வானவில் இதழ் 98

மார்ச் 3, 2019

அதிகாரப் பகிர்வுக்கு எதிரான

ஐ.தே.க. – த.தே.கூ.

கூட்டுச் சதித் திட்டத்தை

முறியடிக்க வேண்டும்!

லங்கையின் இனப் பிரச்சினை தீர்வுக்காக செய்து கொள்ளப்பட்ட ஒப்பந்தங்களில் ஓரளவு வெற்றிகரமாக நடைமுறையில் இருப்பது 1987 இல் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் ஊடாகச் ஏற்படுத்தப்பட்ட மாகாண சபைகள் முறைமைதான்.

இதற்கு முன்னரும் பின்னரும் செய்து கொள்ளப்பட்ட பண்டாரநாயக்க – செல்வநாகம் உடன்படிக்கை (1957), மாவட்ட சபைகள் மசோதா (1965), மாவட்ட அபிவிருத்தி சபை மசோதா (1978), சந்திரிகா அரசின் தீர்வுப்பொதி (2000) என்பன பேரினவாத சக்திகளாலும், குறிப்பாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சியாலும், தமிழ் தரப்புகளாலும் குழப்பப்பட்ட நிலையில் மாகாணசபைகள் முறைமைதான் அரைகுறையாகவேனும் இன்றுவரை தாக்குப்பிடித்து வருகின்றது.

இதற்கு முக்கியமான காரணம், இந்த முறைமைக்கு அத்திபாரமாக அமைந்த இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தை 1987 இல் செய்து கொள்வதற்கு இந்தியா செய்த அர்ப்பணிப்பான முயற்சிதான். அந்த முயற்சியும் இலகுவாக நிறைவேறிவிடவில்லை.

இந்த ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்ட நேரத்தில் இலங்கையின் ஆட்சி அதிகாரத்தில் பிரசித்திபெற்ற அமெரிக்க விசுவாசியும் (இன்றைய இலங்கைப் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் தாய் மாமனார்), அதேபோல பிரசித்தி பெற்ற இந்திய எதிர்ப்பாளருமான ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன இருந்தார்.

அவரது அரசுடன் இந்தியாவின் ஆதரவையும் பயிற்சியையும் பெற்ற தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள் தனிநாட்டுக்கான ஆயுதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருந்தன. எனவே அவர்கள் இரு தரப்பினரையும் இந்த ஒப்பந்தத்தில் ஈடுபட வைப்பதில் இந்திய அரசாங்கம் பலத்த நிர்ப்பந்தத்தைச் செலுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. குறிப்பாக ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனவும், விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வே.பிரபாகரனும் வேண்டா வெறுப்பாகவே இந்த ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர்.

இருந்தும் ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஆட்சியின் பிரதமராக இருந்த ஆர்.பிரேமதாசவும், அமைச்சரவையில் இருந்த அவரது சகாக்கள் சிலரும் ஒப்பந்தத்தை மிகவும் கடுமையாக எதிர்த்தனர். இந்த எதிர்ப்பின் குறியீடாக இந்த ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட வந்த இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியை இலங்கை கடற்படை சிப்பாய் ஒருவன் துப்பாக்கிப் பிடியால் தாக்கி கொலை செய்யவும் முயன்றான்.

இருந்தும் ஒப்பந்தம் வெற்றிகரமாக கைச்சாத்தாகி, ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய நோக்கமாகிய ஒன்றிணைந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபைக்கும் தேர்தல் நடந்து வெற்றிகரமாக செயற்பட ஆரம்பித்தது. மாகாண சபை தேர்தலில் புலிகளுக்கு எதிரான ஏனைய ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள் வெற்றி பெற்று வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபை நிர்வாகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டதால் ஆத்திரமடைந்த புலிகள், வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபையின் செயற்பாட்டை குழப்ப முயன்றதுடன், ஒப்பந்தம் அமுல்படுத்துவதை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு உத்தரவாதப் படுத்துவதற்காக இலங்கையில் நிலை கொண்டிருந்த இந்திய அமைதிப் படையுடனும் ஒரு வலிந்த யுத்தத்தை ஆரம்பித்தனர்.

அதேநேரத்தில், சிங்கள பேரினவாத சக்திகளில் ஒரு பிரிவினரான ஜே.வி.பி. இயக்கமும் இந்த ஒப்பந்தத்துக்கு எதிராக ஆயுத ரீதியிலான வன்முறையில் இறங்கி தென்னிலங்கையில் இந்த ஒப்பந்தத்தை ஆதரித்த பல்லாயிரக்காணவர்களைப் படுகொலை செய்தது.

இந்த சூழ்நிலையில் 1990 இல் ஜே.ஆருக்குப் பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்த ஆர்.பிரேமதாச, இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தை ஒருதலைப்பட்சமாக நிராகரித்ததுடன், புலிகளின் வேண்டுகோளை ஏற்று வடக்கு – கிழக்கு மாகாண சபையையும் கலைத்ததுடன், இந்திய இராணுவத்தை எதிர்த்துப் போரிடுவதற்காக புலிகளுக்கு ஆயுதங்களும், பணமும், இதர வசதிகளும் செய்து கொடுத்தார். இதன் உச்சகட்டமாக பிரேமதாச இறுதியில் இந்திய அமைதிப்படையை நாட்டைவிட்டும் வெளியேற்றினார்.

புலிகள் இத்துடன் திருப்பியடையவில்லை. இந்தியாவில் வைத்து, அதுவும் தமிழ்நாட்டில் வைத்து ராஜீவ் காந்தியை தமது தற்கொலை குண்டுதாரி; மூலம் படுகொலை செய்தனர். பின்னர் அதேபோல தமக்கு உதவி செய்த ஆர்.பிரேமதாசவையும் தற்கொலைக் குண்டுதாரி மூலம் படுகொலை செய்தனர்.

இருந்தும் 1994 இல் சந்திரிக குமாரதுங்க இலங்கையில் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றதும் மாகாண சபைகளை திரும்பவும் இயங்க வைத்தார். ஆனால் புலிகள் வடக்கு கிழக்கை தமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்து அரசுடன் போர் புரிந்து வந்ததால், அம்மாகாண சபை இயங்க முடியவில்லை. ஏனைய ஏழு மாகாண சபைகளும் தங்குதடையின்றி இயங்கி வந்தன.

பின்னர் சிங்கள இனவாத சக்திகள் சில தாக்கல் செய்த வழக்கு காரணமாக, இந்திய – இலங்கை உடன்பாட்டின் மூலம் தற்காலிகமாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டிருந்த வடக்கு கிழக்கு மாகாண சபை தனித்தனி சபைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டன.

மகிந்த ராஜபக்ச ஜனாதிபதியாகப் பொறுப்பேற்றதும் கிழக்கு மாகாண சபைக்கு தேர்தல் நடத்தி அதை வெற்றிகரமாக இயங்க வைத்தார். பின்னர் 2009 இல் போர் முடிவுக்கு வந்ததும் வடக்கு மாகாண சபைக்கும் தேர்தல் நடத்தி அதையும் முதன்முதலாக இயங்க வைத்தார்.

சிங்களத் தரப்பில் இந்த மாகாண சபை முறைமைக்கு சில பேரினவாத சக்திகள் தொடர்ச்சியாக எதிர்ப்பு வெளியிட்டு வந்த சூழ்நிலையில் தமிழர் தரப்பின் நிலை என்னவாக இருந்தது என்பதையும் பார்ப்பது அவசியமானது.

புலிகள் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தை கடுமையாக எதிர்த்த அதேநேரத்தில், தனிநாட்டுக்கான போரில் ஈடுபட்டு வந்த ஏனைய ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள் ஒப்பந்தத்தை ஏற்று ஜனநாயக வழியிலான நாடாளுமன்ற அரசியலுக்குத் திரும்பின. மறுபக்கத்தில் அகிம்சை பேசிக்கொண்டு இந்த ஆயுதப் போராட்டத்தைத் தூண்டிவிட்ட சூத்திரதாரியாக இருந்த அ.அமிர்தலிங்கம் தலைமையிலான தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியும் ஒப்பந்தத்தை ஆதரித்தது. அதன் காரணமாக புலிகள் அ.அமிர்தலிங்கத்தையும், அவரது இன்னொரு சகாவான யாழ்ப்பாண நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வெ.யோகேஸ்வரனையும் சுட்டுப் படுகொலை செய்தனர்.

இருந்தும் தமிழர் விடுதலை கூட்டணி சந்திரிக காலத்தில் 2000 ஆம் ஆண்டில் முன்வைக்கப்பட்ட தீர்வுப்பொதியை ஆதரித்தது. அந்த நேரத்திலும் இந்த தீர்வுப்பொதியைத் தயாரிப்பதில் முக்கிய பங்கு வகித்தவர் என்று கருதப்பட்ட தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி தேசியப் பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நீலன் திருச்செல்வத்தை புலிகள் தற்கொலை குண்டுதாரி மூலம் படுகொலை செய்தனர். அதன் பின்னர் அந்தத் தீர்வுப்பொதி நாடாளுமன்றத்துக்கு வந்த நேரம் புலிகளின் உத்தரவுக்கிணங்க தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி சிங்களப் பேரினவாதக் கட்சிகளான ஐ.தே.கவுடனும், ஜே.வி.பியுடனும் இணைந்து அதற்கு எதிராக வாக்களித்து அதைத் தோற்கடித்தது.

தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி உள் முரண்பாடுகளால் செயலிழந்து போன பின்னர், புலிகள் தமது தேவைகள் சிலவற்றை நிறைவேற்றும் நோக்குடன் தமிழரசுக் கட்சி தலைமையில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்ற பெயரில் புதிய அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கினர். இரா.சம்பந்தன் தலைமையிலான இந்த அமைப்பு கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலைப் புறக்கணித்ததுடன், மாகாண சபை முறைமையையும் நிராகரித்து வந்தது.

ஆரம்பத்தில் 1948 இல் கட்சி உருவான காலம் முதல் எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் தலைமையில் சமஸ்டி கோரி வந்த தமிழரசுக் கட்சி, பின்னர் 1986 இல் தனிநாடு கோரி தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. பின்னர் 1987 இல் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தை ஆதரித்து மாகாண சபை முறையை ஏற்றுக் கொண்டது. பின்னர் புலிகளின் பயமுறுத்தல் காரணமாக அதைக் கைவிட்டது. ஆனாலும் புலிகள் 2009 இல் அழிக்கப்பட்ட பின்னரும் சம்பந்தன் சில சந்தர்ப்பங்களில் மாகாண சபை முறை தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைக்குத் தீர்வல்ல என்று கூறி வந்துள்ளார். அதன் மூலம் கிடைத்த ஒரேயொரு தீர்வையும் கூட இல்லாமல் செய்வதற்கு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புத் தலைமை கங்கணம் கட்டி வந்தது தெளிவானது.

அதேநேரத்தில் 2015 இல் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு விருப்பமான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அதிகாரத்துக்கு வந்ததும், இரு தரப்பினரதும் அந்நிய சக்திகளின் ஆலோசனைக்கிணங்க ஐக்கிய இலங்கைக்குள் தமிழ் பிரச்சினை தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்றும் சம்பந்தன் கூறத் தொடங்கினார்.

அப்படியானால் அவர் கூறும் தீர்வுதான் என்ன? ஆரம்பத்தில் தமிழரசுக் கட்சி முன்வைத்த சமஸ்டியா? ஆனால் அவரது நெருங்கிய சகபாடி எம்.ஏ.சுமந்திரன் தாம் சமஸ்டி அமைப்பொன்றைக் கோரவில்லை என்றும் கூறுகின்றார். அப்படியானால் கூட்டமைப்பு முன்வைக்கும் தீர்வு என்ன? ஏன் அதைப் பகிரங்கப்படுத்தாமல் ஒளிவுமறைவாக வைத்திருக்கின்றனர்?

இந்தச் சூழ்நிலையில் வட மத்திய மாகாணம், கிழக்கு மாகாணம், சப்ரகமுவ மாகாணம் என்பனவற்றின் ஆயுள் காலம் முடிவடைந்து ஒன்றரை வருடங்களாகியும் அவற்றுக்கு தேர்தல் நடத்தாமல் ஐ.தே.க. அரசாங்கம் இழுத்தடித்து வருகின்றது. அதன் பின்னர் வட மாகாணம் உட்பட மேலும் சில மாகாண சபைகளின் ஆயட்காலமும் முடிவடைந்துவிட்டது. அவற்றைப் பற்றியும் அரசாங்கம் கவலைப்படவில்லை.

முடிவடைந்த மாகாண சபைகளுக்கு உடனடியாகத் தேர்தல் நடத்தும்படி ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவும், எதிர்க்கட்சித் தலைவர் மகிந்த ராஜபக்சவும் பல தடவை வலியுறுத்தியும் ரணிலின் அரசாங்கம் செவிமடுத்ததாகத் தெரியவில்லை. இந்த விடயத்தில் மக்களின் வேண்டுகோளை மட்டுமின்றி, நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியின் வேண்டுகோளையும் ஐ.தே.க. அரசாங்கம் உதாசீனம் செய்கிறது.

மாகாண சபை முறை விசேடமாக தமிழ் மக்களின் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக கொண்டு வரப்பட்டது என்ற ரீதியில் அவற்றுக்கான தேர்தல்களை உடன் நடத்தும்படி கோர வேண்டிய பொறுப்பு தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு உரியதே. ஆனால் கூட்டமைப்பு எதிர்க்கட்சியில் இருந்தபோதும் அந்தக் கோரிக்கையை முன் வைக்கவில்லை, இப்பொழுதும் வைக்கவில்லை. பதிலாக, தேர்தல் தோல்விப் பயத்தில் மாகாண சபைகளின் தேர்தலை நடத்தாமல் இழுத்தடித்து வரும் ஐ.தேக. அரசைப் பாதுகாப்பதில்தான் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு கண்ணும் கருத்துமாக இருக்கின்றது.

ஏற்கெனவே இருக்கும் அதிகாரப் பகிர்வு அலகான மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்தாமல் இழுத்தடிக்கும் ஐ.தே.க. அரசும், அதற்கு ஒத்துழைக்கும் தமிழ் கூட்டமைப்பும், புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்று வந்து தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் என மக்களை நம்ப வைக்க முயல்கின்றனர். புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்று வரப்போவதில்லை என்பதும், அதன் மூலம் இனப் பிரச்சினை தீரப்போவதில்லை என்பதும் சிறு பிள்ளைக்குக்கூடத் தெரிந்த விடயம்.

உண்மை என்னவெனில், பல குறைபாடுகள் இருந்தபோதும், நடைமுறையில் இருக்கின்ற மாகாண சபை முறைமையையும் இல்லாமல் செய்து, முற்றுமுழுதான ஒற்றையாட்சி முறையையே நடைமுறைப்புடுத்த வேண்டும் என்பதுதான் ஐ.தே.கவினதும் அதன் தலைவர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவினதும் திட்டம். ஏனெனில் இலங்கையின் வரலாற்றில் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட அத்தனை முயற்சிகளையும் ஐதே.கதான் குழப்பி வந்திருக்கிறது. அவர்களது திட்டத்துக்கு உடந்தையாகத்தான் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் ‘மாகாண சபை முறை தமிழர்களுக்கான தீர்வு அல்ல’ என்ற போர்வையில் மாகாண சபை முறைமையை நிராகரித்து வருகின்றது.

