வானவில் இதழ் 77

மே 24, 2017

‘நல்லாட்சி’ அரசு இராணுவ

அரசாக உருமாறப் போகிறதா?

ரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் “நல்லாட்சி” என்று சொல்லிக்கொண்டு ஆட்சிக்கு வந்த இன்றைய மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கம், தேர்தல் காலத்தில் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற முடியாமலும், நாட்டில் பூதாகரமாக எழுந்துள்ள பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியாமலும் தத்தளிக்கின்ற சூழ்நிலையில், ஆட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக இராணுவ ஆட்சியை நோக்கிச் செல்கின்றதா என்ற சந்தேகம் மக்கள் மத்தியில் ஏற்பட்டுள்ளது.

இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தால் தமது பிரச்சினைகள் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் எனக் கூடுதலாக எதிர்பார்த்தவர்கள் நாட்டின் சிறுபான்மை இனங்களைச் சேரந்த மக்களே. அதிலும் குறிப்பாக வடக்கு கிழக்கில் வாழும் தமிழ் மக்கள் இந்த அரசாங்கத்தின் மீது அளவுக்கு அதிகமான நம்பிக்கை வைத்தனர். அதற்குக் காரணம் கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும், பொதுத் தேர்தலிலும் எந்தவிதமான நிபந்தனையும் இன்றி மைத்திரி – ரணில் கூட்டை ஆதரித்த தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, “நல்லாட்சி”யின் மூலம் தமிழ் மக்களின் அத்தனை பிரச்சினைகளும் தீர்க்கப்பட்டுவிடும் எனக் கொடுத்த அபரிமிதமான நம்பிக்கைதான்.

60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தீர்க்கப்படாது இருக்கும் இனப் பிரச்சினை நல்லாட்சியின் முதலாவது ஆண்டிலேயே தீர்க்கப்பட்டுவிடும் என கூட்டமைப்புத் தலைவர்கள் தமிழ் மக்களுக்கு அடித்தும் அறுதியிட்டும் கூறினர். வடக்கும் கிழக்கும் மீண்டும் இணைக்கப்படும், இணைந்த வடக்கு கிழக்கிற்கு சமஸ்டி அடிப்படையிலான அதிகாரம் வழங்கப்படும், போர்க் குற்றவாளிகள் (முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச உட்பட) சர்வதேச நீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்படுவார்கள், இராணுவத்தின் வசமுள்ள தமிழ் மக்களின் காணிகள் முழுமையாக விடுவிக்கப்படும், காணாமல் போனவர்கள் கண்டறியப்படுவார்கள், விசாரணையின்றி சிறைகளில் வாடும் தமிழ் கைதிகள் விடுவிக்கப்படுவார்கள், என்றவாறான பல விதமான வாக்குறுதிகளை தமிழ் கூட்டமைப்பு மக்களுக்கு வழங்கியது.

ஆனால் அவர்கள் சொன்னதில் ஒரு வீதத்தைக்கூட நல்லாட்சி இன்றுவரை செய்யவில்லை. இனிமேலும் அரசாங்கம் அவற்றைச் செய்வதற்கான எந்த அறிகுறியும் கூடத் தென்படவில்லை.

இந்த நிலைமையில்தான், மக்கள் தமது தலைவர்களை நம்பிப் பிரயோசனம் இல்லை, எனவே தாமே வீதியில் இறங்கிப் போராடிப் பார்த்தால் என்ன என்ற தற்துணிபுடன் ஆங்காங்கே தமது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்திப் போராட்டங்களை ஆரம்பித்தனர். இந்தப் போராட்டங்கள் சொற்ப நாளில் பிசுபிசுத்துவிடும் என அரசு மட்டுமின்றி, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் மக்கள் முன்வைத்த காலைப் பின்வைக்கவில்லை எனக் கண்டதும்தான் இரு பகுதியினரும் ஓடி விழித்தனர். இந்த நிலைமையை இப்படியே விட்டால் தமது அதிகாரத்துக்கு ஆபத்து வந்தவிடும் என உணர்ந்த அவர்கள், மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கு கடிவாளம் போட வேண்டியதின் அவசியத்தை உணர்ந்து கொண்டனர்.

வட கிழக்கின் நிலைமை இப்படியென்றால், தென்னிலங்கை மக்களின் நிலைமை வேறொரு வடிவத்தை எடுத்தது. தென்னிலங்கையைப் பொறுத்த வரை, வட கிழக்கின் பாரம்பரியமான இனப் பிரச்சினைக்கான போராட்டம் போலன்றி, எப்பொழுதும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களிலும், மக்கள் நலப் போராட்டங்களிலும், வர்க்கப் போராட்டங்களிலும் ஈடுபட்டு வந்த அந்த மக்கள் திரும்பவும் அந்த வழியிலேயே பயணிக்க ஆரம்பித்தனர்.

நாட்டின் வளங்களை அந்நியருக்குத் தாரைவார்ப்தற்கு எதிரான போராட்டம், கல்வி மற்றும் மருத்துவத்துறையை தனியார்மயப்படுத்துவதற்கெதிரான போராட்டம், ஊழலுக்கெதிரான போராட்டம், மத்திய வங்கியில் நடந்த பல கோடி ரூபா பண மோசடிக்கு எதிரான போராட்டம், விலைவாசி உயர்வுக்கெதிரான போராட்டம், சம்பளவுயர்வுக்கான போராட்டம், வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டம், என பலதரப்பட்ட போராட்டங்கள் தென்னிலங்கையில் வெடித்துக் கிளம்பித் தொடர்ந்த வண்ணம் உள்ளன.

மறுபுறத்தில், இன்றைய அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்த பின்னர் முன்னைய அரசாங்கத்தால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அநேகமான அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் யாவும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன. முன்னைய அரசுதான் நாட்டைக் கடனாளியாக்கியது என்று சொல்லிக்கொண்டே தற்போதைய அரசு மேலும் மேலும் வெளிநாடுகளிடம் கடன் வாங்கி நாட்டை நிரந்தரக் கடனாளியாக்குவதுடன், நாட்டின் வளங்களையும் அந்திய நாடுகளுக்குத் தாரை வார்க்கும் கைங்கரியத்திலும் ஈடுபட்டு வருகின்றது.

பொதுவாக, இன்றைய அரசு நாட்டின் இரண்டு பிரதான கட்சிகளையும் கொண்ட, உலகுக்கே முன்மாதிரியான தேசிய அரசு என்று தன்னைத்தானே புளுகிக் கொண்டாலும், தமிழ் மக்கள் உட்பட நாட்டு மக்கள் அனைவரும் இந்த அரசின் மீது நம்பிக்கை இழந்து வெறுக்கும் நிலையே தோன்றியுள்ளது.

இதன் காரணமாகவே தனது தோல்வியை மறைப்பதற்காக அரசாங்கம் உள்ள+ராட்சித் தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடத்தாது இரண்டரை ஆண்டுகளாக இழுத்தடித்து வருகின்றது. உள்ள+ராட்சித் தேர்களை நடத்தாது அரசு இழுத்தடித்தாலும், தென்னிலங்கையில் ஜனாதிபதி மைத்திரியின் சொந்த இடமான பொலநறுவ உட்பட சில பகுதிகளில் நடந்த கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்களில் அரசின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் கூட்டு எதிரணியிடம் மண் கவ்வியுள்ளன. அதுதவிர, இவ்வருட மேதினத்தின் போது காலிமுகத்திடலில் எதிரணி நடாத்திய மேதினப் பேரணியில் திரண்ட இலட்சக்கணக்கான மக்கள் வெள்ளத்தைக் கண்டு நல்லாட்சி அரசு அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயுள்ளது.

இந்த நிலைமைகள் காரணமாக பொதுவாக எல்லா முதலாளித்துவ ஆட்சியாளர்களுக்கும் உருவாகும் விபரீதமான எண்ணம் போல மைத்திரி – ரணில் அரசுக்கும் ஒரு விபரீத எண்ணம் உருவாகியுள்ளது. அதாவது, உண்மையான அதிகாரமான முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் என்னும் மூலஸ்தானத்தை மறைத்து நிற்கும் பாராளுமன்ற ஜனநாயகம் என்ற போலி ஜனநாயகக் திரையைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு, அப்பட்டமான இராணுவ சர்வாதிகாரத்தை நிலைநிறுததுவதற்கு அரசு முற்படுகிறது.

இதனை முதலில் வெளிப்படுத்தியவர் எப்பொழுதும் வெளிப்படையாகவும், தான்தோன்றித்தனமாகவும் பேசும் அமைச்சரவைப் பேச்சாளரான சுகாதார அமைச்சர் ராஜித சேனரத்ன. வாராந்த அமைச்சரவைக் கூட்ட முடிவுகளை ஊடகவியலாளர்களுக்கு வெளியிட்ட அவர், “நாட்டில் சட்டம் ஒழுங்கு சீர்குலைந்துள்ளதால், இரண்டு வருட காலத்துக்கு முன்னாள் இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகவிடம் அதிகாரத்தைக் கொடுத்து, அவர் விசேட படையணி ஒன்றின் மூலம் நாட்டில் சட்டம் ஒழுங்கைப் பேணுவதற்கு ஜனாதிபதி தீர்மானித்துள்ளார்” என்ற குண்டொன்றை அவர் தூக்கிப் போட்டார்.

உடனடியகவே சரத் பொன்சேகவிடமிருந்து அதற்குச் சாதகமான கருத்தும் வெளியிடப்பட்டது. அவர் தான் இப்பொழுது வகிக்கும் அமைச்சுப் பதவியைத் துறந்துவிட்டு புதிய பொறுப்பை ஏற்கத் தயார் என அறிவித்தார். இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் திளைத்த அவருக்கு, ‘கரும்பு தின்ன கைக்கூலியா வேண்டும்?’.

உடனடியாகவே அவரது கூற்றுக்கு எதிர்வினைகள் ஆற்றப்பட்டன. அரசாங்க தரப்பைச் சேர்ந்த சில அமைச்சர்கள் ஜனாதிபதி அப்படியொரு தீர்மானத்தை எடுக்கவில்லை எனவும், ராஜித சேனரத்ன சொல்வது அவரது சொந்தக் கற்பனை எனவும் அவர்கள் எகிறிக் குதித்து மறுத்தார்கள். இது சம்பந்தமாக கூட்டு எதிரணியும், சில மனித உரிமை அமைப்புகளும் தமது கண்டனத்தை வெளிப்படுத்தின. (வழக்கம் போல உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சியான தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பும், சோசலிசத்தின் பாதுகாவலர்களான ஜே.வி.பியும் இந்த தேசிய அபாயம் குறித்து மௌனமாக இருந்து கொண்டன) அதைத் தொடர்ந்து அப்படியான தீர்மானம் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை என பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க மறுப்பறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார்.

ஆனால் பிரதமரால் அவசரமாக இந்த இராணுவ ஆட்சியை நோக்கிய நகர்வு மறுக்கப்பட்டாலும், ஜனாதிபதி மைத்திரி இந்தக் கூற்றிலுள்ள சரி பிழையைப் பற்றி இன்றுவரை வாய் திறக்காமல் இருக்கிறார். அவரது மௌனம் ‘நெருப்பில்லாமல் புகையாது’ என்ற சொற்றொடரைத்தான் ஞாபகப்படுத்துகிறது.

நல்லாட்சி என்று சொல்லிக் கொண்டு ஆட்சிபீடNறியவர்கள், ஆட்சியைக் கொண்டு நடாத்த வக்கில்லாத நிலைமையில், இராணுவ அதிகாரத்தின் மூலம் ஆட்சியை நடாத்தவும், அதைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும் முற்படுவதையே இது எடுத்துக் காட்டுகிறது.

அதற்காக அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த நபர் யார் என்பது அடுத்த கேள்வியாகும். இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போரில் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் இராணுவத் தளபதியாக இருந்து போர்க் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும், உரிமை மீறல்களுக்கும் காரணகர்த்தா எனக் குற்றம்சாட்டப்பட்ட ஒருவரை அரசாங்கம் தெரிவு செய்ததின் மூலம், போர்க் குற்ற மீறல்கள் குறித்து அரசாங்கம் பொறுப்புக் கூறல் சம்பந்தமாக சர்வதேச சமூகத்துக்கும், நாட்டு மக்களுக்கும் வழங்கிய வாக்குறுதிகளைக் கேலிக்கூத்தாக்கியுள்ளது.

அதுமட்டுமல்ல, இந்த பொன்சேகதான், இராணுவத் தளபதியாக இருந்த காலத்தில் வெளிநாட்டு ஊடகம் ஒன்றுக்கு வழங்கிய பேட்டியில், “இலங்கையில் தமிழர்கள் வேணடுமானால் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் உரிமை கிரிமை என எதையும் கோரக்கூடாது” என பச்சை இனவெறியைக் கக்கியவர்.

அதுமாத்திரமன்று, 2010 ஜனாதிபதித் தேர்தலின் போது புலிகளுடனான போரின் வெற்றி நாயகன் தானே என மார்தட்டிக் கொண்டு, உள்நாட்டு வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளின் ஆதரவுடன் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு வேட்பாளரான மகிந்த ராஜபக்சவைத் தோற்கடிக்க களம் இறங்கியவர்.

ஆனால் அரசாங்கம் இப்பொழுது தனது திட்டத்தில் இருந்து பின்வாங்கியுள்ளதாக ஒரு வேடத்ததைப் புனைந்துள்ளது.

அரசாங்கம் பொதுமக்களின் எதிர்ப்புக்கு அஞ்சி தனது இராணுவ ஆட்சிக்கான கனவைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்தாலும், அந்த அபாயம் நீங்கிவிட்டது என்று சொல்லிவிட முடியாது. நாட்டில் அரசுக்கு எதிரான போக்கு மேலும் மேலும் அதிகரித்து வருவதால், ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் இந்த ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் இராணுவ ஆட்சியை நோக்கிக் காலடி எடு;து வைக்கும் நாசகார அரசாக மாறப்போவது உறுதி.

எனவே ஜனநாயகத்தையும் நாட்டையும் நேசிக்கின்ற முற்போக்கு, ஜனநாயக, தேசபக்த சக்திகள் நாட்டில் பிற்போக்கு வலதுசாரி சக்திகளால் உருவாக்கப்படப் போகின்ற எதேச்சாதிகார அரசியல் போக்கிற்கு எதிராக மிகவும் விழிப்புடன் இருந்து செயல்படுவது அவசியம்.

