வானவில் இதழ் 76

ஏப்ரல் 21, 2017

உள்ளுராட்சித் தேர்தல்களை

உடன் நடத்துக!

லங்கையில் கடந்த ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேலாக உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இழுத்தடிக்கப்படும் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் இந்த வருடத்துக்குள் நடாத்தப்படும் என ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன அண்மையில் கூறியிருக்கிறார். அதன் அர்த்தம் இன்னும் மேலதிகமாக ஒரு வருடம் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல் இழுத்தடிக்கப்படப் போகின்றது என்பதே. அதன் பின்னரும் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்கள் நடைபெறுமா என்பதற்கு எவ்விதமான உத்தரவாதமும் இல்லை.

 
இந்த விடயத்தில் ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சி மட்டுமே உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை காலதாமதம் இன்றி உடனடியாக நடாத்தும்படி அரசை அடிக்கடி வலியுறுத்தி வருகின்றது.

 
நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சி என்ற அழகான பதாகையை வைத்துக் கொண்டு இருக்கும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்போ, எதிர்க்கட்சிப் பிரதம கொறடா பதவியை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஜே.வி.பியோ, முஸ்லீம் மக்களின் பிரதான கட்சியான சிறீலங்கா முஸ்லீம் காங்கிரசோ, இந்திய வம்சாவழி மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மனோகணேசன் தலைமையிலான முற்போக்குக் கூட்டணியோ பேச்சுமூச்சு இல்லாமல் இருக்கின்றன.

 
அதற்குக் காரணம் இந்த அரசாங்கம் பதவிக்கு வந்தால் என்ன செய்யும் என்று நன்கு தெரிந்து கொண்டே இந்தக் கட்சிகள் எல்லாம் கூட்டுச் சேர்ந்து இந்த அரசைப் பதவிக்குக் கொண்டு வந்தன.

எனவே இந்த அரசாங்கம் மக்களுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, தமது பதவியையும் சொத்துச் சுகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தால் மட்டும் போதும் என இவர்கள் கருதுகின்றனர்.

 
கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தல் 2015 ஜனவரி 08 ஆம் திகதி நடைபெற்று அதில் எதிரணி வேட்பாளர் மைத்திரிபால சிறிசேன வெற்றியீட்டினார். அப்போதைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு ஒரு சோதிடர் கொடுத்த ஒரு முட்டாள்தனமான ஆலோசனை காரணமாக அவர் தனது பதவிக்காலம் முடிவடைவதற்கு இரண்டு வருடங்கள் முன்னதாக ஜனாதிபதி தேர்தலை நடாத்தப்போய் இருந்த பதவியையும் இழக்க வேண்டியதாயிற்று. இல்லாவிடினும் கூட சர்வதேச பிற்போக்கு சக்திகள் மகிந்தவை அடுத்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றிபெற விட்டிருப்பார்களோ என்பது சந்தேகத்துக்குரியதே.

 
ஏதாவது காரணங்களுக்காக கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது ஒருநாள் பிந்தித்தன்னும் மகிந்த ராஜபக்ச நடாத்தியிருந்தால், அன்றைய எதிரணியில் இருந்த இன்றைய ஆட்சியாளர்களும், அவர்களது சர்வதேச எசமானர்களும், ‘மகிந்த அரசு ஜனநாயகத்தை மீறுகின்றது’ என எத்தகைய கூச்சல் போட்டிருப்பார்கள் என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

 
இத்தகைய ஜனநாயக ஜம்பவான்களும், அவர்களது ஜனநாயகப் பாதுகாவலர்களும்தான் இன்று உள்ளுராட்சிச் சபைகளுக்கான தேர்தல்களை உரிய காலத்தில் நடாத்தாது இரண்டரை ஆண்டுகள் தள்ளிப் போட்டிருக்கிறார்கள். இந்த அப்பட்டமான ஜனநாயக விரோதச் செயல் குறித்து நல்லாட்சிக்காகவும், ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் கடந்த காலத்தில் உரத்துக் குரல் கொடுத்த சர்வதேச நாடுகளோ, மனித உரிமை இயக்கங்களோ இன்று எதுவும் கூறாமல் மௌனமாக இருக்கின்றன.

இதிலிருந்தே இவர்கள் எலலோரும் கடந்த ஆட்சிக் காலத்தில் மனித உரிமைகளுக்காகவும், ஜனநாயகத்துக்காகவும் உரத்துக் குரல் எழுப்பியது போலியானது என்பதும், அவற்றைப் பயன்படுத்தி இலங்கையில் தமக்குச் சாதகமான ஒரு ஆட்சி மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதே அவர்களது நோக்கமாக இருந்தது எனபதும் தெளிவாகின்றது.