இந்த இரு பகுதியினரதும் நோக்கம் என்ன என்பது விளங்கிக்கொள்ள முடியாதது அல்ல. தமிழர்களை ஒற்றையாட்சியின் கீழ் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதுதான் சிங்கள பேரினவாதக் கட்சியான ஐ.தே.கவின் நோக்கம். இனப் பிரச்சினை தீர்ந்து போகாது ‘பிச்சைக்காரனின் புண்’ணாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நோக்கம். எனவே இருவரதும் நோக்கங்கள் ஒரே நேர்கோட்டில் பயணிக்கின்றன.

எப்பொழுதும் ஏமாளிகளாக இருககின்ற தமிழ் மக்கள்தான் தாம் எந்தக் கோட்டில் (பாதையில்) பயணிப்பது என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றெட்டினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 98_2019

Advertisements

இதழ் 98, கட்டுரை 5

மார்ச் 3, 2019

‘டெயிலி மிரர்’ ஆசிரிய தலையங்கம்:

வெனிசூலா நெருக்கடியும்

லத்தீன் அமெரிக்காவில்

அமெரிக்க தலையீடும்

வெனிசூலா இன்று அரசியல், பொருளாதார, மனிதாபிமான நெருக்கடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ளது. அந்நாட்டின் மூன்று மில்லியன் மக்கள், அதாவது சனத்தொகையில் பத்தில் ஒரு பங்கினர் நாட்டை விட்டு வெளியேறியுள்ளதாக ‘கார்டியன்’ பத்திரிகை தெரிவிக்கிறது. அதன் பொருளாதாரம் வேகமாகச் சரிந்து வருவதுடன், அதன் பணவீக்கம் இந்த வருடம் 10,000,000 வீதத்தை எட்டும் என சர்வதேச நாணய நிதியம் எதிர்வு கூறுகின்றது. பரவலாக ஏற்பட்டுள்ள உணவு மற்றும் மருந்து தட்டுப்பாடு காரணமாக போசாக்கின்மை அதிகரிப்பதுடன், மலேரியா, வயிற்றேட்டம் போன்ற நோய்களும் ஏற்படக்கூடிய நிலை தோன்றியுள்ளது.

வெனிசூலாவில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும் என்ற அமெரிக்காவின் வேண்டுகோள், அது லத்தீன் அமெரிக்காவில் நீண்ட காலமாக மேற்கொண்டு வரும் திட்டமிட்ட செயற்பாடுகளின் ஒரு பிந்திய உதாரணம் மட்டுமே. அமெரிக்காவால் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள பொருளாதாரத் தடைகள், இடையூறுகள் வெனிசூலா நெருக்கடியை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. அமெரிக்கா ஏற்கெனவே வெனிசூலா மீது பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்துள்ளதுடன், “வெனிசூலா மக்களின் சார்பாக” என்று கூறிக்கொண்டு அந்நாட்டின் 7 பில்லியன் டொலர்கள் பெறுமதியான சொத்துகளையும் முடக்கி வைத்துள்ளது. ஜனாதிபதி மதுரோவைத் (Maduro) தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவரது இடத்துக்கு வெனிசூலாவின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் ஜூவான் குய்டோவை (Juan Guaido)  ஜனாதிபதியாக நியமிக்குமாறு அமெரிக்கா வெனிசூலா இராணுவத்தை கேட்டுக் கொண்டுள்ளது. இன்று, அமெரிக்கா மீண்டுமொரு சதியை வெனிசூலாவில் நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளது. அமெரிக்க ஜனாதிபதி ட்ரம்பின் நடவடிக்கைகள், அங்கு மேலும் அமெரிக்கத் தலையீடுகள் அதிகரிக்கலாம் என்ற வாதத்தை நிராகரிக்க முடியாது செய்துள்ளது. லத்தீன் அமெரிக்காவில் ஆட்சி மாற்றங்களில் அமெரிக்க தலையீடு என்பது ஒரு புதிய விடயமல்ல. உதாரணமாக, 1976 இல் ஆர்ஜன்ரீனாவில் ஜனநாயகரீதியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்ட இஸபெல் பெரோனை (Isabel Peron)  ஐ தூக்கியெறிந்துவிட்டு, ஜெனரல் ஜோர்ஜ் ரபேல் விடெல்லாவை (Jorge Rafael Videla) ஐ அதிகாரத்துக்கு கொண்டு வந்த வலதுசாரி சதிக்கு அமெரிக்கா ஆதரவளித்தது. புதிய ஆட்சியை அமெரிக்காவின் அப்போதைய இராஜாங்க செயலாளர் ஹென்றி கீசிங்கர் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றதுடன், ஆர்ஜன்ரீனாவில் சர்வாதிகார ஆட்சி நிலவிய காலத்தில் அவர் பல தடவைகள் அங்கு உத்தியோகபூர்வ விஜயங்களையும் மேற்கொண்டார்.

ஆர்ஜன்ரீனாவில் சதி அரங்கேறிய பின்னர் 30,000 பேர் அங்கு காணாமல் போயினர். இந்தக் காலகட்டத்தில், சட்டத்துக்குப் புறம்பான கைதுகள், பெருமெடுப்பிலான படுகொலைகள், சித்திரவதை, பாலியல் பலாத்காரம், அரசியல் கைதிகள் மற்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் காணாமல் ஆக்கப்பட்டமை, பிறந்த பிள்ளைகள் புதிய இடங்களுக்கு இடம் மாற்றப்பட்டமை (இவர்களின் தாய்மார்கள் சிறை வைக்கப்படுவதற்கு முன்னர் கர்ப்பமாக இருந்தவர்கள் அல்லது சிறை வைக்கப்பட்ட பின்னர் தொடர் பாலியல் பலாத்காரத்தால் கர்ப்பமானவர்கள்) என ஏராளமான மனித உரிமை மீறல்கள் நடத்தப்பட்டன. ஸ்பானிய நீதிபதி போல்ரஸார் கார்சன் (Baltazar Garzon)  அவர்களின் கூற்றுப்படி இந்தக் குற்றங்களுக்கு கீசிங்கர் சாட்சியாவார்.

‘பிரேசில் இன்னொரு கியூபாவாக வரக்கூடாது!’ என்ற அப்போதைய அமெரிக்க அதிபர் கெனடியின் விருப்பத்துக்காக 1964 இல் அந்நாட்டின் மத்திய இடது சமூக ஜனநாயகவாதி ஜோஆஓ கௌலாட் (Joao Goulart) அவர்களின் ஆட்சிக்கு எதிரான சதிக்கு அமெரிக்கா ஆதரவளித்தது. 1970 இல் சிலியில் ஜனநாயகத் தேர்தல் மூலம் பதவிக்கு வந்த இடதுசாரி சார்பான ஜனாதிபதி சல்வடோர் அலன்டே (Salvador Allende) அவர்களின் அரசுக்கு எதிராக அமெரிக்க ஜனாதிபதி நிக்ஸன் சிலி அரசாங்கத்துக்கு எதிராக வேறு பல விடயங்கள் உட்பட பொருளாதார யுத்தமொன்றைத் தொடுத்ததுடன், 1973 இல் அந்த நாட்டில் இராணுவச் சதியையும் அமெரிக்கா நடத்தியது. அதன் பின்னர் 1990 மார்ச் வரை அங்கு அமெரிக்க ஆதரவுடனான ஜெனரல் ஒகஸ்ரோ பினோசெட்டின் (Augusto Pinochet)  இராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சி ஒரு தசாப்தகாலத்துக்கு நடைபெற்றது.

1993 இல் பினோசெட்டின் ஆட்சி வீழ்ச்சியடைந்த பின், அங்கு நடைபெற்ற மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி விசாரிப்பதற்காக உண்மை மற்றும் நல்லிணக்கத்துக்கான ஆணைக்குழு, அரசியல் கைதிகள் மற்றும் சித்திரவதைகள் பற்றிய தேசிய ஆணைக்குழு என்பன அமைக்கப்பட்டு விசாரணைகள் மேற்கொண்ட பொழுது, 30,000 பேர் வரை மனித உரிமை மீறல்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டதாகவும், அவர்களில் 27,255 பேர் சித்திவரைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டதாகவும், 2,279 பேர் கொல்லப்பட்டதாகவும் தெரிய வந்தது. மேலதிகமாக, சுமார் 200,000 பேர்வரை வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பியோடி அவலப்பட்டதாகவும், கணக்கிட முடியாத தொகையினர் சட்டவிரோத முகாம்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்ததாகவும் தெரிய வந்தது. 20 ஆம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவின் ஆட்சி மாற்ற செயல் திட்டத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட ஏனைய லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் பின்வருமாறு:

கோஸ்ரா றிக்கா, எல் சல்வடோர், கௌதமாலா, நிக்கரக்குவா, பனாமா, பராகுவே, பெரு, கொண்டுராஸ், உருகுவே.

ஜோன் கோட்ஸ்வேர்த் (John Coatsworth) எழுதிய ‘ReVista’ – லத்தீன் அமெரிக்கா பற்றிய ஹாவார்ட் பார்வை தந்துள்ள தகவலின்படி,

“அமெரிக்கா, லத்தீன் அமெரிக்கா இரண்டினதும் பொருளாதார நலன்களைப் பார்க்குமிடத்து, அமெரிக்கத் தலையீடுகளுக்கு கீழ்ப்பட்ட ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. இது வேறுபட்ட அனுமானமாகும். ஒன்று ஊழலை எடுத்துக்கூற, மற்றது முதலாளித்துவத்தை குற்றஞ்சாட்டும். ஊழல் பற்றிய அனுமானங்கள் அமெரிக்கா கோப்பரேசன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக தலையீடுகளை மேற்கொள்ளும்படி அமெரிக்க அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிடும். இதற்கு சிறந்த ஆதாரம் 1954 இல் கௌதமாலாவில் தெரிவு செய்யப்பட்ட அரசாங்கத்தை நீக்க எடுத்த முடிவாகும். அந்த நாட்டு அரசாங்கம் எடுத்த விவசாய சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளாலும், ஏனைய கொள்கைகளாலும், ஜனாதிபதி ஐசனோவரைத் தவிர்த்து ஏனைய கொள்கை வகுப்பாளர்களினதும் குடும்பம், வர்த்தகம், தொழில்வாண்மை என்பன அவர்கள் சம்பந்தப்பட்டிருந்த ஐக்கிய பழங்கள் நிறுவனத்தை (United Fruit Company) பாதித்ததே இதற்குக் காரணம். ஒவ்வொரு அமெரிக்கத் தலையீட்டுக்கும் இந்த கோப்பரேட் நலன்களே காரணம்”

வெனிசூலாவின் விடயத்தைப் பொறுத்தவரையில் கதை வித்தியாசமானது. இந்த நாட்டில் மிகப்பெரிய எண்ணெய் வளம் உள்ளது. ரஸ்யாவும் சீனாவும் அந்த நாட்டில் மிகப்பெரிய அளவில் முதலீடுகளைச் செய்துள்ளன. ரஸ்யா மதுரோவுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதற்காக கடந்த மாதம் இரண்டு குண்டுவீச்சு விமானங்களை வெனிசூலாவுக்கு அனுப்பியதுடன், அமெரிக்காவின் நடவடிக்கைகள் “பாரதூரமான விளைவுகளை உருவாக்கும்” எனவும் எச்சரித்துள்ளது. சீனா, துருக்கி, மெக்சிக்கோ என்பன மதுரோவின் பக்கம் நிற்கின்றன. அடுத்தது என்ன என்பதுதூன் கேள்வியாகும். ரஸ்யா, சீனா, அமெரிக்கா என்பனவற்றுக்கு இடையே வெனிசூலாவில் ஒரு இராணுவ மோதல் நிகழக்கூடிய சாத்தியக்கூறு நிதர்சனமானது. பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வே தேவையானது. அது தவிர்ந்த எதுவும் அச்சத்துக்குரியது.

நன்றி: ‘டெய்லி மிரர்’ (ஆசிரியர் தலையங்கம்)

இதழ் 98, கட்டுரை 4

மார்ச் 3, 2019

புதிய அரசியல் அமைப்பு

ந்தத் தலைப்பில் கீழே தரப்பட்டுள்ள பகுதி இலங்கையின் முதலாவது பிராந்தியப் பத்திரிகையாக யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியிடப்பட்ட ‘ஈழநாடு’ பத்திரிகையில் 1959 மார்ச் 14 ஆம் திகதி எழுதப்பட்ட ஆசிரிய தலையங்கமாகும்.

தற்பொழுது நாட்டில் மீண்டும் ஒரு புதிய அரசியல் அமைப்பு கொண்டு வருவதற்கான வாதப்பிரதிவாதங்கள் தலைதூக்கியுள்ள சூழ்நிலையில், சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட தலையங்கத்தை நமது வாசகர்களின் பார்வைக்காக சமர்ப்பிக்கின்றோம்.

-‘வானவில்’ ஆசிரியர் குழு

ண்டன் “ஒப்சேர்வர்” பத்திரிகை நிருபருக்கு முதலமைச்சர் பண்டாரநாயக்கா அளித்த பேட்டியொன்றில் இப்போது இலங்கையில் நடைமுறையில் இருக்கும் அரசியல் அமைப்பைப்பற்றி அதிருப்தி தெரிவித்தார். இங்கு இருக்கும் சோல்பரி அரசியல் திட்டம் பிரிட்டிஸ் முறையைத் தழுவித் தயாரிக்கப்பட்டதாகும். பிரிட்டனின் இருகட்சி பார்லிமெண்ட் ஜனநாயக முறை இலங்கைக்கு ஒவ்வாதென்றும், சுவிட்ஸர்லாந்திலிருக்கும் அரசியல் முறையே இலங்கைக்கு அதிகம் ஏற்றதாகுமென்றும் முதலமைச்சர் கூறுகிறார். இதைச் சிறப்பாக இங்கு அரசியல் முறையாற் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் பலரும் ஆதரிப்பார்கள்.

சுவிட்ஸர்லாந்தின் மொத்த ஜனத்தொகை ஏறத்தாழ 50 இலட்சம். இருபத்திரண்டு “கான்டன்” (மண்டலம்) களாகப் பிரிக்கப்பட்ட அந்நாட்டில், ஒவ்வொரு மண்டலத்துக்கும் பூரண சுயாட்சி அதிகாரமுண்டு. அரசாங்க சபை, தேசிய சபை என்ற இரு சபைகளடங்கிய பார்லிமெண்டிடம் பொதுவான தேசிய அதிகாரங்களுள்ளன. ஒவ்வொரு “கன்டனும்”, இரு பிரதிநிதிகளை அரசாங்க சபைக்கு அனுப்புகிறது. தேசிய சபையில் 196 பேர் அங்கம் வகிக்கின்றனர். அறுவரடங்கிய சமஸ்டிச் சபையைச் சேர்ந்தவர்கள் வருசாவருசம், மாறி மாறி சுவிட்ஸர்லாந்தின் தலைவராகத் தெரிவு செய்யப்படுகின்றார்.

அங்குள்ள சமஸ்டி முறையே இலங்கைக்கு வேண்டுமென்று தாம் கூறவில்லை என்றும் அங்குள்ள ஜனநாயக முறை தமக்கு மிகவும் பிடித்துள்ளதாகவும் முதலமைச்சர் பின்னர் ஒரு நிருபர் கேட்டதிற்கு விளக்கினார். “சமஸ்டி” என்றதும் இங்குச் சில வட்டாரங்களில் எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சிகள் கிளம்பிவிடுமாகையால், முதலமைச்சரின் இந்த ‘விளக்கம்’ வியப்பளிக்கத் தேவையில்லை. ஆனால் சுவிட்ஸர்லாந்திலே ஜேர்மனி, பிரெஞ்சு, இத்தாலியன், ரோமான்ஸ் என்ற நான்கு மொழிகள் பேசப்படுகின்றன. கடைசியாகக் கூறப்பட்ட ரோமான்ஸ் மொழியை நூற்றுக்கு ஒருவரே பேசினாலும், அம்மொழியும் அரசாங்க மொழியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அந்தஸ்து அளிக்கப்பட்டு வருகிறது. அந்நாட்டில் எல்லோரும் சரிநிகர் சமானமாக இருப்பதால்தான், அங்கு அரசியல் முறை சீராக, அமைதியாக நடந்துவர முடிகிறது. அதே போன்ற அரசியல் முறை இங்கும் ஏற்பட்டால், நிலைமை மேம்படுமென்பதில் ஐயமில்லை.