வானவில் இதழ் எழுபத்தேழினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 77_2017

இதழ் 77, கட்டுரை 3

மே 24, 2017

மேதினத்தன்று காலிமுகத்திடலில்

திரண்ட சன சமுத்திரம் சொல்லும்

சேதி என்ன?

-தோழர் மணியம்

தென்னாசிய நாடுகளிலேயே இலங்கையில்தான் மேதினம் வெகுசிறப்பாகக் கொண்டாடும் வழக்கம் உள்ளது எனச் சொல்லலாம். அதேநேரத்தில் இங்குதான் தொழிலாளர்களின் கட்சிகள் மட்டுமின்றி, கடைந்தெடுத்த முதலாளித்துவக் கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் பிற்போக்கு தமிழ் கட்சிகளும் மேதினத்தைக் கொண்டாடும் விந்தையும் நடைபெறுகிறது.

ஆனால் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் இலங்கையை அடிமைப்படுத்தியிருந்த காலத்தில் மட்டுமின்றி, 1948இல் இலங்கைக்கு சுதந்திரம் கிடைத்த பின்னர் ஐ.தே.க. ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னர் கூட, 1956இல் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க தலைமையில் ஆட்சி அமையும் வரை இந்த நாட்டின் உழைக்கும் மக்கள் மேதினத்தை சுதந்திரமாகக் கொண்டாட ஐ.தே.க. அரசு அனுமதிக்கவில்லை.

பண்டாரநாயக்க ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்த பின்னரே மேதினம் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுமுறை தினமாகக் கொண்டாடுவதற்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. அப்படி இருந்தும் கூட 1966இல் அப்போதைய ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசில் பிற்போக்கு தமிழ் கட்சிகளான தமிழரசுக் கட்சியும், தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியும் இணைந்திருந்ததால் அக்கட்சிகளின் தூண்டுதலால் யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டும் மேதினம் தடை செய்யப்பட்டது. ஆனால் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அந்தத் தடையையும் மீறி யாழ்ப்பாணத்தில் மேதின ஊர்வலத்தையும், பொதுக் கூட்டத்தையும் நடாத்தியது.

அதேபோல அதே அரசாங்கம் 1969இல் மேதினமும், வெசாக் தினமும் ஒரே நாளில் வந்ததைக் காரணம் காட்டி நாடு முழுவதும் மேதினத்தை மே முதலாம் திகதி நடாத்தக்கூடாது எனத் தடை செய்தது. அந்த முறையும் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மட்டும் தடையை மீறி கொழும்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் ஊர்வலங்களையும் பொதுக் கூட்டங்களையும் நடாத்தியது.

அதுமட்டுமின்றி, 1977இல் ஜே.ஆர.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் ஐ.தே.க. அரசு அமைந்தபோது அவரது அரசு இடதுசாரிக் கட்சிகளையும், தொழிற்சங்கங்களையும், அவர்கள் நடாத்திய பத்திரிகைகளையும் தடைசெய்ததுடன், தொழிலாளர்கள் அக்கட்சிகளின் மேதின நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்வதைத் தடை செய்வதற்காக அன்றைய தினம் நாடு முழுவதுமுள்ள சினிமாக் கொட்டகைகளில் கட்டணம் எதுவுமின்றி படம் பார்ப்பதற்கு ஏற்பாடு செய்ததுடன், வட இந்தியாவில் இருந்து சினிமா நடிகர்களையும் பாடகர்களையும் அழைத்தது வந்து காலிமுகத்திடலில் களியாட்டங்களையும் நடாத்தியது. இருந்த போதிலும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மேதின உணர்வுகளைத் தடுக்க முடியவில்லை.

புலிகள் வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளில் ஆதிக்கம் செலுத்திய காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த இடதுசாரிகள் தலைமையிலான தொழிற்சங்கக் கூட்டுக் குழுவைத் தடை செய்ததுடன், தம்மைத் தவிர வேறு எவரும் மேதின நிகழ்வுகளை நடாத்தக்கூடாது எனத் தடையும் விதித்தனர். அதுமாத்திரமின்றி, வடக்கின் இரண்டு பிரபல்யமான இடதுசாரித் தொழிற்சங்கவாதிகளான எஸ்.விஜயானந்தன், ஆ.க.அண்ணாமலை ஆகியோரைச் சுட்டுப் படுகொலையும் செய்தனர்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரை இன்று மேதினம் என்பது அதன் சர்வதேசத் தன்மையையும் புரட்சிகரத் தன்மையையும் இழந்து அரசியல் கட்சிகளின் பலத்தைக் காட்டும் களியாட்ட விழாவாக மாறியுள்ளது. தொழிலாளர்கள் வர்க்க உணர்வுடன் தாமாகவே மேதின நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ளும் நிலைமை மாறி, கட்சிகள் தமது ஆதரவாளர்களுக்கு மதுபானம், உணவுப் பார்சல், பணம் என்பன கொடுத்து வாகனங்களில் அழைத்து வந்து மேதின நிகழ்வுகளை நடாத்தும் இழிவான நிலை தோன்றியுள்ளது. இம்முறை மேதின நிகழ்வுகளுக்காக ஆட்சியிலுள்ள இரண்டு பங்காளிக் கட்சிகளும், இந்த அரசாஙத்தைப் பதவிக்குக் கொண்டு வருவதில் பங்கு வகித்த ஜே.வி.பியும் மொத்தமாக 5,000 பஸ் வண்டிகளைத் தமது மேதின நிகழ்வுகளுக்கு தமது ஆதரவாளர்களை ஏற்றிச் செல்வதற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்தனர் என்பதிலிருந்தே நிலைமையைப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்த நிலைமையைப் பார்க்கும் போது ஒரு சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது. 1970களில் எமது புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு மேதினத்தன்று ஆர்ப்பாட்ட ஊர்வலத்தையும், அங்குள்ள முற்றவெளி மைதானத்தில் பொதுக் கூட்டத்தையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தது. கிளிநொச்சியிலிருந்து நாம் பெருமளவில் அதில் பங்குபற்றினோம். யாழ்ப்பாணம் போனபின்னர்தான் எமக்கு ஒரு விடயம் தெரிய வந்தது. கிளிநொச்சி கனகபுரம் படித்த வாலிபர் திட்டத்தைச் சேர்ந்த நவரத்தினம் என்ற ஒரு தோழர் பஸ்சுக்குப் பணமின்மையால் எமக்குத் தெரியாமலே கிளிநொச்சியிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் வரை கால்நடையாக மேதின நிகழ்வில் கலந்துகொள்ள வந்திருக்கிறார்!

இன்றைய நிலைமைகள் இவ்வாறு இருப்பினும், நீண்டகாலத்தின் பின்னர் மிகவும் உணர்ச்சிகரமானதும் பிரமாண்டமானதுமான ஒரு மேதினக் கூட்டம் கொழும்பு காலிமுகத்திடலில் கூட்டு எதிரணியினால் நடாத்தப்பட்டது மனநிறைவைத் தருகிறது.

அரசாங்கம் திட்டமிட்டே எதிரணிக்கு காலிமுகத்திடலை ஒதுக்கியது. ஏனெனில் எத்தனை ஆயிரம் மக்கள் கூடினாலும் அந்த இடத்தில் கொஞ்சப்பேராகவே காட்சியளிப்பர். அவவளவுக்கு அந்த இடம் மிகவும் பிரமாண்டமானது. ஆனால் அரசாங்கம் மட்டுமின்றி, கூட்டத்தை ஒழுங்கு செய்த எதிரணியே எதிர்பார்த்திருக்காத அளவுக்கு திடல் முழுவதும் மக்களால் நிரம்பி வழிந்தது. ஒரு பக்கத்தில் சமுத்திர வெள்ளம் என்றால், மறுபக்கத்தில் சன வெள்ளம். அவ்வளவும் தாங்களாகத் தீர்மானித்து வந்த உணர்வுமிக்க மக்கள் கூட்டம். ஐ.தே.க., சிறீ.ல.சு.க., ஜே.வி.பி. ஆகியவற்றின் கூட்டங்களுக்குத் திரண்ட முழு மக்கள் தொகையையும் விடக் கூடுதலான மக்கள் எதிரணியின் மேதினக் கூட்டத்தில் மட்டும் திரண்டனர்.

இதுபற்றி என்னிடம் கருத்துத் தெரிவித்த கொழும்பிலுள்ள ஒரு மூத்த இடதுசாரித் தொழிற்சங்கவாதி, 1963ஆம் ஆண்டு இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணி தொழிலாளர்கள் சார்பாக 21 கோரிக்கைகளை விலியுறுத்தி காலிமுகத்திடலில் நடாத்திய பிரமாண்டமான பொதுக்கூட்டத்திற்குப் பின்னர் இந்தமுறை கூட்டு எதிரணி நடாத்திய மேதினக் கூட்டமே பிரமாண்டமானது எனக் கூறினார். அன்றைய இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணிப் பொதுக்கூட்டத்தில் சுமார் 15 இலட்சம் மக்கள் கலந்து கொண்டதாக பத்திரிகைகள் மதிப்பீடு செய்திருந்தன. இடதுகாரி முன்னணியினர் நடாத்திய ஊர்வலம் ஒரு இடத்தைக் கடக்க மூன்றரை மணித்தியாலங்கள் எடுத்தது!

கூட்டு எதிரணியின் இந்தப் பிரமாண்டமான மேதினக் கூட்டம் இலங்கை அரசாங்கத்துக்கும், உலகத்துக்கும் ஒரு செய்தியை விடுத்துள்ளது. அதாவது தற்போது ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவினாலும், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவினாலும் தலைமை தாங்கப்படும் இந்த மேற்கத்தைய சார்பு அரசாங்கம் மக்கள் செல்வாக்கை இழந்துவிட்டதால், அது உடனடியாகப் பதவி விலகி, பொதுத் தேர்தல் ஒன்றின் மூலம் புதிய அரசு ஒன்று அமைவதற்கு வழி செய்ய வேண்டும் என்பதே அந்தச் செய்தியாகும்.

இதழ் 77, கட்டுரை 2

மே 24, 2017

அழிவுப் பாதையில் சுதந்திரக் கட்சி!

-இராஜாங்கம்

சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் தற்போதைய தலைவராக ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன இருக்கின்றார். ஆட்சித் தலைவராக இருப்பவரே கட்சித் தலைவராகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற மரபு காரணமாக அவருக்கு இந்தப் பதவி கிடைத்துள்ளது. ஆனால் முன்னைய காலங்களில் சுதந்திரக் கட்சித் தலைவர்களாக இருந்தவர்களுக்கும் தற்போதைய தலைவர் மைத்திரிக்கும் அடிப்படையில் ஒரு வேறுபாடு உள்ளது.

முன்னைய தலைவர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருந்தாலும் கட்சியையும் பாதுகாத்து வந்தனர். ஆனால் மைத்திரியின் வரலாறு அப்படியானதல்ல. மிக நீண்டகாலம் சுதந்திரக் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் என்ற முக்கியமான பதவியை வகித்து வந்த அவர், முதல் நாள் இரவு கட்சியின் தலைவரும் ஜனாதிபதியுமான மகிந்த ராஜபக்சவுடன் அலரி மாளிகையில் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்து முட்டை அப்பம் சாப்பிட்டுவிட்டு, அடுத்த நாள் சுதந்திரக் கட்சியின் வாழ்நாள் பொது எதிரியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் சேர்ந்து எதிரணியின் பொது ஜனாதிபதி வேட்பாளர் என தன்னை அறிவித்தார். அதுமாத்திரமின்றி, பின்னர் சுதந்திரக் கட்சியின் பெரும்பாலானவர்களின் விருப்புக்கு மாறாக ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசாங்கத்துடன் ஒரு பகுதி சுதந்திரக் கட்சியினரை இணைத்து கூட்டரசாங்கத்தையும் ஏற்படுத்தினார்.

பின்னர் நடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது கட்சியின் தலைவராக இருந்து கொண்டு, கட்சியின் வெற்றிக்குப் பாடுபடுவதை விடுத்து, தான் நடுநிலைமையாக இருக்கப் போவதாக அறிவித்து, தனது சொந்தக் கட்சி தோல்வியடையவும், ஐ.தே.க. வெற்றி பெறவும் வழிவகுத்தார். இவரது அரசியல் குருவான சந்திரிகவோ, சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்புக்கு மக்கள் வாக்களிக்க வேண்டாம் எனப் பகிரங்கமாகவே அறிக்கை விடுத்தார்.

அத்துடன் அவரது அழிவு வேலைகள் நின்றுவிடவில்லை. அதன் பின்னர் தனக்குப் பிடிக்காத சுதந்திரக் கட்சி தொகுதி அமைப்பாளர்களை படிப்படியாகப் பதவி நீக்கம் செய்து வருகின்றார். இவ்வாறு பதவி நீக்கம் செய்யப்படுபவர்கள் சாதாரண நபர்கள் அல்ல. கட்சிக்காக நெருக்கடியான நேரங்களிலும் நீண்டகாலமாகவும் உழைத்த பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். அண்மையில் கூட அவ்வாறு மூன்று பேர் அமைப்பாளர் பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஒருவர், மாத்தளை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தம்புள்ள தொகுதியின் அமைப்பாளரரன ஜனக பண்டார தென்னக்கூன். இவர் ஒரு முன்னாள் அமைச்சருமாவார். அதுமட்டுமன்று. இவர் சுதந்திரக் கட்சியின் பிரபல்யமிக்க தலைவர்களில் ஒருவரான ரி.பி.தென்னக்கூனின் மகனாவார். ரி.பி.தென்னக்கூன் எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவுடன் இணைந்து சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை உருவாக்கியவர்களில் ஒருவராவார். பண்டாரநாயக்க அமோக வெற்றி பெற்று பிரதமராகப் பொறுப்பேற்ற 1956 பொதுத்தேர்தலில் முதன்முதலாக நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவான ரி.பி.தென்னக்கூன், 1977 தேர்தல்வரை தொடர்ந்து 21வருடங்களாக எல்லாத் தேர்தல்களிலும் வெற்றி பெற்ற ஒருவராவார். 1970 ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலின் பின்னர் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் அமைச்சரவையில் அமைச்சராகவும் பதவி வகித்தவர்.