 
உண்மையில் இலங்கையைப் பொறுத்த வரையில் உள்ளுராட்சி சபைகள் என்பது மத்திய அரசாங்கத்தையும், நிறைறே;று அதிகார ஜனாதிபதி முறையையும் விட முக்கியமானது. ஏனெனில் முன்னைய இரண்டையும் விட உள்ளுராட்சிச் சபைகளே கூடுதலாக அடிமட்ட மக்கள் பங்குபற்றும் நிர்வாக அமைப்புகளாகும். அடிமட்டத்தில் மக்களுடைய நாளாந்த விவகாரங்களுடன் தொடர்புபட்ட நிறுவனங்கள் இந்த உள்ளுராட்சி சபைகளே.
இத்தகைய சபைகளின் தேர்தல்களை அரசாங்கம் இழுத்தடிப்பது என்பது அரசாங்கம் உள் நோக்கத்துடன் செய்யும் ஒரு திட்டமிட்ட செயலாகும். அதற்குக் காரணம் என்ன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.

 
இன்றைய ‘நல்லாட்சி’யின் பங்காளர்களான ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும், சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும் தேர்தலைக் கண்டு பயப்படுவதே இதற்கான காரணமாகும். ஒரு பக்கத்தில், ஐ.தே.க. தனது மக்கள் விரோதக் கொள்கைகள் காரணமாக நாட்டு மக்கள் கடும் அதிருப்தியில் இருப்பதால், தேர்தலில் தாம் தோற்றுவிடுவோமோ என்கின்ற அச்சத்தில் இருக்கிறது. அதே அச்சம் சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இருக்கின்றது.

 
இதைத் தவிர, சுதந்திரக் கட்சி பிளவுபட்டிருப்பதும், அதில் ஜனாதிபதி மைத்திரியின் அணியை விட முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்சவின் அணி பலமாக இருப்பதும்; சுதந்திரக் கட்சிக்கு தோல்விப் பயத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கின்ற இன்னொரு காரணமாகும்.

 
கடந்த சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தென் பகுதியில் நடைபெற்ற சில கூட்டுறவுச் சங்கத் தேர்தல்களில் ஒன்றிணைந்த எதிர்க்கட்சியினரின் அணி பெரும் வெற்றியீட்டிய நிலைமையும், ஐ.தே,கவும், சுதந்திரக் கட்சியும் தோல்வி அடைந்த நிலையும் இந்த உண்மையை எடுத்துக் காட்டியிருந்தன. இதன் அர்த்தம் முன்னைய காலங்களைப் போல ஐ.தே.கவும் சுதந்திரக் கட்சியும் அல்ல எதிரும் புதிருமான கட்சிகள். அவை இரண்டுக்கும் ஒன்றிணைந்த எதிரணிக்கும் இடையிலேயே இன்று பிரதான போட்டி நிலவுகின்றது.

 
கடந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் மைத்திரி அணியும் ரணில் அணியும் இணைந்து நின்று போட்டியிட்டதும், அவர்களை தமிழ் – முஸ்லீம் கட்சிகள் ஆதரித்ததும்தான் அவர்களது வெற்றிக்கு அடிப்படையாய் அமைந்தது. ஆனால் உள்ளுராட்சிச் சபைத் தேர்தல்களில் அப்படியான ஒரு சூழல் இல்லாதிருப்பதுடன், ஐ.தே.கவுக்கும் சுதந்திரக் கட்சிக்கும் இடையில் பிளவும் அதிகரித்துள்ளது.
இந்த நிலைமையில் ஆட்சியின் பங்காளிக் கட்சிகள் இரண்டும் தேர்தல் ஒன்றைச் சந்திப்பதற்குப் பயப்படுகின்றன. அதனாலேயே சாக்குப் போக்குகளைச் சொல்லி உள்ளுராட்சித் தேர்தலை நடாத்துவதை ஒத்திப் போட்டு வருகின்றன.