ஆனால் இதற்கென்ன வழி? இலங்கையிற் கூட்டு அரசியல் அமைப்புச் சபை நியமிக்கப்பட்டிருப்பதாயும், பல பாரதூரமான யோசனைகளையும், திருத்தங்களையும் பற்றி அச்சபை பரிசீலனை செய்து வருவதாயும், ஆனால் அச்சபை என்ன முடிவு செய்யுமென்பது தமக்குத் தெரியாதென்றும் முதலமைச்சர் கூறுகிறார். இந்தக் கூட்டு அரசியற் சபையில் இரண்டே தமிழர்கள்தாம் நியமிக்கப்பட்டனர். அதிலும் ஒருவர், திரு. எஸ். ஜே. வி. செல்வநாயகம், முதலமைச்சரின் போக்குக்கு ஆட்சேபம் தெரிவித்து, அச்சபையிலிருந்து விலகிவிட்டார். இந்நிலையில் அக்கூட்டுச் சபை தங்கள் குறைகளை நீக்கி, தாங்களும் இந்நாட்டில் கண்ணியமாகச் சுதந்திரத்துடன் வாழ, வழி வகுக்குமா? என்பது பற்றித் தமிழ் பேசும் மக்கள் நம்பிக்கையற்று இருக்கிறார்கள்.

இம்முக்கிய விசயம் நாட்டின் எதிர்காலத்தைப்பற்றியதாகும். அண்டையிலுள்ள இந்தியாவிலே, அரசியல் நிர்வாக சபையை நியமித்து அரசியல் அமைப்புத் திட்டத்தை வகுத்தனர். அனுபவத்திற்கேற்ப, அங்கும் புதிய திருத்தங்களைச் செய்துகொண்டு போகிறார்கள். இங்கும் அரசியல் சீராக நடந்து நாடு அரசியல் அமைதி பெற்று முன்னேற வேண்டுமாயின், இந்நாட்டில் வாழும் எல்லாச் சமூகங்களின் அபிமானத்தையும் ஒத்துழைப்பையும் பெறக்கூடியதாக அரசியல் திட்டத்தைத திருத்தி அமைக்க வேண்டும். கேவலம் பெரும்பான்மைப் பலத்தால், மற்ற சமூகங்களை நசுக்கி விடாமல், எல்லாருடைய உரிமைகளையும் சுதந்திரத்தையும் மதித்து அதற்கான முறையில் அரசியலை வகுக்க வேண்டும்.

அரசியற் சபையின் அமைப்பு எவ்வளவு அதிருப்தியானதாக இருப்பினும் தமிழ் பேசும் மக்கள் தங்கள் அபிலாசைகளை அதனிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். இச்சந்தர்ப்பத்தை அவர்கள் இழக்கக்கூடாது. எப்படியும், எல்லா மக்களின் உரிமைகளையும் சமமாக மதிக்கும் சுவிட்ஸர்லாந்தின் அரசியலைப் போற்றும் முதல் அமைச்சர் பண்டாரநாயக்கா, அதே அடிப்படையை இங்கு பின்பற்றத் தவறக்கூடாது. சமீப அனுபவங்களால், பழைய அரசியல் தவறுகளைத் திருத்திக் கொண்டு நாட்டுக்கு நல்ல அரசியல் திட்டத்தை வகுக்க அவருக்கும் இது நல்ல சந்தர்ப்பமாகும்.

-ஈழநாடு, 1959 மார்ச் 14, ஆசிரிய தலையங்கம்

———————-

‘வானவில்’ தரும் பிற்குறிப்பு:

மேலே தரப்பட்டுள்ள ‘ஈழநாடு’ பத்திரிகையின் ஆசிரிய தலையங்கத்தின் மூலம் இரண்டு விடயங்கள் புலனாகின்றன.

ஓன்று, திரு.எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கதான் இலங்கைக்கு ஒரு சமஸ்டி அடிப்படையிலான அரசியல் அமைப்பு தேவை என்ற கருத்தை 1920 களிலேயே முன் வைத்தவர். இந்த தலையங்கத்தின்படி, சுமார் 30 வருடங்கள் கழித்தும், அதாவது 1959 இலும் அதே கருத்தையே பண்டாரநாயக்க கொண்டிருந்திருக்கிறார் என்பது புலனாகின்றது. (இந்த ஆசிரிய தலையங்கம் எழுதப்பட்ட ஆறு மாதங்களின் பின்னர்தான், 1959 செப்ரெம்பர் 26 ஆம் திகதி பௌத்த மதகுரு வேடம் தரித்து வந்த பிற்போக்கு சக்திகளின் கையாள் ஒருவனால் பண்டாரநாயக்க தனது கொழும்பு இல்லத்தில் வைத்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது)

அதன் காரணமாகத்தான் அவர் 1956 இல் பதவிக்கு வந்ததும் தமிழரசுக் கட்சி தலைவர் செல்வநாயகத்தை அழைத்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, 1957 இல் பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தம் என்ற பெயரில் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வுக்காக வடக்கு கிழக்கில் பிராந்திய சபைகள் அமைக்கும் ஒப்பந்தம் ஒன்றைச் செய்தார்.

அதை ஏற்காத ஐக்கிய தேசியக் கட்சி, ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தலைமையில் ‘கண்டி யாத்திரை’ மேற்கொண்டு அவ்வொப்பந்தத்தை கிழித்தெறிய வைத்தது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் தமிழரசுக் கட்சி பண்டாரநாயக்கவுக்கு கைகொடுப்பதற்கு பதிலாக வடக்கு கிழக்கில் தேவையில்லாத சிங்கள சிறீ எதிர்ப்புப் போராட்டம் ஒன்றை நடத்தி, சிங்கள இனவாதிகளின் கையை ஓங்கச் செய்து பண்டாரநாயக்கவை கையறு நிலைக்குத் தள்ளியது.

ஆனால், பண்டாரநாயக்க அரசாங்கம் மிகவும் தவறுதலாக மேற்கொண்ட ‘சிங்களம் மட்டும்’ சட்டத்தை வைத்துக்கொண்டு அவரை இலங்கையின் மிக மோசமான சிங்கள இனவாதியாக சித்தரிக்கும் தமிழ் தலைமைகள், பண்டாரநாயக்க தான் சமஸ்டி கொள்கையின் பிதாமகர் என்பதையோ, ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன தான் தனிச் சிங்களக் கொள்கையின் முன்னோடி என்பதையோ திட்டமிட்டு மறைத்து வருகிறார்கள்.

அடுத்தது, இந்தத் தலையங்கத்தின்படி, அன்றும் தமிழரசுக் கட்சி தலைவர் செல்வநாயகம், பண்டாரநாயக்கவின் ஏதோ ஒரு பேச்சைச் சாட்டாக வைத்துக்கொண்டு அரசியல் அமைப்புச் சபையிலிருந்து விலகியிருக்கிறார் எனத் தெரிய வருகிறது. அன்று மட்டுமல்ல, தமிழரசுக் கட்சியின் இந்த ஏமாற்று இரட்டை அரசியல் இன்றுவரை தொடர்கதையாகத் தொடர்கிறது.

இலங்கையின் இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக 1987 இல் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கொண்டு வரப்பட்ட தீர்வையும் இதே தமிழ்த் தலைமைதான் எதிர்த்தது. பின்னர் சந்திரிகவின் ஆட்சிக் காலத்தில் 2000 ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட தீர்வுப்பொதியையும் ஐ.தே.கவுடன் சேர்ந்து இதே தமிழ்த் தலைமைதான் எதிர்த்தது. பின்னர் மகிந்த ராஜபக்ச ஆட்சிக் காலத்தில் இனப்பிரச்சினை தீர்வு சம்பந்தமாக கூட்டப்பட்ட சர்வகட்சி கூட்டத்திலும் ஒத்துழைக்காமல் இதே தமிழ்த் தலைமைதான் முரண்டு பிடித்தது.

இப்பொழுது மட்டும் தமது அரசியல் சகபாடியான ஐ.தே.க. அரசாங்கம் புதிய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்து தமிழ் மக்களின் இனப்பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணப்போகின்றது என தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சுமந்திரன், சம்பந்தன் போன்றோர் தமிழ் மக்களின் காதுகளில் பூச்சுற்றி வருகின்றனர். புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்று வருவதற்கான சாத்தியமில்லை, அப்படி வந்தாலும் அதன் மூலம் இனப்பிரச்சினை தீராது என்பதை நன்கு அறிந்து கொண்டுதான் இவர்கள் இருவரும் தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி வருகின்றனர்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் மேலே தரப்பட்டுள்ள ‘ஈழநாடு’ ஆசிரிய தலையங்கதின் பகைப்புலத்தில் தமிழ்த் தலைமைகளின் தொடர்ச்சியான ஏமாற்று அரசியலையும், துரோகங்களையும் எமது வாசகர்கள் புரிந்திருப்பார்கள் என நம்புகின்றோம்.

-ஆசிரியர் குழு

இதழ் 98, கட்டுரை 3

மார்ச் 3, 2019

வடக்கின் பனைசார் உற்பத்திகள்

படுத்துவிடுமா?

-என்.கிருஸ்ணன்

லங்கையின் வட பகுதியில் பனை – தெங்கு பொருட்கள் உற்பத்தியின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகியுள்ளதாகத் தெரிய வந்துள்ளது. அண்மையில் பனை அபிவிருத்திச் சபை வெளியிட்ட ஒரு தகவலின்படி, போர் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னர் சுமார் 25,000 பேராக இருந்த கள் இறக்கும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை தற்பொழுது 6,000 ஆக, அதாவது நான்கில் ஒன்றாகக் குறைவடைந்துள்ளதாகத் தெரிய வருகிறது.

இந்தத் தொகைக் குறைவுக்கு போரால் ஏற்பட்ட இடப்பெயர்வு, பனை – தென்னை மரங்கள் போரில் ஈடுபட்ட இருதரப்பாலும் அழிக்கப்பட்டமை, உற்பத்திகளுக்கு ஏற்ற ஊதியக் கொடுப்பனவு இல்லாமை, தெங்கு உற்பத்திப் பொருட்கள் மீதான பாவனை குறைவடைந்தமை எனப் பல காரணங்கள் கூறப்பட்டாலும், இந்தத் தொழில் செய்பவர்களை சமூகம் சாதி அடிப்படையில் கீழ்த்தரமாக நோக்குவதனால் ஏற்பட்ட தாழ்வு மனப்பான்மை உணர்ச்சியே அந்தச் சமூகத்தின் இளைய தலைமுறையினர் தொடர்ந்தும் அந்தத் தொழிலில் ஈடுபடாமைக்கான பிரதான காரணம் எனச் சில சமூக ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

1970 இற்கு முன்னர் வட இலங்கையில் கள் இறக்கும் தொழில் ‘மரவரி’ என்ற முறையிலேயே நடைபெற்று வந்தது. இந்தமுறை கள் இறக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு மிகவும் பாதகமாகவும், சாதி அமைப்பைப் பேணும் நிலப்பிரபுத்துவ முறையாகவும் இருந்தது.

அதாவது, யாரென்றாலும் மதுவரி இலாகாவின் அனுமதி பெற்று கள் இறக்கும் தொழிலில் ஈடுபடவும், அதனை விற்பனை செய்யவும் முடியும் என்று சட்டம் இருந்தபோதிலும், வசதி படைத்தவர்களே அந்தத் தொழிலைச் செய்யக்கூடிய நிலையில் இருந்தனர்.

ஏனென்றால், கள் இறக்கும் தொழிலில் ஈடுபடுவதென்றால், அதற்கு பனை – தென்னை மரங்கள் சொந்தமாக இருக்க வேண்டும் அல்லது அவற்றைக் குத்தகைக்குப் பெறுவதற்கான பண வசதி இருக்க வேண்டும். அந்த மரங்கள் முழுவதும் உயர்சாதி சமூகத்தைச் சேர்ந்த வசதி படைத்தோரிடமே இருந்ததுடன், அதைப் பெறுவதற்கான பொருளாதார வசதி கள் இறக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்ட தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடமும் இருக்கவில்லை. அத்துடன், கள் இறக்கும் தொழிலில் ஈடுபடுவதற்கான உபகரணங்களை (பாளை சீவும் கத்தி, முட்டி, கயிறு, சுண்ணாம்பு போன்றவை) வாங்குவதற்கான பண வசதியும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடம் இருக்கவில்லை. மேலும், இறக்கிய கள்ளை விற்பனை செய்வதற்கான இட வசதியும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடம் இருக்கவில்லை.

எனவே, உயர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பணக்காரர்களாகவும், சண்டித்தனம் செய்யக் கூடியவர்களாகவும் இருந்த ஊர்ப் ‘பெரிய மனிதர்கள்’ சிலர் தமது பணத்தை முதலீடு செய்து, சீவல் தொழிலாளர்களின் உழைப்பை மிகவும் மலிவான கூலியில் உறிஞ்சி (சில வேளைகளில் ஊதியம் வழங்காமலே), ஆங்காங்கே கள்ளுத் தவறணைகளை நிறுவி பணம் சம்பாதித்து வந்தனர்.

இதற்கு விதிவிலக்காக சில இடங்களில் சில சீவல் தொழிலாளர்கள் தாமே சொந்தமாக கள்ளுச்சீவி தமது வீடுகளில் வைத்து விற்பனை செய்த பொழுது, அங்கு கள் குடிப்பதற்காக செல்லும் ஊர் ‘நயினார்மார்கள்’ (ஆதிக்க உயர் சாதியினர்) கள்ளைக் குடித்துவிட்டு பணம் கொடுக்காமல் சென்றதுடன், சில சமயங்களில் அந்தச் சீவல் தொழிலாளிகளின் பெண்டுகள், பிள்ளைகள் மீது ‘கைவைக்கும்’ அநாகரிக – அசிங்க செயற்பாடுகளும் அரங்கேறின. ஊர்ப் பெரிய மனிதர்களின் இந்த ‘சேட்டைகளை’ தட்டிக் கேட்கும் தைரியம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு அன்றைய சூழ்நிலையில் இருக்கவில்லை.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு தொடர்ந்து இழைக்கப்பட்டு வந்த இந்த அநீதிகளுக்கு எதிராக இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையிலான வட இலங்கை ஐக்கிய கள்ளுத் தொழிலாளர் சங்கம் தொடர்ந்து போராடி வந்தது. அவர்களது போராட்டத்துக்கு ஓரளவு வெற்றி கிடைத்தது 1970 இற்குப் பின்னரே.

1970ஆம் பொதுத் தேர்தலில் திருமதி சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், இடதுசாரிக் கட்சிகளான இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, லங்கா சமசமாஜயக் கட்சி ஆகியனவும் இணைந்த மக்கள் முன்னணி அமோக வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்ததும், வட பகுதி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் விமோசனத்துக்காக இரண்டு முக்கிய நிகழ்வுகள் நடந்தேறின.

ஓன்று, வடக்கின் சனத்தொகையில் மூன்றிலொரு பங்கினரான தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதியாக அவர்களில் ஒருவராகவும், இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைவர்களில் ஒருவராகவும், அகில இலங்கை சிறுபான்மைத் தமிழர் மகாசபையின் தலைவராகவும் திகழ்ந்த எம்.சி.சுப்பிரமணியம் வரலாற்றில் முதல் தடவையாக பாராளுமன்றத்துக்கு நியமன உறுப்பினராக மக்கள் முன்னணி அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்டார்.