இதேவேளை, கண்டித் தொகுதியின் அமைப்பாளர் பதவியிலிருந்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் லோகான் ரத்வத்தவையும் மைத்திரி பதவி நீக்கம் செய்துள்ளார். தற்போதும் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதியாக இருக்கும் லோகான் கூட்டு எதிரணியைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்காகவே பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார். இவரும் சாதாரணமானவர் அல்ல.

இவர் முன்னாள் இராணுவ அதிகாரியும், சந்திரிகவின் ஆட்சிக் காலத்தில் பிரதிப் பாதுகாப்பு அமைச்சர், மின்சக்தி மற்றும் எரிபொருள் அமைச்சர் போன்ற முக்கியமான பதவிகளை வகித்ததுடன், புலிகளுக்கு எதிரான பல யுத்தங்களை வழிநடத்தியவருமான அனுரத்த ரத்வத்தவின் மகனாவார். அத்துடன் அனுரத்த ரத்வத்த சந்திரிகாவின் தாயார் சிறீமாவோவின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் என்ற முறையில் சந்திரிகாவின் மாமனாரும் ஆவார்.

இவர் தவிர கூட்டு எதிரணியைச் சேர்ந்த இன்னொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான அனுர விதானகமகேயும் கட்சியின் மகியங்கனை அமைப்பாளர் பதவியிலிருந்து மைத்திரியால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளார்.

இவ்வாறு மைத்திரியின் தலைமையை ஏற்க விரும்பாதவர்களையெல்லாம் சுதந்திரக் கட்சியிலிருநது களையெடுக்கும் கைங்கரியத்தை மைத்திரி தொடர்ந்து மேற்கொண்டு வருகிறார். நீண்ட காலம் கட்சிக்கு உழைத்த குடும்பங்களைச் சேரந்தவர்கள், மக்கள் செல்வாக்குப் பெற்றவர்கள் போன்ற இத்தகைய தலைவர்களை கட்சியை விட்டு ஓரம் கட்டுவதின் மூலம், சதந்திரக் கட்சி பலவீனம் அடையும் என்பதும், அதன் மூலம் ஐ.தே.க. பலமடையும் என்பதும் மைத்திரிக்குத் தெரியாத விடயமல்ல. ஆனால் மைத்திரியின் ஒரே நோக்கம் தனக்கு மூக்குப் போனாலும் தனது அரசியல் எதிரியான மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு சகுனப்பிழையாக வர வேண்டும் என்பதுதான்.

சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி 1951 இல் உருவான நாளிலிருந்து அதன் ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு முற்போக்குக் கொள்கைகள் காரணமாக, அந்தக் கட்சியை அழித்துவிட பிற்போக்கு ஐ.தே.கவும் அதன் ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களும் கடும் பிரயத்தனம் எடுத்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களால் அதைச் சாதிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அவர்களது நோக்கத்தை உள்ளிருந்தே நிறைவேற்றுவதற்கு இப்பொழுது ஒரு ஆள் கிடைத்திருக்கிறார்.

இதழ் 77, கட்டுரை 1

மே 24, 2017

ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியின்

நூற்றாண்டு நினைவாக:

தோழர் லெனின் மறைவின் போது

தோழர் ஸ்டாலின் ஆற்றிய உரை

சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஸ்தாபகரும், 1917இல் நடைபெற்ற மகத்தான ஒக்ரோபர் சோசலிசப் புரட்சியின் தளகர்த்தரும், உலகின் முதலாவது சோசலிச நாடான சோவியத் சோசலிசக் குடியரசுகளின் ஒன்றியத்தின் முதல் தலைவருமான தோழர் லெனின் அவர்கள் 1924 ஜனவரி 21இல் காலமானார். அவர் காலமானதைத் தொடர்ந்து, சோவியத் புரட்சியில் அவரது வலதுகரமாகச் செயற்பட்ட தோழர் ஸ்டாலின் சோவியத் கட்சியினதும் அரசினதும் தலைமைப் பொறுப்பைக் கையேற்று அடுத்து வந்த 30 வருடங்கள் மிகவும் சிறப்பாக வழிநடாத்தினார்.

லெனின் இறந்த பின்னர் 1924 ஜனவரி 26 அன்று நடந்த சோவியத்துகளின் இரண்டாவது அனைத்து யூனியன் காங்கிரசில் தோழர் லெனின் மறைவையொட்டி தோழர் ஸ்டாலின் நிகழ்த்திய உள்ளத்தைத் தொடும் உணர்ச்சிகரமான உரையைக் கீழே தந்திருக்கிறோம்.

“தோழர்களே, கம்யூனிஸ்ட்டுகளாகிய நாம் தனிச்சிறப்பு மிக்க வார்ப்புகள். நாம் தனித்தன்மையான பொருளால் வார்க்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் பாட்டாளிவர்க்கப் போர்த்திறனுள்ள – தோழர் லெனினின் இராணுவத்தை அமைத்தவர்கள். இந்த இராணுவத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் நாம் என்பதை விட உயர்ந்த கவுரவம் எதுவும் இருக்க முடியாது. தோழர் லெனினை நிறுவனராகவும் தலைவராகவும் கொண்ட கட்சியின் உறுப்பினர் என்ற பட்டத்தை விட உயர்ந்தது எதுவும் இருக்க முடியாது. இத்தகைய ஒரு கட்சியின் உறுப்பினர் பதவி கிடைப்பது எளிதல்ல. இத்தகைய ஒரு கட்சியின் உறுப்பினராக இருந்து நெருக்கடியையும் தாக்குதலையும் தாங்கிக் கொள்வதும் எல்லோருக்கும் எளிதல்ல. உழைக்கும் வர்க்கத்தின் புதல்வர்களும், ஏழ்மையும் போராட்டமும் கொண்டோரின் புதல்வர்களும், நம்புதற்கரிய நல்குரவுற்றோரின் புதல்வர்களும், வீரதீர முயற்சிகளில் ஈடுபட்டோரும்தான் இத்தகைய கட்சியின் உறுப்பினர்களாக இருக்க முடியும். இதனால்தான் லெனினியவாதிகளின் கட்சி, கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் கட்சி, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் கட்சி என்று அழைக்கப்படுகிறது.

நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் கட்சியின் உறுப்பினர் என்ற பெரும் பதவியைத் தூய்மையுடன் பாதுகாக்க நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

உங்களின் கட்டளையை நேர்மையுடன் நிறைவேற்றுவோம் என்று உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் கண்ணின் மணி போல் கட்சியின் ஒற்றுமையைக் காக்க வேணடும் என்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்றுவோம் என்று உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகாரத்தைப் பாதுகாத்து வலுப்படுத்த வேண்டுமென்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொள்வோம் என உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் தொழிலாளர்கள் விவசாயிகளின் கூட்டணியை முழு ஆற்றலுடன் வலுப்படுத்த வேண்டுமென்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற தோழர் லெனின் குடியரசுகளின் ஒன்றியத்தை விரிவுபடுத்தவும் வலுப்படுத்தவும் வேண்டுமென்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டளையையும் நேர்மையுடன் நிறைவேற்ற உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்த தோழர் லெனின் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் கோட்பாடுகளுக்கு உண்மையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நமக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார். கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தை – உலகம் முழுவதுமுள்ள உழைக்கும் மக்களின் ஒன்றியத்தை விரிவுபடுத்தவும் வலுப்படுத்தவும் உயிரையும் துச்சமெனக் கொள்வோம் என்று உறுதி கூறுகிறோம் தோழர் லெனின்.”

வானவில் இதழ் 76

ஏப்ரல் 21, 2017

உள்ளுராட்சித் தேர்தல்களை

உடன் நடத்துக!

லங்கையில் கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேலாக உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இழுத்தடிக்கப்படும் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் இந்த வருடத்துக்குள் நடாத்தப்படும் என ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அண்மையில் கூறியிருக்கிறார். அதன் அர்த்தம் இன்னும் மேலதிகமாக ஒரு வருடம் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல் இழுத்தடிக்கப்படப் போகின்றது என்பதே. அதன் பின்னரும் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் நடைபெறுமா என்பதற்கு எவ்விதமான உத்தரவாதமும் இல்லை.

 
இந்த விடயத்தில் ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சி மட்டுமே உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை காலதாமதம் இன்றி உடனடியாக நடாத்தும்படி அரசை அடிக்கடி வலியுறுத்தி வருகின்றது.

 
நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சி என்ற அழகான பதாகையை வைத்துக் கொண்டு இருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்போ, எதிர்க்கட்சிப் பிரதம கொறடா பதவியை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஜே.வி.பியோ, முஸ்லீம் மக்களின் பிரதான கட்சியான சிறீலங்கா முஸ்லீம் காங்கிரசோ, இந்திய வம்சாவழி மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மனோகணேசன் தலைமையிலான முற்போக்குக் கூட்டணியோ பேச்சுமூச்சு இல்லாமல் இருக்கின்றன.

 
அதற்குக் காரணம் இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தால் என்ன செய்யும் என்று நன்கு தெரிந்து கொண்டே இந்தக் கட்சிகள் எல்லாம் கூட்டுச் சேர்ந்து இந்த அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்தன.

எனவே இந்த அரசாங்கம் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, தமது பதவியையும் சொத்துச் சுகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தால் மட்டும் போதும் என இவர்கள் கருதுகின்றனர்.

 
கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் 2015 ஜனவரி 08 ஆம் திகதி நடைபெற்று அதில் எதிரணி வேட்பாளர் மைத்திரிபால சிறிசேன வெற்றியீட்டினார். அப்போதைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு ஒரு சோதிடர் கொடுத்த ஒரு முட்டாள்தனமான ஆலோசனை காரணமாக அவர் தனது பதவிக்காலம் முடிவடைவதற்கு இரண்டு வருடங்கள் முன்னதாக ஜனாதிபதி தேர்தலை நடாத்தப்போய் இருந்த பதவியையும் இழக்க வேண்டியதாயிற்று. இல்லாவிடினும் கூட சர்வதேச பிற்போக்கு சக்திகள் மகிந்தவை அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றிபெற விட்டிருப்பார்களோ என்பது சந்தேகத்துக்குரியதே.

 
ஏதாவது காரணங்களுக்காக கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது ஒருநாள் பிந்தித்தன்னும் மகிந்த ராஜபக்ச நடாத்தியிருந்தால், அன்றைய எதிரணியில் இருந்த இன்றைய ஆட்சியாளர்களும், அவர்களது சர்வதேச எசமானர்களும், ‘மகிந்த அரசு ஜனநாயகத்தை மீறுகின்றது’ என எத்தகைய கூச்சல் போட்டிருப்பார்கள் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

 
இத்தகைய ஜனநாயக ஜம்பவான்களும், அவர்களது ஜனநாயகப் பாதுகாவலர்களும்தான் இன்று உள்ளுராட்சிச் சபைகளுக்கான தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இரண்டரை ஆண்டுகள் தள்ளிப் போட்டிருக்கிறார்கள். இந்த அப்பட்டமான ஜனநாயக விரோதச் செயல் குறித்து நல்லாட்சிக்காகவும், ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் கடந்த காலத்தில் உரத்துக் குரல் கொடுத்த சர்வதேச நாடுகளோ, மனித உரிமை இயக்கங்களோ இன்று எதுவும் கூறாமல் மௌனமாக இருக்கின்றன.

இதிலிருந்தே இவர்கள் எலலோரும் கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் மனித உரிமைகளுக்காகவும், ஜனநாயகத்துக்காகவும் உரத்துக் குரல் எழுப்பியது போலியானது என்பதும், அவற்றைப் பயன்படுத்தி இலங்கையில் தமக்குச் சாதகமான ஒரு ஆட்சி மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதே அவர்களது நோக்கமாக இருந்தது எனபதும் தெளிவாகின்றது.

 
உண்மையில் இலங்கையைப் பொறுத்த வரையில் உள்ளுராட்சி சபைகள் என்பது மத்திய அரசாங்கத்தையும், நிறைறே;று அதிகார ஜனாதிபதி முறையையும் விட முக்கியமானது. ஏனெனில் முன்னைய இரண்டையும் விட உள்ளுராட்சிச் சபைகளே கூடுதலாக அடிமட்ட மக்கள் பங்குபற்றும் நிர்வாக அமைப்புகளாகும். அடிமட்டத்தில் மக்களுடைய நாளாந்த விவகாரங்களுடன் தொடர்புபட்ட நிறுவனங்கள் இந்த உள்ளுராட்சி சபைகளே.
இத்தகைய சபைகளின் தேர்தல்களை அரசாங்கம் இழுத்தடிப்பது என்பது அரசாங்கம் உள் நோக்கத்துடன் செய்யும் ஒரு திட்டமிட்ட செயலாகும். அதற்குக் காரணம் என்ன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.

 
இன்றைய ‘நல்லாட்சி’யின் பங்காளர்களான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் தேர்தலைக் கண்டு பயப்படுவதே இதற்கான காரணமாகும். ஒரு பக்கத்தில், ஐ.தே.க. தனது மக்கள் விரோதக் கொள்கைகள் காரணமாக நாட்டு மக்கள் கடும் அதிருப்தியில் இருப்பதால், தேர்தலில் தாம் தோற்றுவிடுவோமோ என்கின்ற அச்சத்தில் இருக்கிறது. அதே அச்சம் சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இருக்கின்றது.

 
இதைத் தவிர, சுதந்திரக் கட்சி பிளவுபட்டிருப்பதும், அதில் ஜனாதிபதி மைத்திரியின் அணியை விட முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் அணி பலமாக இருப்பதும்; சுதந்திரக் கட்சிக்கு தோல்விப் பயத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கின்ற இன்னொரு காரணமாகும்.

 
கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தென் பகுதியில் நடைபெற்ற சில கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்களில் ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சியினரின் அணி பெரும் வெற்றியீட்டிய நிலைமையும், ஐ.தே,கவும், சுதந்திரக் கட்சியும் தோல்வி அடைந்த நிலையும் இந்த உண்மையை எடுத்துக் காட்டியிருந்தன. இதன் அர்த்தம் முன்னைய காலங்களைப் போல ஐ.தே.கவும் சுதந்திரக் கட்சியும் அல்ல எதிரும் புதிருமான கட்சிகள். அவை இரண்டுக்கும் ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்கும் இடையிலேயே இன்று பிரதான போட்டி நிலவுகின்றது.