 
ஜனாதிபதி அதிகாரத்தையும் நாடாளுமன்ற அதிகாரத்தையும் வைத்திருக்கும் இந்த இரணடு பிரதான கட்சிகளும், உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை நடாத்தி மக்களுக்கான அதிகாரத்தை வழங்குவதை மட்டும் இழுத்தடித்து வருகின்றன. இது ஜனநாயக மறுப்பு மட்டுமல்ல, அதிகாரப் பகிர்வுக்கு எதிரான போக்குமாகும்.
நாட்டில் நீண்டகாலமாக நடைமுறையில் இருக்கின்ற அடிமட்ட நிறுவனங்களான உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கு தேர்தலை உரிய காலத்தில் நடாத்தி அதிகாரங்களை மக்களுக்கு வழங்க மறுப்பவர்கள், அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக புரையோடிப் போயிருக்கும் இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகணடு எப்படி சிறுபான்மை இனங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டளிக்கப் போகிறார்கள் என்ற நியாயமான கேள்வி இந்த இடத்தில் எழுகின்றது.

 
உண்மையில் இந்த அரசாங்கம் புதிய அரசமைப்பின் மூலம் சிறுபான்மை இனங்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பங்கிட்டளிக்கப் போவதாகச் சொல்வது உண்மையானால், முதலில் உள்ளுராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல்களை இனியும் இழுத்தடிக்காது நடாத்தி அடிமட்ட மக்களுக்கான அதிகாரத்தை முதலில் வழங்கட்டும். அதை விடுத்து பொய் வாக்குறுதிகளை தினமும் அவிழ்த்துக் கொட்டுவதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை.

வானவில் இதழ் எழுபத்தாறினை முழுமையான வாசிப்பதற்கு:

VAANAVIL 76_2017

வானவில் இதழ் 75

மார்ச் 22, 2017

மக்களின் தன்னெழுச்சியான

போராட்டங்களுக்கு

சரியான தலைமையும் வழிகாட்டலும்

அவசியம்

லங்கையில் இப்பொழுது எங்கு திரும்பினாலும் ஒரே போராட்டமயமாக இருக்கின்றது. முன்னொருபோதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்கள் நாளாந்தம் போராட்டக்களங்களை நோக்கி அணி வகுத்துச் செல்வதைக் காண முடிகிறது.

இலங்கையில் மாத்திரமின்றி, உலகம் முழுவதும் 1960களின் பிற்பகுதியில் ஏற்பட்டது போன்ற மக்கள் எழுச்சி ஒன்றுக்குத் தயாராகி வருவதாகத் தெரிகிறது.

கடந்த சில மாதங்களில் நமது அண்டை நாடான இந்தியாவின் தமிழக மாநிலத்தில் ஜல்லிக்கட்டு உரிமைக்கான போராட்டம் (ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய எமது கருத்து வேறாக இருந்தபோதும்), நெடுவாசல் இயற்கை எரிவாயுத் திட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டம் என இரண்டு மிகப் பிரமாண்டமான மக்கள் தன்னெழுச்சிப் போராட்டங்கள் நடைபெற்று ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றுள்ளன.

இப்படியான ஒரு தன்னெழுச்சிப் போராட்டம் கடந்த ஆண்டு எமது நாட்டின் மலையகத் தோட்டத் தொழிலாளர்களால் நடாத்தப்பட்டு, அது ஒரு சிறிய அளவு வெற்றியும் ஈட்டியது. இவ்வாறான பல போராட்டங்கள் தற்பொழுது இலங்கையின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் பல்வேறு தரப்பட்ட மக்களால் நடாத்தப்பட்டு வருகின்றன.

இந்தப் போராட்டங்களில் சில குறிப்பிட்ட அமைப்புகளால் திட்டமிட்ட முறையில் நடாத்தப்படுவன. சில போராட்டங்கள் – சில மறைமுக வழிநடத்தல்கள் இருந்தபோதும் – தன்னெழுச்சியாக ஆரம்பமானவை.

குறிப்பாக நீண்டகாலமாக காலத்துக்காலம் நடைபெறும் தமிழ் கைதிகளின் போராட்டம், இராணுவத்தின் உயர்பாதுகாப்பு வலயங்களில் தமது காணிகளை மீட்கும் போராட்டம், காணாமல் போனோரைக் கண்டறியும் போராட்டம், கிளிநொச்சி பன்னங்கட்டிப் பகுதியில் குடியிருக்கும் இந்திய வம்சாவழித் தமிழ் மக்களின் நில உரிமைக்கான போராட்டம் என்பன தன்னெழுச்சியாக உருவாகி நடைபெறும் போராட்டங்கள்.