இரண்டாவது, மக்கள் முன்னணி அரசாங்கத்தில் நிதியமைச்சராகப் பதவி வகித்த சமசமாஜக் கட்சித் தலைவர் டாக்டர் என்.எம்.பெரேரா, வட பகுதி இடதுசாரிகளின் நீண்டகாலக் கோரிக்கையை ஏற்று, அதுவரை காலமும் வடக்கில் கள் இறக்கும் தொழிலில் நடைமுறையில் இருந்து வந்த நிலப்பிரபுத்துவ அடிப்படையிலான மரவரி முறையை இரத்துச் செய்து, அதன் இடத்தில் கூட்டுறவு அடிப்படையிலான ஒரு முறையை அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

டாக்டர் என்.எம். கொண்டு வந்த முறையின்படி, வடக்கில் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் தெங்கு பனம் பொருள் உற்பத்தி அபிவிருத்திக் கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் நிறுவப்பட்டன. இந்தச் சங்கங்கள் சீவல் தொழிலாளர்கள் தெரிவு செய்யும் நிர்வாக சபையால் வழிநடத்தப்பட்டன. சங்கமே சீவல் தொழிலாளர்கள் தொழில் செய்வதற்கான பனை – தென்னை மரங்களைப் பெற்றுக் கொடுத்ததுடன், உபகரணங்கள் வாங்குவதற்காக முற்பணமும் கொடுத்தது. தொழிலாளர்கள் சீவும் முழுக் கள்ளையும் சங்கமே நியாயமான விலையில் கொள்வனவு செய்து தனது விற்பனை நிலையங்கள் மூலம் பாவனையாளர்களுக்கு நியாய விலையில் விற்பனை செய்தது. இதன் மூலம் தொழிலாளர்கள் தமது உற்பத்திக்கு நியாயமான வருவாயையும், பாவனையாளர்கள் நியாயமான விலையில் கள்ளையும் பெறக்கூடியதாக இருந்தது. தொழிலாளர்களுக்கு இரண்டு கிழமைக்கு ஒரு தடவை அவர்களிடமிருந்து கொள்வனவு செய்த கள்ளுக்கான பணம் வழங்கப்பட்டது.

இதுதவிர, கள்ளு தேவைக்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்யப்பட்ட காலங்களில், அந்தக் கள்ளை வீணாக்காமல் பதப்படுத்தி போத்தல்களில் அடைத்து ஏனைய காலங்களில் விற்பனை செய்ததுடன், கள்ளிலிருந்து சாராயம் உற்பத்தி செய்வதற்கான சில தொழிற்சாலைகளும் நிறுவப்பட்டன. அவ்வாறு கைதடியில் நிறுவப்பட்ட பனம் சாராயத் தொழிற்சாலையிலிருந்து உற்பத்தி செய்த சாராயத்துக்கு இலங்கை முழுவதும் பெரும் வரவேற்பு இருந்தது.

கள் தவிர, பனம் கள்ளிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் பதநீர் மூலம் பனங்கட்டி, பனம் கற்கண்டு என்பன செய்யும் தொழிலகங்களும் சில இடங்களில் நிறுவப்பட்டன. தவிரவும், பனை ஓலையிலிருந்து பாய், கடகம், பெட்டி, அலங்காரப் பொருட்கள் செய்யும் நிலையங்களும் நிறுவப்பட்டன.

இவ்வாறாக, ஒழுங்கமைக்கட்ட முறையில் பனையின் உற்பத்திப் பொருட்கள் அனைத்தும் தயாரித்துப் பயன்படுத்தப்பட்டன. அதன் காரணமாக, சீவல் தொழிலாளர்கள் உயர்சாதி குழாமினர் வைத்திருந்த அடிமை குடிமை முறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதுடன், அவர்களது வருவாயும் உத்தரவாதத்துடன் அதிகரிக்கப்பட்டது. அத்துடன், அவர்களது பிள்ளைகள் பலருக்கும் இந்த முயற்சிகளில் தொழில் வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டன. அதன் காரணமாக தெங்கு பனம் பொருள் உற்பத்தி அபிவிருத்திக் கூட்டுறவுச் சங்கங்களில் வேலை பெறுவதற்காக அந்தச் சமூக இளைஞர் – யுவதிகளிடம் கடும் போட்டி கூட நிலவியது.

1970 – 77 காலகட்டத்தில் சிறீமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசாங்கம் பின்பற்றிய தேசபக்த விவசாயக் கொள்கைகள் காரணமாக எவ்வாறு வட பகுதி விவசாயிகள் உச்ச பலனைப் பெற்றார்களோ, அதேபோல, அவ்வரசாங்கம் பின்பற்றிய வட பகுதி தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீதான கொள்கைகள் காரணமாக அந்தச் சமூகமும் சமூக ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் பெரும் பலனைப் பெற்றது. இத்தகைய ஒரு பலனை வட பகுதி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களோ அல்லது பொதுவாகத் தமிழ் மக்களோ, எந்தவொரு தமிழ் அரசியல் தலைமையாலோ அல்லது அவர்கள் தொடர்ந்து ஆதரித்து வரும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கங்களாலோ பெறவில்லை.

இத்தகைய ஒரு பொற்காலம் வட பகுதி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு இனியும் கிட்டுமோ என்ற சந்தேக நிலை இன்று தோன்றியுள்ளது. வரலாற்றை பின்நோக்கி இழுப்பதோ அல்லது அதன் போக்கை தடுத்து நிறுத்துவதோ மனிதனால் இயலாத காரியம். இருப்பினும் ‘கற்பகதரு’ எனப் போற்றப்படுவதும், வடக்கு தமிழர்களின் அடையாளமாக சிலாகிக்கப்படுவதுமான பனையின் வளங்களைத் தொடர்ந்தும் பேணும், முன்னெடுத்துச் செல்லும் வழிமுறைகளை ஆராய்ந்து நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். ஏனெனில் இன்னமும் கூட வடக்கின் சனத்தொகையில் ஒரு கணிசமான மக்கள் இந்த பனைசார் உற்பத்திகளில் தங்கி நின்று தமது வாழ்க்கையை நடத்துகின்றனர்.

இன்றும் கூட வடக்கில் 19 தெங்கு பனம் பொருள் உற்பத்தி அபிவிருத்தி கூட்டுறவு சங்கங்கள் இயங்குகின்றன. இவை மூன்று கொத்தணிகளின் கீழ் உள்ளன. இவற்றை விட இத்தொழில் சம்பந்தமான சமாசம் ஒன்றும் உள்ளது.

எனவே, சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்களும், அரசும் இந்த தொழிற்துறை சம்பந்தமாகவும், இத்தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள மக்கள் சம்பந்தமாகவும் போதிய அக்கறை செலுத்தி செயற்படுவது மிகவும் அவசியமான கடமையாகும்.

இதழ் 98, கட்டுரை 2

மார்ச் 3, 2019

புதிய ஒப்பந்தமொன்றை கைச்சாத்திட

தொழிற்சங்கங்களுக்கு அழைப்பு

-எஸ்.இராமநாதன்

1000 ரூபா சம்பள உயர்வு கேட்டுப் போராடிய மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு துரோகம் இழைக்கும் வகையில் ஆறுமுகன் தொண்டமான் தலைமையிலான இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரசும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தலைமையிலான தேசிய தோட்டத் தொழிலாளர் சங்கமும் தோட்ட முதலாளிமார் சம்மேளனத்துடன் ஒப்பந்தம் ஒன்றைச் செய்துள்ளன.

வழமையாக இந்த கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடும் தோட்டத் தொழிற்சங்க கூட்டுக் கமிட்டி (பெரும்பாலும் இடதுசாரி தொழிற்சங்கங்களை உள்ளடக்கிய அமைப்பு) இம்முறை இந்த ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடவில்லை. அற்கான காரணங்களை விளக்கி கூட்டுக் கமிட்டியின் செயலாளர் எஸ்.இராமநாதன் விடுத்துள்ள அறிக்கையை எமது வாசகர்களுக்காக கீழே தந்துள்ளோம்
-வானவில்

தோட்டத் தொழிலாளர்களின் சம்பள உயர்வு தொடர்பாகக் கைச்சாத்திடப்பட்டுள்ள கூட்டு ஒப்பந்தத்தை மீளாய்வு செய்து மீண்டும் புதிய ஒப்பந்தமொன்றை கைச்சாத்திடுவதற்குச் சகல தொழிற்சங்கங்களும் ஓரணியில் திரள வேண்டும் என்று தோட்டத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பின் செயலாளர் நாயகம் எஸ்.இராமநாதன் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.

கைச்சாத்திடப்பட்டுள்ள கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் பல்வேறு குளறுபடிகள் காணப்படுவதால், அதில் கைச்சாத்திடவில்லை என்று தெரிவித்த அவர், முதலாளிமார் சம்மேளனம் 85வீத தொழிலாளர்களின் வயிற்றிலடித்து விட்டதாகவும் குற்றஞ்சாட்டினார்.

கூட்டு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திடும் மூன்றாவது தொழிற்சங்கமான தோட்டத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பு இம்முறை அதில் கைச்சாத்திடவில்லை. அதற்கு முக்கியமாக மூன்று காரணங்கள் உள்ளதாகத் தெரிவித்த இராமநாதன், ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திப்பட்ட இரண்டாண்டு காலப்பகுதிக்குள் திருத்தங்களைச் செய்த சந்தர்ப்பம் இதற்கு முன்னர் ஏற்பட்டிருந்ததாகவும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். எனவே, தற்போது முன்வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், குறைபாடுகள் தொடர்பில் மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி, உடன்படிக்கையை மீளப்புதுப்பிக்க வேண்டும் என்பதே தமது சங்கத்தின் நிலைப்பாடாகும் என்று தெரிவித்தார்.

கூட்டு ஒப்பந்தத்தைப் புதுப்பிப்பது பற்றிக் கடந்த முதலாளிமார் சம்மேளனத்துடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டது. அப்போது, உடன்படிக்கையின் நகல் வரைவொன்றைச் சங்கங்களுக்கு அனுப்புவதாக முதலாளிமார் சம்மேளனம் தெரிவித்துள்ளது. அதன்படி, கிடைக்கப்பெற்ற உடன்படிக்கை நகலில், பல்வேறு குளறுபடிகள் காணப்பட்டதாகவும் அதனைப் பார்த்த பின்னரே உடன்படிக்கையில் கைச்சாத்திடுவதில்லை என்று முடிவு செய்ததாகவும் இராமநாதன் தெரிவித்தார்.

முக்கியமாகக் கடந்த 2018 ஒக்டோபர் மாதம் 16ஆம் திகதியிலிருந்து அமுல்படுத்தப்பட வேண்டிய புதிய கூட்டு ஒப்பந்தம், 2019 ஜனவரி மாதத்திலிருந்து அமுலுக்கு வரும் வகையில் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, புதிய ஒப்பந்தம் அடுத்த இரண்டாண்டுகளும் மூன்று மாதங்களும் நீடிக்கின்றது. இதன்படி ஒக்டோபர் மாதத்திலிருந்து வழங்கப்பட வேண்டிய நிலுவைச் சம்பளம் உடன்படிக்கையில் உள்ளடக்கப்படவில்லை. மாறாக, தொழிலாளர்களுக்கு (நுஒ-புசயவயை Pயலஅநவெ) சன்மானக் கொடுப்பனவொன்றை வழங்குவதாகப் பிறிதொரு கடிதத்தின் மூலம் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அடுத்தது, தொழிலாளர்களுக்கு ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டு வந்த உற்பத்தி ஊக்குவிப்புக் கொடுப்பனவான 140 ரூபாய், வரவுக்கான கொடுப்பனவாக வழங்கப்பட்டு வந்த 60 ரூபாய் உடன்படிக்கையில் நீக்கப்பட்டு, அந்தத் தொகையே சம்பள அதிகரிப்பாக வழங்கப்பட்டுள்ளது என்று தெரிவித்த இராமநாதன், இது மோசமான துரோகமாகும் என்று சுட்டிக்காட்டினார்.

அடிப்படைச் சம்பளத்துடன் முன்பு வழங்கப்பட்டு வந்த 140 ரூபாய், 60 ரூபாய் எல்லாத் தொழிலாளர்களுக்கும் கிடைப்பதில்லை என்று பலமுறை முதலாளிமார் சம்மேளனத்திடம் சுட்டிக்காட்டியபோது, அதனை மறுத்துரைத்த சம்மேளனம், 85 வீதமான தொழிலாளர்கள் அந்த 200 ரூபாயைப் பெறுவதாகப் பதிலளித்தது. அவ்வாறென்றால், தற்போது அந்தத் தொகையே சம்பள அதிகரிப்பாக வழங்கப்பட்டிருக்கிறதென்றால், அஃது 85 வீத தொழிலாளர்களின் வயிற்றிலடித்தமைக்கு ஒப்பானது.

ஏனெனில், அவர்களுக்குப் புதிய ஒப்பந்தத்தால் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவர்களுக்கு ஏற்கனவே கிடைத்த அதே 200 ரூபாய் தொடர்ந்தும் கிடைக்கும். உண்மையில் இது தொழிலாளர்களை அவமானப்படுத்தும் செயலாகும் என்று விசனம் தெரிவித்த இராமநாதன், தொழிலாளர்கள் தொழிலுக்கு வருவதை ஊக்குவிப்பதற்காகவே 1998 இல் வரவுக்கான ஊக்குவிப்புத் தொகை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. தற்போது தொழிலாளர்கள் பணிக்கு வந்தாலும் ஒன்று வராவிட்டாலும் ஒன்று என்ற அலட்சியப் போக்கை முதலாளிமார் சம்மேளனம் கைக்கொண்டுள்ளது. அதேநேரம், உற்பத்தி ஊக்குவிப்புத் தொகை மறுக்கப்பட்டுள்ளமையானது தோட்டங்களை நாசமாக்கும் சதித்திட்டம் என்றும் குற்றஞ்சாட்டினார்.

இந் நிலையில், உடன்படிக்கையை மீளப்புதுப்பிக்க சகல சங்கங்களும் ஒன்றுபட்டுச் செயற்பட வேண்டும் என்று அவர் கோரிக்கை விடுத்தார்.

இதழ் 98, கட்டுரை 1

மார்ச் 3, 2019

இரணைமடு குள தண்ணீரும்

ஏழை விவசாயிகளின் கண்ணீரும்!

-சுப்பராயன்

ண்மையில் பெய்த பெருமழை காரணமாக கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களில் பெரும் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டு மக்கள் சொல்லொணா துன்பங்களுக்கு ஆளாகினர்.

இந்த வெள்ளப்பெருக்கின் போது கிளிநொச்சியில் அமைந்துள்ள வட மாகாணத்தின் மிகப்பெரிய நீர்த்தேக்கமான இரணைமடுக்குளம் நிறைந்ததால் அதன் வான் கதவுகள் திறக்கப்பட்டு பெருமளவு நீர் கடலினுள் செலுத்தப்பட்டது. இது ஒரு தவிர்க்க முடியாத அசாதரண நிகழ்வாகும்.

இரணைமடு குள வான்கதவுகளில் உள்ள குறைபாடுகளும், அவற்றை உரிய நேரத்தில் திறப்பதில் நீர்ப்பாசன அதிகாரிகள் அசமந்தமாக இருந்தமையும்தான் குளம் நிறையும் வரை காத்திருந்ததிற்கான காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. எனவே இது சம்பந்தமாக பூரணமாக விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும்.