 
கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் மைத்திரி அணியும் ரணில் அணியும் இணைந்து நின்று போட்டியிட்டதும், அவர்களை தமிழ் – முஸ்லீம் கட்சிகள் ஆதரித்ததும்தான் அவர்களது வெற்றிக்கு அடிப்படையாய் அமைந்தது. ஆனால் உள்ளுராட்சிச் சபைத் தேர்தல்களில் அப்படியான ஒரு சூழல் இல்லாதிருப்பதுடன், ஐ.தே.கவுக்கும் சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இடையில் பிளவும் அதிகரித்துள்ளது.
இந்த நிலைமையில் ஆட்சியின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் தேர்தல் ஒன்றைச் சந்திப்பதற்குப் பயப்படுகின்றன. அதனாலேயே சாக்குப் போக்குகளைச் சொல்லி உள்ளுராட்சித் தேர்தலை நடாத்துவதை ஒத்திப் போட்டு வருகின்றன.

 
ஜனாதிபதி அதிகாரத்தையும் நாடாளுமன்ற அதிகாரத்தையும் வைத்திருக்கும் இந்த இரணடு பிரதான கட்சிகளும், உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை நடாத்தி மக்களுக்கான அதிகாரத்தை வழங்குவதை மட்டும் இழுத்தடித்து வருகின்றன. இது ஜனநாயக மறுப்பு மட்டுமல்ல, அதிகாரப் பகிர்வுக்கு எதிரான போக்குமாகும்.
நாட்டில் நீண்டகாலமாக நடைமுறையில் இருக்கின்ற அடிமட்ட நிறுவனங்களான உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கு தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடாத்தி அதிகாரங்களை மக்களுக்கு வழங்க மறுப்பவர்கள், அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக புரையோடிப் போயிருக்கும் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகணடு எப்படி சிறுபான்மை இனங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டளிக்கப் போகிறார்கள் என்ற நியாயமான கேள்வி இந்த இடத்தில் எழுகின்றது.

 
உண்மையில் இந்த அரசாங்கம் புதிய அரசமைப்பின் மூலம் சிறுபான்மை இனங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டளிக்கப் போவதாகச் சொல்வது உண்மையானால், முதலில் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை இனியும் இழுத்தடிக்காது நடாத்தி அடிமட்ட மக்களுக்கான அதிகாரத்தை முதலில் வழங்கட்டும். அதை விடுத்து பொய் வாக்குறுதிகளை தினமும் அவிழ்த்துக் கொட்டுவதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

வானவில் இதழ் எழுபத்தாறினை முழுமையான வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 76_2017

இதழ் 76, கட்டுரை 4

ஏப்ரல் 21, 2017

ஜே.வி.பியும்

தேசிய இனப் பிரச்சினையும்

-தோழர் மணியம்


1967 இல் ரோகண விஜேவீரவினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட “ஜே.வி.பி” என்று அழைக்கப்படும் ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவுக்கு (தமிழில் மக்கள் விடுதலை முன்னணி) இப்பொழுது 50 வயது. அந்த இயக்கம் 1971 எப்ரலில் நடாத்திய முதலாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கு (இரண்டாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஒன்றும் 1988-89 காலப்பகுதியில் நடாத்தப்பட்டது. அப்பொழுதுதான் ரோகண விஜேவீரவும் ஜேவிபி தலைமையும் அரச படைகளால் கைது செய்யப்பட்டு அழித்தொழிக்கப்பட்டனர்) இப்பொழுது 46 வயது.

ஜே.விபிக்கு இனிமேலும் ஒரு ஆயுதக் கிளர்ச்சி செய்யும் உத்தேசம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அது இப்பொழுது முற்றுமுழுதாக முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் ஊறிய கட்சியாக மாறிவிட்டது.

ஜே.வி.பி ஸ்தாபிதத்தின் 50 ஆண்டு நிறைவையும், அதன் முதலாவது ஆயுதப் போராட்டத்தின் 46 ஆவது ஆண்டு நிறைவையும் நினைவு கூர்ந்து எழுதும் இச்சிறு கட்டுரையில் அந்த இயக்கத்தின் முழு வரலாறையும் சொல்லிவிட முடியாது. எனவே இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாள் முதல் அதன் எரியும் பிரச்சினையாக இருந்து வரும் தமிழ் பேசும் மக்களின் தேசிய இனப் பிரச்சினையில் அந்த இயக்கத்தின் நிலைப்பாடும் செயல்பாடும் எப்படி இருந்து வருகிறது என்பதை மட்டும் சுருக்கமாகப் பார்ப்பதே இக்கட்டுரையின் பிரதான நோக்கம்.

பொதுவாக இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றை எடுத்து நோக்கினால், பிரதான அரசியல் கட்சிகளாக சிங்கள மக்கள் மத்தியில் செயல்படும் கட்சிகள் சிங்கள தேசியவாதத்தையும், சிங்கள இனவாதத்தையும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி வந்திருக்கின்றன. நாடாளுமன்றத்தில் அதிக ஆசனங்களைப் பெறவதற்காகவே அவை தேசியவாதத்தையும் இனவாதத்தையும் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தின என்ற வலுவான கருத்து நிலவுகின்றது. அதை நாடாளுமன்ற சந்தர்ப்பவாதம் என அழைக்கின்றனர்.

ஆனால் ஜே.வி.பியைப் பொறுத்தவரை, அது நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பே ஒரு சிங்கள இனவாதக் கட்சியாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறது. அதுவும் தன்னை ஒரு சோசலிசக் கட்சி என்று சொல்லி; கொண்டு, மார்க்சிய மூலவர்களான மார்க்ஸ்சும், ஏங்கெல்ஸ்சும், லெனினினும் தேசிய இனப் பிரச்சினை சம்பந்தமாக வரையறுத்துச் சொன்ன கோட்பாடுகளுக்கு எதிராகத்தான் ஜே.வி.பி. செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஜே.வி.பியின் ஆரம்பமே அந்த வழியில்தான் தொடங்கியது.

அப்போதைய சோவியத் யூனியனின் தலைநகர் மொஸ்கோவில் உள்ள பட்ரிஸ் லுமும்பா பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவப் படிப்புக்காக அனுப்பப்பட்ட ஜே.வி.பியின் ஸ்தாபகத் தலைவர் ரோகண விஜேவீர, படிப்பைத் தொடர முடியாமல் சோவியத் அரசாங்கத்தால் திருப்பி அனுப்பப்பட்டு இலங்கை வந்து சேர்ந்தார். வந்ததும் உடனடியாகவே நா.சண்முகதாசனை பொதுச் செயலாளராகக் கொண்டு செயல்பட்ட சீனசார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று அழைக்கப்பட்ட பரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியுடன் இணைந்து வேலை செய்யத் தொடங்கினார்.

சோவியத் அரசாங்கத்தின் திரிபுவாதப் போக்கை தான் விமர்சித்ததாலேயே அங்கிருந்து திருப்பி அனுப்பப்பட்டதாக அப்பொழுது விஜேவீர சொல்லித் திரிந்தார். (ஆனால் இலங்கையில் வேகமாக செல்வாக்குப் பெற்று வந்த புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள் ஊடுருவி அதைச் சீர்குலைப்பதற்காகவே திட்டமிடப்பட்ட முறையில் விஜேவீர அனுப்பப்பட்டுள்ளார் என்ற சந்தேகம் கட்சிக்கு இருந்ததால் அவர் மீது கட்சி அவதானத்துடனேயே இருந்து வந்தது)

விஜேவீர கட்சியுடன் இணைந்து வேலை செய்த நேரத்தில் கட்சியின் தலைமையில் செயல்பட்டு வந்த வாலிபர் அமைப்பான இலங்கை வாலிபர் சங்க சம்மேளனத்தின் தேசிய மாநாடு ஒன்று பதுளையில் நடைபெற்றது. விஜேவீர மாநாட்டு வேலைகளில் தீவிர பங்கெடுத்துச் செயல்பட்டார். அப்பொழுதே அவரது சிங்களத் தேசியவாத உணர்வு வெளிப்பட்டுவிட்டது. அதாவது அந்த மாநாட்டில் விஜேவீர முயற்சி எடுத்து பிரித்தானியருக்கு எதிராகப் போராடிய சிங்களத் தேசியவாதியான புரன் அப்பு மீது வாலிபர் மாநாட்டுப் பிரதிநிதிகள் சத்தியப் பிரமாணம் எடுத்துக் கொண்டனர். வழக்கமாக எந்தவொரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்க நிகழ்ச்சிகளிலும் தேசியவாதிகள் நினைவுகூரப்படுவதோ, கௌரவிக்கப்படுவதோ இல்லை.

விஜேவீர வாலிபர் மாநாட்டு வெற்றிக்குத் தீவிரமாக உழைத்ததிற்குக் காரணம் வாலிபர் சம்மேளனத்தின் அடுத்த பொதுச் செயலாளராக வர வேண்டும் என்ற அவரது நோக்கம்தான். ஆனால் அவரது நோக்கத்தை சண்முகதாசன் குழுவினர் தந்திரமாக முறியடித்துவிட்டனர். அதனால் ஆத்திரம் அடைந்த விஜேவீர பரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை விட்டு வெளியேறி தனது சொந்தக் கட்சியான ஜே.வி.பியை 1967இல் உருவாக்கினார்.

ஜே.வி.பியின் உருவாக்கத்துக்கான பிரச்சாரத்தின் போது இனவாதத்தையே விஜேவீர ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினார். அதாவது சண்முகதாசன் என்ற தமிழன் தலைமையில் இலங்கையில் புரட்சி ஒன்றை நடாத்த முடியாது, சிங்கள மக்கள் அதை ஒருபோதும் ஏற்கமாட்டார்கள் எனப் பிரச்சாரம் செய்தார். அத்துடன் சண்முகதாசன் மலையகத்தில் வாழுகின்ற இந்திய வம்சாவழி தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களை வைத்தே இலங்கைப் புரட்சியை நடாத்தத் திட்டமிடுகிறார் என்றும், அது சாத்தியப்படாது, இலங்கைக்கு ஆபத்தானது என்றும் பிரச்சாரம் செய்தார்.

அதுமட்டுமின்றி, விஜேவீர தனது ஜே.வி.பி. இயக்கத்தை ஆரம்பித்த காலத்தில் அதை வளர்ப்பதற்காக இளைஞர்களுக்கு ஐந்து தலைப்புகளில் அரசியல் வகுப்புகளை நடாத்தினார். அதில் ஒன்று ‘இந்திய விஸ்தரிப்பு வாதம்’ பற்றியது. இந்தத் தலைப்பு விஜேவீரவின் சொந்தத் தலைப்பு அல்ல. புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிடமருந்து இரவல் வாங்கிய தலைப்பு ஆகும்.

இந்தியா சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் ஆக்கிரமிப்பு யுத்தங்களில் ஈடுபட்டதுடன், தன்னைச் சுற்றிவர உள்ள எல்லா நாடுகளுடனும் எல்லைச் சச்சரவுகளில் ஈடுபட்ட பின்னருமே, புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இந்திய அரசின் அயல் உறவுக் கொள்கையின் தன்மையை வர்ணிப்பதற்காக ‘இந்திய விஸ்தரிப்புவாதம்’ என்ற பதத்தைப் பயன்படுத்தியது.

ஆனால் விஜேவீர இந்தப் பதத்துக்கு வேறு விளக்கம் கொடுத்தார். அவர் இலங்கையின் மலையகப் பகுதிகளில் பணிபுரிந்த தமிழ் தோட்டத் தொழிலாளர்களைத் தாக்குவதற்கு இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். அத்தொழிலாளர்கள் பிரித்தானிய காலனித்துவவாதிகளால் தமிழகத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டதின் காரணமாகவும், அவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இந்தியத் தலைவர்களான காந்தி, நேரு, விவேகானந்தர், அண்ணாத்துரை போன்றவர்களின் படங்களைத் தொங்கவிட்டிருந்த காரணத்தாலும், அவர்களை “இந்திய விஸ்தரிப்புவாதத்தின் கைக்கூலிகள்” என விஜேவீர வர்ணித்தார்.

இது ஒருபுறமிருக்க, சோசலிசம் பற்றியும், இன சமத்துவம் பற்றியும் பேசிய ஜே.வி.பி., 1971இல் நடாத்திய தனது முதலாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்கு முழுப் பாட்டாளி வர்க்கமான மலையக மக்களையோ அல்லது வடக்கு கிழக்கில் இன ஒடுக்குமுறையால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் மக்களையோ அணி திரட்டவில்லை என்பதும் தற்செயலான ஒரு நிகழ்ச்சி அல்ல.

1971 ஆயுதக் கிளர்ச்சிக்குப் பின்னர் மோதலில் இறந்தவர்கள் போக, எஞ்சியவர்களில் இயக்கத் தலைவர் விஜேவீர உட்பட பல்லாயிரக்கணக்கானோரை அப்போதைய சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசு கைதுசெய்து சிறையில் அடைத்திருந்தது. ஆனால் 1977இல் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் ஆட்சிக்கு வந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசு அவர்கள் அனைவரையும் நிபந்தனை ஏதும் இன்றி விடுதலை செய்தது.