அதே நேரத்தில் தலைநகர் கொழும்பை மையமாகக் கொண்டு நடைபெற்ற துறைமுக ஊழியர்களின் போராட்டம், புகையிரத ஊழியர்களின் போராட்டம், சுங்க ஊழியர்களின் போராட்டம், தாதியர்களின் போராட்டம், வைத்தியர்களின் போராட்டம் போன்றவையும், தற்போது ‘சைட்டம்’ என்ற தனியார் மருத்துவக் கல்லூரிக்கு எதிரான மாணவர்கள், வைத்தியர்கள், வைத்திய அதிகாரிகள் ஆகியோர் நடாத்தும் போராட்டமும் திட்டமிட்ட முறையில் அமைப்புகளால் முன்னெடுக்கப்படும் போராட்டமாகும்.

இவற்றில் எமது கவனத்தைப் பெறுபவை தன்னெழுச்சியாக நடைபெறும் போராட்டங்களாகும். அதற்குக் காரணம் இந்த மக்கள் ஏன் தன்னெழுச்சியாகப் போராடப் புறப்பட்டார்கள் என்பதாகும். ஏனெனில் இலங்கையில் எல்லாவிதமான மக்களும் ஏதோ ஒருவகையில் ஏதாவது ஒரு அரசியல் தலைமையின் கீழேயே இருந்து வருகிறார்கள். அப்படி இருக்க ஏன் தமது அரசியல் தலைமையை மீறித் தன்னெழுச்சியாகப் போராட்டத்தில் மக்கள் குதித்துள்ளார்கள் என்பதே கேள்வியாகும்.

குறிப்பாக தற்போதைய சூழ்நிலையில் தமிழ் மக்களே பெரும்பாலும் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டு வருவதைக் காண முடிகிறது. அவர்களது இந்தத் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கு இரண்டு விதமான காரணங்களைக் கூற முடியும்.

முதலாவது காரணம், சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து இன்றுவரை மாறி மாறி தமிழ் மக்களுக்குத் தலைமை தாங்கியவர்கள் அனைவரும் முதலில் அகிம்சைப் போராட்டம் என்றும், பின்னர் ஆயுதப் போராட்டம் என்றும் பல  போராட்டங்களை முன்னெடுத்த போதிலும் அவற்றால் தமிழ் மக்களின் ஒரு சிறு பிரச்சினையைக் கூடத் தீர்த்து வைக்க முடியவில்லை. மாறாக மக்களுக்கு அழிவுகள்தான் மிஞ்சின. எனவே இன்றைய தமிழ் தலைமைகளில் நம்பிக்கை இழந்த தமிழ் மக்கள் பிரச்சினையைத் தமது கைகளில் எடுத்து தமது சொந்தக்காலில் நின்று போராடும் ஒரு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளார்கள்.

இரண்டாவது காரணம், மிக நீண்டகாலமாக அரசாங்க இராணுவ ஒடுக்குமுறைக்கும், புலிகளின் பாசிச ஒடுக்குமுறைக்கும் உள்ளான தமிழ் மக்கள், இவற்றில் மிக மோசமான ஒடுக்குமுறையான புலிப் பாசிச ஒடுக்குமுறையிலிருந்து 2009 மே மாதத்துடன் விடுதலை அடைந்துவிட்டனர். ஆனால் அரச ஒடுக்குமுறை தொடர்கிறது. ஆனால் யுத்தம் முடிவடைந்த பின்னர் அந்த ஒடுக்குமுறையில் இன்றைய சர்வதேசச் சூழ்நிலை காரணமாக ஒரு தளர்வு ஏற்பட்டுள்ளது.

இதை ஒரு சிறிய ஜனநாயக இடைவெளி என்றும் சொல்லலாம். நினைத்திருந்தால் இந்த இடைவெளியை தமிழ் தலைமை (தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பு) நன்கு பயன்படுத்தி தமிழ் மக்களின் உரிமைகளில் சிலவற்றையேனும் வென்றெடுத்திருக்கலாம். ஆனால் முன்னைய அரசை தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான கொடுங்கோல் அரசு என வர்ணித்த இந்தத் தமிழ் தலைமை, தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை சுயாதீனமாக முன்னெடுத்துச் செல்வதற்குப் பதிலாக, இன்றைய மக்கள் விரோத, தமிழின விரோத, ஏகாதிபத்திய சார்பு அரசுடன் கைகோர்த்துச் செயல்படுகின்றது.
இந்தச் சூழ்நிலையில்தான் தலைமை செய்யத் தவறியதை, சற்றுத் துணிச்சலுடன் மக்கள் செய்ய முன் வந்திருக்கின்றனர். அதாவது கிடைத்திருக்கின்ற சிறிய ஜனநாயக இடைவெளியைப் பயன்படுத்த முயல்கின்றனர். ஆனால் இந்த இடைவெளியை எவ்வளவு காலத்துக்கு அரசு அனுமதிக்கும் என்பதில்தான் இதன் எதிர்காலம் அடங்கியிருக்கின்றது.

