வானவில் இதழ் 96

திசெம்பர் 27, 2018

அரசியல் நெருக்கடியைத் தீர்ப்பதற்கான

பொறுப்பை மக்களிடம் விட வேண்டும்!

லங்கையில் சுமார் இரண்டு மாதங்கள் நீடித்த அரசியல் குழப்ப நிலை, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்தது அரசியல் அமைப்புக்கு முரணானது என்று உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்புடன் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது என்றதொரு தோற்றப்பாட்டை சில அரசியல் கட்சிகளும் பெரும்பாலான ஊடகங்களும் உருவாக்கி வருகின்றன.

ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. ஒரு பெரும் யுத்தத்தில் ஒரு கள நடவடிக்கைதான் (One Field Operation) முடிந்துள்ளது என்பதுதான் கள நிலவரம்.

ஏனெனில், இந்த விடயம் ஜனாதிபதி மைத்திரி நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்ததுடன் சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமானது அல்ல. அதனால் அது 225 உறுப்பினர்கள் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் பல கோடி ரூபா பெறுமதியில் ஆட்களை விலைக்கு வாங்கி பெரும்பபான்மையை நிரூபிப்பதாலோ அல்லது 2 கோடி சனத்தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டில் ஏழு நீதிகள் வழங்குகின்ற ஒரு தீர்ப்பினாலோ முடிவுக்கு வந்துவிடப் போவதில்லை என்பதே உண்மை.

அதற்குக் காரணம், நாட்டின் உண்மையான எஜமானர்களாகவும், ஜனநாயகத்தின் பாதுகாவலர்களாகவும், தமது உடன் பிறப்பான இறையாண்மையைப் பிரயோகிப்பவர்களாகவும் திகழ்கின்ற இலட்சோப இலட்சம் மக்களின் கருத்துக்களை கணக்கில் எடுக்காமல், விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சிலர் நாடாளுமன்றத்தினதும், சட்டப் புக்ககங்களினதும் தயவில் தங்கி நின்று எடுக்கும் முடிவுகளையே அதிகார வர்க்கம் முதலும் முடிவுமாகக் கொள்ளும் ஒரு போக்கு முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் தொன்றுதொட்டு நிலவி வருகின்றது.

முதலில் இந்த அரசியல் நெருக்கடி எதனால் ஏற்பட்டது என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால்தான் நோய்க்கான வைத்தியத்தைச் செய்ய முடியும்.

அப்படிப் பார்த்தால் 2015 ஜனவரி 8இல் உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளின் பின்னணியுடன் எதிரெதிரான கொள்கைகளைக் கொண்ட இரண்டு அணிகள் இணைந்து ஒரு ஜனாதிபதியைத் தெரிவு செய்ததில்தான் இந்தக் குழப்பம் ஆரம்பமாகிறது. நாட்டு நலன் கருதி இவ்வாறான ஒரு ஏற்பாட்டைச் செய்திருந்தால் அதை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அப்படியில்லாமல் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் தமது வல்லாதிக்க நோக்கங்களை ஈடேற்றுவதற்காகவே சர்வதேச – பிராந்திய வல்லாதிக்க சக்திகள் அந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டன.

அடுத்ததாக, அதே வருடம் ஓகஸ்டில் நடந்த பொதுத் தேர்தலைத் தொடர்ந்து அதே எதிரும் புதிருமான இரண்டு கட்சிகளும் சேர்ந்து அமைத்த ‘நல்லாட்சி’ அல்லது ‘தேசிய அரசாங்கம்’ என்பது இன்னொரு பொருந்தாக் கலியாணமாகும். ஜனாதிபதித் தேர்தலின் தொடர்ச்சியாகவே இது மேற்கொள்ளப்பட்டது.

இந்த இரண்டு நடவடிக்கைகளும் இலங்கை மக்களின் உண்மையான நலன்களைப் புறந்தள்ளி மேற்கொள்ளப்பட்ட அரசியல் சதி சூழ்ச்சி நடவடிக்கைகளாகும். இந்த சூழ்ச்சியில் பலிக்கடாக்கள் ஆக்கப்பட்டது சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், அதன் பொதுச் செயலாளராக இருந்த மைத்திரிபால சிறிசேனவுமாகும். அது எப்படி நடந்தது?

‘தேசிய அரசாங்க’த்தின் பிரதான கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி நீண்டகால நோக்கில் தனது அதிகாரத்தை நிறுவி அந்நிய எஜமானர்களுக்குச் சேவை செய்யும் வகையில் பல நேரடி மற்றும் மறைமுகத் திட்டங்களைத் தீட்டிச் செயல்படத் தொடங்கியது. அது பின்வரும் செயல்பாடுகளில் இறங்கியது.

இலங்கை தனது அரசியல், பொருளாதார சுயாதிபத்தியத்தையும், இறையாண்மையையும் பாதுகாக்கும் கொள்கைகளைப் புறந்தள்ளிய ஐ.தே.க., 1977இல் தற்போதைய அக்கட்சித் தலைவர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் மாமனாரும், கடைந்தெடுத்த ஏகாதிபத்திய விசுவாசியுமான ஜே.ஆர்ஜெயவர்த்தன அறிமுகப்படுத்திய திறந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளை நவ தாராளவாத வடிவத்தில் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகளை ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கம் ஆரம்பித்தது. அதை அவர் ஒருமுறை வெளிப்படையாகவும் குறிப்பிட்டார். இந்தப் போக்கு நீண்ட காலம் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியில் ஊறித் திளைத்த ஜனாதிபதி மைத்திரிக்கும் அவரது அணியினருக்கும் ஒவ்வாத ஒன்றாகும். இந்தப் பிரச்சினையே தேசிய அரசாங்கத்தில் முரண்பாடு முளை விடுவதற்கு அத்திபாரமாக அமைந்தது.

அடுத்ததாக, பிரதமர் ரணில் தனது அதிகார வரம்புக்கு அப்பால் சென்று ஜனாதிபதியின் நிறைவேற்று அதிகாரங்களைத் தனது கையில் எடுத்து தன்னிச்சையாக பிரயோகிக்கத் தொடங்கினார். அதே நேரத்தில் ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்களைக் குறைக்கும் வகையிலும், எதிர்காலத்தில் இலங்கையில் ஐ.தே.க. எதிர்ப்பு, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசாங்கம் ஒன்று பதவிக்கு வர முடியாத வகையிலும் அரசியல் அமைப்பில் 19ஆவது திருத்தச் சட்டம் ஒன்றைக் கொண்டு வந்தனர்.

இவற்றுக்கும் அப்பால் இன்னொரு நடவடிக்கையையும் ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசாங்கம் மேற்கொண்டது. அதாவது தமது பிரதான எதிரியான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி மீண்டும் அதிகாரத்துக்கு வர முடியாத வகையில் அதன் முன்னாள் அரசாங்கத் தலைவர்கள் மீது பல பொய் வழங்குகள் போடப்பட்டன. அது மாத்திரமின்றி, பாசிசப் புலிகளுக்கு ஆதரவான வெளிநாட்டுச் சக்திகளைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக நாட்டை ஏகாதிபத்தியத்துக்கு ஆதரவான பயங்கரவாத இயக்கத்திடமிருந்து மீட்டெடுத்த படையினர் மீது தண்டனைகள் விதிக்கவும் ரணில் அரசு முயற்சிகளை மேற்கொண்டது.

இந்த நடவடிக்கைகள் எல்லாம் அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகித்த இரண்டு பிரதான கட்சிகளுக்கிடையிலும் நாளுக்குநாள் மோதல் போக்கை வளர்த்துச் சென்றது. மறுபக்கத்தில் ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் இத்தகைய மக்கள் விரோத – தேச விரோத செயற்பாடுகள் நாட்டு மக்கள் மத்தியில் பெரும் கோபாவேசத்தையும் வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது. மக்கள் தமது வெறுப்பை அரசாங்கத்தால் இழுத்தடிப்புச் செய்யப்பட்டு பின்னர் 2018 பெப்ருவரி 10இல் நடத்திய உள்ளுராட்சி தேர்தலில் வெளிப்படுத்தினர். இந்தத் தேர்தலில் மக்கள் அரசாங்கத்தின் இரண்டு பங்காளிக் கட்சிகளான ஐ.தே.கவையும், சுதந்திரக் கட்சியையும் தோற்கடித்து, புதிதாக உருவான சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவை அமோகமாக வெற்றிபெற வைத்தனர்.

பொதுஜன பெரமுனவின் இந்த அமோக வெற்றி, ஐ.தே.கவும் அதனது சர்வதேச எசமானர்களும் எதிர்பார்க்காத ஒன்று. எதிர்காலத்தில் எந்தத் தேர்தல் நடந்தாலும் அரசின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டையும் தோற்கடித்து பொதுஜன பெமுரனதான் வெற்றிவாகை சூடும் என்பது தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டு விட்டது. அதே நேரத்தில் இந்த வளர்ச்சிப் போக்குத்தான் ஜனாதிபதியினதும் அரசுடன் இணைந்திருந்த ஒருபகுதி சுதந்திரக் கட்சியினரதும் கண்களையும் திறக்க உதவியது. அதாவது அரசியல்வாதிகள் செய்ய முடியாத மாற்றத்தை மக்கள் சக்தியே உருவாக்கியது.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் ஜனாதிபதி மைத்திரி தலைமையிலான சுதந்திரக் கட்சி அணியினரும், முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான சுதந்திரக் கட்சி (சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுன என்ற பெயரில் செயல்பட்டு வந்த) அணியினரும் மீண்டும் ஒன்றிணையும் சூழல் உருவானது. இந்த நிலைமை உருவாவதைப் பொறுக்காத சக்திகள்தான் ஜனாதிபதியைளயும், ராஜபக்ச குடும்பத்தினரையும் கொலை செய்வதற்குத் திட்டம் தீட்டினர்.

நாடு இப்படியான ஒரு அபாயகரமான சூழலை எதிர்கொண்ட பின்னரே ஜனாதிபதி மைத்திரி அவசரம் அவசரமாக ரணிலைப் பிரதமர் பதவியில் இருந்து நீக்கிவிட்டு, மகிந்த ராஜபக்சவை பிரதமராக நியமித்தார். இது ஒரு தற்காலிகத் தீர்வுதான் என்று கருதிய ஜனாதிபதி, நாட்டில் ஒரு ஸ்திரமான அரசாங்கத்தை உருவாக்கும் பொருட்டு மக்களிடம் ஆணை கேட்டுச் செல்வதற்காக நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து புதிய தேர்தலுக்கு அறிவிப்பு விடுத்தார்.

ஆனால் மைத்திரி நாட்டைக் காப்பாற்ற எடுத்த இந்த அதிரடி நடவடிக்கைகள் இரண்டு பாரிய தடைகளைச் சந்தித்தது.

ஓன்று, நாடாளுமன்றத்தில் இருந்த பல வகையான பிற்போக்கு சக்திகளை வெளிநாட்டு சக்திகளின் உதவியுடன் ஐ.தே.கட்சியால் திரட்ட முடிந்ததால், புதிய பிரதமர் மகிந்தவால் நாடாளுமன்றத்தில் தனது பெரும்பான்மையை நிரூபிக்க முடியவில்லை.

இரண்டாவது, ஐ.தே.க. தலைமையிலான சக்திகள் நீண்ட நோக்குடன் இப்படியான ஒரு நிலைமை உருவாகலாம் எனக் கணித்து 19ஆவது திருத்தச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியதால், நாடாளுமன்றக் கலைப்புக்கு உச்ச நீதிமன்றம் தடை விதித்துவிட்டது.

ஆனாலும், இந்த அரசியல் நெருக்கடி அரசியல் காரணங்களால் உருவானது என்பதே உண்மையாகும். எனவே அதை அரசியல் ரீதியாகத் தீர்ப்பதுதான் முறை.

அப்படிப் பார்த்தால், புதிதாக பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்தி மக்களிடம் புதிதாக ஆணை பெறுவதொன்றே இதற்கான தீர்வாகும்.

அதை விடுத்து நாடாளுமன்றத்தில் விலைக்கு வாங்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் மூலமும், பிற்போக்கு அரசியல் நோக்கங்கள் மூலமும் உருவாக்கப்பட்ட பெரும்பான்மையைக் காட்டி வலுக்கட்டாயமாக ஆட்சியைத் தொடர்வதற்கு ஐ.தே.கட்சிக்கு எந்தவிதமான உரிமையும் இல்லை. அதுமட்டுமல்ல, பெரும்பான்மை பலம் என்று பார்த்தாலும் கூட இன்று எதிரணியில் இருக்கும் பொதுஜன பெரமுனையும், சுதந்திரக் கட்சியும் கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் ஐ.தே.கவை நான்கில் மூன்று பெரும்பான்மை வாக்குகளால் தோற்கடித்திருக்கின்றன. எனவே, புதிதாக மக்கள் தீர்ப்பைப் பெறுவதுதான் இன்றைய அரசியல் நெருக்கடி தீர்வதற்கான ஒரே வழியாகும்.

ஒரு தனி மனிதனின் கையில் இருக்கும் நிறைவேற்று அதிகாரத்தை விட, 225 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடமிருக்கும் சட்டவாக்க அதிகாரத்தை விட, விரல் விட்டெண்ணக்கூடிய நீதிபதிகளின் சட்ட வியாக்கியான அடிப்படையிலான தீர்ப்புகளை விட, இலங்கையின் இரண்டு கோடி மக்களினால் ஜனநாயக முறைப்படி நடத்தப்படும் தேர்தல் ஒன்றில் வழங்கப்படும் தீர்ப்புதான், ஜனநாயக ரீதியானதும், இறையாண்மை மிக்கதும், தேசப்பற்று மிக்கதுமாகும்.

எனவே, ‘நாடு பொதுத் தேர்தல் ஒன்றுக்கு செல்ல வேண்டும்’ என அனைத்து மக்களும் ஏகோபித்து குரல் எழுப்ப வேண்டும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றாறினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 96_2018

Advertisements

இதழ் 96, கட்டுரை 5

திசெம்பர் 27, 2018

பழையபடி தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு

வேதாளம் முருங்கை மரத்தில்!

– சுப்பராயன்

மிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு மீண்டும் ஒருமுறை தனது ஏகாதிபத்திய சார்பு விசுவாசத்தையும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி சார்பு வர்க்க விசுவாசத்தையும் வெளிக்காட்டியிருக்கிறது. ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ஐ.தே.க. அரசு அமைவதற்கு 14 தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் எழுத்து மூல ஆதரவினை வழங்கியதன் மூலம் இது வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இலங்கை சுதந்திரமடைந்த நாள் முதலாக, தமிழ் மக்களுக்குத் தலைமைதாங்கிய எல்லாத் தமிழ் தலைமைகளுமே ஏதோ ஒரு வகையில் பிற்போக்கு வலதுசாரிக் கட்சியான ஐ.தே.கவுடன் கைகோர்த்தே செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றன. எனவே தற்போதைய தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைமை அந்த அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றி நடந்து கொண்டமை ஒன்றும் ஆச்சரியகரமான விடயமல்ல. ஒரேயொரு வித்தியாசம் என்னவெனில், முன்பு இருந்த தமிழ் தலைமைகள் மூடி மறைத்து ஐ.தே.கவுடன் செய்த கொடுக்கல் வாங்கல்களை இப்பொழுதுள்ள தலைமை எந்தவித தயக்கமுமின்றி, வெட்கமுமின்றி பகிரங்கமாகவே செய்கின்றது.

அதற்குக் காரணம், தற்போதைய தமிழ் தலைமையும் முன்னைய ஐ.தே.க. சார்புத் தமிழ்த் தலைமைகளின் தொடர்ச்சி என்பது ஒருபுறமிருக்க, தற்போது தலைமையில் இருக்கும் இரா.சம்பந்தன் திரிகோணமலையில் பிரபல்யமான ஐ.தே.க. சார்பு குடும்பம் ஒன்றைச் சார்ந்தவராக இருப்பதும், அவருக்கு அடுத்த ஸ்தானத்தில் இருக்கும் எம்.ஏ.சுமந்திரன் நீண்டகால ஐ.தே.க. நண்பர் என்பதுமாகும். (சுமந்திரனை ஐ.தே.கதான் திட்டமிட்டு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குள் அனுப்பியதாகவும் ஒரு பலமான அபிப்பிராயம் உண்டு)

தனது நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்துவதற்காக தமிழ் மக்களின் உரிமைகளைப் பெறுவதற்காகவே தாம் ஐ.தே.க. அரசை ஆதரிப்பதாக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தலைமை கூறுகிறது. முன்னரும் கூறியது. 2015 ஜனவரி 08இல் நடைபெற்ற ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும், பின்னர் அதேயாண்டு ஓகஸ்டில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் ஐ.தே.க. தலைமையிலான வேட்பாளர்களை எந்தவிதமான நிபந்தனையும் இன்றி ஆதரித்த தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, அதன் பின்னரான மூன்றரை வருட காலத்தில் ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசை எதிர்க்கட்சி ஆசனத்தில் இருந்துகொண்டு தொடர்ச்சியாக ஆதரித்து வந்துள்ளது. இவ்வளவத்தையும் செய்தும் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகளில் ஒன்றைத்தன்னும் ஐ.தே.க. அரசைக் கொண்டு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பால் நிறைவேற்ற முடிந்ததா?