அதன் பின்னர் ஜே.ஆர். அரசின் ஆதரவுடன் ஜே.வி.பி. நாடு முழுவதும் தீவிரமான பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தது. யாழ்.குடாநாட்டிலும் அதன் பிரச்சாரம் ஆரம்பமானது. அதற்காக ஜே.வி.பி. சுன்னாகத்தில் அலுவலகம் ஒன்றைத் திறந்தது. ஆனால் தனது வட பிரதேச அமைப்பாளராக வட பகுதியைச் Nர்ந்த தமிழர் ஒருவரை நியமிப்பதில் நம்பிக்கை இல்லாததாலோ என்னவோ, தென்னிலங்கைப் பெரும்பான்மை இனத்தவரான பொன்சேக என்பவரையே தனது அமைப்பாளராக நியமித்தது. (தற்பொழுது ஜே.வி.பியும் சேர்ந்து ‘நல்லாட்சி’யை பதவிக்குக் கொண்டுவந்த பின்னர், மீண்டும் அது யாழ்ப்பாணத்தில் அலுவலகம் ஒன்றைத் திறந்துள்ளது. இம்முறையும் வட பகுதியைச் சேர்ந்த எவரையும் ஜே.வி.பி. தனது யாழ்ப்பாண அமைப்பாளராக நியமிக்கவில்லை. மலையகத்தைச் சேர்ந்த இ.சந்திரசேகரன் என்பவரையே தனது யாழ்ப்பாண அமைப்பாளராக நியமித்திருக்கிறது)

1977 இல் ஜேஆர்.ஜெவர்த்தனவின் கீழ் ஜே.வி.பி. சுதந்திரமாக இயங்க அனுமதி;கப்பட்ட பின்னர், தமிழ் மக்களுக்கென ஒர் பகிரங்க பொதுக் கூட்டத்தை வெள்ளவத்தை இராமகிருஸ்ண மண்டபத்தில் ஒழுங்கு செய்தது. அக்கூட்டத்துக்கு ஜே.வி.பியின் யாழ்.மாவட்ட அமைப்பாளர் பொன்சேக தலைமைதாங்க, ஜே.வி.பியின் அப்போதைய பொதுச் செயலாளர் லயனல் போபகே சிறப்புச் சொற்பழிவாற்றினார்.

ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன ஆட்சிக்கு வந்ததும் தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான சில கொள்கைகளை அறிவித்திருந்தார். அதாவது, காணிக் கொள்கையைப் பொறுத்தவரை சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது பிரதமரும், ஐ.தே.க. தலைவருமான டி.எஸ்.சேனநாயக்கவின் கொள்கையைப் பின்பற்றப் போவதாக அறிவித்திருந்தார். டி.எஸ் தான் இலங்கையில் முதன்முதலாக திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றத்தை ஆரம்பித்து வைத்தவர் என்றபடியால், ஜே.ஆரின் இந்தக் கருத்தின் அர்த்தம் மீண்டும் தமிழர் பகுதிகளில் சிங்களக் குடிறே;றங்கள் ஆரம்பிக்கப்படும் என்பதுதான்.

ஜே.ஆரின் அடுத்த திட்டம் சகல பாடசாலைகளிலும் மும்மொழித் திட்டத்தை அமுல்படுத்துவது என்பது. இது பார்ப்பதற்கு நல்ல திட்டம் போல் தோன்றினாலும் இதன் பின்னணியில் உள்ள ஜே.ஆரின் கபடத் திட்டம் என்னவென்றால், மீண்டும் தமிழ் பிள்ளைகளுக்கு சிங்களத் திணிப்பை நடைமுறைப்படுத்துவதுதான்.

தமிழ் மக்கள் ஜே.ஆரின் இந்த அறிவிப்புகள் பற்றிச் சந்தேகிப்பதற்குக் காரணம் இருந்தது.

ஏனெனில், 1977 பொதுத் N;தர்தலுக்கு முன்னர் யாழ்ப்பாணம் முற்றவெளி மைதானத்தில் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றில் பேசிய ஜே.ஆர்., “மீண்டும் ஒரு பண்டா – செல்வா உடன்படிக்கை ஏற்பட்டால், மீண்டும் கண்டி யாத்திரை செல்வேன்” எனப் பேசியிருந்தார். இதன் அர்த்தம் என்னவெனில். 1957இல் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக அப்பேதைய பிரதமர் பண்டாரநாயக்கவுக்கும் தமிழரசுக் கட்சித் தலைவர் செல்வநாயகத்துக்கும் ஒரு உடன்படிக்கை ஏற்பட்டபொழுது, அதற்கெதிராக ஜே.ஆர். பௌத்த பிக்குமார்களைக் கூட்டிக்கொண்டு கண்டிக்கு பாதயாத்திரை மேற்கொண்டு அந்த ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தெறிய வைத்தது போல, மீண்டும் அப்படி ஒரு ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டால், மீண்டும் கிழித்தெறிய வைப்பேன் என்பதுதான்.

ஜே.ஆர். யாழ்ப்பாணத்தில் வைத்து இப்படிப் பேசியதும் மக்கள் ஆக்ரோசமாகக் கிளர்ந்தெழுந்து அவரது கூட்டத்தைக் குழப்பியதால், அவர் அன்றிரவு யாழ்ப்பாணத்தில் தங்குவதற்குக் கூடப் பயந்து இரவிரவாக காரில் தென்னிலங்கைகக்கு ஓடிச் சென்றிருந்தார். யாழ்ப்பாணத்தில் தனக்கு நேர்ந்த அவமானத்துக்குப் பழிவாங்கவே பின்னர் தான் பதிவிக்கு வநததும் 1977, 1981, 1987 ஆகிய ஆண்டுகளில் அவரது அரசு தமிழ் மக்களுக்கு எதிராக இன வன்செயல்களைத் தூண்டிவிட்டதுடன், இனப் பிரச்சினையை யுத்தமாகவும் மாற்றியது.

இந்தச் சூழ்நிலையில் ஜே.ஆரின் அறிவிப்புச் சம்பந்தமாக வெள்ளவத்தைக் கூட்டத்தில் பேசிய லயனல் போபகேயிடம் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. கேள்விகளைக் கேட்டவர்கள் இலங்கை மார்க்சிச – லெனினிச கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்த ஆதரவாளர்கள். அந்தக் குழுவில் 30 வருடங்களுக்கு முன்னர் கடல் பயணத்தின் போது காணாமல் போன தோழர் வி.விசுவானந்ததேவன், நான் உட்பட சுமார் 10 பேர் வரையில் இருந்தோம்.
ஜே.ஆரின் திட்டங்கள் பற்றிய எமது கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்த போபகே, இலங்கையில் எல்லா மக்களும் எல்லா இடங்களிலும் வாழலாம் என்றும், மூன்று மொழிகளையும் கற்பது நல்லதுதானே என்றும் பதில் அளித்தார். அதாவது, ஜே.ஆரின் கபடத்தனமான நோக்கங்களை நல்ல திட்டங்கள் என்பது போல அவர் கூறினார்.

அவரிடம் இன்னொரு முக்கியமான ஒரு கேள்வியையும் நாம் கேட்டிருந்தோம். அந்தக் கேள்வி, “இனப் பிரச்சினைக்கு உங்கள் தீர்வுத் திட்டம் என்ன?” என்பதாகும். அதாவது, அரசியல் சாசன ரீதியாக (அமைப்பு ரீதியாக) ஒற்றையாட்சியா, சமஸ்டியா, பிரதேச சுயாட்சியா. இணைப்பாட்சியா என்பதாகும். இந்தக் கேள்வி கேட்டதற்கான முக்கியமான காரணம், ஜே.வி.பி எப்பொழுதும் எல்லா மக்களும் சமம் என்று மொட்டையாகச் சொல்வதுதான் வழக்கமேயொழிய, திட்டவட்டமான தீர்வு முறை எதையும் முன்வைப்பதில்லை.

எமது இந்தக் கேள்விக்கு லயனல் போபகே கடைசிவரை பதிலளிக்கவில்லை. நாம் பல தடவை அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கக் கோரிய பின்னர், அது ஒரு முக்கியமான கேள்வி என்றும், அடுத்த தமது ‘செஞ்சக்தி’ பத்திரிகையில் அதற்குப் பதில் எழுதப்படும் என்றும் மழுப்பிவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். ஆனால் அவரோ அல்லது ஜே.வி.பியோ அந்தக் கேள்விக்கு இன்றுவரை பதிலளிக்கவில்லை. போபகே ஒருமுறை யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது எமது யாழ் புத்தக நிலையத்துக்கு வந்தவிடத்து மீண்டும் இனப் பிரச்சினை சம்பந்தமாக நாம் சில பிரச்சினைகளைக் கிளப்பிய போது, அப்பொழுதும் அவர் சரியான பதில் எதுவும் அளிக்கவில்லை.

இப்பொழுது அவுஸ்திரேலியாவில் வாழும் லயனல் போபகே தான் ஒருபோதும் இனவாதியாக இருந்தது இல்லை எனக் காட்டப் பிரயத்தனப்பட்டு வருவதை அவதானிக்க முடிகிறது. இன்றைய இளம் சந்திதியினர்க்கு (ஜே.வி.பியினர் உட்பட) இத்தகையவர்களின் முன்னைய வரலாறு தெரியாதபடியால் இப்படித் துணிந்து கயிறு திரிக்க முடிகிறது.

பின்னர் ஜே.ஆர். அரசாங்கத்தால் தமிழ் மக்கள் மேல் முழு அளவிலான இன அழிப்பு யுத்தம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டு, தமிழ் மக்கள் பாரிய அழிவுகளை எதிர்நோக்கிய காலத்திலும். தம்மை இடதுசாரிகள் என்று சொல்லிக் கொண்ட ஜே.வி.பியினர் தமிழ் மக்களுக்காக உருப்படியான செயல் எதனையும் செய்யவில்லை.

மாறாக, இந்தியாவின் நிர்ப்பந்தத்தால் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 1987இல் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்ட போது, ஜே.வி.பி. அதை மூர்க்கத்தனமாக எதிர்த்து, 1957இல் பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தம் எழுதப்பட்ட பொழுது ஐ.தே.க அதை எப்படி எதிர்த்ததோ, அதுபோல ஜே.வி.பி. எதிர்ப்பு நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டது. பின்னர் பதவிக்காகவும், வசதி வாய்ப்புகளுக்காகவும் ஜே.வி.பி. மாகாண சபைத் தேர்தல்களில் பங்குபற்றினாலும். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக கொண்டு வரப்பட்ட அந்தத் குறைந்தபட்ச தீர்வைக் கூட ஜே.வி.பி. இன்றுவரை ஏற்கவில்லை.

அதன் பின்னர் சந்திரிக தலைமையிலான ஆட்சிக் காலத்தில் 2000ஆம் ஆண்டில் இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வாக இதுவரை காலமும் முன்வைக்கப்பட்ட தீர்வுகளிலேயே மிகச் சிறந்த தீர்வு ஒன்று முன்வைக்கப்பட்டது. அதையும் வழமைபோல ஐ.தே.க. எதிர்த்து நிறைவேற்றவிடாமல் முறியடித்தது. புலிகளினதும் எனைய சிங்கள இனவாத அமைப்புகளினதும் உதவியுடன் ஐ.தே.க. மேற்கொண்ட அந்த நடவடிக்கையில் ஜே.வி.பியும் முழு அளவில் பங்குபற்றித் தனது பங்களிப்பைச் செய்தது.

பின்னர் மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான ஆட்சிக் காலத்தில் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு பற்றி ஆராய்வதற்காக சர்வகட்சிக் கூட்டம் கூட்டப்பட்டது. அந்தக் கூட்டம் கண்துடைப்புக்காகக் கூட்டபபட்டது என தமிழ் தேசியவாதக் கட்சிகள் விமர்சித்த போதிலும், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வின் அவசியத்தை அக்கூட்டம் உலகத்திற்கு எடுத்து இயம்பியது. ஆனால் அதில் கூட ஜே.வி.பி. பங்குபற்றாமல் பகிஸ்கரிப்புச் செய்தது.

இப்படி காலத்துக் காலம் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு முயற்சிகளைத் திட்டமிட்டுக் குழப்பியடித்து வந்த ஜே.விபியினர், இப்பாழுது “ரணிலும் சரியில்லை, மைத்திரியும் சரியில்லை, மகிந்தவும் சரியில்லை, எனவே 2020ஆம் ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலில் எம்மை ஆட்சிபீடம் ஏற்றுங்கள்” எனப் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர். ஆனால் இவர்களும் சேர்ந்துதான் ஆட்சியில் இருந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசாங்கமொன்றைத் தோற்கடித்து இன்றைய ஏகாதிபத்திய சார்பு வலதுசாரி அரசாங்கத்தை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்தனர் என்ற உண்மையை மக்கள் மறந்துவிட்டனர் எனக் கருதுகின்றனர் போலும்.

இவ்வளவும் நடந்த பின்னரும் கூட, ஜே.வி.பியினர் இனப் பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வு வழங்கப்பட வேணடும் என்பதை ஏற்கவில்லை. அண்மையில் வெளிநாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டு புலம்பெயர் தமிழ் மக்களிடம் ஆதரவு தேட முயன்ற ஜே.வி.பி தலைவர்கள் சிலர் அந்த நாடுகளில் வாழும் தமிழ் மக்கள் எழுப்பிய கேள்விகளால் திக்குமுக்காடிப் போயினர்.

“தமிழ் மக்களின் இனப் பிரச்சினைக்கு உங்களது தீர்வு என்ன?” என்ற தமிழ் மக்களின் கேள்விக்கு அவர்களால் பதிலளிக்க முடியவில்லை. பதிலுக்கு சிங்கள மக்களுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் பொதுவான பிரச்சினைகள்தான் இருக்கின்றன என்ற பழைய புளித்துப்போன பதிலையே அவர்கள் தமிழ் மக்களின் கேள்விக்குப் பதிலாக அளித்தனர். சிங்கள மக்களுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் உள்ள பொதுவான பிரச்சினைகளை விட, தமிழ் மக்களுக்கு இன அடிப்படையிலான பிரத்தியேகப் பிரச்சினைகளும் இருக்கின்றன என்ற பட்டவர்த்தனமான உண்மையை ஜே.வி.பியினர் இன்றும்கூட ஏற்கத் தயாரில்லை.

இந்த நிலைமையில், தமிழ் மக்கள் ஜே.வி.பி. என்ற குட்டி முதலாளித்துவ சிங்கள இனவாதக் கட்சியை ஒருபோதும் நம்பப் போவதில்லை என்ற உண்மையை, அவர்கள் இனிமேலாவது புரிந்து கொள்வார்களோ என்பதற்கு எவ்வித உத்தரவாதமும் இல்லை.