இதுதவிர, இரணைமடுக்குளத்தின் நீரில் 40 வீதம் வரையான நீரே விவசாயத்துக்குப் பயன்படுவதாகவும், மிகுதி 60 வீதமான நீர் கடலுக்குள் வீணே செல்வதாகவும் நீர்ப்பாசன அதிகாரிகள் தெவித்துள்ளதன் காரணமாக, அந்த மேலதிக நீரை யாழ்ப்பாண மக்களின் குடிநீர்த் தட்டுப்பாட்டை நிவர்த்தி செய்யப் பயன்படுத்தலாமா என்பது குறித்து ஆராயும்படி வட மாகாணத்துக்கு அண்மையில் புதிதாக நியமிக்கப்பட்டுள்ள ஆளுநர் சுரேன் ராகவன் அதிகாரிகளைப் பணித்துள்ளதாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஏற்கெனவே இரணைமடு குளத்திலிருந்து யாழ்ப்பாணத்துக்கு குடிநீர் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று ஒரு சாராரும், அப்படி வழங்கினால் கிளிநொச்சிப் பிரதேச விவசாயிகளின் விவசாயம் பாதிக்கப்படும் என்று ஒரு சாராரும் கூறி வாதப்பிரதிவாதங்கள் நடைபெற்றிருந்தன.

இந்தக் கட்டுரையாளர் அறுபதுகள் எழுபதுகளில் கிளிநொச்சிப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்து அங்குள்ள விவசாயிகளின் பிரச்சினைகளுக்கான போராட்டங்களில் நேரடியாக ஈடுபட்டவர் என்ற வகையில் சில கருத்துகளைச் சொல்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

இரணைமடு குளம் யாருக்காக?

பொதுவாக கிளிநொச்சிப் பிரதேசம் குடியேற்றத் திட்டங்கள் நிறைந்த பகுதியாகும். இக்குடியேற்றத் திட்டங்கள் எல்லாமே ஏதாவது ஒரு குளத்தை மையமாக வைத்தே அரசாங்கத்தால் உருவாக்கப்பட்டவையாகும். இவற்றில் இரணைமடு குளமே கூடுதலான குடியேற்றத் திட்டங்களைக் கொண்ட நீர்த் தேக்கமாகும்.

இரணைமடுக் குளத்தின் நீரைப் பெற்று பயன்பெறும் குடியேற்றத் திட்டங்களாக வட்டக்கச்சி, இராமநாதபுரம், முதலாம், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம், ஆறாம், ஏழாம், எட்டாம் வாய்க்கால் பகுதிகளும், உருத்திரபுரம், பரந்தன், குங்சுப் பரந்தன், திருவையாறு, முரசுமோட்டை, கண்டாவளை என்பனவும் திகழ்கின்றன.

இந்தக் குடியேற்றத்திட்டங்களில் வாழ்கின்ற மக்களுக்கு அந்த நாட்களில் நீர்ப்பற்றாக்குறையே பெரும் பிரச்சினையாக இருந்து வந்துள்ளது. பருவமழை பெய்யும் காலங்களில் பெரும்பாலும் மழையை நம்பியே இந்த விவசாயிகள் நெற்செய்கையை மேற்கொண்டனர். ஆனால் கோடை காலத்தில் மேற்கொள்ளும் சிறுபோக நெல் வேளாண்மைக்கு இரணைமடு குள நீரை மட்டுமே நம்பி இவர்கள் விவசாயம் செய்தனர். பருவமழை பொய்த்துவிட்டால் சிறுபோகம் செய்வதற்கும் தண்ணீர் இருக்காது.

எனவே, யாழ்ப்பாணம் செயலகத்தில் – கச்சேரியில்- (அப்பொழுது கிளிநொச்சிக்கு தனி மாவட்டமோ, தனி செயலகமோ இருக்கவில்லை) இருந்த அரசாங்க அதிபர் போன்ற உயரதிகாரிகள் சிறுபோக வேளாண்மை செய்பவர்களுக்கு நீர்ப்பங்கீடு செய்வதற்கு ஒரு நயவஞ்சகமான திட்டத்தை வகுத்தனர்.

அதாவது, இரணைமடு குளத்தின் கீழ் சிறுபோக நெற்செய்கை செய்பவர்களுக்கு அவர்களிடமுள்ள காணியில் மூன்றிலொரு பங்கு காணிக்கு மட்டும் நீர் வழங்குவது எனத் தீர்மானித்தனர். இதன் மூலம் கிளிநொச்சிப் பகுதியில் பல நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர்கள் வயல்கள் வைத்திருந்த அரச உயர் அதிகாரிகள் மற்றும் பெரும் காணிச் சொந்தக்காரர்கள் பயனடைய ஏழை குடியேற்ற விவசாயிகள் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டனர்.

அது எப்படியென்றால், உதாரணமாக முன்னூறு ஏக்கர் வயல் நிலம் வைத்திருக்கும் பணக்கார விவசாயி ஒருவர் தனது மூன்றிலொரு பங்காக நூறு ஏக்கரில் சிறுபோக நெற்செய்கை மேற்கொள்வார். அதே நேரத்தில் சாதாரணமாக அரசாங்கத்தால் வழங்கப்பட்ட மூன்று ஏக்கர் வயல் வைத்திருக்கும் குடியேற்ற விவசாயிக்கு ஒரு ஏக்கருக்கு மட்டும் தண்ணீர் கிடைக்கும்.

அந்த நாட்களில் யாழ்ப்பாண அரசாங்க அதிபராக இருந்த சிறீகாந்தா, மேலதிக அரசாங்க அதிபராக இருந்த சபாரத்தினம், உதவி அரசாங்க அதிபராக இருந்த முருகேசம்பிள்ளை போன்றவர்களுக்கும், உடுவில் எம்.பியாக இருந்த வி.தருமலிங்கம், பளை கிராமசபை தலைவர் ஏ.ஜீ.இராஜசூரியர் போன்ற அரசியல்வாதிகளுக்கும், கிளிநொச்சியில் வட்டிக்கடைகள், மில்கள், தியேட்டர்கள் வைத்திருந்த முதலாளிகளுக்கும் கிளிநொச்சியில் பல நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர்கள் வயல்கள் இருந்தன. இத்தகையவர்களே அதிகாரத்தில் இருந்துகொண்டு இரணைமடு குள நீரைப் பங்கீடு செய்ததால் இவர்களே பெரும் பயனைப் பெற்றனர்.

இந்த அநீதியான நடைமுறையை எதிர்த்து புரட்சிகர இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையிலான அகில இலங்கை விவசாயிகள் சம்மேளனத்தின் கிளிநொச்சி பிரதேச கிளை பல போராட்டங்களை முன்னெடுத்தது.

அதன் போராட்டங்களில் ஒன்றாக, ஒருமுறை சிறுபோக தண்ணீர் சம்பந்தமான ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெற்ற போது விவசாயிகள் சங்கம் பல நூற்றுக்கணக்கான விவசாயிகளை அணிதிரட்டிச் சென்று கூட்டத்தை நடத்துவதற்கு யாழ்ப்பாணம் செயலகம் சார்பாக வந்திருந்த மேலதிக அரசாங்க அதிபர் சபாரத்தினத்தை கூட்ட மண்டபத்தில் தடுத்து வைத்து தமது கோரிக்கையை நிறைவேற்றும்படி வலியுறுத்தியது.

கோரிக்கை என்னவென்றால், சிறுபோக நெற்செய்கைக்கு மூன்றிலொரு பங்கு காணிக்கு தண்ணீர் என்ற திட்டத்தைக் கைவிட்டு குடியேற்ற விவசாயிகள் என்றாலென்ன, பெரும் காணிச் சொந்தக்காரர்கள் என்றாலென்ன, எல்லோருக்கும் சம அளவாக, அதாவது தலா ஒரு ஏக்கருக்கே நீர் வழங்க வேண்டும் என்பதாகும். அரசாங்க அதிபர் கூட்டத்தை முடித்து வெளியேற முடியாமல் விவசாயிகள் தடுத்து வைத்ததால், வேறு வழியின்றி அந்தக் கோரிக்கைக்கு சம்மதிக்க வேண்டியதாயிற்று. (அதன் பின்னர் வருடாவருடம் பொலிசாரை அழைத்து வைத்துக் கொண்டுதான் யாழ்.செயலக அதிகாரிகள் தண்ணீர்க் கூட்டத்தை நடத்த வேண்டியதாயிற்று.)

இது ஒருபுறமிருக்க, 1966ஆம் ஆண்டளவில் கிளிநொச்சி நகருக்கு அருகாமையில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட திருவையாறு படித்த வாலிபர் திட்டத்துக்கு நீண்டகாலமாக விவசாயம் செய்வதற்கு தண்ணீர் வழங்கப்படாத நிலை இருந்தது. அந்த வாலிப விவசாயிகளும் எமது விவசாயிகள் சங்கத்தில் அங்கம் வகித்ததால் அவர்களுக்கான ஒரு போராட்டத்தை நாம் முன்னெடுத்தோம்.

அவர்களுடைய கோரிக்கையை ஆராய்வதற்கென யாழ்.செயலகத்திலிருந்து உதவி அரசாங்க அதிபர் முருகேசம்பிள்ளை (இவர் மிகவும் சாதிவெறி பிடித்தவரும், தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியின் காலஞ்சென்ற தலைவர் குமார் பொன்னம்பலத்தின் மனைவியின் தகப்பனாருமாவார்) வந்திருந்தார். தமக்கு விவசாயம் செய்வதற்கு நீர் வழங்கும்படி திருவையாறு வாலிப விவசாயிகள் கடுமையாக வலியுறுத்தினர். அவர்களது கோரிக்கையை நிராகரித்த முருகேசம்பிள்ளை, ‘இரணைமடு குளம் கட்டப்பட்டது திருவையாறு வாலிப குடியேற்றத் திட்டத்துக்கு அருகாமையில் அமைந்திருந்த சேர்.பொன்.இராமநாதனின் ஆயிரம் ஏக்கர் பண்ணைக்கு நீர் வழங்குவதற்கே ஒழிய உங்களுக்காக அல்ல’ எனத் திமிர்த்தனமாகப் பதில் அளித்துவிட்டு கூட்டத்தைவிட்டு வெளியேறினார்.

திட்டமிட்ட அநியாயம்

இவையெல்லாவற்றையும் விட ஒரு அநியாயமான செயல் இரணைமடு குளத்தின் வரலாற்றின் பின்னால் மறைந்திருக்கிறது.

அதாவது, இரணைமடு குளத்திலிருந்து குடியேற்றத்திட்டங்களுக்கு நீர் பாய்வதற்கு இரண்டு வாய்க்கால்கள் உள்ளன. ஒன்று இடதுகரை வாய்க்கால். மற்றது வலதுகரை வாய்க்கால்.

இடதுகரை வாய்க்கால் மூலம்தான் சேர்.பொன். இராமநாதனின் 1,000 ஏக்கர் பண்ணையிலிருந்து உருத்திரபுரம் 8ஆம் வாய்க்கால் வரையான பெரும் நிலச் சொந்தக்காரர்களின் வயல்களுக்கு நீர் பாய்ச்சப்படுகிறது. இவர்களது வயல்களுக்கு போதிய நீர் பாய்ச்சப்பட்ட பின்னர் எஞ்சியுள்ள அற்பசொற்ப நீர் இறுதியாக உருத்திரபுரம் 10ஆம் வாய்க்காலிலுள்ள சாதாரண விவசாயிகளின் கமங்களைச் சென்றடையும்.

அதே நேரத்தில் வலதுகரை வாய்க்காலால் பாயும் நீர் வட்டக்கச்சி, இராமநாதபுரம், முரசுமோட்டை பிற்காலத்தில் கண்டாவளை போன்ற சாதாரண விவசாயிகளின் வயல்களைச் சென்றடையும்.

இரணைமடு குளத்தின் மூலம் பாய்ச்சப்படும் வயல்களுக்கு எப்பொழுதுமே போதிய நீர் கிடைக்காமையால், இடதுகரை வாய்க்கால் கரையிலுள்ள பெரும் காணிச் சொந்தக் காரர்களின் வயல்கள் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதற்காக, யாழ்ப்பாண மேட்டுக்குடி குழாமைச் சேர்ந்த அரச உயர் அதிகாரிகள் பிரித்தானிய காலனித்துவ அதிகாரிகளின் உதவியுடன் ஓர் சூழ்ச்சித் திட்டத்தை நிறைவேற்றி வைத்தார்கள்.

அதாவது, பெரும் காணிச் சொந்தக்காரர்களுக்கு நீர் பாயும் இடதுகரை வாய்க்கால் துருசை 6 அடிகள் பதித்து வைத்துக் கட்டினார்கள். அதன் மூலம், வலது கரையிலுள்ள சாதாரண குடியேற்ற விவசாயிகளுக்கு நீர் பாய்வது நின்ற பின்னரும், மேலதிகமாக 6 அடி வரையிலான நீர் இடதுகரையிலுள்ள பெரும் காணிச் சொந்தக் காரர்களுக்குப் பாய்ந்து கொண்டே இருக்கும். அதாவது விவசாயத்தை மட்டுமே நம்பி வாழும் ஏழை குடியேற்ற விவசாயிகளின் வயலும் வயிறும் காய்கின்ற அதேநேரத்தில், வேறு பல வருமானங்களுடன் வயல் வருமானமும் பெறும் வலதுகரை பணக்கார விவசாயிகளின் சட்டைப் பைகள் நிறைந்து கனக்கும்.

இந்த அநியாயத்துக்கு எதிராக, இரண்டு கரை துருசுகளையும் சமாந்தரமாக்கும்படி புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையிலான அகில இலங்கை விவசாயிகள் சம்மேளனத்தின் கிளிநொச்சி பிரதேசக் கிளை பல போராட்டங்களை முன்னெடுத்தது.

புதிய சர்ச்சைகளும் பொய்களும்

இந்தப் பழைய வரலாறு ஒருபுறமிருக்கு, இப்பொழுது இரணைமடு தண்ணீர் சம்பந்தமாக புதிய சர்ச்சைகள் பல கிளப்பிவிடப்பட்டுள்ளன.

அதில் ஒன்று, யாழ்ப்பாண மக்களின் குடிநீPர் தட்டுப்பாட்டைப் போக்க இரணைமடு தண்ணீரைக் கொண்டுபோக வேண்டுமென்பதாகும். இதற்கு சாதகமாகவும் பாதகமாகவும் கருத்துக்கள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

ஆனால், இரணைமடு குளத்தின் கீழ் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டுள்ள விவசாயிகள், தமக்கே நீர் பற்றாக்குறை இருக்கும்போது, எவ்வாறு யாழ்ப்பாணத்துக்கு குடிநீருக்காக தண்ணீரைக் கொண்டுபோக முடியும் என ஆட்சேபனை தெரிவிக்கின்றனர். அவர்களது ஆட்சேபம் முற்றிலும் நியாயமானது.

ஆனால், இந்த ஆட்சேபனையை திசைதிருப்பிவிட சில யாழ்ப்பாண மையவாத சக்திகள் முயல்கின்றன. அவர்கள் கூறுவது என்னவெனில், சில அரசியல்வாதிகளின் தூண்டுதலில்தான் யாழ்ப்பாணத்துக்கு தண்ணீர் தர கிளிநொச்சி விவசாயிகள் மறுக்கிறார்கள் என்பதாகும். இதன் மூலம் கிளிநொச்சி விவசாயிகள் யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு எதிரானவர்கள் என்ற பிரதேசவாத அடிப்படையிலான குற்றச்சாட்டையும் சிலர் முன் வைக்கிறார்கள். இது உண்மை அல்ல.