சுதந்திர இலங்கையில் தமிழர்களின் பாரம்பரிய வாழ்விடங்களில் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களை ஆரம்பித்து வைத்தது, மலையகத் தமிழ் மக்களின் பிரஜாவுரிமையையும் வாக்குரிமையையும் பறித்தது, 1958, 1977, 1981, 1983 ஆகிய ஆண்டுகளில் தமிழர்களுக்கெதிரான இனவன்முறைகளை முன்னின்று நடத்தியது, இனப்பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக 1957இல் செய்யப்பட்ட பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தத்தையும், 1987இல் செய்து கொள்ளப்பட்ட இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தையும், 2000ஆம் ஆண்டில் சந்திரிக அரசு கொண்டு வந்த தீர்வுத் திட்டத்தையும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட விடாமல் குழப்பியது, அரசியல் ரீதியாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டிய இனப்பிரச்சினையை யுத்தமாக மாற்றியது என்பன ஐ.தே.க. காலத்துக்குக்காலம் செய்த தமிழர் விரோத நடவடிக்கைகளில் சில.

ஐ.தே.கவின் இந்த தமிழர் விரோத பழைய வரலாறுகள் ஒருபுறமிருக்க, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஆதரவுடன் பதவிக்கு வந்த தற்போதைய ஐ.தே.க. அரசு, கடந்த ஜனாதிபதி மற்றும் பொதுத் தேர்தல்களின் போது தமிழ் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளில் – அவற்றில் சில உடனடிப் பிரச்சினைகளாக இருந்தபோதிலும் – தீர்த்து வைத்ததா என்றால், பதில் “இல்லை” என்பதுதான். அப்படியிருக்க, எப்படி கடந்த ஜனாதிபதி மற்றும் பொதுத் தேர்தல்களின் போது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நிபந்தனை ஏதுமின்றி ஐ.தே.க. அரசு அமைய ஆதரவளித்ததோ, அவ்வாறே தற்போதும் ஐ.தே.க. அரசு அமைவதற்கு நிபந்தனை ஏதுமின்றி எழுத்து மூல ஆதரவை அளித்துள்ளது.

தமிழ்த் தலைமை தமிழ் மக்களுக்குச் செய்துள்ள இந்தத் துரோகம், வரலாற்றில் இதுதான் முதல் தடவை அல்ல.

1965இல் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் இரண்டு பிரதான கட்சிகளில் ஒன்றுக்காவது ஆட்சி அமைப்பதற்கான அறுதிப் பெரும்பான்மை கிடைத்திருக்கவில்லை. ஆனால், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை விட, ஐக்கிய தேசியக் கட்சி சற்றுக் கூடுதலான ஆசனங்களைப் பெற்றிருந்தது. (2015 பொதுத் தேர்தல் முடிவுகள் போல) தமிழரசு, தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகளின் ஆதரவில்லாமலும் ஐ.தே.கவால் வேறு சில சிறிய கட்சிகளின் ஆதரவுடன் ஆட்சியமைத்திருக்க முடியும். ஆனால் நாடாளுமன்றத்தில் ஐ.தே.க. அரசாங்கம் ஏதாவதொரு மசோதாவைக் கொண்டு வந்து அதை பிரதான எதிர்க்கட்சியான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி எதிர்த்து, அதனுடன் தமிழரசு – தமிழரசுக் கட்சிகளும் சேர்ந்து எதிர்த்தால் அந்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டு அரசு கவிழும் நிலை இருந்தது.

ஆனால் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியைப் பொறுத்தவரை அவ்வாறானதொரு நிலை இருக்கவில்லை. தமிழ் கட்சிகள் இரண்டும் ஆதரித்தால் மட்டுமே அக்கட்சியால் ஆட்சியமைத்திருக்க முடியும். இந்த நிலை அன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழரசுக் கட்சித் தலைமை சொல்லி வந்த, ‘பிரதான கட்சிகளுக்கு அறுதிப் பெரும்பான்மை இல்லாத போது நிபந்தனையுடன் பேரம்பேசி ஆட்சியமைக்க ஆதவளிப்பதன் மூலம் தமிழர்களின் உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும்’ என்ற தந்திரோபாயத்தைக் கையாள்வதற்கு கிடைத்த அரிய சந்தர்ப்பமாக எல்லோராலும் பார்க்கப்பட்டது.

ஆட்சி அமைப்பதற்கு ஆதரவு வழங்கும்படி சுதந்திரக் கட்சியின் தலைவி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தமிழரசுக் கட்சிக்கும் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் அழைப்பும் விடுத்தார். தமிழ் கட்சிகள் முன்வைக்கும் நிபந்தனைகள் சிலவற்றை ஏற்பதற்கும் தயாராக இருந்தார்.

ஆனால், தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள் சிலவற்றைத்தன்னும் தீர்ப்பதற்கு கிடைத்த அந்த அரிய சந்தர்ப்பத்தை தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகள் இரண்டும் ஊதாசீனம் செய்துவிட்டு, ஐ.தே.க. கொடுத்த “மாவட்ட சபைகள் அமைக்கப்படும்” என்ற போலி வாக்குறுதியை ஏற்று ஐ.தே.க. அரசில் ஆர்.ஜீ.சேனநாயக்க, கே.எம்.பி.ராஜரத்தன போன்ற தீவிர சிங்கள இனவாதிகளுடன் இணைந்து ஐ.தே.க. தலைமையிலான ஏழுகட்சி கூட்டரசாங்கத்தில் இணைந்து கொண்டன. ஆனால், இறுதியில் ஐ.தே.க. வாக்குறுதி கொடுத்த மாவட்ட சபையைப் பெற முடியாமல் நான்கரை ஆண்டுகள் கழித்து தமிழரசுக் கட்சி அரசிலிருந்து வெளியேறியது.

தமிழரசுக் கட்சி அன்று தமிழ் மக்களுக்கெதிராக மேற்கொண்ட இந்தத் துரோகம் காரணமாகவும், தமிழரசக் கட்சியும் அங்கம் வகித்த ஐ.தே.க. அரசாங்கம் தமிழர்களை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காகக் கொண்டு வந்த ஆள் அடையாள அட்டை மசோதாவை எதிர்த்துமே அன்று அக்கட்சியின் ஊர்காவற்றுறை தொகுதி நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த வி.நவரத்தினம் தமிழரசுக் கட்சியிலிருந்து வெளியேறி தமிழர் சுயாட்சிக் கழகம் என்ற புதிய அரசியல் கட்சியைத் தொடங்கினார். (ஆனால் இன்றைய தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் அப்படியான கொள்கைப்பற்றுள்ள ஒருவரையாவது காண முடியவில்லை)

அதுமாத்திரமின்றி, தமிழரசுக் கட்சி செய்த இந்த இரண்டக வேலை காரணமாகவே, 1970இல் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலின் போது தமிழ் கட்சிகளின் தயவில்லாமல் ஒரு ஆட்சியை அமைக்கும் வண்ணம் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான மக்கள் ஐக்கிய முன்னணிக்கு நாட்டு மக்கள் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் வெற்றியை ஈட்டிக் கொடுத்தனர்.

ஏறத்தாழ 53 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நிகழ்ந்த அரசியல் நிலைமை போன்ற ஒரு நிலை அண்மையிலும் உருவாகியது. 2018 ஓக்டோபர் 26இல் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான அரசைப் பதவி நீக்கம் செய்த பின்னர், நாடாளுமன்றத்தில் மீண்டும் ஆட்சியமைப்பதற்கான பெரும்பான்மையை நிரூபிப்பதற்கு ரணில் தரப்பினரும், மகிந்த தரப்பினரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் ஆதரவை நாடினர்.

ரணில் தரப்பினரை விட, மகிந்த தரப்பினருக்கு சற்றுக் குறைவான நாடாளுமன்ற ஆசனங்கள் இருந்ததால், அவர்கள் ஆட்சியமைக்க ஆதரவு வழங்குவதாக இருந்தால், வலுவான கோரிக்கைகளை முன்வைத்து பேரம் பேசும் வாய்ப்பு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குக் கிடைத்தது. ஆனால் தமிழ்த் தலைமை இந்தத் தடவையும் அந்த வாய்ப்பை ஊதாசீனப்படுத்தி, ஐ.தே.க. மீது இருந்த வர்க்க பாசம் காரணமாகவும், ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களின் ஆலோசனைப்படியும் செயற்பட்டு, ரணில் தலைமையிலான ஐ.தே.க. அரசு அமைய ஆதரவு கொடுத்துள்ளது.

இதன் மூலம் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தலைமைக்கு தமிழ் மக்களின் நலன்களை விட, தமது வரக்க சகாக்களான ஐ.தே.கவினதும், ஏகாதிபத்திய எஜமானர்களினதும் நலன்களே முக்கியம் என்பது மீண்டுமொருமுறை நிரூபணமாகியுள்ளது. எதிர்காலத்திலும் தமிழ் மக்களுக்கு இந்த வகையான பிற்போக்கு இனவாத சக்திகள் தலைமைதாங்கும் வரையும் இவ்வாறானதொரு நிலையே தொடரப்போகின்றது.

இங்கே விழித்துக் கொண்டு செயற்பட வேண்டியவர்கள் தமிழ் மக்கள்தான். செய்வார்களா? அல்லது தொடர்ந்தும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இந்த வங்குரோத்துப் பாதையில் சென்று செத்து மடியப் போகிறார்களா என்பதே அவர்கள் முன்னாலுள்ள கேள்வி.

இதழ் 96, கட்டுரை 4

திசெம்பர் 27, 2018

உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மக்களின்

மனநிலையைப் பிரதிபலிக்கவில்லை!

– பிலிப்பையா

னாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அண்மையில் நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, புதிதாக பொதுத் தேர்தல் ஒன்றை நடத்துவதற்கான வர்த்தமானி அறிவிப்பொன்றை வெளியிட்டிருந்தார்.

இந்த அறிவிப்பால் ஜனநாயகம் செய்துவிட்டது என்று கூப்பாடு போட்ட ஒரே அரசியல் ‘இனத்தை’ச் சேர்ந்த ஐ.தே.க., தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, ஜே.வி.பி., அகில இலங்கை மக்கள் காங்கிரஸ் உட்பட்ட சில கட்சிகளும் அமைப்புகளும் அதற்கெதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தாக்கல் செய்தன.

வழக்கை விசாரித்த 7 பேர் கொண்ட உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள், அரசியல் சாசனப்படி ஜனாதிபதி நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்தது தவறானது என ஏகமனதாகத் தீர்ப்பளித்து, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியின் செயற்பாட்டுக்கு தடை போட்டனர்.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உள்நாட்டிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள சில சக்திகள் “ஆகா, இலங்கை நீதித்துறை சுயாதீனமாகச் செயற்பட்டு ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாத்துவிட்டது” என தலையின் மேல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடி வருகின்றனர்.

ஆனால் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு வெளியாவதற்கு முன்னர் அதுபற்றி மக்கள் மத்தியில் பல விதமான கருத்துக்கள் நிலவி வந்தன.

இதில் ஆழமான அரசியல் பார்வையும் அனுபவமும் கொண்ட ஒரு சிலர் மட்டும் தற்பொழுது வழங்கப்பட்டுள்ள மாதரியான ஒரு தீர்ப்புதான் வரும் என மிகவும் திடமாக நம்பினர். அவர்களிலும் ஒரு சாரார் அரசியல் சாசனப்படி நான்கரை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நாடாளுமன்றத்தைக் கலைக்கும் அதிகாரம் இல்லை என்ற அடிப்படையில் அந்த முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். இன்னொருசாரார், ஜனாதிபதியின் நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராக பல அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் அமைப்புகளும் வழக்குத் தாக்கல் செய்துள்ளதாலும், மேற்குலக நாடுகள் ஜனாதிபதியின் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக கடுமையான அழுத்தங்களை வெளிப்படையாகப் பிரயோகித்து வந்ததாலும், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளும் அதன் தாக்கத்துக்கு உட்பட்டே தீர்ப்பை வழங்குவர் எனக் கருதினர்.

மற்றொரு பிரிவினர், தீர்ப்பு எப்படி அமைந்தாலும் ஏழு பேர் கொண்ட நீதிபதிகள் ஒருமனதாக இல்லாமல் பிரிந்து நின்று தீர்ப்பை வழங்குவர் என நம்பி இருந்தனர். ஜனநாயகத்தில் அப்படி நடப்பதுதான் வழமை என்ற கருத்தால் அவர்கள் அந்த நிலைப்பாட்டுக்கு வந்திருந்தனர்.

ஆனால் நாட்டின் உண்மையான எஜமானர்களான பொதுமக்கள் வேறொரு கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் ஜனாதிபதி நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து பொதுத் தேர்தலுக்கு அறிவிப்பு விடுத்ததை சரியென்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கும் என நம்பி இருந்தனர்.

அப்படி அவர்கள் நம்பியதற்கு பல காரணங்கள் இருந்தன.

முக்கியமான காரணம், 2015 ஓகஸ்டில் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் ஐக்கிய தேசிய முன்னணிக்கோ, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்புக்கோ ஆட்சியமைக்கக்கூடிய அறுதிப் பெரும்பான்மை கிட்டியிருக்கவில்லை. எனவே ரணில் தலைமையிலான ஐ.தே.முன்னணியும், ஜனாதிபதி மைத்திரி தலைமையிலான ஐ.ம.சு.கூட்டமைப்பும் இணைந்து ‘நல்லாட்சி’ என்ற பெயரில் கூட்டரசாங்கம் ஒன்றை அமைத்தன. அவர்கள் அவ்வாறு செய்ததிற்கு வேறு ஒரு காரணமும் இருந்தது.

முன்னர் ஆட்சியில் இருந்த மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான அரசை வீழ்த்துவதற்கு வெளிநாட்டு சக்திகளின் ஆசிர்வாதத்துடன், 2015 ஜனவரி 8 ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மைத்திரிபால சிறிசேனவை பொது வேட்பாளராக நியமித்து அதில் வெற்றியும் பெற்றிருந்தனர். எனவே மகிந்த அணி மீண்டும் தலைதூக்காமல் இருப்பதற்கு அந்த அரசியல் ஐக்கியம் தொடர வேண்டியது தேவையெனவும் அவை கருதின.

ஆனால், மூன்றரை வருடங்களாக நடைபெற்ற ‘நல்லாட்சி’யில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியே ஆதிக்கம் செலுத்தியது. பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்களையும் தன்னிச்சையாக தனது கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு செயற்படத் தொடங்கினார். அதுமட்டுமின்றி, வழமையான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் மக்கள் சார்பு நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராக ரணிலின் அரசு செயற்பட்டு, மக்களுக்கு மேல் ஏராளமான நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தியது. பொதுச் சொத்துகளை தனியார்மயப்படுத்தியது. மத்திய வங்கி பிணைமுறி மோசடி உட்பட பலவிதமான ஊழல்களில் ஈடுபட்டது. இதன் காரணமாக முன்னொருபோதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்களின் அனைத்துப் பிரிவினரும் தினசரி போராட்டங்களில் ஈடுபட ஆரம்பித்தனர்.

2018 பெப்ருவரி 10 நடைபெற்ற உள்ளுராட்சித் தேர்தல் நாட்டு மக்களின் மனநிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டியது. அந்தத் தேர்தலில் ஆளும் கட்சிகள் இரண்டும் படுதோல்வி அடைந்தன. மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையில் புதிதாக உருவான சிறீலங்கா பொதுமக்கள் முன்னணி அமோக வெற்றியீட்டியது.