இதழ் 76, கட்டுரை 3

ஏப்ரல் 21, 2017

90 வாக்குகள் : இந்திய ஜனநாயகத்துக்கு

ஓர் இரங்கற் பா

(அண்மையில் நடந்து முடிந்த ஐந்து மாநில சட்டமன்றங்களுக்கு நடந்த தேர்தல்கள் பற்றிய பல்வேறு கருத்துரைகளில் முக்கியமானதொன்று, மாபெரும் மனித உரிமைப் போராளி இரோன் ஷர்மிளாவின் தோல்வியைப் பற்றியதாகும். அந்தத் தோல்வி பற்றி  கிருஷ்ண காந்த் ஹிந்தியில் எழுதிய கட்டுரையை ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்து, The Wire  இணையதள நாளிதழில்  13.03.2017 அன்று சித்தார்த் வரதராஜன் ‘Thanks for 90 Votes’: In Four Words, an Elegy for Indian Democracy  வெளியிட்டுள்ளார். அதன் (ஆங்கிலம் வழித் தமிழாக்கமும் அடிக்குறிப்புகளும் : எஸ்.வி.ராஜதுரை)

லோம், மணிப்பூர், நாள்: நவம்பர் 2, 2000. ஓர் இளம் கவிஞர் பேருந்து நிலையத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறார். இராணுவப் படைப் பிரிவொன்று அங்கு வந்து கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டு பதினைந்து இளைஞர்களைக் கொல்கின்றது. குற்றவாளிகளையும், ஏன்  பயங்கரவாதிகளயும்கூட  இவ்வாறு நடத்த அரசியல் சட்டத்தில் இடம் இல்லை.

எவரும் இப்படி ஏன் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று கவிஞர் கேட்கிறார். அத்தகைய குற்றத்தை அனுமதிக்கும் சட்டத்தை எதிர்த்துப் போராட  முடிவு செய்கிறார். எது அந்தச் சட்டம்? வடகிழக்கு மாநிலங்கள் சிலவற்றிலும் காஷ்மிரிலும் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் ‘ஆயுதப் படைகள் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம்’தான் (ஆ.ப.சி.அ.-Armed Forces Specia lPower Act) அது. எவரை வேண்டுமானாலும் தன் விருப்பப்படி சுட்டுத் தள்ளவும், சட்டரீதியான பின்விளைவுகள் எதனையும் எதிர்கொள்ளாமல் இருக்கவும் பாதுகாப்புப் படைகளுக்கு உரிமைகள் வழங்கும் சட்டம்.

அந்த இளம் கவிஞரின் பெயர் இரோம் ஷர்மிளா சானு. அடுத்த நாளிலிருந்து ஆ.ப.சி.அ. சட்டத்தை எதிர்த்து உண்ணாநோன்பு தொடங்குகிறார் ஷர்மிளா. அது அன்னா ஹஸாரெவின் உண்ணாநோன்புகளைப் போன்றது அல்ல. பதினாறு ஆண்டுகள் தமது உண்ணாநோன்பை மேற்கொண்டார். உலகெங்கிலும் நியாயத்துக்காக நடத்தப்பட்ட போராட்ட வரலாற்றில் இதுவரை கேள்விப்பட்டிராத ஒன்று. தற்கொலை செய்ய  முயன்றதற்காக அவரைக் காவல் துறைக் காவலில் வைக்கும்படி நீதிமன்றங்கள் ஆணையிட்டன. அங்கு அவரது மூக்கில் குழாய்கள் செருகப்பட்டு திரவச்சத்து ஊட்டப்பட்டது. ஒருபோதும் வராத வெற்றிக்காக அவர் தொடர்ந்து உண்ணாநோன்பை மேற்கொண்டார்.

இறுதியாக,  சென்ற ஆண்டு டெல்லி நீதிமனறமொன்றில்  கண்ணீர் மலகக் கூறினார்: “ நான் உயிர் வாழ, திருமணம் செய்து கொள்ள, காதலிக்க விரும்புகிறேன். ஆனால் நான் இவற்றைச் செய்வதற்கு முன், மணிப்பூரிலிருந்து ஆ.ப.சி.அ. சட்டம் அகற்றப்பட வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்”. பதினாறு ஆண்டுகளாக அவர் போராடி வந்த, நிறைவேற்ற முடியாமல் தோல்வியடைந்து வந்த கோரிக்கைதான் அது.

தேர்தல் அரசியலில் பங்கேற்பதன் வழியாக இந்தக் கறுப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்துப் போராடலாம் என்று ஷர்மிளா முடிவு செய்தார். இப்போது நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் மணிப்பூர் முதலமைச்சரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்டு 90 வாக்குகள் மட்டுமே பெற்றார். எந்த மக்களின் உயிர்வாழும் உரிமையைப் பாதுகாப்பதற்காக அவர் பதினாறு ஆண்டுகள் போராடினாரோ அதே மக்கள், அவரது அரசியல் கனவை மூர்க்கதனமாகக் கொன்றனர். கண்களில் கனவோடு தேர்தல் களத்தில் நுழைந்தார்; கண்களில் நீர் வழிய, அந்தக் களத்திலிருந்து வெளியேறுவதாக சனிக்கிழமையன்று[1] அறிவித்தார்: “ இங்கு இனி ஒருபோதும் நான் காலடி எடுத்து வைக்கமாட்டேன்”. பதினாறு ஆண்டுகள் தமக்கு உணவை, காதலை, தோழமையை மறுத்து வந்தார். அரசியலில் வாழ்க்கை எவ்வாறு இருந்திருக்கும் என்பதை அனுபவிப்பதற்கான வாய்ப்பு எதனையும் ஒருபோதும் பெறாமல் தேர்தல் அரசியலைத் துறக்குமாறு இந்த அமைப்பால் நிர்பந்திக்கப்பட்டார்.

ஆ.ப.சி.அ. சட்டத்துக்கு எதிராக காவியத்தன்மை வாய்ந்த உண்ணாநோன்புப் போராட்டத்தை மேற்கொண்ட ஷர்மிளா, அஸ்ஸாம் துப்பாக்கிப்படையின் காவலில் 2005இல் கொல்லப்பட்ட மனோரமாவைப் போல, மனோரமாவின் இறப்பையொட்டி நீதி கேட்டு நிர்வாணமாக நின்று போராடிய பெண்களைப்  போல, பஸ்தாரில் கொல்லப்பட்ட மட்காம் ஹிட்னெவையும் ஸுக்மதியையும்[2] போலத் தோல்வியைத் தழுவினார். இந்தத் தோல்விக்கு எதிர்வினையாக அவரது ஆதரவாளர்கள் விருப்பு வெறுப்பின்றிக் கூறினர்: “தொன்னூறு வாக்குகளுக்கு நன்றி”.

ஷர்மிளா பதினாறு ஆண்டுகளாகப் போராடியும் தோல்வியடைந்தும் வந்திருக்கிறார். தவறு செய்கிறவர்கள் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் தான் விரும்பும் எவரையும் சுட்டுக் கொல்வதற்கு இராணுவத்திற்கு உரிமை வழங்கப்படக்கூடாது என்பதுதான் அவர் கூறிவந்து கொண்டிருப்பவை.

ஒரு மனோரமாவைப் பாலியல் வன்முறைக்குட்படுத்திக் கொல்லவோ, பாதைகள் சந்திக்குமிடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள் மீது துப்பாக்கிச்சூடு நடத்தவோ, பன்னிரண்டு வயதுக் குழந்தையை ‘பயங்கரவாதி’ என்று அறிவித்து அதனுடைய தாய்க்கு எதிரேயே  அதற்கு ‘மோதல்’ மரணத்தை சம்பவிக்கவோ இராணுவத்தினரை அனுமதிக்கக்கூடாது என்பதுதான் அவர் கூறிவந்து கொண்டிருப்பவை.

பணமதிப்புக் குறைப்பின் காரணமாக 150 பேர் இறந்து போனதோ, உத்தரப் பிரதேசத்திலுள்ள பெண்களில் பாதிப்பேர் சத்தூட்டக் குறைவால் அவதிப்படுவதோ, ஒவ்வோராண்டும் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் வயிற்றுப்போக்காலும் மூளைக்காய்ச்சலாலும் மடிந்துகொண்டு இருப்பதோ எவ்வாறு பிரச்சினையாக இருக்கவில்லையோ,  அதேபோல சாமனிய மணிப்பூரிகளின்  உயிர்வாழ்வுக்காக ஷர்மிளா தமது வாழ்க்கையில் பதினாறு ஆண்டுகள் போராட்டம் நடத்தியதும் தேர்தலில் ஒரு பிரச்சினையாகக் கருதப்படவில்லை.

சிறையிலிருந்து கொண்டே அமர்மானி திருப்பதியின் மகன் அமன்மானியும்[3] (மனைவியைக் கொன்றதற்காக சிறைத் தண்டனை அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பவர்) மாஃபியாக் கும்பல் தலைவன் முக்தர் அன்ஸாரியும்[4], சுனில் குமார்[5], ரகுராஜ் பிரதாப் சிங்[6], விஜய் மிஷ்ரா[7]போன்ற குண்டர்களும் இலகுவாக தேர்தல்களில் வெற்றியடைகின்ற ஜனநாயகத்தில், வன்முறைக்கும் கொலைக்கும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துத் தமது வாழ்க்கைச் சுடரை அணைய வைத்த இரோன் ஷர்மிளாவின் தோல்வி முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது. தேர்தலில் போட்டியிட்ட குற்றவாளிகளுக்கும் காடையர்களுக்கும் மிகப்பெரும் பெரும்பான்மை வழங்குவதில்  மகிழ்ச்சி கொண்ட வாக்காளர்களின் நெஞ்சை,  ஈரம் படிந்த கண்களையும் குழாய்கள் செருகப்பட்ட மூக்கையும் கொண்ட கவிஞரின் முகத்தால் தொடமுடியவில்லை.

தேர்தல் நாளன்று, அவரது தொகுதியைச் சேர்ந்த வாக்காளர்கள், தற்போதைய முதலமைச்சரின் வெற்றியையும் ஷர்மிளாவின் தோல்வியையும் மட்டும் உறுதி செய்யவில்லை; இந்திய ஜனநாயகம் இறந்து போனதற்கு ஓர் இரங்கற் பாவையும் இயற்றியுள்ளனர்.

——————————————————————————————————–

[1] 11.03.2017.

[2] 2016 ஜூன் 16, 2017 ஜனவரி 17 ஆகிய நாள்களில் சட்டிஸ்கர் மாநிலத்தில் பாதுகாப்புப் படையினரால் ‘மாவோயிஸ்டுகள்’ என முத்திரை குத்தப்பட்டும், பாலியல் வன்முறை செய்யப்பட்டும் ‘என்கவுன்டரில்’ கொல்லப்பட்டதாகச் சொல்லப்பட்ட இளம் பெண்கள்.

[3] சமாஜ்வாதிக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர் அமர்மானி திருப்பதி.  அவரும் அவரது மனைவி மதுமானியும் உத்தரப் பிரதேசப் பெண் கவிஞர் மதுமித ஷுக்லாவைக் கொலை செய்த குற்றத்திற்காக ஆயுள் தண்டனை வழங்கப் பெற்று, சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களது மகன் அமன்மானி, தமது மனைவி ஸாராவைக் கொலை செய்துவிட்டு, அந்தப் பெண்மணி சாலை விபத்தில் இறந்துவிட்டார் என்று காட்ட முயன்ற குற்றத்துக்காக 2016 நவம்பரில் சிபிஐ-யால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.  சமாஜ்வாதி கட்சி வேட்பாள்ராக அவர் போட்டியிடுவதை அகிலேஷ் சிங் யாதவ் அனுமதிக்காததால், அண்மையில் நடந்த உத்தரப் பிரதேச சட்டமன்றத் தேர்தலில் நெளட்வானா தொகுதியில் சுயேச்சை வேட்பாளராகப்  போட்டியிட்டு, அவருக்கு அடுத்தபடியாக வாக்குகள் பெற்ற சமாஜ்வாதி கட்சி வேட்பாளரை 32,256 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோற்கடித்த அவர், தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்த பிறகு  பிணையில் வெளிவந்துள்ளார்.

[4]  உத்தரப் பிரதேசத்தின் மாவ்  ஸடார் (Mau Sadar)  தொகுதியிலிருந்து ஐந்து முறை சட்டமன்ற உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முக்தர் அன்ஸாரி, முதலில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியில் இருந்தார். பின்னர் கிரிமினல் குற்றச்சாட்டுகளின் காரணமாக அந்தக் கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட அவர், இந்த ஆண்டில்  சட்டமன்றத் தேர்தல் நடப்பதற்குச் சில வாரங்களுக்கு முன் மீண்டும் அந்தக் கட்சியில் சேர்க்கப்பட்டார். ஏராளமான கொலை, கொள்ளை வழக்குகள் உள்ள அவர் லக்னோ மாவட்ட சிறையிலிருந்து, .மாவ் ஸடார் தொகுதியில் பகுஜன் சமாஜ் கட்சி வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு, அவருக்கு அடுத்தபடியாக வாக்குகள் பெற்ற பாஜக வேட்பாளரை 8698 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வென்றார்.

[5] சுனில் குமார்: 2005, 2015 ஆம் ஆண்டுகளிlல் நடந்த பிஹார் சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் நளந்தா தொகுதியிலிருந்து ஐக்கிய ஜனதா தளம் [JD(u)] வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றவர். எம்.பி.பி.எஸ். மருத்துவப் பட்டம் பெற்ற இவர் மீது ஏராளமான குற்ற வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன.

[6] ராஜு பய்யா (ராஜு அண்ணன்) என்று பரவலாக அழைக்கப்படும் ரகுராஜ் பிரதாப் சிங், சமாஜ்வாடி கட்சியைச் சேர்ந்தவர், அகிலேஷ் யாதவின் அமைச்சரவையில் இடம் பெற்றிருந்தவர். இவர் மீது கொலை முதலிய பல்வேறு குற்றங்களுக்காக ஏராளமான வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலையீட்டின் காரணமாக இவர் தற்போது டெல்லியிலுள்ள திஹார் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார். அண்மையில் நடந்த உத்தரப் பிரதேச சட்டமன்றத் தேர்தலில் பிரதாப்கர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த குன்டா தொகுதியில் சுயேச்சை வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு, பாஜக வேட்பாளரை 1,03,647 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோற்கடித்து வெற்றி பெற்றார். இந்தத் தொகுதியில் அவர் தொடர்ந்து ஆறு முறை சட்ட மன்ற உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார் என்பதிலிருந்தே ’வேட்பாளர் பெருமக்கள்’ அவர் மீது வைத்துள்ள அபிமானத்தைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

[7]  விஜய் மிஷ்ர: அண்மையில் நடந்த உத்தரப் பிரதேச சட்டமன்றத் தேர்தலுக்குச் சமாஜ்வாதி கட்சி சார்பாகப் போட்டியிடுவதற்கு அகிலேஷ் சிங் யாதவ் அனுமதி மறுத்ததால், புதிதாகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ‘நிஷால்’ கட்சியின் வேட்பாளராக கியான்பூர் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றுள்ள விஜய் மிஷ்ர மீது ஏராளமான குற்ற வழக்குகள்  நிலுவையில் உள்ளன.