கிளிநொச்சி விவசாயிகள் இரணைமடு தண்ணீரை யாழ்ப்பாணம் கொண்டு போவதை எதிர்ப்பதற்கு உண்மையான காரணம் நீர் பற்றாக்குறைதான். அதல்லாமல் இங்கு யாழ்ப்பாணம் – கிளிநொச்சி என்ற பிரதேசவாதம் எதுவுமில்லை.

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், கிளிநொச்சி குடியேற்றத் திட்டங்களில் இன்று வாழும் மக்களின் பெற்றோர்கள் அனைவரும் யாழ்ப்பாணக் கிராமங்களில் இருந்து 50கள் 60களில் குடியேறிய ஏழை, எளிய, தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்தான். அன்றைய யாழ்ப்பாணத்து நிலப்புரபுத்துவ சூழலில் அங்கு வாழ முடியாத ஏழை மக்களே கிளிநொச்சி குடியேற்றத் திட்டங்களில் குடியேறி, கொடிய காட்டு மிருகங்களையும், மலேரியா போன்ற கொடிய நோய்களையும், வெள்ளம் – வரட்சி போன்ற இயற்கை அழிவுகளையும் எதிர்த்து நின்று போராடி இன்றைய வளம் கொழிக்கும் கிளிநொச்சியை உருவாக்கியவர்கள் ஆகும். அப்படி இருக்க, அந்த யாழ்ப்பாண குடியேற்றவாசிகளின் இன்றைய தலைமுறையை யாழ்ப்பாணத்தின் எதிரிகள் என வர்ணிப்பது சுத்தமான மேட்டுக்குடி யாழ்ப்பாணிய மையவாதமாகும்.

இன்னும் சொல்லப்போனால், அன்றும் கிளிநொச்சியில் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் வயல்களை வைத்திருந்த யாழ் மேட்டுக்குடி குழாமினரே, அதே யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஏழை குடியேற்ற விவசாயிகளுக்குச் சொந்தமான இரணைமடு நீரை உறிஞ்சி அனுபவித்துச் சுகித்தார்கள். இன்றும் அதே யாழ்ப்பாண குழாமினர் தமது குடிநீர்ப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க இரணைமடு நீரை நேரடியாக யாழ்ப்பாணம் கொண்டுபோக கங்கணம் கட்டுவது எந்தவிதத்திலும் நியாயமானதல்ல.

யாழ்ப்பாணத்தின் குடிநீர்ப் பிரச்சினை பெரும்பாலும் அங்கு வாழ்கின்ற மக்களால் உருவாக்கப்பட்ட (முன்னைய காலங்களில் உருவாக்கப்பட்ட குளங்களையும் நீர்த் தேக்கங்களையும் ஆக்கிரமித்தும், நிலத்தடி நீரை அளவுக்கதிகமாக உறிஞ்சியும்) செயற்கையான பிரச்சினையாகும். எனவே அதைத் தீர்ப்பதற்கு முதலில் அங்குள்ள சூழல்களை வைத்துத்தான் வழி தேட வேண்டும். அதன் பின்னரே மாற்று ஏற்பாடுகள் குறித்து ஆராய வேண்டும்.

இரணைமடு குள நீர் சம்பந்தமாக இன்னுமொரு பொய்ப்பிரச்சாரம் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டுள்ளது. அண்மையில் கிளிநொச்சியில் பெய்த கனமழை காரணமாக ஏற்பட்ட வெள்ளப்பெருக்கைத் தொடர்ந்து கருத்து வெளியிட்ட நீர்ப்பாசனப் பொறியியலாளர் ஒருவர், இரணைமடு குளத்தின் நீரில் 60 வீதம்வரை வீணாகக் கடலுக்குள் செல்வதாகக் கூறி, அந்த வீணாகப் போகும் நீரை யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு வழங்கினால் என்ன என்ற கருத்தை உருவாக்க முயன்றுள்ளார். இது மிகவும் தவறான ஒரு தகவலாகும்.

உண்மையில், கிளிநொச்சி விவசாயிகளுக்கே இரணைமடு குளத்தின் நீர் பற்றாக்குறையாக இருக்கையில், ஒரு சொட்டு நீரைத்தன்னும் வீணே கடலுக்குள் செல்ல யாரும் அனுமதிப்பார்களா? உண்மை என்னவெனில், அண்மையில் பெய்தது போன்ற கனமழை பொழிகின்ற நேரங்களில் இரணைமடு குளம்
உடைப்பெடுக்காமல் தடுப்பதற்காக குளத்தின் வான் கதவுகளைத் திறந்து விடுவது வழமை. அந்த நேரங்களில் கடலுக்குள் நீர் திறந்து விடுவதை வைத்துக்கொண்டு இதுதான் பொதுவான நிலைமை எனச் சொல்ல முடியுமா?

அப்படியானால் இந்த எல்லாம் படித்த பண்டிதர்களான பொறியியலாளர்கள் ஒன்று செய்ய வேண்டும். கனமழை பெய்து இரணைமடு குளம் திறந்து விடப்படுகின்ற வேளைகளில் அந்த நீரை யாழ்ப்பாணம் கொண்டு சென்று தேக்கி வைத்து பின்னர் பயன்படுத்தும் ஒரு வழிமுறையை வகுக்க வேண்டும்.

அதையும் செய்யாது, மகாவலி கங்கை போன்ற தேசிய நதிகளை வடக்கே திருப்புவதையும் எதிர்த்துக் கொண்டு, ‘தமிழர்கள் எல்லோரும் சிங்களவனுக்கு எதிரான ஒன்றுபட வேண்டும்’ என்றும் சொல்லிக்கொண்டு, சகோதர தமிழ் மக்களின் தண்ணீரில் கைவைத்து, அவர்களின் வயிற்றில் அடித்து, அவர்களுக்கு கண்ணீரை வரவழைப்பது என்ன நியாயம்?

உண்மையில் இரணைமடு குளத்து நீரையே நம்பி வாழும் ஏழை கிளிநொச்சி விவசாயிகளின் மடியில் கை வைப்பது, இவர்கள் சதா உரத்துச் சொல்லும் ‘சிங்களப் பேரினவாதம்’ தமிழ் மக்களுக்குச் செய்யும் அநீதியை விட பல மடங்கு நாசகரமான அநீதியாகும்.

வானவில் இதழ் 97

ஜனவரி 25, 2019

புதிய அரசியலமைப்பு நிறைவேறி

மக்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்குமா?

லங்கையில் புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்று கொண்டு வருவது சம்பந்தமான வாதப்பிரதிவாதங்கள் மீண்டுமொருமுறை ஆரம்பமாகியுள்ளது.

புதிய அரசியல் அமைப்பு நாட்டை இன அடிப்படையில் கூறுபோடப் போகின்றது என எதிர்க்கட்சியினரும், இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வை எட்டப் போகின்றது என தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும், புதிய அரசியல் அமைப்பில் புதிதாக எதுவும் இல்லை, ஒற்றையாட்சியும் பௌத்த மதத்துக்கான முன்னுரிமையும் அப்படியே இருக்கும் என அரசாங்க தரப்பும் கூறி வருகின்றன.

இந்த முத்தரப்பினரின் பிரச்சாரங்களுக்கு மத்தியில் வரப்போகும் புதிய அரசியல் அமைப்பில் என்னதான் இருக்கப் போகின்றது என்ற தெளிவில்லாத குழப்பத்தில் மக்களும் இருக்கின்றனர்.

அண்மையில் நாடாளுமன்றத்தில் அரசாங்கத்தால் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட ஆவணங்களை புதிய அரசியலமைப்புக்கான வரைபு என்ற அடிப்படையில் பிரச்சாரங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. ஆனால் சமர்ப்பிக்கட்டது அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் குழுக்களால் முன்வைக்கப்பட்ட ஆலோசனைகள் மட்டுமே என அரசாங்கத் தரப்பில் விளக்கம் அளிக்கப்படுகின்றது.

வெளிப் பார்வைக்கு அரசாங்கமும் அதன் பங்காளிக் கட்சியான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் புதிய அரசியல் அமைப்பை முற்றுமுழதாக ஆதரிப்பது போலவும், மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையிலான எதிர்க்கட்சி அதை இனவாத அடிப்படையில் எதிர்ப்பது போலவும் பெரும் பிரச்சாரம் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் உண்மை அதுவல்ல என்பதை அரசாங்கத்தின் பங்காளிகளில் ஒருவரும், அமைச்சரும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் நீண்டகால சகாவுமான மனோ கணேசன் அம்பலத்துக்கு கொண்டு வந்துள்ளார். அவர் இரண்டு விடயங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

அதில் முதலாவது விடயம், புதிய அரசியல் அமைப்பு நடைமுறைக்கு வராது என்பதும், அப்படி ஒன்று வந்தாலும் அதன் மூலம் தமிழர்களின் தேசிய இனப் பிரச்சினை தீர்க்கப்படாது என்பதுமாகும்.

இரண்டாவது விடயம், எதிர்க்கட்சியினர் மாத்திரமின்றி, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியினரிலும் பெரும்பாலோர் புதிய அரசியல் அமைப்பு வருவரத விரும்பவில்லை என்பதுமாகும்.

மனோ கணேசனின் இந்தக் கூற்றுகள் உண்மை என்பதை நடைபெறும் சம்பவங்கள் நிரூபித்துள்ளன.

அதாவது, நாட்டின் ஒற்றையாட்சி முறைமை நீக்கப்படாது என பிரதமர் ரணில் உட்பட அரசாங்க தலைவர்கள் பலரும் நாட்டு மக்களிடமும், மகாநாயக்க தேரர்களிடமும் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளனர். எனவே இதன் அர்த்தம் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வான அதிகாரப் பகிர்வு இல்லை என்பதாகும்.

மற்றது, நாடாளுமன்றத்தில் கட்சிகளின் யோசனைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட சந்தர்ப்பத்தில், 225 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 66 பேர் மட்டுமே பிரசன்னமாகி இருந்துள்ளனர். அதைப் பார்க்கையில் அரசாங்கத் தரப்பில் உள்ள 117 பேரில் பலர் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சபைக்கு வராமல் தவிர்த்துள்ளனர் என்பது தெளிவாகின்றது. அதன் மூலம் ஐ.தே.க. உறுப்பிர்கள் பலருக்கும் கூட மனோ கணேசன் குறிப்பிட்டவாறு இந்த புதிய அரசியல் அமைப்பு வருவதில் உடன்பாடு இல்லை என்பது தெளிவாகின்றது.

அரசாங்கத் தரப்பின் நிலை இப்படி இருக்க, புதிய அரசியலமைப்பு எப்படியும் வரும் என்றும், அதன் மூலம் தமிழர்களின் பிரச்சினை தீரும் எனவும் உறுதிபடப் பிரச்சாரம் செய்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பை பொறுத்த வரையிலும் அதன் பங்காளிக் கட்சிகளில் ஒன்றான ரெலோ இந்த புதிய அரசியல் அமைப்பை நிராகரித்துள்ளது.

இந்த நிலையில், புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்று நாடாளுமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு, அது மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மை வாக்குகளால் நிறைவேற்றப்பட்டு, பின்னர் பொதுமக்களின் கருத்துக் கணிப்புக்கு விடப்பட்டு, வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றப்படும் என்பதை ஒரு சிறுபிள்ளை தன்னும் நம்புமா?

இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, இந்த புதிய அரசியல் அமைப்பை ஐ.தே.க. அரசாங்கம் என்ன நோக்கத்துக்காக கொண்டு வருகின்றது என்பது முக்கியமாகும்.

தற்போது நடைமுறையிலுள்ள அரசியல் அமைப்பும் இன்றைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவின் மாமனாரான ‘அரசியல் குள்ளநரி’ ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவினால் 1978ஆம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்டதாகும். அப்போது ரணில் விக்கிரமசிங்க இளைஞர்கள் அலுவல்கள் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சராக இருந்தார். அந்த அரசியல் அமைப்பு கொண்டு வரப்பட்ட சமயம் அது ஜனநாயக விரோதமானது, எதேச்சாதிகாரமானது எனக் கூறி, அதை நீக்கும்படி அன்றிலிருந்து பல அரசியல் கட்சிகளும் பொது அமைப்புகளும் தொடர்ச்சியாகக் குரல் எழுப்பிய போதிலும் ஐ.தே.க. அதற்குச் செவிசாய்க்கவில்லை. ஆனால் இப்பொழுது மட்டும் ஐ.தே.க. அதை மாற்றுவதற்கு ஆர்வமாக இருப்பது என்ன காரணத்திற்காக?

1990ஆம் ஆண்டு ஐ.தே.கவைச் சேர்ந்த ஆர்.பிரேமதாச புலிகளால் படுகொலை செய்யப்பட்ட பின்பு, கடந்த 29 வருட காலத்தில் அக்கட்சியைச் சேர்ந்த எவராலும் ஜனாதிபதியாக வர முடியவில்லை. இனிமேலும் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. இந்தச் சூழ்நிலையில் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தப்பித்தவறி வெற்றி பெற்றாலும், இன்னொரு கட்சியைச் சேர்ந்தவர் நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதியாக இருக்கும்வரை ஐ.தே.க. அரசால் தான் நினைத்ததைச் செய்ய முடியாத நிலைதான் இருக்கும்.

எனவே, புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலம் நிறைவேற்று அதிகார ஜனாதிபதி முறையை நீக்கி நாடாளுமன்றத்துக்கு அந்த அதிகாரங்களை வழங்குவதன் மூலம், ஐ.தே.க. தான் நினைத்ததை நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் சாதித்துக் கொள்ள முடியும் என நினைக்கிறது. அது அப்படி நினைப்பதற்கு காரணமும் இருக்கின்றது.

சில சந்தர்ப்பங்களில் தேர்தலில் எந்தக் கட்சிக்கும் தனித்து ஆட்சி அமைப்பதற்கான அறுதிப் பெரும்பான்மை கிடைக்காது போனால், ஐ.தே.க. 1965இல் செய்தது போல அல்லது சமீபத்தில் செய்தது போல, தன்னையொத்த அரசியல் கருத்துள்ள, தன்னுடன் எப்பொழுதும் கூட்டு வைத்துள்ள, வலதுசாரித்தனமான தமிழ் – முஸ்லீம் – மலையக கட்சிகளின் ஆதரவுடன் நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையைப் பெற்று ஆட்சியமைத்துவிட முடியும் என ஐ.தே.க. திடமாக நம்புகிறது. எனவேதான் புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்று கொண்டுவர வேண்டும் என்பதில் ஐ.தே.க. குறியாக உள்ளது.

சரி, அப்படி புதிய அரசியல் அமைப்பு ஒன்றின் மூலம் தனது கைகளில் அதிகாரத்தை எடுப்பதன் மூலம் ஐ.தே.க. என்னத்தைச் சாதிக்க விரும்புகின்றது. நாட்டினதும் மக்களினதும் நலனுக்காக எதையாவது செய்ய விரும்புகிறதா? அல்லது புதிய அரசியல் அமைப்பின் மூலம் நாட்டில் நீண்டகாலமாகப் புரயோடிப் போயுள்ள இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாண விரும்புகிறாதா? ஆனால் உண்மை இவை எதுவுமேயல்ல.

ஐ.தே.க. கொள்கைகள் என்னவென்பது நாட்டு மக்கள் அனைவரும் அறிந்தவைதான். அதாவது, நாட்டு நலனையோ மக்களின் நலனையோ அல்லது ஒடுக்கப்பட்ட சிறுபான்மை இனங்களின் நலன்களையோ அடிப்படையாகக் கொண்டவையாக ஐ.தே.கவின் கொள்கைகள் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.