இதன் காரணமாக ஆட்சியின் இரு பங்காளிக் கட்சிகளுக்கிடையிலும் ஏற்கெனவே இருந்த விரிசல் ஆழமாகி மோதலாக உருவெடுத்தது. இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் மக்களில் பெரும்பான்மையோரின் கருத்துக்கு செவிசாய்த்து ‘நல்லாட்சி’ அரசிலிருந்து தனது ஐ.ம.சு.கூட்டமைப்பை ஜனாதிபதி விலக்கி கூட்டரசாங்கத்துக்கு முடிவு கட்டினார். அதுமாத்திரமின்றி, ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தலைமையிலான மக்கள் விரோத, தேச விரோத அரசைக் கலைத்து, மகிந்த தலைமையில் தற்காலிக அரசொன்றை நியமித்தார். தற்காலிக அரசொன்றை அமைத்தாலும், அந்த அரசாலும் நாட்டில் எழுந்துள்ள பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியாது என்று கருதியதாலேயே, நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து மக்கள் விரும்பும் புதிய அரசை மக்கள் தேர்தல் ஒன்றின் மூலம் ஏற்படுத்துவதற்கு வழிவகை செய்யத் தீர்மானித்தார்.

ஜனாதிபதியின் இந்த முடிவை நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்களும், மதத் தலைவர்கள், கல்விமான்கள், பொது
அமைப்புகள் என்பனவும் வரவேற்றனர். ஆனால் ஐ.தே.க. ஜனாதிபதியின் ஜனநாயக பூர்வமான, நீதியான இந்த நிலைப்பாட்டை எதிர்த்ததுடன், தனது கட்சியைச் சேர்ந்த சபாநாயகர் மூலம் நாடாளுமன்றச் செயற்பாடுகளையும் சீர்குலைத்தது. இதனால் நாடு பெரும் அரசியல் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தது. நாட்டில் இரண்டு மாதங்களாக ஏற்பட்டிருந்த குழப்ப நிலையைப் பார்த்த பொதுமக்களும், ஜனநாயக விரும்பிகளும் இந்தப் பிரச்சினைகளை ஒரு முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதானால் பொதுத் தேர்தல் ஒன்றுதான் ஒரேவழி என்ற முடிவுக்கே வந்தனர்.

இந்த நிலையில்தான் உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு பெரும்பான்மையான நாட்டு மக்களின் விருப்பத்துக்கு மாறாக வந்துள்ளது. இது தீர்ப்பை வழங்கிய நீதிபதிகளின் தவறல்ல. அவர்கள் நாட்டின் அரசியல் நிலைமைகளை அல்லது மக்களின் விருப்பத்தை அடிப்படையாக வைத்துத் தீர்ப்புகளை வழங்குவதில்லை. நாட்டின் அரசியல் அமைப்பின் பிரகாரமும், அதன் அடிப்படையிலான சட்டங்களின் பிரகாரமுமே அவர்களால் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை வழங்க முடியும்.

எல்லா நாடுகளிலும் அரசியல்வாதிகளே சட்டங்களை இயற்றுகிறார்கள். சட்டங்களை இயற்றும் அரசியல்வாதிகள் சில நோக்கங்களின் அடிப்படையிலேயே அதை ஆக்குகிறார்கள். ஒரு சட்டம் இயற்றப்பட்ட பின்னர் அதை மதித்து ஒழுக வேண்டிய கடமை எல்லாத்தரப்பு மக்களுக்கும் – பொதுமக்கள், அரச ஊழியர்கள், அரசியல்வாதிகள், நீதித்துறையினர் எல்லோருக்கும் கட்டாயமானதாகும்.

எனவே இலங்கையில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பும் அவ்வாறே அமைந்துள்ளது. அந்தத் தீர்ப்பு மக்களின் எதிர்பார்ப்புக்கு விரோதமாக இருந்தாலும் அதற்கு மதிப்பளிக்க வேண்டியது கடமை மட்டுமின்றி, கட்டாயமானதுமாகும்.

தற்போதைய சட்டம் சரியில்லை என மக்கள் கருதினால், நான்கரை ஆண்டுகள் பொறுமையுடன் காத்திருந்து, அதன் பின்னர் நடைபெறும் பொதுத் தேர்தலில் சரியான பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்து, அவர்கள் மூலம் மக்கள் சார்பான சட்டங்களை இயற்ற வைப்பதே மக்களுக்கு முன்னாலுள்ள ஒரே தீர்வாகும்.

இதழ் 96, கட்டுரை 3

திசெம்பர் 27, 2018

வேறொரு கோணம்:

தமிழர் அரசியலில் மூன்றாவது அணி

சாத்தியமா?

– சங்கரன்

ரசியல் அரங்கில் மூன்றாவது அணி அமைப்பது பற்றி காலத்துக்காலம் பேசப்படுவது வழமை. இப்பொழுது இலங்கைத் தமிழ் அரசியல் அரங்கில் அப்படியொரு கலந்துரையாடல் மீண்டும் ஆரம்பமாகி இருக்கிறது. அதற்குக் காரணம் இலங்கை போன்ற பிரித்தானிய வெஸ்ற்மினிஸ்ரர் ஆட்சிமுறை நிலவும் நாடுகளிலே இருகட்சி ஆட்சிமுறை இருப்பதும், அந்த இரு கட்சிகளும் ஏதோ ஒருவகையில் ஒத்த தன்மையுடையனவாக இருப்பதால் அதிருப்தி அடையும் அரசியல் சக்திகள் மூன்றாவது வழியொன்றைத் தேடுவதும் காலத்துக்குக் காலம் நிகழ்ந்து வருகின்றமையுமாகும்.

இந்த மூன்றாவது அணி அமைப்பது சம்பந்தமாக இரு கேள்விகள் இருக்கின்றன. முதலாவது கேள்வி, அரசியல் ரீதியாக மூன்றாவது அணி அமைப்பது சரியானதா என்பது. இரண்டாவது கேள்வி அப்படி அமைப்பது சாத்தியமா என்பது. இந்த இரண்டு கேள்விகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளதால், இந்த விடயம் குறித்துப் பொதுவாகவே ஆராயலாம்.

இயற்கை விஞ்ஞானமும் சரி, சமூக விஞ்ஞானமும் சரி, ஒரு பொருளில் அல்லது ஒரு விடயத்தில் எதிரும் புதிருமான இரண்டு அம்சங்களே இருக்கும் என நிறுவியுள்ளன. அதன் அர்த்தம் இந்த இரண்டு விடயங்களைத் தவிர வேறு விடயங்கள் எதுவும் இருக்காது என்பது அல்ல. இருக்கின்ற வேறு பல விடயங்கள் இந்த இரண்டில் ஒன்றைச் சார்ந்து அல்லது இணைந்தே இருக்கும் என்பதுதான் இதன் அர்த்தம்.

இலங்கை அரசியலை எடுத்துக் கொண்டால் சில உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. உதாரணமாக தென்னிலங்கை அரசிலை எடுத்துக்கொண்டு பார்க்கலாம்.

இலங்கையில் தொடங்கப்பட்ட முதலாவது அரசியல் கட்சி 1935இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட லங்கா சமசமாஜக் கட்சியாகும். இந்தக் கட்சி ஒரு ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, மக்கள் நலன்பேண் இடதுசாரிக் கட்சியாகும். அன்றைய நிலையில் சமசமாஜக் கட்சிக்கு எதிரான பிரதான எதிர் அணியாக இலங்கையை ஆட்சி புரிந்த பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் இருந்தது. ஆக இரண்டு அணிகளே அரசியலில் இருந்தன. மூன்றாவது அணி என்று எதுவும் இருக்கவில்லை.

1948 பெப்ருவரி 4இல் இலங்கைக்கு சுதந்திரம் வழங்கிவிட்டு பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் வெளியேறிய போது, அதன் இடத்தை ஏகாதிபத்திய சார்பு தரகு முதலாளித்துவ பிற்போக்குக் கட்சியான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி எடுத்துக் கொண்டது. அதன் பின்னர் இடதுசாரி கட்சிகளான சமசமாஜக் கட்சி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பனவற்றுக்கும் ஐ.தே.கட்சிக்கும் இடையிலேயே பிரதான முரண்பாடு இருந்தது.

ஆனால் இலங்கை இடதுசாரிகள் இலங்கையின் பருண்மையான நிலைமைகளைச் சரிவரப் புரிந்துகொண்டு வேலைசெய்யத் தவறியதால், அவர்களது இடத்தை ஐ.தே.கட்சியிலிருந்து எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையில் வெளியேறிய தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகள் அமைத்த சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி எடுத்துக் கொண்டது. அதன் பின்னர் பிரதான முரண்பாடு ஐ.தே.கவுக்கும் சிறீ.ல.சு.கவுக்கும் இடையில் மாறியது.

மூன்றாவது நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட இடதுசாரிகள் காலத்துக்காலம் ‘இடதுசாரி முன்னணி’, ‘சோசலிச முன்னணி’ என்ற பெயர்களில் மூன்றாவது அணியை அமைக்க முயன்றனராயினும் அந்த முயற்சி பலனளிக்கவில்லை. (1977 பொதுத் தேர்தலின் போது இடதுசாரிகள் மூன்றாவது அணியாகப் போட்டியிட்டு வரலாற்றில் முதல் தடவையாக நாடாளுமன்ற ஆசனம் எதையும் பெறத் தவறியதுடன், ஐ.தே.கவின அமோக வெற்றிக்கும் வழிவகுத்தனர்) அதன் காரணமாக அவை அரசியலில் இருப்பதென்றால் ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு சிறீ.ல.சு.கவுடன் கூட்டுச்சேர வேண்டும் என்ற யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு அக்கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்துக் கொண்டனர். அதன் காரணமாகத்தான் அவை இன்றுவரை அரசியலில் நின்றுபிடிக்க முடிகிறது. (இதன் அர்த்தம் இடதுசாரிக் கட்சிகள் சுயமாகச் செயல்பட்டு ஐ.தே.கவுக்கு எதிரான பிரதான அணியாக வரக்கூடாது என்பதல்ல)

இடதுசாரிக் கட்சிகள் இரண்டும் பலமிழந்த பின்னர், இடதுசாரிக் கோசங்களுடன் உருவான ஜே.வி.பி. தான்தான் இலங்கையின் உண்மையான இடதுசாரி இயக்கம் என்று சொல்லிக்கொண்டும், மூன்றாவது அணியாகத் தன்னைப் பாவனைப்படுத்திக் கொண்டும் மக்கள் முன் வந்தது. ஆனால் அவர்கள் பிரதான எதிரியான ஏகாதிபத்தியத்தையும் அதன் அடிவருடியான ஐ.தே.கவையும் இனங்காணத் தவறி, 1971இல் சிறீமாவோ தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசாங்கத்துக்கு எதிரான ஆயுதக் கிளர்ச்சியில் இறங்கி பெருத்த அழிவுகளுடன் தோல்வி கண்டனர். அதன்மூலம் அவர்கள் அடிப்படையில் தவறிழைத்து, பின்னர் ஒன்றன்பின் ஒன்றான தோல்விகளைச் சந்தித்தனர்.

பின்னர் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் சந்திரிக தலைமையில் இருந்த சிறீ.ல.சு.கவுடனும், இப்பொழுது ரணில் தலைமையிலான ஐ.தே.கவுடனும், உத்தியோகபூர்வமாகவும் உத்தியோகபூர்வமற்றும் கூட்டுச் சேரந்து செயற்பட்டு வருகின்றனர். அதன் காரணமாக மூன்றாவது அணி என்ற ஜே.வி.பியின் நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற நிலை தோல்வி கண்டுள்ளது.

இந்த சூழ்நிலையில் கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் மற்றும் பொதுத் தேர்தல் என்பன நடைபெற்ற பின்னர், ஐ.தே.கவும் சிறீ.ல.சு.கவில் மைத்திரி தலைமையில் இருந்த வலதுசாரிப் பிரிவும் இணைந்து கூட்டரசாங்கம் அமைத்த பின்னர், மகிந்த ராஜபக்சவை உத்தியோகபூர்வமற்ற தலைவராகக் கொண்டு சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுன என்ற கட்சி புதிதாகத் தோற்றம் பெற்றது. அக்கட்சியை மூன்றாவது அணி என அரசியல் நோக்கர்கள் வர்ணித்தும் வந்தனர். ஆனால் சிறீ.ல.சு;கவின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை அக்கட்சி சுவீகரித்துக் கொண்டதன் மூலம், அக்கட்சியே ஐ.தே.கவுக்கு எதிரான பிரதான கட்சியாக முன்னுக்கு வந்துள்ளது. அதன் காரணமாக மைத்திரி தலைமையிலான சுதந்திரக் கட்சி மூன்றாவது நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. இதை கடந்த பெப்ருவரியில் நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி தேர்தலின் போது தெளிவாகக் காண முடிந்தது. ஆனால் மைத்திரி அணி நீண்ட காலத்துக்கு மூன்றாவது அணியாகத் தொடர யதார்த்த சூழல் இடம் கொடுக்காது. அவ்வணியின் ஒருபகுதி ஐ.தே.கவுடனும், மறுபகுதி சிறீலங்கா பொதுஜன பெரமுனவுடனும் அணிசேரும் நிலையே காணப்படுகின்றது.

இதிலிருந்து தென்னிலங்கை அரசியலில் மூன்றாவது அணி சாத்தியமில்லை என்பதை வரலாறு திரும்பத் திரும்ப நிரூபித்துள்ளதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும். இது ஒருபுறமிருக்க தமிழ் அரசியல் சூழலில் இந்த ‘மூன்றாவது அணி’ என்ற கருதுகோள் எப்படிச் செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.

ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தலைமையில் உருவான அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியே தமிழர்களின் முதலாவது அரசியல் கட்சியாகும். அக்கட்சி உருவான போது அக்கட்சியே தமிழ் தேசிய முதலாளிகளின் கட்சி என்று கருதிக்கொண்டு அக்கட்சியுடன் கூட்டுச் சேர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்ற கருத்தை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் ஒரு பிரிவினர் (தோழர் அ.வைத்திலிங்கம் போன்றோர்) முன்வைத்தனர். ஆனால் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சி, தமிழர்கள் மத்தியிலுள்ள சாதிவெறி பிடித்த, நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகளின் பிரதிநிதி என்ற கருத்தை கட்சியிலுள்ள பெரும்பான்மையானோர் (தோழர் மு.கார்த்திகேசன் போன்றோர்) வலியுறுத்தியதால் நிகழவிருந்த தவறு தவிர்க்கப்பட்டது.

காங்கிரஸ் கட்சி பற்றி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி எடுத்த முடிவு சரியென்பதை தமிழரசுக் கட்சியின் தோற்றம் நிரூபித்தது. காங்கிரசிலிருந்து கு.வன்னியசிங்கம், எஸ்.ஜே.வி.செல்வநாயகம் பிரிந்து வந்து தோற்றுவிக்கப்பட்ட தமிழரசுக் கட்சி, ஓரளவு குழந்தைப் பருவத்திலிருந்த தமிழ் தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளினதும், குறிப்பாக அரச ஊழியர்களான தமிழ் மத்தியதர வர்க்கத்தினதும் பிரதிநிதியாகத் தன்னை ஆரம்பத்தில் இனம் காட்டியது. அதனால் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தமிழரசுக் கட்சியை நட்புச் சக்தியாகக் கருதி, ஆரம்ப காலத்தில் அக்கட்சி மீது காங்கிரஸ் கட்சியினர் தொடுத்த தாக்குதல்களிலிருந்து அக்கட்சிக்கு பாதுகாப்பும் வழங்கியது. அதேநேரத்தில் தமிழ் அரசியலில் பிற்போக்கு தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிரான பிரதான அணியாக இருந்த வடபகுதி இடதுசாரிகள் தமிழரசுக் கட்சியின் தோற்றத்துடன் மூன்றாவது நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

ஆனால் தமிழரசுக் கட்சியும் தமிழ் காங்கிரஸ் சென்ற அதே பாதையில் சென்றதால் அவர்களுக்கெதிரான அணிக்கான வெற்றிடம் மீண்டும் காலியானது. 1975இல் தமிழரசுக் கட்சியும், தமிழ் காங்கிரசும், வி.நவரத்தினத்தின் தமிழர் சுயாட்சிக் கழகமும், சி.சுந்தரலிங்கத்தின் அடங்காத் தமிழர் முன்னணியும் இணைந்து ‘தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி’ (வுருடுகு) என்ற அமைப்பை உருவாக்கிய பின்னர் தமிழர் அரசியலில் ஒரு தெளிவான இடைவெளி ஏற்பட்டு இவர்களுக்கு எதிரான பிரதான அணியொன்றின் தேவை முன்னரிலும் கூடுதலாக உணரப்பட்டது. அதாவது இவர்களுக்கு எதிரான பிரதான அணியாக இடதுசாரிகள் உருவெடுக்கும் சூழல் மீண்டும் உருவானது.

