிக்கு வந்த காலம் முதல் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான எல்லா அரசுகளும் சர்வதேச நிறுவனங்களில் பலஸ்தீன மக்களுக்கு ஆதரவாகவே வாக்களித்து வந்துள்ளன. சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க பிரதமராக இருந்த காலத்தில் இலங்கைக்கும் பலஸ்தீனத்துக்கும் இடையில் இராஜதந்திர உறவுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டு, கொழும்பில் பலஸ்தீனத் தூதரகமும் திறக்கப்பட்டது.

முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச பலஸ்தீன மக்களின் இஸ்ரேலிய சியோனிஸ்ட்டுகளுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு உறுதியான ஆதரவு வழங்கி வந்ததுடன், 25 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இலங்கை பலஸ்தீன நட்புறவுச் சங்கத்தின் தலைவராகவும் இருந்துள்ளார்.

ஆனால் 1977இல் பதவிக்கு வந்த ஜே.ஆர்.ஜெவர்த்தன ஆட்சிக் காலத்தில் இஸ்ரேலுடன் நெருக்கமான உறவுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டு, கொழும்பில் இஸ்ரேலிய உளவு அமைப்பான ‘மொசாட்’டின் அலுவலகமும் திறப்பதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. புலிகளுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு உதவுவதற்கென அதற்குக் காரணமும் சொல்லப்பட்டது.

ஆனால், மொசாட் உளவு நிறுவனம் ஒரு பக்கத்தில் இலங்கை அரச படைகளுக்கு இஸ்ரேலில் பயற்சி அளித்த அதேநேரத்தில், அதற்கு அருகே வைத்து புலிகளுக்கும் ஆயுதப் பயிற்சி அளித்தது. (ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப்., ஈரோஸ் போன்ற ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு தமிழ் இயக்கங்கள் யசீர் அரபாத் தலைமையிலான பலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்திடம் ஆயுதப் பயிற்சி பெற்றன)

இப்படியாக பலஸ்தீன ஆதரவுப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட இலங்கையின் அணிசேராக் கொள்கையை, தற்போதைய அரசாங்கம் ஏகாதிபத்திய சார்பாக, இஸ்ரேலிய சார்பாக மாற்றி அமைத்துள்ளது. அதற்காகவே அதற்குப் பொருத்தமான மங்கள சமரவீரவை வெளிநாட்டு அமைச்சராக்கி, அவர் தனது வாழ்நாளில் பெரும் பகுதியை மேற்கத்தைய தலைநகரங்களில் கழித்து வருகிறார்.

யுனெஸ்கோ வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாத இன்னொரு நாடு எமது அண்டை நாடான இந்தியா. இந்தியாவில் மோடி தலைமையில் இந்துத்துவ, பாசிச, வலதுசாரி அரசு அமைந்த பின்னர், அவரது அரசு சகல விடயங்களிலும் அமெரிக்காவின் ஆசியக் கூட்டாளியாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. அதன் காரணமாகவே மோடியின் அரசும் இஸ்ரேலுக்கு எதிரான வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளவில்லை.

அண்மையில் பாகிஸ்தான் எல்லைக்குள் இந்தியப் படைகள் அத்துமீறிப் புகுந்து, ‘பயங்கரவாதிகளை ஒழிக்கிறோம்’ என்ற போர்வையில் கொலை செய்துவிட்டு வந்தது. அதுமட்டுமின்றி, பாகிஸ்தானுடன் ஒரு போருக்கத் தயாராகி வரும் மோடி அரசு, பாகிஸ்தானில் நடைபெற இருந்த ‘சார்க்’ மாநாட்டையும் புறக்கணித்தது. இந்தியாவின் ‘பெரியண்ணன்’ தனத்தை ஏற்று அதன் வாலில் தொங்க வேண்டும் என்பதற்காக, இலங்கையின் மைத்திரி – ரணில் அரசு எந்தவிதமான முகாந்திரமுமின்றி, தானும் சார்க் மாநாட்டைப் பகிஸ்கரித்தது.

முன்னைய மகிந்த ராஜபக்ச அரசு உலக நாடுகளைப் பகைத்துக் கொண்டது என்றும், தற்போது தமது அரசுக்கு உலகிலுள்ள அனைத்து நாடுகளுடனும் நல்லுறவு உள்ளது என்றும் பீற்றித் திரியும் மைத்திரி – ரணில் கோஸ்டி, பரீஸ் கூட்டத்தில் இஸ்ரேலுக்கு எதிரான தீர்மானத்தை வழமைபோல எதிர்த்த அமெரிக்கா, பிரித்தானியா, ஜேர்மனி போன்ற நாடுகளுக்கு உதவும் வகையில், வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளாது தனது ஏகாதிபத்திய விசுவாசத்தைப் பறைசாற்றியுள்ளது.

அதேநேரத்தில் இஸ்ரேலுக்கு எதிரான தீர்மானத்தை உலகின் மனச்சாட்சியுள்ள நாடுகளான சீனா, ரஸ்யா, வியட்நாம், தென் ஆபிரிக்கா, பாகிஸ்தான், ஈரான், எகிப்து, அல்ஜீரியா, பங்களாதேஸ், பிரேசில், சாட், டொமினிக்கன் குடியரசு, லெபனான், மலேசியா, மொரக்கோ, மொரிசஸ், மெக்சிக்கோ, மொசாம்பிக், நிக்கரக்குவா, நைஜீரியா, ஓமான், கட்டார், செனகல், சூடான் ஆகிய நாடுகள் ஆதரித்து வாக்களித்துள்ளன.

இந்த வாக்களிப்பைக் கவனிக்கும் போது, மைத்திரி – ரணிலின் இலங்கை அரசு எப்படி உலகின் மனச்சாட்சியள்ள நாடுகளின் வரிசையிலிருந்து விலகி நிற்கிறது என்பது புலனாகும். இவர்கள்தான் கடந்த மகிந்த அரசு முஸ்லீம்களுக்கு எதிராகச் செயல்படுகிறது என்று சொல்லி, அவர்களின் வாக்குகளைக் கொள்ளையடித்து ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள். இப்பொழுது அந்த மக்களின் உடன் பிறவாச் சகோதரர்களான பலஸ்தீன மக்களுக்குத் துரோகம் இழைத்து நிற்கின்றனர்.

இலங்கை முஸ்லீம் மக்கள் இதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டால் சரி.