ஐ.தே.க. பதவியில் இருந்த காலங்களில் எல்லாம் நாட்டின் தேசிய சுதந்திரம், சுயாதிபத்தியம், பிரதேச ஒருமைப்பாடு என்பனவற்றை பாதிப்புக்குள்ளாக்கும் நவடிக்கைகளையே எடுத்து வந்திருக்கிறது. அதாவது, மேற்கத்தைய ஏகாதிபத்திய சக்திகளின் அரசியல், பொருளாதார, இராணுவ நலன்களுக்காகவே ஐ.தே.க. அரசுகள் செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றன.

மறுபக்கத்தில் ஐ.தே.க. அரசுகள் உலக வங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம் போன்ற உலக ஏகாதிபத்திய வட்டிக் கடைக்காரர்களின் உத்தரவுப்படி செயல்பட்டு நாட்டு மக்களின் மேல் ஏராளமான பொருளாதாரச் சுமைகளையும் ஏற்றி வந்திருக்கின்றன. அப்படியான ஒரு சூழ்நிலையில்தான் 1953 ஓகஸ்ட் 12 ஹர்த்தால் மூலம் டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான அன்றைய ஐ.தே.க. அரசை மக்கள் பதவியிலிருந்து விரட்டியடித்தனர்.

சிறுபான்மை இனங்களின் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு விடயத்திலும் ஐ.தே.கதான் 1958, 1977, 1981, 1983 ஆகிய ஆண்டுகளில் தமிழ் மக்களின் மீது இன வன்செயலை நேரடியான முன்னின்று நடத்திய கட்சியாகும். அதுமட்டுமின்றி, இனப் பிரச்சினையை 30 ஆண்டுகால கொடூரப் போராக மாற்றிய கட்சியும் ஐ.தே.க. கட்சிதான். அதுதவிர, இலங்கை சுதந்திரமடைநத் உடனேயே மலையகத் தமிழ் மக்களின் பிராஜாவுரிமையையும் வாக்குரிமையையும் பறித்து அவர்களை நாடற்றவர்களாக்கியதும் ஐ.தே.க.தான். வடக்கு கிழக்கில் தமிழ் – முஸ்லீம் மக்களின் பாரம்பரிய வாழ்விடங்களில் திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களை ஆரம்பித்து வைத்ததும் ஐ.தே.கதான்.

அதுமாத்திரமின்றி, சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி தலைமையிலான அரசுகளால் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகளாக 1957இல் செய்து கொள்ளப்பட்ட பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தத்தையும், 2000 ஆண்டில் சந்திரிக அரசு கொண்டு வந்த தீர்வுத்திட்டத்தையும் நடைமுறைப்படுத்தவிடாமல் தடுத்ததும் ஐ.தே.கதான்.

எனவே இத்தகைய ஐ.தே.கவினால் தலைமை தாங்கப்படுகின்ற ஒரு அரசு கொண்டு வருகின்ற ஒரு புதிய அரசியல் அமைப்பினால் நாட்டினதும், மக்களினதும். சிறுபான்மை இனங்களினதும் நலன்கள் பாதுகாக்கப்படும் என்று யாராவது நம்ப முடியுமா?

உண்மை என்னவெனில், தற்போதைய சூழ்நிலையில் புதிய அரசியல் அமைப்பொன்று நிறைவேற்றப்படுவதற்கான சாத்தியம் இல்லை என்பது ஒருபுறமிருக்க, அப்படியொரு அரசியல் அமைப்பால் மக்களின் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படும் என்பதும் சாத்தியமில்லை.

தற்போதைய ஐ.தே.க. அரசால் கொண்டுவர உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள புதிய அரசியல் அமைப்பென்பது 1978 அரசியல் அமைப்பின் இன்னொரு நகலே தவிர வேறொன்றுமல்ல.

வானவில் இதழ் தொண்ணூற்றேழினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:

vaanavil 97_2019

இதழ் 97, கட்டுரை 5

ஜனவரி 25, 2019

தமிழரசு கட்சியை தமிழ் மக்கள்

நிராகரிக்க வேண்டும்!

(புரட்சிகர இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வார ஏடான ‘தொழிலாளி’ பத்திரிகையில் 50 வருடங்களுக்கு முன் வெளியான இக்கட்டுரை, தமிழரசுக் கட்சியின் இன்றைய அரசியல் நிலைக்கும் பொருத்தமாக இருப்பதால் வாசகர்களுக்காக மீள் பிரசுரம் செய்யப்படுகிறது – வானவில்)

னது முன்னாள் தலைவர்களில் ஒருவரான ஊர்காவற்றுறை பாராளுமன்ற உறுப்பினர் திரு.நவரத்தினம் கூறிய அறிவுரையை ஏற்று தமிழரசுக் கட்சி எவ்வளவு விரைவாக தற்கொலை செய்து கொள்கிறதோ, அவ்வளவு தமிழ் மக்களுக்கும் முழு இலங்கை மக்களுக்கும் நல்லதாகும். தமிழரசுக் கட்சி நீண்ட காலமாக தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி வந்துள்ளது. பாராளுமன்ற அரசியல் விளையாட்டில், அது விளையாட எடுத்த முயற்சியின் வங்கலோட்டுத்தனமும் நன்கு அம்பலமாகிவிட்டது.

கடந்த 1956 ம் வருடத்திற்குப் பிறகு இன்றுவரை தமிழரசுக் கட்சி மூன்று தடவைகள் சிங்கள முதலாளித்துவ கட்சிகளால் ஏமாற்றப்பட்டுள்ளது. முதலில், அது நம்பிக்கை வைத்திருந்த சிங்கள மத்தியிலுள்ள பிற்போக்கு, வகுப்புவாத, குறுகிய தேசியவாத சக்திகளின் நெருக்குதலினால், காலஞ்சென்ற எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா தான் செல்வநாயகத்துடன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தெறிந்தார்.

இரண்டாவதாக, மாவட்ட சபைகள் ஏற்படுத்தப்படும் என்று அடுத்தடுத்து சிம்மாசனப் பிரசங்கத்தில் கொடுத்த வாக்குறுதியை திருமதி ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்கா காப்பாற்றவில்லை. மூன்றாவதாக, இப்பொழுது கனவான் டட்லி சேனநாயக்கா, “தேசிய” அரசாங்கம் ஏற்படுவதற்கு அடிப்படையாயிருந்த தமிழரசுக் கட்சிக்குத் தான் கொடுத்த ரகசிய வாக்குறுதியை கைவிட்டுவிட்டார்.

முதலாளித்துவ அரசியல்வாதிகளின் பெருமிதமான வாக்குறுதிகள், எழுதப்பட்ட தாளின் பெறுமதிகூட இல்லை என்பதை, தமிழரசுக் கட்சி தனது செல்வாக்கை இழந்து கற்றுக் கொண்டுள்ளது. இந்த நிலைமைக்கு வேறு யாரையுமல்ல, தமிழரசுக் கட்சி தன்னைத்தானே குற்றஞ்சாட்டிக் கொள்ள வேண்டும். பாராளுமன்றத்தில் ஒரு தனி அரசியல் கட்சியும் கூடுதலான பெரும்பான்மை ஆசனங்களைக் கைப்பற்ற முடியாமல் இருந்த நிலையில், காலஞ்சென்ற எஸ்.டபிள்யு.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்காவின் கொலைக்குப் பின் வளர்ந்து வந்த அரசியல் நிலைமையை தமிழரசுக் கட்சி பயன்படுத்திக் கொண்டு பாராளுமன்ற அரசியல் விளையாட்டை விளையாட முயன்றது. மந்திரிசபையை உருவாக்கும் சூத்திரதாரியாக வர எண்ணியது. 1960 மார்ச்சில் திரு.டட்லி சேனநாயக்காவின் சிறுபான்மை அரசாங்கத்தை வீழ்த்துவதற்கு எதிர்க்கட்சியுடன் ஒத்துழைத்தது. 1964 டிசம்பரில் கூட்டரசாங்கத்தை வீழ்த்த அது யு.என்.பியுடன் சேர்ந்தது. 1965 மார்ச்சில் பூரணமான பெரும்பான்மை கிடைக்காத யு.என்.பியுடன் தனது வர்க்க நலனின் அடிப்படையில் ஒன்றுசேர்ந்து, யு.என்.பி. தலைமைப்பீடத்துடன் இரகசிய ஒப்பந்தம் செய்து அரசாங்கம் அமைக்கவும் உதவி புரிந்தது.

இம்மட்டல்ல, எல்லா வேளைகளிலும், சிங்கள மக்கள் மத்தியிலுள்ள முற்போக்காளர்களிடமும், புரட்சிகரப் பகுதிகளிடமும் – முக்கியமாக தொழிலாளி – விவசாயி மக்களில் நம்பிக்கை வைக்கவோ, அல்லது உதவி கோரவோ தமிழரசுக் கட்சி உறுதியாக மறுத்து வந்துள்ளது. உண்மையில் அதன் கொள்கைகளும், நடவடிக்கைகளும் சிங்கள மக்கள் மத்தியிலுள்ள முற்போக்குப் பகுதியைச் சினமூட்டவே செய்தன. திரு.ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலமும், அவரது தமிழ் காங்கிரசும் விட்ட இடத்திலிருந்து, தமிழரசுக் கட்சி பலகாலமாக தீவிரமான, இரத்தம் உறையும் சிங்கள எதிர்ப்பு வகுப்புவாதத்தில் (இனவாதத்தில்) முக்குளித்தது. இப்படித்தான் அவர்கள் சமஸ்டியைக் கோரினார்கள் – சாதாரண சந்தர்ப்பங்களில் இக் கோரிக்கை தீங்கானதல்ல – இது சிங்கள மக்களுக்கு வெறுப்பான ஒன்று.

பாராளுமன்றத்தில் பண்டாரநாயக்கா அரசாங்கங்களால் கொண்டு வரப்பட்ட ஒவ்வொரு முற்போக்கு மசோதாவையும் – நெற்காணி மசோதா, பாடசாலைகளை அரசாங்கம் பொறுப்பேற்றல், அந்நிய எண்ணெய் கம்பனிகளைத் தேசியமயமாக்கல், இன்சூரன்ஸ் கம்பனிகளைத் தேசியமயமாக்கல் ஆகியவற்றையெல்லாம் – எதிர்த்தனர். திருகோணமலைத் தளத்திலிருந்த பிரிட்டிசாரை வெளியேறும்படி காலஞ்சென்ற எஸ்.டபிள்யு. ஆர்.டிபண்டாரநாயக்கா கேட்ட போது, தமிழரசுக் கட்சி அதற்கெதிராக இராணிக்கு மனு அனுப்பியது. “சுதந்திர” தினத்தில் அக்கட்சியினர் சீற்றத்துடன் கறுப்புக் கொடியைப் பறக்க விட்டார்கள்.

எல்லா நடவடிக்கைகளிலும் தமிழ் மக்களின் நலன்களை – வடக்கிலும் சரி, கிழக்கிலும் சரி, அல்லது தோட்டப் பகுதிகளிலும் சரி – தமிழரசுக் கட்சி பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவில்லை. சமூக ரீதியாகப் பழமை வாய்ந்ததும், மிகவும் பிற்போக்கானதுமான யாழ்ப்பாணத் தமிழ் மக்களது நிலப்பிரபுத்துவ, முதலாளித்துவ பகுதியின் நலன்களையே அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. ஆதனால்தான் சிங்கள மக்களின் வயற்றில் அடித்தது போல தமிழ் மக்களின் வயற்றிலும் அடித்த கூப்பன் அரிசியைப் பாதியாக வெட்டிய ஆட்சியின் நடவடிக்கையை எதிர்த்துக் குரல் எழுப்பவில்லை. ரூபாவின் மதிப்பு குறைக்கப்பட்டதையும், அதனைத் தொடர்ந்து சமாளிக்க முடியாத அளவுக்கு வானாளாவ உயர்ந்துள்ள விலைவாசி உயர்வையும் பற்றி ஒரு எதிர்ப்பையும் காட்டவில்லை. வட பகுதியில் தீண்டாமைக்கும் சாதி ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் நடத்தும் இயக்கங்களுக்கு ஆதரவாக ஒரு சின்னி விரலைத்தானும் உயர்த்தவில்லை. சிறுபான்மை இன மக்களுக்கு, குறிப்பாக இந்திய வம்சாவழியைச் சேர்ந்த நாடற்ற பிரஜைகளான தொழிலாளர்களுக்குச் சொல்ல முடியாத இன்னல்களை விளைவிக்கும் என்று தெரிந்தும் கூட அடையாள அட்டை மசோதாவுக்கு வெளிப்படையாக தமிழரசார் ஆதரவு கொடுத்தார்கள். இதனால் இந்திய வம்சாவழித் தொழிலாளர்கள் தமது நாடற்ற தன்மையை மெய்ப்பிக்கும்படி கேட்கப்படுவார்கள். தமிழரசார் பங்காளிகளாக இருக்கின்ற இதே அரசாங்கம்தான் வட பகுதி மக்களைத் தொல்லைக்குள்ளாக்கும் – அவர்கள் அனைவரும் கள்ளக்கடத்தல்காரர்கள் என்று அவமானப்படுத்தும் பொருட் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது.

தெளிவாக, தமிழரசுக் கட்சி தமிழ் மக்களை கொல்லைப்புறத்துக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளது. அது தமிழ் மக்களுக்குச் செய்தது ஒன்றே ஒன்றுதான். சிங்கள மக்களிடையே உள்ள வகுப்புவாதிகளுக்கும், குறுகிய தேசியவாதிகளுக்கும் தீனி போட்டு அவர்களின் பெரும் பகுதியினரின் எதிர்ப்பைத் தேடிக் கொடுத்ததுதான் அது. சிங்கள வகுப்புவாதமும், தமிழ் வகுப்புவாதமும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று வளர்கிறது என்பது நன்கு தெரிந்த விசயமாகும்.

தமிழரசுக் கட்சியின் தலைமைப்பீடமும், அதன் கொள்கைகளின் வங்குரோட்டுத்தனமும் இன்று நாடு முழுவதும் அம்பலமாகிவிட்டது. எனவே, தமிழரசுக் கட்சித் தலைமைப்பீடத்தின் வங்கலோட்டுத்தனத்தையும், அதன் பிற்போக்கு, வகுப்புவாதக் கொள்கைகளையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு சிங்கள மக்கள் மத்தியில் உள்ள புரட்சிகர பகுதியினருடன் ஒத்துழைப்பதிலும், நட்புறவு கொள்வதிலும் நம்பிக்கை வைக்கும் காலம் தமிழ் மக்களுக்கு வந்துவிட்டது. இவ்விரு பகுதியினரின் வர்க்க நலனும் ஒன்றே. எதிரியும் ஒன்றுதான் – வெளிநாட்டு ஏகாதிபத்தியமும் அதன் வேட்டை நாய்களுமே. தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தலைமையிலுள்ள புரட்சிகர அரசாங்கத்தின் கீழ் மட்டுமேயல்லாது, முதலாளித்துவ பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் கீழ் தமது உண்மையான உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியாதென்பதைத் தமிழ் மக்கள் நன்கு அறிய வேண்டும். சகலருக்கும் பொருளாதார உத்தரவாதமுள்ள சோசலிச அரசின் கீழ் மட்டுமே சிறுபான்மை இன மக்களின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படும்.