ஆனால் சில புறச் சூழ்நிலைகள் இடதுசாரிகள் தமிழர் அரசியலில் மீண்டும் சக்தி பெறுவதற்கு இடையூறாக அமைந்துவிட்டன. அதில் ஒன்று இடதுசாரிக் கட்சிகளும் அங்கம் வகித்த சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் சில நடவடிக்கைகள். இரண்டாவது, இடதுசாரிப் போர்வையில் இருந்த ஜே.வி.பி. 1971இல் செய்த எதிர்ப் – புரட்சி ஆயுதக் கிளர்ச்சி. மூன்றாவது வடக்கில் தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டத்தின் மூலம் புரட்சிகரமாகவும் சக்தியாகவும் வளர்ந்து வந்த புரட்சிகர (சீனசார்பு) கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் 1972இல் ஏற்பட்ட பிளவு.

இருந்தும் சீனசார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஒரு பிரிவான மார்க்சிஸ்ட் – லெனினிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தமிழர் பிரச்சினையில் ஒரு சரியான அணுகுமுறையை எடுத்து தேசிய இனப் பிரச்சினையில் இடதுசாரிகளின் வகிபாகத்தை மீண்டும் முன்னணிக்கு கொண்டுவர முயன்றது. அதற்காக ‘தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி’ என்ற பரந்துபட்ட அமைப்பையும் உருவாக்கியது. இந்தக் கட்டத்தில்தான் தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி 1976இல் வட்டுக்கோட்டையில் மாநாடு கூடி தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு ‘தனித் தமிழீழம்’ என்ற கருத்தை முன் வைத்தது.

தமிழ் ஈழக் கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்ட பின்னர் தமிழர் அரசியலில் முன்னொருபோதும் இல்லாத வகையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஏகப் பிரதிநிதியாக முன்வந்து, இடதுசாரிகளோ அல்லது மாற்றுக் கருத்துள்ள வேறு சக்திகளோ செயல்பட முடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து நாடாளுமன்ற அரசியல் தோல்வி கண்டு ஆயுதப் போராட்ட அரசியல் முன்னணிக்கு வந்தது.

ஆயுதப் போராட்ட அரசியலிலும் தமிழ் பிற்போக்கு சக்திகளின் மொத்தப் பிரதிநிதியாகவும், பாசிச இயக்கமாகவும் உருவெடுத்த புலிகளுக்கு எதிராக இடதுசாரித் தன்மை கொண்ட பல இயக்கங்கள் உருவான போதும் அவற்றின் மத்தியில் ஒற்றுமையின்மையாலும், அவற்றின் அராஜகப் போக்குகளினாலும், பின்னர் அவற்றை புலிகள் ஆயுத ரீதியில் ஒழித்துக் கட்டியதாலும் அவை அரசியல் அரங்கிலிருந்து முற்றாகத் துடைத்தெறியப்பட்டன.

2009இல் போர் முடிவுற்ற பின்னர் தமிழர் அரசியல் கள நிலவரம் மாறியது. புலிகளால் உருவாக்கப்பட்ட தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு பிரதான அரசியல் சக்தியாக தொடர்ந்தும் நீடித்தது. இந்த கூட்டமைப்பில் முன்னர் புலிகளால் அழிக்கப்பட்ட பல மாற்று இயக்கங்கள் புலிகளின் காலத்திலேயே உள்வாங்கப்பட்டிருந்தன. ஒரேயொரு விதிவிலக்காக ஈழ மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி மட்டும் கூட்டமைப்புக்கு எதிரணியில் இருந்தது (தொடர்ந்தும் இருக்கின்றது). அதன் காரணமாக பாரம்பரியமாக தமிழ் பிற்போக்குத் தலைமைக்கு எதிராக இருந்து வந்த இடதுசாரிகள், ஜனநாயகவாதிகள், மாற்றுக் கருத்துள்ளோரின் தெரிவாக ஈ.பி.டி.பி. கட்சியே இருக்கின்றது.

இன்றைய தமிழ் அரசியல் சூழலை எடுத்து நோக்கினால் ஒரு பக்கம் தமிழ் பிற்போக்கு சக்திகளின் பிரதிநிதியாக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும், மறுபுறம் உண்மையான தமிழ் தேசியவாதிகள், இடதுசாரிகள், ஜனநாயக சக்திகள், மாற்றுக் கருத்தாளர்கள் ஆகியோரின் பிரதிநிதியாக ஈ.பி.டி.பியும் இருக்கின்றன. யார் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும் இதுதான் தமிழ் அரசியலின் இன்றைய கள நிலவரம். பல்வேறு அரசியல் சக்திகள் இந்த யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு இதில் ஏதாவது ஒரு அணியுடன் இணைந்து கொள்வதன் மூவமே தமது எதிர்கால அரசியலை முன்னெடுக்க முடியும் என்ற நிலையே காணப்படுகின்றது.

இத்தகைய ஒரு சூழ்நிலையில், இந்த இரண்டு அணிகளுக்கும் எதிராக அல்லது மாற்றாக மூன்றாவது அணியொன்றை உருவாக்குவது என்ற கருத்து யதார்த்தபூர்வமானது அல்ல. ஏற்கெனவே இந்த மூன்றாவது அணி முயற்சியில் இறங்கியுள்ள கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தின் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணி தோல்வி கண்டுள்ளது. அதேபோல தற்பொழுது இன்னொரு மூன்றாவது அணியை உருவாக்க முயலும் வட மாகாண முதலமைச்சர் விக்னேஸ்வரனின் முயற்சியும் தோல்வியடையும்.

எனவே, இலங்கையின் சிங்களவர் அரசியலில் மட்டுமின்றி, இலங்கையின் தமிழர் அரசியலிலும் ‘மூன்றாவது’ அணி என்பது நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற பகல் கனவு மட்டுமே.

இந்திய அனுபவம்

இந்த மூன்றாவது அணி விடயத்தில் இந்திய இடதுசாரிகளின் அனுபவமும் ஏறத்தாழ இலங்கையின் அனுபவம் போன்றதே.

இந்தியப் பெரு முதலாளி வர்க்கத்தின் பிரதிநிதிகள் என்று சொல்லிக்கொண்டு, இந்திய காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிராகவும், பாரதீய ஜனதா கட்சிக்கு எதிராகவும், இந்திய இடதுசாரிகள், குறிப்பாக மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முன்னின்று மூன்றாவது அணியை உருவாக்கிப் பார்த்தார்கள். அதனால் எவ்விதமான பயனும் கிடைக்கவில்லை. கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது இவர்களது மூன்றாவது அணியின் உருவாக்கம் வலதுசாரி இந்துத்துவ பாரதீய ஜனதா கட்சி அரசாங்கம் பதவிக்கு வருவதில் போய் முடிந்தது.

அதேபோல, தமிழ்நாட்டில் சில தடவைகள் இடதுசாரிக் கட்சிகள் வேறு சில கட்சிகளுடன் சேர்ந்து மூன்றாவது அணியை உருவாக்கினார்கள். அப்படி கடந்த சட்டசபைத் தேர்தலின் போது உருவாக்கிய ‘மக்கள் நலக் கூட்டணி’ என்ற மூன்றாவது அணி, அதிமுக மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடிக்க உதவியதில் முடிந்தது.

இந்த அனுபவங்களில் இருந்து பாடம் படித்த மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளர் பிரகாஸ் கரத், ‘மூன்றாவது அணி என்பது நடைமுறைக்கு ஏற்றது அல்ல’ என்ற சாரப்பட சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஊடகங்களுக்கு கருத்துத் தெரிவித்திருந்தார்.

எனவே, இலங்கைத் தமிழர் அரசியலிலும் மூன்றாவது அணி என்பது, தற்போது செல்வாக்கு இழந்து வரும் பிற்போக்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைக்கு வாய்ப்பாகவே அமையும். இந்த உண்மையை தமிழ் முற்போக்கு – ஜனநாயக சக்திகள் கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டு, வலதுசாரிகளின் கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிராக ஓரணியாகச் செயல்படுவதே பயனுள்ளதாக அமையும்.

இதழ் 96, கட்டுரை 2

திசெம்பர் 27, 2018

கூட்டமைப்பு ரணிலை ஆதரித்ததிற்கு

இவையும் காரணங்கள்

– புனிதன்

னாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன ரணிலை பிதமர் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு மகிந்த ராஜபக்சவை பிரதமராக நியமித்ததிற்கு எதிராக தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஆரம்பம் முதல் வன்மத்துடன் செயற்பட்டதற்கு அதன் வழமையான ஐ.தே.க. ஆதரவு நிலைப்பாடு காரணம் மட்டுமின்றி சில உடனடிக் காரணிகளும் இருந்தன.

மகிந்த தலைமையிலான புதிய அரசாங்கம் சிறையிலுள்ள புலிப் பயங்கரவாத சந்தேக நபர்களை பொது மன்னிப்பின் கீழ் விடுதலை செய்வது குறித்து பதவி ஏற்றவுடனேயே தீவிரமாக ஆராய்ந்து வந்தது. அப்படி அவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டால், அது கூட்டமைப்புக்கு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பாரிய செல்வாக்கு சரிவை ஏற்படுத்தியிருக்கும். ஏனெனில் நாடாளுமன்றத்தில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு போலி எதிர்க்கட்சியாக இருந்துகொண்டு ஐ.தே.க. தலைமையிலான அரசாங்கத்தை கடந்த மூன்றரை வருடங்களாக ஆதரித்து வந்தபோதிலும் இந்த தமிழ் கைதிகளின் விடுதலை உட்பட தமிழ் மக்களின் எந்தவொரு உடனடிப் பிரச்சினைக்கும் கூட தீர்வு கண்டிருக்கவில்லை.

கூட்டமைப்பு ரணிலை ஆதரிக்கும் தீர்மானத்தை எடுத்ததிற்கு வேறொரு காரணமும் உண்டு. பிரதான தமிழ் தலைமைகள் சுமார் 70 ஆண்டுகாலம் தொடர்ச்சியாக தமிழ் மக்களை நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் செய்து வந்தபோதிலும், இனப் பிரச்சினைக்கான தீர்வு மட்டுமின்றி, தமிழ் மக்களின் நாளாந்த பிரச்சினைகளுக்கு கூட தீPர்வு கண்டது கிடையாது.

இந்த நிலைமையில் காலத்துக்காலம் ஆட்சியில் இருந்த அரசுகளுடன் ஒத்துழைத்த அல்பிரட் துரையப்பா, அருளம்பலம், தியாகராசா, டக்ளஸ் தேவானந்தா போன்றவர்களே தமிழ் மக்களுக்காக சில சேவைகளைத் தன்னும் செய்தார்கள். ஆனால் தமிழ் தலைமைகள் இவர்களைத் “துரோகிகள்” என முத்திரை குத்தி, அல்பிரட் துரையப்பா, தியாகராசா போன்றோரை புலிகள் மூலம் படுகொலை செய்வித்தனர். அருளம்பலத்தையும் கொல்ல முயன்றனர். டக்ளஸ் தேவானந்தாவை ஒரு தடைவ அல்ல, பல தடவைகள் கொலை செய்வதற்கு முயன்றனர்.

அதற்குக் காரணம் அரசுகளுடன் ஒத்துழைத்துச் செயற்பட்டவர்களில் ஆகக் கூடுதலான சேவைகளை வடக்கு மக்களுக்குச் செய்தவர் டக்ளஸ் தேவானந்தா மட்டுமே. அதுமட்டுமின்றி, மற்றவர்கள் போலல்லாமல் ஈழ மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி என்ற ஒரு அரசியல் கட்சியை உருவாக்கி, பிரதான தமிழ் தலைமைக்கு எதிரான ஒரு மாற்றுத் தலைமையாக அதை வளர்த்து, அதற்கென தனியான ஒரு வாக்கு வங்கியையும் கட்டியெழுப்பியுள்ளார்.

ஈ.பி.டி.பியின் தொடர்ச்சியான மக்கள் சேவை காரணமாக கடந்த பெப்ருவரியில் நடைபெற்ற உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் அது கணிசமான வாக்குகளைப் பெற்றதுடன், சில சபைகளின் ஆட்சியதிகாரத்தையும் கைப்பற்றியது. இந்த உண்மையை தமிழ் கூட்டமைப்பாலும் நிராகரிக்க முடியவில்லை. உள்ளுராட்சி தேர்தல் முடிவுகள் குறித்து வடமராட்சியில் நடைபெற்ற நிகழ்வொன்றில் கருத்துரைத்த கூட்டமைப்பின் பேச்சாளர் எம்.ஏ.சுமந்திரன், “தமிழ் மக்களின் உரிமைக்காகப் போராடும் எங்களை விட, அபிவிருத்தி பற்றிக் கதைத்த சில கட்சிகளின் வாக்குகள் அதிகரித்துள்ளன” என வயிற்றெரிச்சலுடன் குறிப்பிட்டார்.

அண்மையில் மகிந்த ராஜபக்ச பிரதமராகப் பதவியேற்ற பொழுது, டக்ளஸ் தேவானந்தாவும் மீள் குடியேற்ற, புனர்வாழ்வு மற்றும் இந்து சமய விவகார அமைச்சராகப் பதவியேற்றார். மகிந்தவின் அரசு உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளின் சதி சூழ்ச்சிகளால் அற்ப ஆயுளில் மரணித்துப் போனாலும், அந்தக் குறுகிய காலத்துக்குள் – 52 நாட்களில் – டக்ளஸ் தேவானந்தா தனது அமைச்சைப் பயன்படுத்தி தமிழ் மக்களுக்கு தன்னால் செய்யக்கூடிய சேவைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்திருந்தார். அதில் முக்கியமானது வடக்கு கிழக்கு மக்களுக்கான வீட்டுத் திட்டமாகும்.

டக்ளஸ் தேவான்தாவின் இந்த வேகமான செயற்பாடு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை கிலி கொள்ள வைத்தது என்பது இரகசியமானதல்ல. எனவே தனக்கு மூக்குப் போனாலும் எதிரிக்கு சகுனப்பிழையாக வர வேண்டும் என்ற மனப்பான்மையில், தமிழ் மக்கள் எக்கேடு கெட்டாலும் பரவாயில்லை டக்ளசின் அமைச்சுப் பதவியை இல்லாமல் செய்ய வேண்டும் என்று தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு கங்கணம் கட்டிச் செயற்பட்டதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

இதழ் 96, கட்டுரை 1

திசெம்பர் 27, 2018

சுமந்திரன் – சம்பந்தன் அடாவடித்தனம்

இப்படியும் முடியலாம்!

– திரிலோகமூர்த்தி

ன்றைய இலங்கையின் நாடாளுமன்றத்தில் இரண்டாவது பெரிய அணியாக 98 உறுப்பினர்களுடன் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு திகழ்கின்றது. மூன்றாவது பெரிய அணியாக 16 உறுப்பினர்களுடன் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு திகழ்கின்றது. அதிலும் இரண்டு உறுப்பினர்கள் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை விட்டு ஒதுங்கிவிட்டதால் உண்மையான கூட்டமைப்பின் எண்ணிக்கை 14 மட்டுமே.

கடந்த ஒக்ரோபர் மாதத்துக்கு முன்னர் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் சில உறுப்பினர்கள் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான அரசாங்கத்தில் இணைந்து ‘தேசிய அரசாங்கம்’ என்ற போர்வையில் இருந்ததால், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் 54 உறுப்பினர்கள் நாடாளுமன்றத்தில் தனியாக ‘கூட்டு எதிரணி’ என்ற பெயரில் செயல்பட்ட போதும், அவர்களுக்கு எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்து வழங்காது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பையே உத்தியோகபூர்வ எதிர்க்கட்சியாக அங்கீகரித்து, அவர்களுக்கு உரிய வரப்பிரசாதங்களைக் கொடுத்து வைத்திருந்தது ரணிலின் அரசாங்கம்.

ஆனால் போலி எதிர்கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு எதிர்க்கட்சி ஒன்றுக்குரிய வரப்பிரசாதங்களையும் சலுகைகளையும் அனுபவித்துக் கொண்டு, ரணில் அரசாங்கத்தின் துணைக்குழுவாகவே செயல்பட்டு வந்தது. அதுமாத்திரமின்றி, அண்மையில் நாட்டில் அரசியல் குழப்ப நிலை தோன்றிய பொழுது கூட்டமைப்பு முற்றுமுழதாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு ஆதரவாக செயல்பட்டதுடன், ரணில் விக்கிரமசிங்கவை மீண்டும் பிரதமராக நியமிக்க வேண்டும் என கூட்டமைப்பின் 14 உறுப்பினர்களும் எழுத்து மூலமான ஆதரவையும் தெரிவித்திருந்தனர்.