இந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்படாத, குற்றப் பின்னணிகள் கொண்ட வேறு சிலரும் அண்மையில் நடந்த உத்தரப் பிரதேச சட்டமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றுள்ளனர். எடுத்துக்காட்டாக, சாண்டெளலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஸய்யாடார்ஸா தொகுதியில் பாஜக வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு, தமக்கு அடுத்தபடியாக வாக்குகள் பெற்ற பகுஜன் சமாஜ் கட்சி வேட்பாளர் ஷ்யாம் நாராயண் சிஙகை 14,494 வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோற்கடித்த சுஸில் சிங் குண்டர் தலைவராவார். அவரிடம் தோல்வி கண்ட பகுஜன் சமாஜ் கட்சி வேட்பாளரும் குற்றப் பின்னணிக் கொண்டவர்தான். அவர் இப்போது ராஞ்சி சிறையில் உள்ளார்..

 இலஹாபாத் மாவட்டம் மெஜா தொகுதியில் பாஜக வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்ற  நீலம் கார்வாரியாவின் கணவரும் முன்னாள் பாஜக சட்டமன்ற உறுப்பினருமான உதய் பான் கார்வாரியா தற்போது மிர்ஜாபூர் மாவட்ட சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்.

இதழ் 76, கட்டுரை 2

ஏப்ரல் 21, 2017

கல்குடா மதுபான வடிசாலைக்கு

மக்கள் கடும் எதிர்ப்பு!

-மீ.துரைராசசிங்கம்

ட்டக்களப்பு மாவட்டத்திலுள்ள கல்குடாவில் அர்ஜூன் அலோசியசைத் தலைவராகக் கொண்ட டபிள்யு.எம்.மென்டிஸ் அன்ட் கோ லிமிட்டெட் நிறுவனம் தானியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மதுபான வடிசாலை ஒன்றை அமைப்பதற்கு எடுத்து வரும் முயற்சிக்கு அப்பகுதி மக்கள் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்துள்ளனர்.

2015 ஜனவரி 08ஆம் திகதி ஜனாதிபதித் தேர்தல் நடைபெற்று 5 மாதங்களில் மென்டிஸ் கொம்பனி இந்த மதுபானத் தொழிற்சாலையை அமைப்பதற்கு மைத்திரி – ரணில் அரசாங்கத்திடம் விண்ணப்பித்தது. உடனடியாகவே நிதியமைச்சர் ரவி கருணநாயக்கவின் மேற்பார்வையில் மதுவரி இலாகா அந்த விண்ணப்பத்துக்கு அனுமதி வழங்கியது.

இதற்காக இந்தக் கொம்பனி 10.73 மில்லியன் ரூபாவுக்கு கல்குடாவில் 19 ஏக்கர் காணியொன்றைக் கொள்வனவு செய்தது. இந்தத் திட்டத்துக்கு 4.5 பில்லியன் ரூபா (450 கோடி) செலவாகும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இச்செலவில் 1.85 பில்லியன் ரூபா (185 கோடி) மதுபான வடிசாலைக்கு இயந்திரங்களையும், உபகரணங்களையும் வழங்கும் இந்திய நிறுவனம் ஒன்றுக்கு உரியதாகும். இதைத் தவிர தண்ணீர், மின்சாரம், வீதி அபிவிருத்தி, போக்குவரத்து, காப்புறுதி, உள்கட்டமைப்பு ஆகிய வேலைகளுக்கு மேலும் 2.3 பில்லியன் ரூபா (230 கோடி) செலவாகும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் இந்தத் திட்டத்தை இப்பகுதி மக்கள் விரும்பாததுடன், தமது எதிர்ப்பையும் தெரிவித்து வருகின்றனர். அதனால் கோரளைப்பற்று பிரதேச சபையின் உத்தரவுக்கிணங்க இத்திட்டம் தற்போது ஒத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

கிழக்கு மாகாண சபையும் இத்திட்டத்தை ரத்துச் செய்யுமாறு 2016 செப்ரெம்பரில் தீர்மானம் ஒன்றை நிறைவேற்றியிருந்தது. அதே ஆண்டு நொவம்பரில் கோரளைப்பற்று – வாழைச்சேனை பிரதேச ஒருங்கிணைப்புக் குழுவும் இத்திட்டத்தை எதிர்த்திருந்தது.

திட்டத்தைத் தொடங்க அனுமதிக்காவிட்டால் நீதிமன்றம் செல்லப் போவதாக மென்டிஸ் கொம்பனி கோரளைப்பற்று பிரதேச சபையின் செயலாளர் எஸ்.எம்.சிகாப்டினுக்கு மிரட்டல் கடிதம் ஒன்றை அனுப்பி வைத்துள்ளது. இதுபற்றி ஊடகங்களுக்கு கருத்து வெளியிட்ட சிகாப்டின், “எந்தச் சவாலையும் சட்டப்படி சந்திக்கத் தயார்” எனக் கூறியுள்ளார்.

மேலும் சிகாப்டின் தெரிவிக்கையில், “மதுபான பாவனையில் மட்டக்களப்பு மாவட்டம் முன்னணியில் இருக்கின்றது. இந்தச் சூழ்நிலையில் இப்பகுதியில் இந்தத் திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இங்குள்ள பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகளும் கூட விருப்பமின்றியே இருக்கின்றனர்” எனக் கூறியிருக்கிறார்.

இது ஒருபுறமிருக்க, இந்தத் தொழிற்சாலை அமைக்கப்பட்டால், அதிலிருந்து வெளியேறும் அசுத்தமான புகை, கழிவு நீர் என்பவற்றால் காற்றும் நீரும் மாசடைந்து சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு ஏற்படலாம் என சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் எச்சரிக்கை செய்துள்ளனர். இருந்தும் குறிப்பிட்ட கொம்பனி அந்தப் பகுதியில் மதுபான வடிசாலை அமைப்பதில் விடாப்பிடியாக இருப்பதாகவும், அதற்கு அரச மேலிடத்தில் உள்ள சிலரின் ஆதரவு இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இந்த விடயம் குறித்து கருத்து தெரிவித்திருக்கும் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் அரசியல் முக்கியஸ்தர்களில் ஒருவரும், முன்னைய அரசில் பிரதி அமைச்சராக இருந்தவருமான “கருணா அம்மான்” என அழைக்கப்படும் விநாயகமூர்த்தி முரளிதரன், முன்னைய அரசாங்க காலத்திலும் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் இருவேறு பகுதிகளில் மதுபான வடிசாலை அமைக்கத் திட்டமிடப்பட்டதாகவும், ஆனால் தாம் அதைத் தடுத்து நிறுத்தியதாகவும் கூறியதுடன், இன்று அரசாங்கத்துடன் ஒட்டி உறவாடும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் முடியுமானால் கல்குடா மதுபானத் திட்டத்தை நிறுத்திக் காட்டட்டும் எனவும் சவால் விடுத்துள்ளார்.

ஆனால் தங்களது சொந்தப் பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக அரசை அணுகும் கூட்டமைப்புத் தலைவர்கள் மக்களைப் பாதிக்கும் இந்தப் பிரச்சினை சம்பந்தமாக அரசுடன் பேசித் தீர்வு காண்பதற்கு இதுவரை எவ்வித முயற்சியும் எடுத்ததாகத் தெரியவில்லை.

இதற்கிடையே இந்தத் திட்டம் சம்பந்தமாக செய்தி சேகரிக்கச் சென்ற ஊடகவியலாளர்கள் சிலர் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியுள்ளார்கள். இதன் மூலம் இத்திட்டத்தை நிறைவேற்றுவதில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் எவ்விதமான வழிமுறைகளையும் மேற்கொள்வதற்கும் தயார் நிலையில் உள்ளனர் என்ற விடயமும் அம்பலத்துக்கு வந்துள்ளது.

இதழ் 76, கட்டுரை 1

ஏப்ரல் 21, 2017

இலங்கை அரசின் மேற்கு நோக்கிய

இன்னொரு அடியெடுப்பு!

-தனபதி

ட கொரியாவைச் சேர்ந்த நால்வர் இலங்கையில் நடைபெற்ற கருத்தரங்கு ஒன்றில் கலந்து கொள்ள வருகை தர இருந்த வேளையில் நாட்டுக்குள் வருவதற்கு இலங்கை அரசாங்கம் விசா மறுத்திருக்கிறது. இலங்கை அரசாங்கத்தின் இந்த நடவடிக்கை தற்போதைய அரசாங்கம் மேலும் மேலும் மேற்கத்தைய சார்பாக மாறி வருவதின் இன்னொரு வெளிப்பாடு என அரசியல் விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

2017 மார்ச் 17ஆம் திகதி இலங்கை – வட கொரிய நட்புறவுச் சங்கம் கொழும்புக்கு அருகே கட்டுநாயக்க பகுதியில் கருத்தரங்கு ஒன்றை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. இந்தக் கருத்தரங்கில் வட கொரியாவுடன் யப்பான், பங்களாதேஸ், நேபாளம், பாகிஸ்தான் மற்றும் மங்கோலியா ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்த சில சுயசார்புக் குழுக்கள் பங்குபற்ற இருந்தன.

இவைகளில் வட கொரிய குழுவுக்கு மட்டும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டுள்ளது. வட கொரியத் தூதுக்குழுவுக்கு அனுமதி வழங்கினால் தென் கொரியாவுடன் உள்ள உறவு பாதிக்கப்படும் என இலங்கை வெளிவிவகார அமைச்சு அதிகாரிகள் தெரிவித்ததாக, இலங்கை – வட கொரிய நட்புறவுச் சங்கத்தின் தலைவர் துமிந்த வெல்பொல nதிரிவித்திருக்கிறார். இதேவேளை வட கொரிய தூதுக்குழுவுக்கு விசா பெற்றுக் கொடுப்பதற்கு ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சி வெளிவிவகார அமைச்சுடன் தொடர்பு கொண்ட போதிலும் அதுவும் பலனளிக்கவில்லை.

வட கொரியத் தூதுக்குழுவுக்கு விசா மறுத்ததிற்கு இலங்கை வெளிவிவகார அமைச்சு சொல்லும் காரணம் வியப்புக்குரிய ஒன்றாக இருக்கின்றது. ஏனெனில் முன்னைய இலங்கை அரசுகள் (ஐ.தே.க. அரசுகள் உட்பட) எல்லாமே வட – தென் கொரியாக்களுடன் சமமான உறவுகளைப் பேணி வந்திருக்கையில், தன்னை ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு கட்சி எனச் சொல்லிக் கொள்ளும் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் இணைந்திருக்கும் இன்றைய அரசு மட்டும் வட கொரியத தூதுக்குழுவுக்கு விசா மறுப்பது, முழுக்க முழுக்க அரசியல் நோக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை.

வட கொரியா பொருளாதார ரீதியாக பெருமளவில் இலங்கைக்கு உதவாவிட்டாலும், இலங்கை சர்வதேச அரங்கில் நெருக்கடிகளைச் சந்தித்த நேரங்களில் தன்னலம் பாராது இலங்கைக்கு ஆதரவளித்து வந்துள்ளது. அந்த நன்றிக் கடனை தற்போதைய மேற்கத்தைய சார்பு இலங்கை அரசு முற்றாக மறந்து செயல்படுகின்றது.

முதலில் யப்பானிய ஆக்கிரமிப்பையும், பின்னர் அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பையும் எதிர்த்து முறியடித்தே வட கொரியா என்ற சோசலிச நாடு உருவானது. சீனாவிலும் வட கொரியாவிலும் சோசலிச அரசுகள் அமைந்த பின்பு, அமெரிக்கா அவற்றைச் சுற்றியுள்ள தனது நட்பு நாடுகளான தென் கொரியா, யப்பான், தாய்வான் என்பனவற்றில் தனது ஆயிரக்கணக்கான துருப்புகளையும், நவீன போர்த்தளபாடங்களையும் குவித்து வைத்திருப்பதுடன், அந்த நாடுகளுடன் அடிக்கடி போர்ப் பயிற்சிகளிலும் ஈடுபட்டு வருகிறது.

இந்தச் சூழ்நிலையில் அமெரிக்காவும் அதன் நேச நாடுகளும் எந்த நேரமும் தனது நாட்டின் மீது போர் தொடுக்கலாம் என்று அஞ்சும் வட கொரிய அரசு, தற்பாதுகாப்புக்காக என்று சொல்லி அணுவாயுதங்களையும், கண்டம் விட்டுக் கண்டம் பாயும் ஏவுகணைகளையும்தொடர்ந்து பரீட்சித்து வருகின்றது. இதன் காரணமாக கொரிய தீபகற்பத்தில் பெரும் பதட்ட நிலை தொடர்ந்து நிலவி வருகின்றது.

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில்தான் இலங்கையின் தற்போதைய மேற்கத்தைய சார்பு அரசு, முதல் தடவையாக வட கொரிய தூதுக்குழு ஒன்றுக்கு விசா மறுத்துள்ளது.

இதற்கு முன்னரும் 1971இல் ஜே.வி.பியின் ஆயுதக் கிளர்ச்சி நடைபெற்ற போது, அந்தக் கிளர்ச்சிக்கு சீனாவும் வட கொரியாவும் ஆயுதங்கள் விநியோகித்ததாக ஐ.தே.கவும், அன்றைய சிறீமாவோ அரசில் இருந்த வலதுசாரி சக்திகளும் பொய்ப் பிரச்சாரமொன்றைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டு, அந்த இரு நாடுகளுடனான உறவைத் துண்டிக்க வைக்க முயன்றன. ஆனால் சிறீமாவோ அரசு அந்தப் பொய்ப் பிரச்சாரங்களை முற்றிலுமாக நிராகரித்துவிட்டது.