தமிழ் மக்கள் தமிழரசுக் கட்சியின் தலைமையை உதறித்தள்ளுவதற்கு, சிங்கள மக்களின் மத்தியிலுள்ள முற்போக்கு உணர்வும், புரட்சிகர உணர்வும் வாய்ந்த பகுதிகளுக்குச் சமமான பொறுப்பு உண்டு. எல்லாத் தமிழ் மக்களும் தமிழரசுக்காரரல்ல என்பதைச் சிங்கள மக்கள் உணர வேண்டும். தமிழரசுக் கட்சியின் பிற்போக்கு, வகுப்புவாதக் கொள்கைகளை எதிர்க்கும் தமிழ் மக்கள் கணிசமாக உள்ளனர். ஆனால், பொறுப்பற்ற, சந்தர்ப்பவாத, குறுகிய தேசியவாத சிங்கள அரசியல்வாதிகளால் உரத்துப் போடப்படும் வகுப்புவாதக் கூச்சல்களால் அவர்கள் தமது கருத்துக்களை உரத்துக்கூற முடியாதுள்ளனர்.

சிங்கள தமிழ் மக்களிடையே உள்ள பிற்போக்குவாதிகள் தமது வர்க்க நலன்களின் அடிப்படையில் ஒன்று சேர முடியுமானால், இரு பகுதியிலுமுள்ள புரட்சியாளர்களும் ஒன்றுசேர முடியும். இதுதான் இன்று தேவைப்படும் உடனடிக் காரியமாகும் – புரட்சிகரத் தலைமையின் கீழ் சிங்கள, தமிழ் வெகுஜனங்களின் ஒற்றுமையைக் கட்டி வளர்ப்பதாகும்.

தொழிலாளி – 1968 யூலை 17

இதழ் 97, கட்டுரை 4

ஜனவரி 25, 2019

இதுதான் ‘சம்பந்தன் ஜனநாயகம்’

போலும்!

-சயந்தன்

டந்த வருடம் ஒக்ரோபர் 26ஆம் திகதி ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன ரணில் விக்கிரமசிங்கவை பிரதமர் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டு முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவை பிரதமர் ஆக்கியதும், அவருக்கு நாடாளுமன்றத்தில் போதிய பெரும்பான்மை இல்லாத நிலையில் திரும்பவும் ரணிலை பிரதமராக்கியதும் முடிந்துபோன கதை.

இந்த அரசியல் குழப்பங்களின் போது ரணிலை மீண்டும் பிரதமராக்குவதில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு முக்கியமானதும் தீவிரமானதுமான ஒரு பாத்திரத்தை வகித்தது. குறிப்பாக சம்பந்தனும் அவரது சகாவான சுமந்திரனும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் முக்கிய தலைவர்கள் போலவே செயற்பட்டனர். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் 14 உறுப்பினர்களின் கையெழுத்து அடங்கிய ஆதரவுக் கடிதம் இல்லாதுவிட்டால் ரணில் தலைமையில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கம் மீண்டும் அமைந்திருக்க வாய்ப்பே இருந்திருக்காது.

ஆனால் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு செய்த நரித்தனமான வேலைகளால் மறுபக்கத்தில் சம்பந்தன் வகித்து வந்த போலித்தனமான எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியை இழக்க வேண்டி வந்துவிட்டது. காரணம் ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பு ஐ.தே.கவுடனான தேசிய அரசாங்கத்தில் இருந்து விலகிவிட்டதால், அவர்களது 98 உறுப்பினர்களும் நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்ந்து கொண்டனர். எனவே இயல்பாகவே 14 உறுப்பினர்களிடம் இருந்த எதிர்க்கட்சிப் பதவி 98 பேர் அடங்கிய ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பிடம் போய்விட்டது. ஏற்கெனவே அரசியல் குழப்பங்களின் போது நாடாளுமன்ற நெறிமுறைகளை மீறி பக்கச் சார்பாக ஐ.தே.கவுக்கு ஆதரவாகச் செயற்பட்ட சபாநாயகர் கருஜெயசூரிய தன்மீது உள்ள கறையைப் போக்குவதற்காக மகிந்த ராஜபக்சதான் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் என்று அறிவித்தும் விட்டார்.

ஆனால் பதவி சுகத்தை விட மனம் இல்லாத சம்பந்தனும் அவரது சீடப்பிள்ளை சுமந்திரனும் தாம்தான் இன்னமும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் என்று சொல்லிக் கொண்டு, நாடாளுமன்றத்தில் உள்ள எதிர்க்கட்சித் தலைவர் காரியாலயத்தையும், வெளியில் உள்ள காரியாலயத்தையும், எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் உத்தியோகபூர்வ வாசஸ்தலத்தையும் ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்தனர். இத்தகைய ஒரு சின்னத்தனமாக செயல்பாடு அ.அமிர்தலிங்கம் எதிர்க்கட்சித் தலைவராக இருந்தபோது கூட நடைபெறவில்லை.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், தனது எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவி பறிபோனதும், இது சிங்களப் பேரினவாதம் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்து வரும் தமிழர்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளின் தொடர்ச்சி என சம்பந்தன் நாக்கூசாமல் புலம்பினதுதான். ஏண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் நியமிக்கப்படும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவிக்கும் சிங்களப் பேரினவாதத்துக்கும் என்ன தொடர்பு என்று விளங்கவில்லை.

ரணிலுக்கு பெரும்பான்மை இருக்க பெரும்பான்மை இல்லாத மகிந்தவை பிரதமராக்கியது ஜனநாயக விரோதம் என்று கூப்பாடு போட்ட சம்பந்தனும் அவரது சகாக்களும், ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திரக் கூட்டமைப்பிடம் பெரும்பான்மை இருக்க அதற்குக் கிட்டவும் நெருங்க முடியாத தமக்கு எதிர்க்கட்சி தலைவர் பதவி வழங்கப்படவில்லை எனக் கூப்பாடு போடுவதும், அதற்கு சிங்களப் பேரினவாதத்தை துணைக்கு இழுப்பதும் என்ன வகையான ஜனநாயகம் என்று தெரியவில்லை.

இப்படியான ஜனநாயத்துக்கு இனிமேல் “சம்பந்தன் ஜனநாயகம்” எனப் பெயர் வைத்து அழைத்தால் மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும்.

இதழ் 97, கட்டுரை 3

ஜனவரி 25, 2019

சுமந்திரன் வகுக்கும் புதிய வியுகம்

தமிழ் மக்களிடம் எடுபடுமா?

-புனிதன்

ண்மைக் காலமாக தமிழரசுக் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், அக்கட்சியினதும், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினதும் வருங்காலத் தலைவராக வரக்கூடியவர் எனக் கருதப்படுபவருமான எம்.ஏ.சுமந்திரன் விடுதலைப் புலிகளை பொது மேடைகளில் விமர்சித்து வருகின்றார். புலிகள் கோலோச்சிய காலத்தில் இந்தச் சுமந்திரன் என்பவர் யார், இவர் எங்கு இருந்தார், என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் என்பது பொதுமக்களுக்குத் தெரியவே தெரியாது. பொதுமக்களுக்கென்ன, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் பலருக்குக்கூடத் தெரியாது. அதுமட்டுமல்லாமல், புலிகள் இறுதி யுத்த நேரத்தில் அரச படைகளால் அழிக்கப்பட்டு 10 ஆண்டுகள் கடக்கும் வரையிலும் கூட சுமந்திரன் புலிகள் மீது எந்தவிதமான விமர்சனங்களையும் முன் வைக்கவும் இல்லை.

அப்படியிருக்க, இப்பொழுது மட்டும் சுமந்திரன் புலிகளைத் திடீரென விமர்சிக்க புறப்பட்டிருப்பதன் பின்னணி என்ன என்ற கேள்வி எழுகின்றது. நீண்டகாலமாக புலிகளுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டில் இருந்து வரும் சிலர் மத்தியில் சுமந்திரனின் இந்த திடீர் நிலைப்பாடு குழப்பங்களையும் ஏற்படுத்தி இருப்பதையும் அவதானிக்க முடிகிறது. கடந்த காலங்களில் சுமந்திரனின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளால், அவர் மேற்கத்தைய சார்பானவர், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் கையாள் என்று கருதியிருந்த சிலர் கூட, சுமந்திரனின் புலி எதிர்ப்பு நிலைப்பாட்டைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு, “என்ன இருந்தாலும் உண்மையை வெளிப்படையாகப் பேசும் ஒரேயொரு கூட்டமைப்பு அரசியல்வாதி” எனப் புகழாரமும் சூட்டுகின்றனர்.

ஆனால் சுமந்திரனின் புலிகளுக்கெதிரான இந்த திடீர் நிலைப்பாட்டுக்குக் காரணம் என்ன என்பதை தீர ஆராய்ந்தால்தான் அவரது இந்தப் புதிய நாடகத்துக்கு என்ன காரணம் என்பதை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

சுமந்திரன் முதலாளித்துவ தத்துவ நோக்கும், தந்திரங்களும் கொண்ட ஒரு புத்திஜீவி அரசியல்வாதி. இவரைப் போன்ற ஒருவரை சம்பந்தனைத் தவிர்த்து தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு அணிகளில் காண முடியாது. எனவே தமிழ் மக்கள் மத்தியில் உள்ள அரசியல் மனநிலை என்னவென்பதை ஓரளவு துல்லியமாக அறிந்து வைத்திருக்கிறார் சுமந்திரன்.

அதன் அடிப்படையில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வழமையான புலி சார்பு அரசியல் அடிப்படையில் தமது எதிர்காலப் பிரச்சாரங்களைச் செய்யாமல் சற்று வித்தியாசமாக புலி எதிர்ப்பு அரசியலையும் சேர்த்து தமது அரசியல் தந்திரோபாயத்தை வகுப்பதற்கு சுமந்தின் தீர்மானித்துள்ளார் எனத் தெரிய வருகிறது. அப்படி அவர் தீர்மானிப்பதற்கு தமிழர் அரசியலில் கடந்த சில வருடங்களாக ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்களை அவர் கவனத்தில் எடுத்திருக்கிறார்.

முக்கியமாக, புலிகள் இருந்த காலத்திலும் பின்னர் அவர்கள் அழிக்கப்பட்ட பின்னரான சிறிது காலப் பகுதியிலும் அவர்களுக்கான செல்வாக்கு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் இருந்தது உண்மையே. அந்தச் செல்வாக்கை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு தனது தேர்தல் வெற்றிக்காகப் பயன்படுத்தியதும் உண்மையே. ஆனால் தற்போதைய சூழலில் புலிகள் மீண்டும் புனர்ஜென்மம் எடுப்பதற்கான சூழல் அறவே இல்லை. தமிழ் மக்கள் மத்தியிலும் அவர்களது செல்வாக்கு நாளுக்குநாள் அருகி வருகின்றது. உள்நாட்டிலும் புலம் பெயர் நாடுகளிலும் புலிகளின் சில அனுதாபிகளும், அவர்களை வைத்து பிழைப்பு நடத்தியவர்களும் இடையிடையே புலிகளின் பெயரை உச்சரிப்பதைத் தவிர வேறு எந்த எழுச்சிச் சூழலும் அவர்களுக்கு இல்லை. எனவே புலிகளின் பெயரைச் சொல்லி வாக்கு வேட்டையாட வேண்டிய தேவை இனியும் இல்லை என சுமந்திரன் கருதுகின்றார்.

அத்துடன், தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைமையை தம் வசம் வைத்திருக்கும் சம்பந்தன், சுமந்திரன் போன்றோர் முன்னைய காலங்களில் இருந்த தமிழ் தலைமைகளை விட மிகவும் வெளிப்படையாக மேற்குலக சக்திகளுடனும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடனும் கைகோர்த்து செயல்பட ஆரம்பித்துவிட்டனர். இந்தச் சூழலில் ஏறத்தரழ 27 உலக நாடுகளால் பயங்கரவாத அமைப்பாக பட்டியலிடப்பட்ட புலிகளின் வாலில் தொடர்ந்தும் தொங்கிக் கொண்டிருப்பது தாம் தேர்ந்தெடுத்த தரகு அரசியலுக்கு சரிப்பட்டு வராது எனவும் சுமந்திரன் கருதுகிறார்.

இதுதவிர, புலிகளை மையப்படுத்தி கடந்த காலத்தில் முனனெடுத்து வந்த தீவிர தமிழ் தேசியவாத அரசியலிலும் இப்பொழுது வெடிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

சம்பந்தன், சுமந்திரன் போன்றோர் எடுத்துள்ள ஐ.தே.க. சார்பு அரசியல் நிலைப்பாட்டால் தமிழர்களின் ஏகப் பிரதிநிதி தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புதான் என்ற நிலையில் உடைவு ஏற்பட்டுள்ளது. இவர்களின் நிலைப்பாட்டால் ஏற்கெனவே இவர்களுக்கு எதிராக தீவிர தமிழ் தேசிய நிலைப்பாட்டை எடுத்து வந்த கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்தின் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணிக்கு சிறிது ஆதரவு அதிகரித்துள்ளதுடன், முன்னாள் வட மாகாண முதலமைச்சர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் தலைமையில் தமிழ் மக்கள் கூட்டமைப்பு என்ற தீவிர தமிழ் தேசியவாத அமைப்பொன்றும் உருவாகியுள்ளது. இந்த இரு அணியினரும் வருங்காலத்தில் நடக்கவுள்ள தேர்தல்களில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வாக்கு வங்கியை நிச்சயமாகப் பங்கிடப் போகிறார்கள். இதற்கான அத்தாட்சியாக கடந்த வருடம் பெப்ரவரியில் நடைபெற்ற உள்ளுராட்சி தேர்தலின் போது தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வாக்குகள் வீழ்ச்சியடைந்ததைக் குறிப்பிடலாம்.

இவையெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, புலிகளின் பாசிசப் போக்கை ஆரம்பம் முதல் தொடர்ச்சியாகவும் விடாப்பிடியாகவும் உயிராபத்துகளுக்கு மத்தியில் எதிர்த்து வரும் டக்ளஸ் தேவானந்தா தலைமையிலான ஈ.பி.டி.பிக்கு தமிழ் மக்கள் தொடர்ச்சியாக ஒரு இடத்தை வழங்கி வருகின்றனர். இந்த உண்மை கடந்த உள்ளுராட்சி தேர்தலில் ஈ.பி.டி.பியின் வாக்கு வங்கியின் அதிகரிப்பு எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறது. புலி எதிர்ப்பு அரசியல் தமிழ் மக்களிடையே வளர்ச்சி கண்டு வருகிறது என்ற உண்மை இதன் மூலம் சுமந்திரனுக்கு தெளிவாகியிருக்கிறது.

இந்த நிலைமைகளையெல்லாம் கூட்டிக்கழித்து கணக்குப் பார்த்த சுமந்திரனின் அப்புக்காத்து மூளை சில முடிவுகளுக்கு வந்திருக்கிறது. அதாவது புலிகளுக்கு சார்பான தீவிர தமிழ் தேசியவாத அரசியலை மட்டும் நம்பி அரசியல் செய்தால் எதிர்காலத் தேர்தல்களில் வெற்றியீட்டுவது சிரமம். எனவே கஜேந்திரகுமாரும் விக்னேஸ்வரனும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பிடமிருந்து உடைக்கப் போகும் வாக்குகளை ஏதாவது ஒரு விதத்தில் ஈடு செய்வதானால் ஈ.பி.டி.பியின் புலி எதிர்ப்பு வாக்குளில் ஒரு பகுதியை உடைப்பதைத் தவிர கூட்டமைப்புக்கு வேறு வழியில்லை என்ற முடிவுக்கு சுமந்திரன் வந்திருக்கிறார்.

அதன் காரணமாகவே சுமந்திரன் இப்பொழுது புலி எதிர்ப்பு வேசம் கட்டி ஆடத் தொடங்கியிருக்கிறார். தவிர, அவர் புலிகளின் பாசிசப் போக்கை காலம் கடந்து உணர்ந்ததாவது இப்பொழுது ஞானம் பெற்றிருக்கிறார் என யாராவது தப்புக்கணக்குப் போட்டால் அது அவரின் தவறே தவிர சுமந்திரனின் தவறு அல்ல.