இந்த நிலைமையில் நாட்டின் அரசியல் அரங்கில் இரண்டு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.

ஒன்று, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு ஐ.தே.கவுடனான கூட்டு அரசாங்கத்தில் இருந்து வெளியேறி எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்ந்துவிட்டதால், அதுவே யதார்த்தத்தில் உண்மையான எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தைப் பெற்றுள்ளது.

இரண்டாவது, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் எண்ணிக்கை வெறுமனே 14 என்பதாலும், அது வெளிப்பிடையாக ரணில் அரசாங்கத்தின் பங்காளி போல செயல்பட்டு வருவதாலும், எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்தை இழந்துள்ளது.

இந்த நிலைமையை தவிர்க்க முடியாமல் ஏற்ற சபாநாயகர் கரு ஜெயசூரிய, ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பின் சார்பாக மகிந்த ராஜபக்சவை எதிர்க்கட்சித் தலைவராக நியமித்தார்.

இந்த நியமனத்தைப் பொறுக்க முடியாத தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும், ஐ.தே.கவின் சில உறுப்பினர்களும் சம்பந்தனையே தொடர்ந்தும் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என போலியான நியாயங்களை முன் வைக்கின்றனர். குறிப்பாக, கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தனும், கூட்டமைப்பை இன்று வழிநடத்தும் ஐ.தே.க. புறோக்கர் சுமந்திரனும் பதவி ஆசை காரணமாகவும், ஐ.தே.க. விசுவாசம் காரணமாகவும் ஏதேதோ எல்லாம் பிதற்றுகின்றனர்.

அவர்களது வாதம் என்னவெனில், அரசாங்கத்தின் தலைவராக ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன இருப்பதால், அவரும் அரசாங்கத்தின் அங்கம் என்றபடியால் அவர் தலைமைதாங்கும் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்புக்கு எதிர்க்கட்சிப் பதவி வழங்கக்கூடாது என்பதாகும். இந்த வாதம் நியாயத்தினதும் சட்டத்தினதும் அடிப்படையிலான வாதமல்ல. இது குதர்க்க வாதம்.

அவர்களது குதர்க்க வாதத்தின்படி பார்த்தாலும். ஜனாதிபதி ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு சார்பாகப் போட்டியிட்டு ஜனாதிபதியாகத் தெரிவானவர் அல்ல. அவர் பொது வேட்பாளராக பொதுச் சின்னத்தில் போட்டியிட்டே வெற்றி பெற்றவர்.

அத்துடன் அவர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் அல்ல. நாட்டின் அரசியல் சாசனப்படி நாட்டு மக்களின் தலைவர் என்ற வகையில் எந்த அரசாங்கம் பதவியில் இருந்தாலும் தலைமைதாங்க வேண்டியது ஒரு ஜனாதிபதியின் கடமையாகும். அதற்காக அவரை ஆளும் கட்சியின் உறுப்பினர் என்று வரையறுக்க முடியாது. அதுமட்டுமில்லாமல் ஜனாதிபதி மைத்திரி இன்றைய ஐ.தே.க. அரசாங்கத்துக்கு எதிரான தனது கடுமையான நிலைப்பாட்டைத் தொடர்ந்தும் வெளிப்படுத்தியும் வருகின்றார்.

நிலைமை இப்படி இருக்க, சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் மகிந்த ராஜபக்ச நாட்டின் பிரதமராக இருக்கவும் முடியாது, எதிர்க்கட்சித் தலைவராகவும் இருக்க முடியாது என்று அடம் பிடிக்கின்றனர். அதாவது அரசாங்கமும் தங்களிடம் இருக்க வேண்டும், எதிர்க்கட்சி பதவியும் தங்களிடம் இருக்க வேண்டும் எனவும் விதண்டாவாதம் செய்கின்றனர். இவர்கள் இருவரினதும் அடாவடித்தனத்தைப் பார்த்து இவர்களை ஆதரித்த தமிழ் மக்களே “எண்டாலும் இவர்களுக்கு இவ்வளவு பேராசையும் அடாவடித்தனமும் தேவையில்லை” என புலம்புகிறார்கள்.

கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் எதிரும் புதிருமாகப் போட்டியிட்டவர்களில் மைத்திரி சுமார் 62 இலட்சம் வாக்குகள் பெற்று ஜனாதிபதியாகத் தெரிவானார். மகிந்த தோல்வியடைந்தாலும் சுமார் 59 இலட்சம் வாக்குகள் பெற்றார். அவர் பெற்ற வாக்குகள் அவ்வளவும் சுத்தமான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி எதிர்ப்பு வாக்குகள். மைத்திரிக்கு வாக்களித்தவர்களில் பெரும் பகுதி ஐ.தே.க, தமிழ் தேசியச் கூட்டமைப்பு மற்றும் முஸ்லீம் கட்சிகளின் வாக்குகள் என்றாலும், அதில் இருபது இலட்சம் என்றாலும் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் வாக்குகள் எனக் கொள்ளலாம். இன்று மைத்திரியும் மகிந்தவும் திரும்பவும் ஒற்றுமைப்பட்டு ஓரணியில் இருப்பதால், கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் வாக்களிப்பு கணிப்பீட்டின்படி அவர்கள் இருவரினதும் மொத்த வாக்கு வங்கியின் பலம் சுமார் 80 இலட்சமாகும்.

இந்த நிலைமையில் நாட்டிலுள்ள மொத்த வாக்காளர்களில் வெறுமனே 3 (மூன்று) வீதத்தை (கடந்த பெப்ருவரியில் நடந்த உள்ளுராட்சி தேர்தல் வாக்களிப்பின்படி அதுவும் குறைவடைந்துவிட்டது) மட்டும் கொண்ட தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு எந்தவிதமான நீதி நியாயமும் இன்றி 80 இலட்சம் வாக்காளர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவர்களை விடுத்து தனக்குத்தான் எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்து வழங்கப்பட வேண்டும் என அடம் பிடிப்பதைத்தான் கலிகால கொடுமை என்று சொல்வார்களோ?

இவர்களது செய்கையைப் பார்க்க ஒரு விடயம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. 1965 பொதுத் தேர்தலின் பின்னர் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி தனது தலைமையில் அரசமைக்க தமக்கு ஆதவளிக்கும்படி விடுத்த அழைப்பை நிராகரித்த ‘தந்தை’ செல்வநாயகம் தலைமையிலான தமிழரசுக் கட்சியும், ;விண்ணன்’ ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தலைமையிலான தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியும் வீம்புத்தனமாக முடிவெடுத்து ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சி அமைக்க ஆதரவளித்தன. அவர்களது இந்த ஒருதலைப்பட்சமான முடிவு சிங்கள – தமிழ் மக்களது சிந்தனையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அதன் விளைவு என்ன?

அடுத்த வந்த 1970ஆம் ஆண்டுப் பொதுத் தேர்தலில் தமிழ் கட்சிகளின் தயவு இல்லாமல் ஒரு ஆட்சியை அமைக்கக்கூடிய நிலையை, அதாவது மூன்றிலிரண்டு பெரும்பான்மை பலத்துடன் ஆட்சியமைக்கக்கூடிய ஒரு நிலையை, நாட்டு மக்கள் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான அரசுக்கு வழங்கினர்.

அதுமட்டுமல்ல, தமிழ் கட்சிகள் இரண்டும் எடுத்த முடிவை தமிழ் மக்களும் அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை தேர்தல் முடிவுகள் காட்டின. தமிழ் கட்சிகள் இரண்டினதும் ஜம்பவான்களான ‘தளபதி’ அ.அமிர்தலிங்கம், ‘விண்ணன்’ ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம், ‘இரும்பு மனிதன்’ ஈ.எம்.வி.நாகநாதன், ‘உடுப்பிட்டி சிங்கம்’ மு.சிவசிதம்பரம், ‘அடலேறு’ மு.ஆலாலசுந்தரம் ஆகியோரை அத்தேர்தலில் தமிழ் மக்கள் தோற்கடித்து வீட்டுக்கு அனுப்பினர்.

அது போன்ற ஒரு நிலையைத்தான் இப்பொழுதும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களான சம்பந்தனும் சுமந்திரனும் உருவாக்குகின்றனர். மைத்திரி – மகிந்த அணியினர் அரசாங்கத்தையும் அமைக்க முடியாது, எதிர்க்கட்சியாகவும் செயல்பட முடியாது இவர்கள் ஆடும் தாண்டவக் கூத்தினால், அடுத்த பொதுத் தேர்தலில் 1970 தேர்தல் போன்று நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்கள் மைத்திரி – மகிந்த அணிக்கு மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை வழங்குவதுடன், மறுபக்கத்தில் தமிழ் மக்கள் தமது கடமையாக கூட்டமைப்பின் முக்கிய தலைவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பும் வேலையைச் செய்தாலும் ஆச்சரியமில்லை.

ஏனெனில், சில வேளைகளில் வரலாறு தேவை கருதி மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்து வந்திருப்பதை நாம் காண முடியும்.

வானவில் இதழ் 95

நவம்பர் 27, 2018

ஜனாதிபதி கொலை முயற்சியே

இலங்கையில் எழுந்துள்ள நிலைமைக்கு

அடிப்படைக் காரணமாகும்!

மது கடந்த மாத (ஐப்பசி – 2018) வானவில் இதழின் முன்பக்க கட்டுரையின் தலைப்பு இவ்வாறு அமைந்திருந்தது:

“நாட்டு மக்களே, ஆட்சி மாற்றத்துக்கு தயாராவீர்!”

அந்தக் கட்டுரையில் நாம் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தோம்:

“இந்த அரசு எந்த நேரமும் கவிழலாம் என்ற நிலை தோன்றியுள்ளது. ஆட்சியின் வீழ்ச்சி என்பது ஜனாதிபதி தேர்தல் அல்லது பொதுத் தேர்தல் என்பனவற்றின் மூலமும் நடைபெறலாம் அல்லது அதற்கு முதல் வேறு வழிகளிலும் நடைபெறலாம் என்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

ஆனால் நாட்டு மக்கள் ஆட்சி மாற்றமொன்றை விரும்பினாலும், இந்த அரசைப் பதவிக்கு கொண்டு வந்த ஏகாதிபத்திய சக்திகளும், அவர்களது உள்நாட்டு அடிவருடிகளும் அதற்கு இலேசில் இடம் கொடுக்க விரும்பமாட்டார்கள். அவர்கள் சகல வழிகளிலும் நாட்டில் ஒரு ஏகாதிபத்திய விரோத, முற்போக்கு அரசு ஏற்படுவதைத் தடுக்கும் கடும் பிரயத்தனங்களில் ஈடுபடுவர்.

எனவே, மக்கள் விரோத சக்திகளைக் குறைத்து மதிப்பிடாமல், சகல ஏகாதிபத்திய விரோத, முற்போக்கு, ஜனநாயக சக்திகளையும் ஒரு பரந்துபட்ட அணியில் திரட்டுவது முற்போக்கு சக்திகளின் வரலாற்றுக் கடமையாகும். இந்தப் பணி இன்றைய ஆட்சியின் கீழ் பல இன்னல்களைச் சந்தித்து வரும் தமிழ், முஸ்லீம், மலையக மக்களினதும் கடமையாகும்.

“ஆட்சி மாற்றம்” என்ற சொல் அனைத்து மக்களினதும் தாரக மந்திரமாக ஒலிக்க வேண்டும்”.

எமது இந்தக் கட்டுரையைத் தொடர்ந்து நாட்டில் யாருமே எதிர்பாராத வகையில் பல அரசியல் மாற்றச் சம்பவங்கள் நடந்தேறியுள்ளன.

நாம் ‘வானவில்’ பத்திரிகையில் சுட்டிக்காட்டியவாறு தேர்தல் ஒன்று நடைபெறாமலே ஆட்சி மாற்றம் ஒன்று ஏற்பட்டு, அந்த மாற்றத்தைத் தாங்கிக் கொள்ளாத உள்நாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளும், அவற்றின் சர்வதேச எஜமானர்களும் ஓரணியில் திரண்டு நின்று சன்னதம் ஆடுகின்றனர். அதன் காரணமாக நாடு பெரும் குழப்ப நிலையில் ஆழ்ந்துள்ளது.

பலர் ஏற்பட்டுள்ள நிலைமைகள் சம்பந்தமாக வானவில்லால் எப்படி அச்சொட்டாக ஆரூடம் கூற முடிந்தது எனத் தமது வியப்பையும் அதே நேரத்தில் தமது பாராட்டையும் தெரிவித்துள்ளனர்.

இதில் வியப்பதற்கு எதுவும் இல்லை. நாட்டின் அரசியல் நிலைமைகளை யதார்த்தபூர்வமாகவும் முற்போக்கு கண்ணோட்டத்துடனும் தொடர்ந்து அவதானித்து வந்தால் எவரும் சரியானதொரு முடிவுக்கு வர முடியும். வானவில் பத்திரிகை ஆசிரியர் குழுவைப் பொறுத்தவரையில் அதில் அங்கம் வகிக்கும் பெரும்பான்மையானோர் 50 வருடங்களுக்கும் மேலான நேரடி அரசியல் அனுபவத்தைக் கொண்டவர்கள் என்பது இதில் குறிப்பிட வேண்டிய முக்கியமான விடயமாகும்.

ஆனால் நாம் எதிர்பார்க்காமல் நடைபெற்ற முக்கியமான விடயம் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன மேற்கொண்ட முக்கியமான முடிவுகள்தான். (இதை அவர் 2015 ஜனவரி 8இல் மேற்கொண்ட பாரதூரமான தவறுக்கான பிராயச்சித்தமாகவும் கொள்ளலாம்)

ஏனெனில், ஏகாதிபத்திய சக்திகள் இலங்கையில் தமக்கு சாதகமான ஆட்சி மாற்றம் ஒன்றைக் கொண்டு வரும் புதிய முயற்சியாக 2015 ஜனவரி 8 ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது இரண்டு விடயங்களைக் கைக்கொண்டன.

ஓன்று, ஆட்சியில் இருந்த சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் நீண்டகால உறுப்பினரும், அக்கட்சியின் பொதுச் செயலாளருமான மைத்திரிபால சிறிசேனவை அக்கட்சியிலிருந்து வஞ்சகத்தனமாகப் பிரித்தெடுத்து ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நிறுத்தியது. அதற்கு முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகவைப் பயன்படுத்தியது.

இரண்டாவது, ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஜனாதிபதி தேர்தலில் தனது சொந்த வேட்பாளரை நிறுத்தாமல் மைத்திரியை பொது வெட்பாளராக ஏற்றுக் கொள்ள வைத்தது.

இத்தகைய நடவடிக்கைகள் மூலமே இலங்கையில் ஏகாதிபத்திய சக்திகள் தமது நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டன.

ஜனாதிபதி தேர்தலைத் தொடர்ந்து பதவியில் இருந்த மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் கூடிய ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு அரசாங்கத்தைக் கலைத்து 47 உறுப்பினர்கள் மட்டும் கொண்ட ஐ.தே.கவின் தலைவர் ரணில் விக்கிரமசிங்க புதிய ஜனாதிபதி மைத்திரியினால் பிரதமராக்கப்பட்டார். அப்பட்டமாக ஜனநாயத்தை மீறிய இச்செயல் செயல் குறித்து அப்போது ‘சர்வதேச சமூகம்’ எனப்படும் மேற்கு நாடுகள் எவ்வித எதிர்ப்பினையும் வெளிப்படுத்தவில்லை.

‘நல்லாட்சி’ என்ற பெயரில் மூன்றரை வருடங்களாக நடைபெற்ற ரணில் – மைத்திரி ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசு நாட்டு மக்களுக்கு தேர்தல் காலங்களில் கொடுத்த எவ்வித வாக்குறுதியையும் நிறைவேற்றவில்லை. மாறாக நாட்டு மக்கள் மேல் பலவிதமான வரிச்சுமைகள் ஏற்றப்பட்டன. விலைவாசி பல மடங்கு அதிகரித்தது. வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகரித்தது. ரூபாயின் மதிப்பு மிகவும் மோசமாக வீழ்ச்சியடைந்தது. நாட்டின் பொதுச் சொத்துக்கள் அந்நிய கொம்பனிகளுக்கு அறாவிலைக்குத் தாரை வார்க்கப்பட்டன. கல்வி, போக்குவரத்து மற்றும் சுகாதாரத் துறைகள் படிப்படியாக தனியார்மயப்படுத்தப்பட்டு வந்தன.