அதுபோல இன்றைய மைத்திரி – ரணில் குழுவினரும் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பும் பின்பும் சீனாவுக்கு எதிராக மிகவும் மோசமான பிரச்சாரங்களைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டனர். பின்னர் தமது மேற்கத்தைய எஜமானர்கள் உதவாத வங்குரோத்து நிலையில் சீனாவின் காலடியில் சாஸ்டாங்கமாகப் போய் விழுந்தனர்.

இப்பொழுது தமது மேற்கத்தைய எஜமானர்களைத் திருப்திப் படுத்துவதற்காக வட கொரியாவைச் சீண்டிப் பார்க்கின்றனர்.

வானவில் இதழ் 75

மார்ச் 22, 2017

மக்களின் தன்னெழுச்சியான

போராட்டங்களுக்கு

சரியான தலைமையும் வழிகாட்டலும்

அவசியம்

லங்கையில் இப்பொழுது எங்கு திரும்பினாலும் ஒரே போராட்டமயமாக இருக்கின்றது. முன்னொருபோதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்கள் நாளாந்தம் போராட்டக்களங்களை நோக்கி அணி வகுத்துச் செல்வதைக் காண முடிகிறது.

இலங்கையில் மாத்திரமின்றி, உலகம் முழுவதும் 1960களின் பிற்பகுதியில் ஏற்பட்டது போன்ற மக்கள் எழுச்சி ஒன்றுக்குத் தயாராகி வருவதாகத் தெரிகிறது.

கடந்த சில மாதங்களில் நமது அண்டை நாடான இந்தியாவின் தமிழக மாநிலத்தில் ஜல்லிக்கட்டு உரிமைக்கான போராட்டம் (ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய எமது கருத்து வேறாக இருந்தபோதும்), நெடுவாசல் இயற்கை எரிவாயுத் திட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டம் என இரண்டு மிகப் பிரமாண்டமான மக்கள் தன்னெழுச்சிப் போராட்டங்கள் நடைபெற்று ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றுள்ளன.

இப்படியான ஒரு தன்னெழுச்சிப் போராட்டம் கடந்த ஆண்டு எமது நாட்டின் மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களால் நடாத்தப்பட்டு, அது ஒரு சிறிய அளவு வெற்றியும் ஈட்டியது. இவ்வாறான பல போராட்டங்கள் தற்பொழுது இலங்கையின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் பல்வேறு தரப்பட்ட மக்களால் நடாத்தப்பட்டு வருகின்றன.

இந்தப் போராட்டங்களில் சில குறிப்பிட்ட அமைப்புகளால் திட்டமிட்ட முறையில் நடாத்தப்படுவன. சில போராட்டங்கள் – சில மறைமுக வழிநடத்தல்கள் இருந்தபோதும் – தன்னெழுச்சியாக ஆரம்பமானவை.

குறிப்பாக நீண்டகாலமாக காலத்துக்காலம் நடைபெறும் தமிழ் கைதிகளின் போராட்டம், இராணுவத்தின் உயர்பாதுகாப்பு வலயங்களில் தமது காணிகளை மீட்கும் போராட்டம், காணாமல் போனோரைக் கண்டறியும் போராட்டம், கிளிநொச்சி பன்னங்கட்டிப் பகுதியில் குடியிருக்கும் இந்திய வம்சாவழித் தமிழ் மக்களின் நில உரிமைக்கான போராட்டம் என்பன தன்னெழுச்சியாக உருவாகி நடைபெறும் போராட்டங்கள்.

அதே நேரத்தில் தலைநகர் கொழும்பை மையமாகக் கொண்டு நடைபெற்ற துறைமுக ஊழியர்களின் போராட்டம், புகையிரத ஊழியர்களின் போராட்டம், சுங்க ஊழியர்களின் போராட்டம், தாதியர்களின் போராட்டம், வைத்தியர்களின் போராட்டம் போன்றவையும், தற்போது ‘சைட்டம்’ என்ற தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு எதிரான மாணவர்கள், வைத்தியர்கள், வைத்திய அதிகாரிகள் ஆகியோர் நடாத்தும் போராட்டமும் திட்டமிட்ட முறையில் அமைப்புகளால் முன்னெடுக்கப்படும் போராட்டமாகும்.

இவற்றில் எமது கவனத்தைப் பெறுபவை தன்னெழுச்சியாக நடைபெறும் போராட்டங்களாகும். அதற்குக் காரணம் இந்த மக்கள் ஏன் தன்னெழுச்சியாகப் போராடப் புறப்பட்டார்கள் என்பதாகும். ஏனெனில் இலங்கையில் எல்லாவிதமான மக்களும் ஏதோ ஒருவகையில் ஏதாவது ஒரு அரசியல் தலைமையின் கீழேயே இருந்து வருகிறார்கள். அப்படி இருக்க ஏன் தமது அரசியல் தலைமையை மீறித் தன்னெழுச்சியாகப் போராட்டத்தில் மக்கள் குதித்துள்ளார்கள் என்பதே கேள்வியாகும்.

குறிப்பாக தற்போதைய சூழ்நிலையில் தமிழ் மக்களே பெரும்பாலும் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருவதைக் காண முடிகிறது. அவர்களது இந்தத் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கு இரண்டு விதமான காரணங்களைக் கூற முடியும்.

முதலாவது காரணம், சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து இன்றுவரை மாறி மாறி தமிழ் மக்களுக்குத் தலைமை தாங்கியவர்கள் அனைவரும் முதலில் அகிம்சைப் போராட்டம் என்றும், பின்னர் ஆயுதப் போராட்டம் என்றும் பல  போராட்டங்களை முன்னெடுத்த போதிலும் அவற்றால் தமிழ் மக்களின் ஒரு சிறு பிரச்சினையைக் கூடத் தீர்த்து வைக்க முடியவில்லை. மாறாக மக்களுக்கு அழிவுகள்தான் மிஞ்சின. எனவே இன்றைய தமிழ் தலைமைகளில் நம்பிக்கை இழந்த தமிழ் மக்கள் பிரச்சினையைத் தமது கைகளில் எடுத்து தமது சொந்தக்காலில் நின்று போராடும் ஒரு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள்.

இரண்டாவது காரணம், மிக நீண்டகாலமாக அரசாங்க இராணுவ ஒடுக்குமுறைக்கும், புலிகளின் பாசிச ஒடுக்குமுறைக்கும் உள்ளான தமிழ் மக்கள், இவற்றில் மிக மோசமான ஒடுக்குமுறையான புலிப் பாசிச ஒடுக்குமுறையிலிருந்து 2009 மே மாதத்துடன் விடுதலை அடைந்துவிட்டனர். ஆனால் அரச ஒடுக்குமுறை தொடர்கிறது. ஆனால் யுத்தம் முடிவடைந்த பின்னர் அந்த ஒடுக்குமுறையில் இன்றைய சர்வதேசச் சூழ்நிலை காரணமாக ஒரு தளர்வு ஏற்பட்டுள்ளது.

இதை ஒரு சிறிய ஜனநாயக இடைவெளி என்றும் சொல்லலாம். நினைத்திருந்தால் இந்த இடைவெளியை தமிழ் தலைமை (தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு) நன்கு பயன்படுத்தி தமிழ் மக்களின் உரிமைகளில் சிலவற்றையேனும் வென்றெடுத்திருக்கலாம். ஆனால் முன்னைய அரசை தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான கொடுங்கோல் அரசு என வர்ணித்த இந்தத் தமிழ் தலைமை, தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை சுயாதீனமாக முன்னெடுத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாக, இன்றைய மக்கள் விரோத, தமிழின விரோத, ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசுடன் கைகோர்த்துச் செயல்படுகின்றது.
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் தலைமை செய்யத் தவறியதை, சற்றுத் துணிச்சலுடன் மக்கள் செய்ய முன் வந்திருக்கின்றனர். அதாவது கிடைத்திருக்கின்ற சிறிய ஜனநாயக இடைவெளியைப் பயன்படுத்த முயல்கின்றனர். ஆனால் இந்த இடைவெளியை எவ்வளவு காலத்துக்கு அரசு அனுமதிக்கும் என்பதில்தான் இதன் எதிர்காலம் அடங்கியிருக்கின்றது.

அதே நேரத்தில் இந்தத் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களில் சில அபாயங்களும் இருக்கின்றன. ஏனெனில் இந்தப் போராட்டங்களுக்கு சரியான ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு தலைமையோ, திட்டவட்டமான கொள்கைகளோ கிடையாது. இப்படியான போராட்டங்களில் சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு தலைமைகளும் கொள்கைகளும் அமைவது வழமை. அப்படியான ஒரு நிலைமை மக்களின் போராட்டங்களைத் திசைதிருப்பிடவும், தடம் புரளச் செய்யவும் கூடும். உதாரணமாக மத்திய கிழக்கில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் தன்னெழுச்சியாக ஆரம்பமான ‘அரபு வசந்தம்’ (Arab Spring)  என அழைக்கப்பட்ட போராட்டங்கள் இறுதியில் ஏகாதிபத்தியத்தால் பயன்படுத்தப்பட்டதை நாம் கண்டோம். (எகிப்தில் இந்தப் போராட்டத்தால் முதலில் தீவிரவாத இஸ்லாமிய அரசு ஏற்பட்டதும், பின்னர் அந்த ஆட்சியைக் கவிழ்த்து இன்று இராணுவ ஆட்சி ஏற்பட்டிருப்பதும் ஒரு உதாரணம்)

தமிழ் மக்கள் மத்தியில் நடைபெறும் போராட்டங்களிலும் இத்தகைய சில போக்குகளை அவதானிக்க முடிகிறது.

அவர்களது தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களில் ஊடுருவவும், அதைத் திசை திருப்பவும், இறுதியாக தமது வெளிநாட்டு எஜமானர்களின் தேவைக்கு அதைப் பயன்படுத்தவும் சில சக்திகளால் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றனவா என்ற சந்தேகம் எழுகின்றது.

ஏனெனில் இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்று தமிழ் மக்கள் சொல்லொணாத் துன்பங்களை அனுபவித்த நேரத்தில் நாட்டை எட்டியும் பார்க்காது அமெரிக்கா போன்ற மேற்கத்தைய நாடுகளில் சுகபோகமாக வாழ்ந்த சிலர், போர் முடிவுற்ற பின்னர் நிரந்தரமாக நாடு திரும்பி – குறிப்பாக வட பகுதிக்கு – சமூக ஆய்வுகள், மக்களை விழிப்பூட்டல், போன்ற இன்னோரன்ன ‘சேவைகளில்’ ஈடுபட்டிருக்கின்றனர்.

இவர்கள் கடந்த காலத்தில் செய்த ‘சேவைகளை’ எடுத்துப் பார்த்தால் இவர்களது சுயரூபங்கள் அம்பலத்துக்கு வரும். பாசிசப் புலிகளுக்கும் இலங்கை அரசுக்கும் இடையிலான போர் நடைபெற்ற காலத்தில் இந்தப் பேர்வழிகள் சர்வதேச அரங்கில் ஒருதலைப்பட்சமாக இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்களை மட்டுமே உரத்துப் பிரச்சாரம் செய்தனர். மேற்கத்தைய நாடுகள் பல இலங்கை அரசுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுத்ததிற்கு இத்தகையவர்களது பிரச்சாரமும் ஒரு காரணம்.

போர் முடிவுற்ற பின்னர் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி இத்தகையவர்களில் சிலர் நிரந்தரமாகவும், தற்காலிகமாகவும் இலங்கைக்குள் கால் பதித்தனர். இத்தகையவர்கள் அடுத்ததாக மேற்கொண்ட ‘சேவை’ 2015 ஜனவரி 08 இல் அப்போதிருந்த ஏகாதிபத்திய விரோத அரசை வீழ்த்தி, மேற்கத்தைய சார்பு வலதுசாரி அரசொன்றைப் பதவிக்குக் கொண்டுவர வேலை செய்ததாகும். அந்த நோக்கத்தில் வெற்றிபெற்ற பின்னர், தமிழ் தலைமையை இன்றைய அரசுடன் ஒட்ட வைத்து, தற்போதைய வலதுசாரி அரசைப் பாதுகாப்பதில் முனைந்திருக்கின்றனர்.

இத்தகையவர்கள்தான் மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை பின்னாலிருந்து இயக்குபவர்களாக, ஊக்குவிப்பவர்களாக இருக்கின்றனர். பின்னர் இன்று மக்கள் செல்வாக்கை இழந்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தலைமையூடாக அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடாத்தி, அப்போராட்ங்களை ‘வெற்றி’ பெற அல்லது நீர்த்துப்போக வைப்பவர்களாகவும் இவர்களே இருக்கின்றனர். இதன் மூலம் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வலதுசாரித் தலைமையையும், இன்றைய மைத்திரி – ரணில் வலதுசாரி அரசையும் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு மனோநிலையை மக்கள் மத்தியில் உருவாக்க முயல்கின்றனர்.

எனவே, இன்று மக்கள் மத்தியில் உருவாகியுள்ள தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களைக் கூர்ந்து அவதானித்து, அவற்றுக்கான ஒரு சரியான தலைமையையும், வழிகாட்டுதலையும் வழங்க வேண்டிய பொறுப்பு முற்போக்கு சக்திகளுக்கு முன்னால் உள்ளது. ஏனெனில் முற்போக்கு சக்திகளினால் வழிநடாத்தப்படும் போராட்டங்கள் மட்டுமே சரியானதும் நிரந்தரமானதுமான வெற்றியைப் பெற்றுள்ளன என்பதற்கு உலகம் முழுவதிலும், இலங்கையிலும் ஏராளமான உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.

இந்த உண்மையை முற்போக்கு சக்திகள் கிரகித்து, பிற்போக்கு சக்திகளுக்கோ, ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகளுக்கோ மக்கள் மத்தியில் ஒரு தளம் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பும், கடமையும் உள்ளது என்பதை ஒவ்வொருவரும் மனதில் இருத்திச் செயல்படுவது இன்றைய காலகட்டத்தில் அவசியமாகும்.

வானவில் இதழ் எழுபத்தைந்தினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:
VAANAVIL 75_2017