இன்னொரு பக்கத்தில் ஜனநாயக அரசியலுக்கு முரணாக ஐம்பதுக்கும் அதிகமான உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கூட்டு எதிரணியைப் புறக்கணித்துவிட்டு 16 பேர் மடடும் கொண்ட தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு எதிர்க்கட்சி அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டது. பிரதமர் ரணில், ஜனாதிபதி மைத்திரியின் பல அதிகாரங்களை பலவந்தமாக எடுத்துக்கொண்டு எதேச்சாதிகாரமாக செயல்படத் தொடங்கினார். எதிர்க்கட்சியினரை ஒடுக்குவதற்காக அவர்கள் மீது வகைதொகையில்லாத பொய் வழக்குகள் போடப்பட்டன.

35 வருடப் போரின்போது கூட ஒழுங்காகத் தேர்தல்கள் நடந்து வந்த இலங்கையில் ‘நல்லாட்சி’ பதவிக்கு வந்தபின்னர் 3 வருடங்களாக உள்ளுராட்சித் தேர்தல்கள் நடத்தப்படாமல் இழுத்தடிக்கப்பட்டு வந்தன. பதவி முடிந்த மாகாண சபைகளுக்கும் இன்னமும் தேர்தல்கள் நடத்தப்படவில்லை. கடைசியாக ஒருவாறு பலத்த அழுத்தங்களுக்கு மத்தியில் கடந்த பெப்ருவரி 10இல் உள்ளுராட்சி தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்ட போது ஆட்சிப் பங்காளிகளான இரு கட்சிகளும் படுதோல்வியடைந்து முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான எதிரணி அமோக வெற்றி பெற்றது.

இவ்வாறு ‘நல்லாட்சி’ என்று கூறப்பட்ட அரசு நடைமுறையில் நாசகார ஆட்சியாகவே கடந்த மூன்றரை வருடங்களாகச் செயற்பட்டது. உள்ளுராட்சி சபைத் தேர்தல்களில் அரச கட்சிகளுக்கு ஏற்பட்ட தோல்வியைத் தொடர்ந்து அவற்றுக்கிடையே இருந்த மோதல் உக்கிரமடைந்தது. இருந்தாலும் ரணிலும் மைத்திரியும் ஆட்சியை ஏதோ ஒருவிதமாக ஓட்டி வந்தனர். சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியை நல்லாட்சி அரசிலிருந்து விலக்கும்படி எதிரணியினர் பலமுறை வலியுறுத்தியும் மைத்திரி ரணிலுடன் ஆட்சியைத் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தார்.

ஆனால் ஒக்ரோபர் 26ஆம் திகதி யாரும் எதிர்பாராதவிதமாக ரணிலை பிரதமர் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு மகிந்த ராஜபக்சவை பிரதமர் ஆக்கினார் ஜனாதிபதி மைத்திரி. அதுமட்டுமல்லாமல் நாடாளுமன்றத்தை நொவம்பர் 16 வரையும் ஒத்தி வைத்தார். பின்னர் சடுதியாக நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்துவிட்டு, 2019 ஜனவரி 5இல் பொதுத் தேர்தல் நடைபெறும் எனவும் அறிவித்தார்.

ஜனாதிபதி அடுத்தடுத்து எடுத்த இந்த அதிரடி நடவடிக்கைகள் எல்லாம் இலங்கை அரசியல் சக்திகளை மட்டுமின்றி சர்வதேச அரசியல் சக்திகளையும் திகைப்பில் ஆழ்த்தின. முன்னர் “ஜனநாயகத்தின் காவலன்” என அவை வர்ணித்த மைத்திரியை இப்பொழுது “சர்வாதிகாரி” என வர்ணிக்க ஆரம்பித்தன.

மைத்திரியின் நடவடிக்கைகள் அரசியல் சாசனத்துக்கு விரோதமானவை என அந்த சக்திகள் தொடர்ந்து கூப்பாடு போட்டு வருகின்றன. ஆனால் மைத்திரி எடுத்த நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் அரசியல் சாசனம் அவருக்கு வழங்கியுள்ள அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலேயே எடுக்கப்பட்டுள்ளன என நாட்டின் பெரும்பான்மையான அனுபவமிக்க சட்ட வல்லுனர்கள் கருத்து வெளியிட்டுள்ளனர்.

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகின்றது. அதாவது மூன்றரை வருடங்களாக ரப்பர் போல ரணிலுடன் இழுபட்டுக் கொண்டிருந்த மைத்திரி ஒக்ரோபர் 26இல் ஏன் திடீரென இப்படியான அதிரடி நடவடிக்கையில் இறங்கினார் என்ற கேள்வி எழுகின்றது. அதுவும் ரணிலை பிரதமர் பதவியில் இருந்து அகற்றிய பின்னர் நாட்டு மக்களுக்கு ஆற்றிய உரையில், ரணிலுடன் இணைந்து ஆட்சியமைத்த இரண்டொரு மாதங்களிலேயே அவருடன் இணைந்து வேலை செய்வது முடியாத காரியம் என்பதைத் தான் புரிந்து கொண்டதாகக் கூறும் மைத்திரி, அப்படியானால் விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்காமல் ஏன் பொறுத்திருந்தார்.

2015 ஜனவரி 8இல் நாட்டு மக்கள் தனக்கு வழங்கிய தீர்ப்பை ஊதாசீனப்படுத்தக் கூடாது எனப் பொறுத்திருந்த மைத்திரி ஏன் ஒக்ரோபர் 26இல் பொங்கியெழுந்தார்?

இங்குதான் உண்மை பொதிந்து கிடக்கிறது. உண்மை என்னவென்றால், தன்னையும் முன்னாள் பாதுகாப்பு செயலாளர் கோத்தபாய ராஜபக்சவையும், ராஜபக்ச குடும்பத்தின் ஏனைய உறுப்பினர்களையும் உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு சக்திகள் கொலை செய்வதற்கு திட்டமிட்டு இருக்கிறார்கள் என்ற விடயம் அம்பலத்துக்கு வந்ததும்தான் நிலைமை கைமீறிப் போய்விட்டதை மைத்திரி சடுதியாக உணர்ந்தார்.

இந்தக் கொலைச் சதி சம்பந்தமாக பிரதி பொலிஸ் மாஅதிபர் ஒருவரும், இந்தியாவின் “றோ” என்ற உளவு அமைப்பின் தொடர்பாளர் ஒருவரும் கைது செய்யப்பட்டு காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

நாட்டின் ஆட்சித் தலைவரான ஜனாதிபதியை கொலை செய்யும்; சதி முயற்சியில் பிரதி பொலிஸ் மாஅதிபருக்கு தொடர்பு இருக்கின்றது என்ற தகவல் வந்த பின்பும் பொலிஸ் துறைக்கு பொறுப்பாக இருந்த பிரதமர் ரணில் அந்தப் பொலிஸ் அதிகாரி மீது எந்தவித நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. பின்னர் பலத்த வலியுறுத்தலுக்கு பின்னரே அந்த அதிகாரி லீவில் அனுப்பப்பட்டார். அவரைக் கைது செய்து விசாரிக்கும்படி விடுத்த வேண்டுகோளையும் ரணில் உதாசீனப்படுத்தினார். பின்னர் தொடர்ச்சியான வலியுறுத்தலுக்குப் பின்னரே அந்த பொலிஸ் அதிகாரி குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் தினமும் பலமணி நேரம் விசாரிக்கப்பட்டார். அந்த விசாரணையின் அடிப்படையில் அவர் சந்தேக நபராக இனம் காணப்பட்டு, கைது செய்யப்பட்டு தடுப்புக் காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளார்.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான விடயம் என்னவெனில், இந்த பொலிஸ் அதிகாரி பற்றிய விசாரணை அறிக்கையை ஜனாதிபதி மைத்திரி கோரியும் பிரதமர் ரணில் அதை அனுப்பாது தவிர்த்துள்ளார். இவையெல்லாம் சேர்ந்து இந்த கொலை சதி முயற்சியில் ஐ.தே.கவுக்கு தொடர்பிருக்கலாம் என்ற திடமான சந்தேகம் ஜனாதிபதி மைத்திரிக்கு எழுந்தது நியாயமானதே. இந்த நிலைமையில் ரணில் அதிகாரத்திலிருப்பது மிகவும் ஆபத்தானது என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்திருந்தால் அது யதார்த்தமானது.

‘நல்லாட்சி’ அரசில் 2015 ஜனவரி 8 முதல ஒன்றாக இணைந்திருந்தவர்கள் ஜனாதிபதியை ஏன் கொலை செய்ய திட்டமிட்டார்கள் என்ற கேள்வி பலருக்கும் எழுவது நியாயமானது. எல்லாவற்றுக்கும் அரசியல் அடிப்படைதான் காரணம் என்றபடியால் இதற்கும் அரசியல் அடிப்படைதான் காரணம்.

ஐ.தே.கவுக்கும் அதன் வெளிநாட்டு எஜமானர்களுக்கும் உள்ள முதலாவது பிரச்சினை இவ்வருடம் பெப்ருவரி 10இல் நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தலில் கூட்டு எதிரணி பெற்ற அமோக வெற்றியாகும். இந்த தேர்தலில் கூட்டு எதிரணி 46 வீதம் வரையிலான வாக்குகளைப் பெற்றிருந்தது. அதே நேரத்தில் மைத்திரி தலைமையிலான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அணி சுமார் 15 வீதமான வாக்குகளைப் பெற்று மூன்றாவதாக வந்திருந்தது. இந்த நிலைமை எதைக் காட்டுகிறது என்றால், சுதந்திரக் கட்சி மைத்திரி அணி, மகிந்த அணி என பிளவுபடாமல் இருப்பின் அடுத்த பொதுத் தேர்தல் – ஜனாதிபதித் தேர்தல் என்பவற்றில் 60 வீதத்திற்கும் அதிகமான வாக்குகளைப் பெற்று அவர்கள் வெற்றியீட்டுவர் என்ற உண்மையை எடுத்துக் காட்டியது. அதைத் தடுப்பதே உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு பிற்போக்கு சக்திகளின் தந்திரோபாயமாக இருந்து வந்துள்ளது.

ஆனால், முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்தவின் புதல்வரும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான நாமல் ராஜபக்ச அண்மையில் தெரிவித்த கருத்தின்படி, மைத்திரி – மகிந்த தரப்புக்கு இடையில் பெப்ருவரி உள்ளுராட்சி தேர்தல் நடந்த கையோடு ஒற்றுமைப் பேச்சுவார்த்தை ஆரம்பித்துவிட்டது. ஏற்கெனவே நல்லாட்சி அரசுக்குள் ரணிலுக்கும் மைத்திரிக்கும் இடையில் முரண்பாடு முற்றிவிட்ட நிலையில், இந்த ஒற்றுமைப் பேச்சுவார்த்தை வெற்றியில் முடியலாம் என்ற வலுவான சந்தேகத்தை ஐ.தே.கவுக்கும் அதன் சகாக்களுக்கும் ஏற்படுத்திவிட்டது.

மக்கள் ஆதரவு தமக்கு எள்ளளவும் இல்லை என்ற நிலையில் பிற்போக்கு சக்திகள் மாற்று வழியைத் தேட ஆரம்பித்துள்ளனர். அந்த மாற்றுவழிதான் ஜனாதிபதி கொலை முயற்சி.

இலங்கையின் அரசியல் சாசனப்படி அதிகாரத்திலிருக்கும் ஜனாதிபதி ஒருவர் இறக்க நேரிட்டால், அல்லது அவர் பதவி விலகினால், பிரதமர் பதவியில் இருப்பவரே இயல்பாக அடுத்த ஜனாதிபதி தேர்தல்வரை ஜனாதிபதியாக பதவி வகிப்பார். அதன்படிதான் 1990இல் அப்போதைய ஜனாதிபதியாக இருந்த ஆர்.பிரேமதாசவை புலிகள் தற்கொலைக் குண்டுதாரி மூலம் கொலை செய்துவிட, பிரதமராக இருந்த டி.பி.விஜயதுங்க ஜனாதிபதியானார்.

எனவே இன்றைய சூழலில் ஜனாதிபதி மைத்திரியை கொலை செய்துவிட்டால் இயல்பாகவே பிரதமர் பதவியில் இருக்கும் ரணில் ஜனாதிபதியாக வருவார். பின்னர் அவர் தனக்குள்ள நிறைவேற்று அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தி அடுத்து வரும் பொதுத் தேர்தல், ஜனாதிபதி தேர்தல் எனபனவற்றில் ஐ.தே.க. வெற்றியீட்ட முயற்சிக்க முடியும்.

மைத்திரியை கொலை செய்தாலும், ராஜபக்ச குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ஐ.தே.கவுக்கு சவாலாக இருப்பார்கள். புலிகளுடனான போரில் அரசாங்கத்தை வெற்றிக்கு இட்டுச் சென்றவர்கள் என்ற வகையில் நாட்டு மக்கள் மத்தியில் அவர்களுக்கு அபரிமிதமான செல்வாக்கு உள்ளதென்பதை யாரும் மறுத்துவிட முடியாது. அரசியல் சட்டத்தின் 19ஆவது திருத்தத்தின்படி மகிந்த ராஜபக்ச ஜனாதிபதித் தேர்தலில் மூன்றாவது முறையாகப் போட்டியிட முடியாவிட்டாலும், புலிகளுடனான போரில் தீர்க்கமான பாத்திரம் வகித்த அவரது சகோதரரான முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோத்தபாய போட்டியிட்டு வெற்றிபெறக்கூடிய வாய்ப்பு இருந்தது. அதற்கான முயற்சிகளும் நடந்து வந்தன. அதுமாத்திரமின்றி மகிந்தவின் இன்னொரு சகோதரரும், முன்னாள் சபாநாயகருமான சாமல் ராஜபக்சவின் பெயரும் அடுத்த ஜனாதிபதி வேட்பாளராக பிரஸ்தாபிக்கப்பட்டு வந்தது.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் ஜனாதிபதி மைத்திரியை மட்டுமின்றி, கோத்தபாய ராஜபக்ச உட்பட ராஜபக்ச குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரையும் தீர்த்துக்கட்ட முயற்சி எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது.

ஏகாதிபத்திய – பிற்போக்கு சக்திகளைப் பொறுத்தவரையில், போலியான நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் தங்களுக்கு சாதகம் இல்லாமல் அமையும் போது, நேரடி பலாத்காரத்தில் இறங்கியதற்கு உலக வரலாற்றில் பல உதாரணங்கள் உண்டு. கொங்கோவின் பட்ரிஸ் லுமும்பாவில் தொடங்கி, இலங்கையின் பண்டாரநாயக்க, சிலியின் அலண்டே, இந்தியாவின் இந்திரா காந்தி, பங்களாதேசின் முஜிபுர் ரஹ்மான் என உதாரணங்கள் உண்டு.

இந்த நிலைமைகளில், இலங்கையின் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அந்த நாட்டின் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை பதவி நீக்கம் செய்தது, நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்தது, பொதுத் தேர்தலுக்கு திகதி குறித்தது எல்லாமே இலங்கையின் அரசியல் சாசனத்துக்கு அமைவாக எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் மட்டுமல்லாது, அரசியல் ரீதியாக இலங்கையின் தேசிய சுதந்திரம், சுயாதிபத்தியம், பிரதேச ஒருமைப்பாடு, மக்களின் இறையாண்மை, ஜனநாயக அரசமைப்பு என்பனவற்றைப் பாதுகாக்க எடுத்த அத்தியாவசிய நடவடிக்கைகளாகும்.

இலங்கை ஜனாதிபதியின் இந்த நடவடிக்கைகளை இலங்கையிலும், உலகம் முழுவதிலும் பரந்து வாழும் ஏகாதிபத்திய – எதிர்ப்பு முற்போக்கு சிந்தனையுள்ளவர்களும், ஜனநாயகத்தை நேசிப்பவர்களும் எந்தவித தயக்கமும் இன்றி ஆதரிப்பது கடமையாகும்.

இலங்கை ஜனாதிபதியின் நடவடிக்கைகளை அரசியல் சாசனத்துக்கு முரணானது, ஜனநாயகத்துக்கு விரோதமானது என ஓலமிடுபவர்கள் அனைவரும் ஆடு நனைகிறது என்று ஓலமிடும் ஓநாய்க்கு சமமானவர்கள்.

உண்மையில் அரசியல் சாசனத்தையும் ஜனநாயக நெறிமுறைகளையும் மீறி செயற்பட்டுக் கொண்டிருப்பவர்கள் பிரதம மந்திரி பதவி போன பின்பும் பிரதமர்களின் உத்தியோகபூர்வ வாசஸ்தலமான அலரி மாளிகையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவும், நாடாளுமன்ற சம்பிரதாயங்களையும் நடைமுறைகளையும் மீறி செயற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அவரது கட்சியைச் சார்ந்த சபாநாயகர் கரு ஜெயசூரியவும் தான்.

தற்போது இலங்கையில் நடைபெறும் போராட்டம் என்பது ஏகாதிபத்திய, பிற்போக்கு சக்திகளுக்கும், இலங்கை மக்களுக்கும் இடையில் நடைபெறும் வாழ்வா சாவா என்ற ஒரு ஜீவ மரணப் போராட்டமாகும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றைந்தினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 95_2018

இதழ் 95, கட்டுரை 5

நவம்பர் 27, 2018

தமிழ் மக்களின் உரிமைகளையும்

மானத்தையும் விற்கும் சுமந்திரன்!

-புனிதன்

மிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் முக்கிய பேச்சாளரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான எம்.ஏ.சுமந்திரன் தமிழர் அரசியலில் இதுவரை காலமும் இல்லாத சாதனைகள் பலவற்றைப் படைத்து வருகின்றார். அவருடைய சாதனைகளை எவரும் இலேசில் முறியடித்துவிடவோ பட்டியலிட்டுவிடவோ முடியாது. ஏனெனில் இந்த நிமிடம் வரையிலான அவரது சாதனைகளைப் பட்டியலிட்டு முடித்துவிட்டோம் என நினத்தால் அவர் அடுத்த நிமிடம் மேலும் சாதனைகளை நிலைநாட்டி இருப்பார்.

2015இல் ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைமையிலான ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்த நாளிலிருந்து தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் உத்தியோகபூர்வமாக எவ்வித முடிவுகளையும் எடுக்காமலே இரா.சம்பந்தன், எம்.ஏ.சுமந்திரன், மாவை சேனாதிராசா ஆகியோர் எதிர்க்கட்சி தலைவர் பதவியையும் வைத்துக் கொண்டே ரணில் அரசாங்கத்துக்கு முண்டு கொடுப்பதையே தொடர்ந்து செய்து வந்தனர். இதில் சுமந்திரனே முன்னோடியாகச் செயல்பட்டார்.

இவர்களது இந்தச் செயல்பாட்டால் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் தலைமையிலான ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தமிழ் Nதியக் கூட்டமைப்பை விட்டு வெளியேறியது. வட மாகாண முன்னாள் முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் கூட்டமைப்புடன் முரண்படத் தொடங்கி இறுதியில் கூட்டமைப்பை விட்டு விலகி தனிக் கட்சி ஆரம்பித்துள்ளார். இவர்களது அரச ஆதரவுச் செயற்பாடு காரணமாக கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் கூட்டமைப்பின் வாக்கு வங்கியில் பெரும் சரிவு ஏற்பட்டது. புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ள தமிழ் மக்களும் இவர்களது செயற்பாடுகளுக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்கியுள்ளனர். அவுஸ்திரேலியாவுக்கு ஒருமுறை சுமந்திரன் போனபோது அங்குள்ள தமிழ் மக்களிடம் அடிவாங்காத குறையாக ‘வரவேற்க’ப்பட்டார். இவ்வளவு எதிர்ப்புகள் வந்தபோதிலும் இந்த மூவரும் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை ஆதரிப்பது என்பதில் பிடிவாதமாக இருக்கின்றனர்.

இவையெல்லாம் ஒருபக்கம் இருக்க, அண்மையில் வவுனியாவில் நடைபெற்ற தமிழரசுக் கட்சி இளைஞரணி மாநாட்டில் பேசிய சுமந்திரன் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவை “நீ” என ஒருமையில் விழித்து, அவரைத் திட்டி, வசைபாடி, தனது கீழ்த்தரமான மனோபாவத்தையும், நடத்தையையும் பகிரங்கப்படுத்தியதுடன், தமிழ் மக்களின் மானத்தையும் கப்பலேற்றியிருக்கிறார்.

தமிழ் மக்களை நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு கட்சியின் பிரதிநிதி நாட்டின் பிரதான நிர்வாகியான ஜனாதிபதியை இவ்வாறு கீழ்மைப்படுத்தி விழித்ததை கூட்டமைப்பின் தலைவர்களான சம்பந்தனோ, மாலை சேனாதிராசாவோ இதுவரை கண்டிக்காமல் மௌனம் காக்கின்றனர். இந்த இடத்தில்தான் சிங்கள அரசியல்வாதிகளின் பெருந்தன்மையை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும். அவர்கள் எந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் தமது பரம வைரியைக்கூட “திரு” என்றே விழித்துப் பேசும் மரபைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இவ்வளவுக்கும் ஜனாதிபதி மீது சுமந்திரனுக்கு வெறித்தனமான கோபம் வந்ததிற்குக் காரணம், சுமந்திரன் தரகு வேலை பார்க்கும் ரணிலின் ஐ.தே.க. அரசாங்கத்தை ஜனாதிபதி பதவி நீக்கம் செய்துவிட்டார் என்ற கண் மண் தெரியாத ஆத்திரம்தான்.

அதன் காரணமாக சுமந்திரனது பிந்திய சாதனையாக அவர் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பேச்சாளராக இருந்துகொண்டு ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கும் பேச்சாளராக மாறியிருக்கிறார். தற்போது நாட்டில் ஏற்பட்டிருக்கும் அரசியல் குழப்பத்தில் அவர் எல்லா சந்தர்பங்களிலும் ஐ.தே.கவின் ‘அப்புகாத்து’வாக வாய்ச்சவாடலடித்து வருகிறார்.

தமிழர் அரசியலில் பாரம்பரியமோ நீண்டகால வரலாறோ கொண்டிராத அவர், தமிழரசுக் கட்சியில் இணைந்து முதன்முதலில் தேசிய பட்டியல் உறுப்பினராக பின்கதவால் நாடாளுமன்றத்துக்குள் நுழைந்திருந்தார். அவரது நாடாளுமன்ற பிரவேசத்தைப் பலரும் கேலி செய்ததைத் தொடர்ந்து அனைவருக்கும் சவால் விடுவது போல நேரடியாகவே தேர்தலில் போட்டியிட்டு பெருமளவான வாக்குகள் பெற்று வெற்றியீட்டினார். ஆனால் 2015 ஓகஸ்ட் பொதுத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றியீட்டும்வரை அவரது சுயரூபத்தை மக்கள் அறிந்திருக்கவில்லை.

சுமந்திரனின் ஆட்டங்களுக்கெல்லாம் அனுசரணையாக இருப்பது திரிகோணமலையில் பாரம்பரியமான ஐ.தே.க. குடும்பத்தில் இருந்து வந்து சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் தமிழரசுக் கட்சித் தலைவராகவும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தலைவராகவும் இருக்கும் இராஜவரோதயம் சம்பந்தன்தான். சம்பந்தன் விடயத்திலும் ஒரு குழப்பம் உண்டு. தமிழரசுக் கட்சியினர் தமது கட்சியின் பெயரை ஆங்கிலத்தில் சமஸ்டிக் கட்சி (குநனநசயட Pயசவல) என்றும், தமிழில் தமிழரசுக் கட்சி என்றும் பித்தலாட்டம் செய்தது போல, தமிழரசுக் கட்சியின் ஸ்தாபக உறுப்பினர்களில் ஒருவரும், திரிகோணமலை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்தவருமான இராஜவரோதயம் அவர்களின் புதல்வர்தான் இந்த சம்பந்தன் என்று சிலர் புலூடா கதையும் விட்டு வைத்திருக்கின்றனர். அது உண்மையல்ல. தமிழரசுக் கட்சி இராஜவரோதயத்தின் மகன் அல்ல இந்த சம்பந்தன். இவர் ஐ.தே.க. இராஜவரோதயத்தின் மகன். அதனால்தான் தமிழரசுக் கட்சியின் உத்தியோகபூர்வ தலைவராக வெளியில் காட்டிக் கொண்டாலும் மனதை ஐ.தே.கவிடம்தான் ஈடு வைத்திருக்கிறார்.

இத்தகையதொரு சூழலில்தான் மாவை சேனாதிராசாவின் கையாலாகாத்தனம் காரணமாக சம்பந்தனுக்குப் பிறகு தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவர் தான்தான் என்ற தற்துணிபை சுமந்திரன் கொண்டிருக்கிறார்.

தமிழ் தலைமைகளின் தொடர் பாரம்பரியமான ஐ.தே.க. விசுவாசம் காரணமாகவும், சம்பந்தனின் விசேடமான ஐ.தே.க. பற்றுதல் காரணமாகவும், 2015 ஜனவரி 8இல் நடைபெற்ற ஜனாதிபதி தேர்தலிலும் அதன் பின் ஓகஸ்டில் நடந்த பொதுத் தேர்தலிலும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ஐ.தே.க. அணியை எந்தவித நிபந்தனையும் இல்லாமல் பகிரங்கமாக ஆதரித்தது.

ரணில் தலைமையிலான அரசாங்கம் நாட்டு மக்களுக்கு வழங்கிய வாக்குறுதிகளை மட்டுமின்றி தமிழ் மக்களுக்கு வழங்கிய வாக்குறுதிகளில் ஒன்றைத்தன்னும் நிறைவேற்றாத போதிலும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு ரணில் அரசாங்கத்தை கண்ணை மூடிக்கொண்டு தொடர்ந்து ஆதரித்தே வந்துள்ளது. இந்த ஆதரவின் பின்னணியில் சுமந்திரனுக்கு பெரும் பங்கு உண்டு.

சுமந்திரன் வெளிநாட்டு சக்திகளினதும் ஐ.தே.கவினதும் பிரதிநிதியாகவே தமிழரசுக் கட்சிக்குள் நுழைந்தார் என்ற குற்றச்சாட்டு பரவலாக உண்டு. அதை நிரூபிப்பதைப் போலத்தான் சுமந்திரனின் நடவடிக்கைகளும் அமைந்திருக்கின்றன.

பொதுவாகவே இலங்கை சுதந்திரமடைந்த காலம் தொடக்கம் எல்லாத் தமிழ் தலைவர்களுமே, சி.சுந்தரலிங்கம், ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம், எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம், அ.அமிர்தலிங்கம் என எல்லோருமே ஐ.தே.க. சார்பாகவும், ஏகாதிபத்திய சார்பாகவுமே செயற்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். ஆயுதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட வே.பிரபாகரனும் அந்தப் பாதையிலேயே பயணித்தார். இவர்கள் எல்லோரையும் விட இன்றைய தமிழ் தலைமையை அலங்கரிக்கும் சம்பந்தன், சுமந்திரன், மாவை சேனாதிராசா ஆகியோரே தமிழர் வரலாற்றில் மிகவும் மோசமான கடைகோடி பிற்போக்குவாதிகளாகவும், தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை சொந்த இலாபங்களுக்காக விலைபேசி விற்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

இவர்களுடைய இந்த மக்கள் விரோத தான்தோன்றிப் போக்குகளுக்கெல்லாம் காரணம், தாம் என்ன செய்தாலும் தமிழ் மக்கள் செம்மறியாட்டுக் கூட்டம் போல தொடர்ந்து பழைய பாதையிலேயே சென்று தமக்கு வாக்குப் போட்டு நாடாளுமன்றம் அனுப்புவார்கள் என்ற அசையாத நம்பிக்கைதான்.

ஆனால் மக்களும் காலமும் எப்பொழுதும் ஒரே பாதையில், ஒரே போக்கில் செல்வதில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு தொடக்கமும் முடிவும் உண்டு என்பது இயற்கையின் நியதி. அந்த வகையில் 2015இல் இலங்கை மக்கள் விட்ட தவறை அடுத்த தேர்தலில் திருத்துவதற்கான சந்தர்ப்பத்தை பெரும்பான்மை சிங்கள மக்கள் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றனர். அந்த எதிர்பார்ப்பில் தமிழ் மக்களும் இணைந்து கொண்டு தங்கள் தலைவிதியையும் மாற்றியமைப்பார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பு பலருக்கும் இருக்கிறது. அதற்கான சமிக்ஞையை கடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலில் காட்டியும் இருக்கிறார்கள்.

முக்கியமாக தமிழர்களின் உரிமைகளை விலைபேசி விற்றவர்களான சம்பந்தன், சுமந்திரன், மாவை சேனாதிராசா ஆகியோரை தமிழர்களின் அரசியல் தலைமைப் பொறுப்பிலிருந்து நீக்கும் நடவடிக்கையை அடுத்த பொதுத் தேர்தலின் போது தமிழ் மக்கள் தமது தலையாய கடமையாக மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இதழ் 95, கட்டுரை 4

நவம்பர் 27, 2018

ஜே.வி.பி. மேற்கொள்ளும் தொடர்

எதிர்ப்புரட்சி நடவடிக்கைகளும்

அதனால் பிளவுபடும் நிலையும்!

-இராசேந்திரம்

லங்கையில் ஏற்பட்டுள்ள தற்போதைய அரசியல் குழப்ப நிலைமைகளில் போலி இடதுசாரிகளான ஜே.வி.பியின் நடவடிக்கைகள் வழமைபோல எதிரப்புரட்சிகரமானதாகவும், சந்தர்ப்பவாதரீதியாகவும் அமைந்திருப்பதைக் காண முடிகிறது. ஜே.வி.பியிடம் இருந்து இதைத் தவிர வேறு ஒரு நிலைப்பாட்டை எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது என்பதே உண்மை.

ஏனெனில் 2015 ஜனவரி 8இல் நடைபெற்ற ஜனாதிபதி தேர்தலின் போது, ஏகாதிபத்திய சக்திகள் தீட்டிய ஆட்சி மாற்றத்துக்கான திட்டத்தில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான பிற்போக்கு சக்திகளுடன் ஜே.வி.பியும் கைகோர்த்தது. முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல் என்பது போல, ஜே.வி.பி. அப்பொழுது எடுத்த நிலைப்பாட்டை வைத்தே தொடர்ந்து ஜே.வி.பியின் செயல்பாடுகள் எப்படி அமையப் போகின்றது என்பதை ஊகிக்க முடிந்தது.

அதன் பின்னர் ஐ.தே.க.தலைமையில் கடந்த மூன்றரை வருடங்களாக நடைபெற்று வந்த ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்க காலத்தில் போலி எதிர்க்கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு போலவே ஜே.வி.பியும் அரசாங்கத்துக்கு முண்டு கொடுக்கும் வேலைகளிலும், உண்மையான எதிர்க்கட்சியையும், இடதுசாரிக் கட்சிகளையும் தாக்கும் வேலைகளிலுமே ஈடுபட்டு வந்தது.

இப்பொழுது மட்டுமல்ல ஜே.வி.பியின் செயல்பாடுகள் எப்பொழுதுமே ஐ.தே.க. சார்பாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. சிங்கள இனவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஜே.வி.பி. தனது வரலாறு முழுவதும் அந்தக் கொள்கையையே பின்பற்றி வந்திருக்கிறது.

1970 பொதுத் தேர்தலில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சிக்கு வந்த சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய விரோத அரசாங்கத்தைக் கவிழ்ப்பதற்காக உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு சக்திகளின் தூண்டுதலுடனும், ஆதரவுடனும் ஜே.வி.பி. அடுத்த வருடமே, அதாவது 1971 ஏப்ரலில் ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஒன்றில் ஈடுபட்டது.

ஜே.வி.பியின் அந்தக் கிளர்ச்சிக்கு அன்றைய ஐ.தே.க. தலைமை ஆதரவளித்தது எல்லோரும் அறிந்த உண்மை. 71 கிளர்ச்சி காரணமாக முன்னைய அரசாங்கத்தால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த ஜே.வி.பி. தலைவர்களை ஐ.தே.க. அரசாங்கம் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் 1977இல் ஆட்சிக்கு வந்ததும் விடுதலை செய்து சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இடதுசாரிக் கட்சிகளுக்கும் எதிராகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது.

பின்னர் இலங்கைத் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்கு அதிகாரப் பகிர்வின் ஊடாகத் தீர்வுகாணும் நோக்குடன் 1987இல் செய்து கொள்ளப்பட்ட இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தை முறியடிப்பதற்காக 1988 – 89 காலப் பகுதியில் ஜே.வி.பி. இரண்டாவது ஆயுதக் கிளர்ச்சி ஒன்றை நடத்தியது. இதில் சுமார் அறுபதினாயிரம் சிங்கள இளைஞர்களை ஐ.தே.கவின் பிரேமதாச அரசிடம் பலியிட்டது.

அதன் பின்னர் 2000ஆம் ஆண்டில் அப்போதைய சந்திரிக தலைமையிலான அரசாங்கம் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண்பதற்காக ஏறத்தாழ சமஸ்டியை ஒத்த தீர்வுத் திட்டமொன்றை முன்வைத்தபோது, ஐ.தே.கவுடனும், புலிகளின் பினாமி அமைப்பான தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியுடனும், வேறு பல சிங்கள இனவாத அமைப்புகளுடனும் இணைந்து ஜே.வி.பி. அதை எதிர்த்து முறியடித்தது.

இப்பொழுது இலங்கையில் ஐ.தே.க. தலைமையிலான ஏகாதிபத்திய சார்பு தீவிர வலதுசாரி அரசாங்கத்தை ஜனாதிபதி மைத்திரி நீக்கிய போதும், நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து மக்களிடமிருந்து புதிய ஆணையைக் கோரிய போதும், ஜே.வி.பி., ஐ.தே.க., தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு, முஸ்லீம் காங்கிரஸ், மனோ கணேசனின் ‘முற்போக்கு’ கூட்டணி போன்ற வலதுசாரி சக்திகளுடன் சேர்ந்து செயல்படுகிறது.

மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான புதிய அரசாங்கத்துக்கு எதிராக மட்டுமின்றி, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கும் எதிராக ‘இம்பீச்மென்ட்’ என்ற குற்றவியல் பிரேரணையைக் கொண்டு வந்து அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்யப் போவதாக ஜே.வி.பி. மிரட்டல் விடுக்கிறது. அப்படி ஒரு பிரேரணை கொண்டு வந்து நிறைவேற்றுவதானால நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களின் ஆதரவு தேவை. வெறுமனே ஆறு உறுப்பினர்களை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு ஜே.வி.பியால் எப்படி இதைச் சாதிக்க முடியும்? ஐ.தே.க. உட்பட பிற்போக்கு கட்சிகள் அனைத்தினதும் ஆதரவு தனது திட்டத்துக்கு கிடைக்கும் என்ற நப்பாசையிலேயே ஜே.வி.பி. இவ்வாறு மனப்பால் குடிக்கிறது.

இந்த நடவடிக்கைகள் எல்லாம் ஜே.வி.பியின் தொடர்ச்சியான எதிர்ப்புரட்சி மற்றும் சந்தர்ப்பவாத நடவடிக்கைகளைத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகின்றன. ஜே.விபியின் இத்தகைய நடவடிக்கைகளால் அந்த இயக்கத்திலிருந்து காலத்துக் காலம் பலர் வெளியேறி புதிய அமைப்புகளைத் தோற்றுவித்திருக்கின்றனர். அதில் குறிப்பிடக்கூடிய வகையில் அதன் பிரச்சாரச் செயலாளராக இருந்த விமல் வீரவன்ச ஜே.வி.பியில் இருந்து வெளியேறி தேசிய சுதந்திர முன்னணி என்ற அமைப்பை உருவாக்கினார். அவருடைய அமைப்புக்கும் ஜே.வி.பிக்கு இருப்பது போல அதேயளவு உறுப்பினர்கள் நாடாளுமன்றத்தில் இருக்கின்றனர். ஜே.வி.பிக்கும் ஐ.தே.கவுக்கும் இருக்கும் உறவைக் குறிப்பிடுவதற்காக ஜே.வி.பி. இயக்கத்தை “சிவப்பு யானை” என விமல் வீரவன்ச கேலியாகக் குறிப்பிட்டு வருகின்றார்.

பின்னர் ஜே.வி.பியின் ஸ்தாபக உறுப்பினர்களில் ஒருவரான குமார் குணரட்ணம் என்பவர் தலைமையில் ஒரு பிரிவினர் வெளியேறி ‘முன்னிலை சோசலிசக் கட்சி’ என்ற பெயரில் ஒரு கட்சியை நடாத்தி வருகின்றனர். அவர்கள் தாம் ஜே.வி.பியை விட்டு வெளியேறியதற்குச் சொன்ன காரணம், ‘ஜே.வி.பி. ஒரு இடதுசாரி கட்சி அல்ல’ என்பதுதான்.

அதன் பின்னர் ஜே.வி.பியின் ஸ்தாபக தலைவர் ரோகண விஜேவீரவுடன் அதன் முதலாவது மத்திய குழுவில் அங்கம் வகித்தவரும், பின்னர் நீண்டகாலமாக ஜே.வி.பியின் தலைவராக இருந்தவருமான காலஞ்சென்ற சோமவன்ச ஜே.வி.பியின் போக்கில் வெறுப்புற்று அதிலிருந்து வெளியேறி புதிய கட்சியொன்றை ஆரம்பித்தார்.

இப்பொழுது ஜே.வி.பியின் பிரச்சாரச் செயலாளராகவும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும் இருக்கும் விஜித ஹேரத்தும் தற்போதைய கட்சித் தலைவர் அனுரகுமார திசநாயக்கவின் தீவிர ஐ.தே.க. போக்கில் அதிருப்தி அடைந்திருப்பதாகவும், மிக விரைவில் அவர் தலைமையில் ஒரு குழுவினர் வெளியேறி புதிய அமைப்பொன்றை உருவாக்கக்கூடும் எனவும் தெரிய வருகிறது.

ஜே.வி.பியினர் மார்க்சிசம் பேசுவார்கள், தமது கூட்ட மேடைகளில் மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனின் படங்களை வைப்பார்கள், சிவப்பு சட்டை அணிவார்கள், செங்கொடியை ஏந்துவார்கள், தொழிலாளர்களுக்காக தொண்டை கிழியக் கத்துவார்கள், சிறுபான்மை இனங்களுக்கு சமவுரிமை வேண்டும் எனப் பரிந்து பேசுவார்கள், ஆனால் நடைமுறையில் இவையெல்லாவற்றுக்கும் எதிராகச் செயல்படுவார்கள்.

இவ்வாறு ஜே.வி.பி. போல இரண்டக நிலையுடன் செயல்படும் இடதுசாரி அமைப்புகளை உலகில் காண்பது அரிது.

எனவே, ஜே.வி.பி. என்ன சொல்கிறது என்பதை விட, அது நடைமுறையில் என்ன செய்கிறது என்பதை அவதானிப்பதன் மூலம் அந்த இயக்கத்தால் தவறாக வழிநடத்தப்படுபவர்கள் சரியான பாதைக்கு மீண்டுவர முடியும்.

இதழ் 95, கட்டுரை 3

நவம்பர் 27, 2018

யார் இந்த சிவில் சமூகம்?

-புரத்தான்

லங்கையில் ஏதாவது நல்ல விடயங்கள் நடக்கும் போதெல்லாம் அதை சில அரசியல்வாதிகள் மட்டும் எதிர்ப்பதில்லை. மதவாதிகளும் எதிர்ப்பார்கள். இந்த மதவாதிகள் அநேகமாக உள்ளுர் தயாரிப்பாகவே இருப்பார்கள். இவர்களது கவலை எல்லாம் தங்களது மதம், மொழி, கலாச்சாரம் எல்லாம் பறிபோகிறது என்பதாகத்தான் இருக்கும். தமது நாட்டின் வளங்களை ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் அந்நிய நாடுகளுக்குத் தாரை வார்ப்பதையோ, அந்நிய கலாச்சார ஊடுருவல் நடப்பதையோ இவர்கள் பார்க்கமாட்டார்கள். இவர்கள் தமது எதிரிகளை எப்பொழுதும் சக இனத்தவரிடையிலேயே தேடிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இவர்களைத் தவிர கடந்த சில தசாப்தங்களாக இன்னொரு தரப்பினரும் ஏதாவது நல்ல விடயங்கள் நடந்தால் அதை நாகரீகமான முறையில் எதிர்ப்பதற்கெனறு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் தம்மை “சிவில் சமூகம்” (Civil Society) என பெருந்தன்மையோடு அழைத்துக் கொள்வார்கள். இவர்களில் கொஞ்சம் கீழ்மட்டத்தவர்கள் தங்களை “பிரஜைகள் குழு” (Citizens Committee) என்று அழைப்பதுமுண்டு.

இந்த சிவில் சமூகம் இப்பொழுது சற்று விரிவாக்கம் பெற்று “சிவில் மற்றும் கல்விசார் சமூகம்” (Civil and Academic Society) என்று தனது பெயரைச் சூடிக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்தப் பேர்வழிகளைப் பற்றி ஆராய்ந்து பார்த்தால் பெரும்பாலோர் அநாமதேயங்களாகவும் சமூகத்துடன் எவ்வித தொடர்புகளும் அற்றவர்களாகவும் இருப்பார்கள். ஆனால் இவர்களது பெயருக்கு ஒரு கனதியைக் கொடுப்பதற்காக பெயருக்கு முன்னால் “கலாநிதி” (Dr) என்றோ அல்லது மதப் பெரியார் என்பதைக் குறிக்கும் அடைமொழியோ இருக்கும். இவர்களில் சிலர் ஆங்கில ஊடகங்களில் அவ்வப்போது கடினமான சொற்களைப் பயன்படுத்தி விளங்க முடியாத கட்டுரைகளையும் எழுதுவார்கள்.

அதுதவிர, சிலர் ஏதாவது வெளிநாட்டுத் தொடர்புடன் அரசசார்பற்ற நிறுவனம் ஒன்றை ஆரம்பித்து, சிலரை வேலைக்கமர்த்தி, சமூக பொருளாதார கலாச்சார ஆய்வுகளையும் மேற்கொள்வார்கள். இந்த ஆய்வுகள் எதற்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்ற கேள்விக்கு தெளிவான பதில் இருக்காது. ஆனால் இந்த ஆய்வுகளில் பெறப்படும் தரவுகளை இலங்கை அரசாங்கமோ அல்லது இலங்கையில் ஆக்கபூர்வமான செயல்பாடுகளைச் செய்பவர்களோ பயன்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.

ஆனால் இந்த ஆய்வுகளை பல நோக்கங்களுடன் செயல்படும் சர்வதேச நிறுவனங்கள் பல்வேறு நாடுகளில் மேற்கொள்ளும் தமது வேலைகளுக்கு உதவியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. சில நாடுகளில் அரசாங்கங்களை வீழ்த்துவதற்கும் நிறுவுவதற்கும் கூட இந்த ஆய்வுகள் பயன்பட்டிருக்கின்றன.

அண்மையில் இலங்கையில் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் குழப்ப நிலைகளின் போது சில சிவில் சமூக அமைப்புகள் தலைகாட்டியிருக்கின்றன. இவர்களது தலைகாட்டல் ஒரு சீர்வரிசையில் அமைந்திருக்கின்றன.

அந்த வரிசையில் பதவி நீக்கப்பட்ட ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, அதனுடைய கூட்டாளிக் கட்சிகள், அவைக்குச் சார்பான பொது அமைப்புகள், மேற்கத்தைய நாடுகள் என்பனவற்றுடன் இந்த சிவில் சமூகமும் சேர்ந்துள்ளது. இவர்களுடைய பிரதான கோசங்களாக அரசியல் அமைப்பு மீறப்பட்டுள்ளது, ஜனநாயகம் குழிதோண்டிப் புதைக்கப்பட்டுள்ளது, மீண்டும் எதேச்சாதிகார ஆட்சி நிறுவப்பட்டுள்ளது என்பன இருக்கின்றன.

இந்த பொது அமைப்புகளில் சில 1978இல் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதி முறையைக் கொண்ட இன்று நடைமுறையில் உள்ள எதேச்சாதிகார அரசியல் அமைப்பைக் கொண்டு வந்தபோது அதற்கெதிராக போர்க்கொடி தூக்கியவை. இப்பொழுது அந்த அரசியல் அமைப்பு மீறப்பட்டுள்ளது என அந்த அரசியல் அமைப்பை ஜனநாயக ரீதியானது எனக்காட்ட முயல்கின்றனர்.

அதுமட்டுமின்றி, தற்போதைய ஆட்சிக் கலைப்பை அரசியல் சாசனத்தையும் ஜனநாயகத்தையும் மீறிய செயல் என கூப்பாடு போடுபவர்கள், 2015 ஜனவரி 8இல் மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியானதும், 162 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஆதரவுடன் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையுடன் பிரதமர் தி.மு.ஜெயரத்ன தலைமையில் ஆட்சியில் இருந்த ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு அரசாங்கத்தை நீக்கிவிட்டு, வெறுமனே 47 உறுப்பினர்களுடன் இருந்த ஐ.தே.கட்சி தலைவரான ரணில் விக்கிரமசிங்கவை பிரதமராக்கியதையோ அல்லது பிரதம நீதியரசர் மொகான பீரிசை நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானம் எதுவும் நிறைவேற்றாமல் பதவி நீக்கியதையோ அல்லது உள்ளுராட்சி சபைத் தேர்தல்களை நடத்தாமல் மூன்றாண்டுகள் இழுத்ததடித்ததையோ அல்லது மாகாண சபைகளுக்குத் தேர்தல் நடத்தாமல் இருப்பதையோ, ஏன் அரசியல் சாசனத்தையும் ஜனநாயகத்தையும் மீறிய செயலாக இவர்களால் பார்க்க முடியவில்லை. இந்த இடத்தில் இவர்களது பக்கச்சார்பற்ற நிலை எங்கே ஓடி ஒளிந்து கொண்டுள்ளது?

அத்துடன் ரணில் விக்கிரமசிங்கவைப் பதவி நீக்கம் செய்ததைத் கண்டித்து சிவில் சமூகம் சார்பில் கையெழுத்திட்ட இந்தப் பெருந்தகைகளின் கடந்தகால வரலாறு, அரசியல் பின்னணி என்பனவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால் மேலும் பல விடயங்களை அறிந்து கொள்ளலாம்.

இந்த கையெழுத்துப் பட்டியலில் சில தமிழ்ப் பெயர்களும் இருக்கின்றன. அவர்களின் கடந்கால வரலாறும் சில உண்மைகளைக் கூறும். அதில் சிலர் தமிழ் மக்கள் 30 வருடப் போரில் அல்லலுற்றபோது வெளிநாடுகளில் சுகபோகமாக வாழ்ந்தவர்கள், சிலர் வெளிநாட்டுப் பணத்தில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களை நடத்தியவர்கள். சிலர் புலம்பெயர் நாடுகளில் புலிகளின் பினாமிகளாகச் செயற்பட்டவர்கள்.

இவர்களில் சிலர் 2009இல் போர் முடிவுற்றதும் பல்வேறு வேலைத்திட்டங்களுடனும் பணபலத்துடனும் இலங்கையில் குடியேறியவர்கள். அதுவரை ஆள்பாதி ஆடைபாதியாக இருந்தவர்கள் 2015இல் இலங்கையில் ரணில் தலைமையில் ஒரு வலதுசாரி அரசு அமைந்ததும் இனிமேல் இலங்கைதான் தமது சொர்க்கம் என நினைத்து புதிதாக வீடு மனைகளைக் கட்டி வாழ ஆரம்பித்தவர்கள்.

அவர்களில் சிலர் மக்களைத் திசைதிருப்புவதற்காக இடதுசாரி வேடங்களில் செயற்படுகின்றனர். உதாரணமாக, கடந்த பெப்ருவரியில் நடந்த உள்ளுராட்சித் தேர்தலின் போது பிற்போக்கான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு மாற்றான ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் வெற்றியைத் தடுப்பதற்காக “சுயேட்சைக் குழுக்கள்” என்ற பெயரில் சில குழுக்களை உருவாக்கி அவற்றைத் தேர்தலில் போட்டியிட வைத்து தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வெற்றி வாய்ப்பை உறுதிப்படுத்தியவர்கள். எனவே பேசும் வார்த்தைகளை விட இவர்களது செய்கைகளை அவதானித்தால் இப்படியானவர்களின் நோக்கங்களை இனங்காண முடியும்.

ஆனால் இந்த “சிவில் சமூகம்” என்னதான் பிரயத்தனங்களில் ஈடுபட்டாலும் மக்கள்தான் வரலாற்றைத் தீர்மானிக்கப் போகின்ற சக்திகள். கண்ணுக்குத் தெரியாத நூல்களால் இயக்கப்படுகின்ற இந்த ‘நண்பர்களை’ விட கண்ணுக்கு தெரிந்த எதிரியையும் நம்பலாம் என்பதில் மக்களுக்கு அனுபவம் உண்டு.