அதே நேரத்தில் இந்தத் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களில் சில அபாயங்களும் இருக்கின்றன. ஏனெனில் இந்தப் போராட்டங்களுக்கு சரியான ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு தலைமையோ, திட்டவட்டமான கொள்கைகளோ கிடையாது. இப்படியான போராட்டங்களில் சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்றவாறு தலைமைகளும் கொள்கைகளும் அமைவது வழமை. அப்படியான ஒரு நிலைமை மக்களின் போராட்டங்களைத் திசைதிருப்பிடவும், தடம் புரளச் செய்யவும் கூடும். உதாரணமாக மத்திய கிழக்கில் சில வருடங்களுக்கு முன்னர் தன்னெழுச்சியாக ஆரம்பமான ‘அரபு வசந்தம்’ (Arab Spring)  என அழைக்கப்பட்ட போராட்டங்கள் இறுதியில் ஏகாதிபத்தியத்தால் பயன்படுத்தப்பட்டதை நாம் கண்டோம். (எகிப்தில் இந்தப் போராட்டத்தால் முதலில் தீவிரவாத இஸ்லாமிய அரசு ஏற்பட்டதும், பின்னர் அந்த ஆட்சியைக் கவிழ்த்து இன்று இராணுவ ஆட்சி ஏற்பட்டிருப்பதும் ஒரு உதாரணம்)

தமிழ் மக்கள் மத்தியில் நடைபெறும் போராட்டங்களிலும் இத்தகைய சில போக்குகளை அவதானிக்க முடிகிறது.

அவர்களது தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களில் ஊடுருவவும், அதைத் திசை திருப்பவும், இறுதியாக தமது வெளிநாட்டு எஜமானர்களின் தேவைக்கு அதைப் பயன்படுத்தவும் சில சக்திகளால் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றனவா என்ற சந்தேகம் எழுகின்றது.

ஏனெனில் இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்று தமிழ் மக்கள் சொல்லொணாத் துன்பங்களை அனுபவித்த நேரத்தில் நாட்டை எட்டியும் பார்க்காது அமெரிக்கா போன்ற மேற்கத்தைய நாடுகளில் சுகபோகமாக வாழ்ந்த சிலர், போர் முடிவுற்ற பின்னர் நிரந்தரமாக நாடு திரும்பி – குறிப்பாக வட பகுதிக்கு – சமூக ஆய்வுகள், மக்களை விழிப்பூட்டல், போன்ற இன்னோரன்ன ‘சேவைகளில்’ ஈடுபட்டிருக்கின்றனர்.

இவர்கள் கடந்த காலத்தில் செய்த ‘சேவைகளை’ எடுத்துப் பார்த்தால் இவர்களது சுயரூபங்கள் அம்பலத்துக்கு வரும். பாசிசப் புலிகளுக்கும் இலங்கை அரசுக்கும் இடையிலான போர் நடைபெற்ற காலத்தில் இந்தப் பேர்வழிகள் சர்வதேச அரங்கில் ஒருதலைப்பட்சமாக இலங்கை அரசின் மனித உரிமை மீறல்களை மட்டுமே உரத்துப் பிரச்சாரம் செய்தனர். மேற்கத்தைய நாடுகள் பல இலங்கை அரசுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுத்ததிற்கு இத்தகையவர்களது பிரச்சாரமும் ஒரு காரணம்.

போர் முடிவுற்ற பின்னர் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி இத்தகையவர்களில் சிலர் நிரந்தரமாகவும், தற்காலிகமாகவும் இலங்கைக்குள் கால் பதித்தனர். இத்தகையவர்கள் அடுத்ததாக மேற்கொண்ட ‘சேவை’ 2015 ஜனவரி 08 இல் அப்போதிருந்த ஏகாதிபத்திய விரோத அரசை வீழ்த்தி, மேற்கத்தைய சார்பு வலதுசாரி அரசொன்றைப் பதவிக்குக் கொண்டுவர வேலை செய்ததாகும். அந்த நோக்கத்தில் வெற்றிபெற்ற பின்னர், தமிழ் தலைமையை இன்றைய அரசுடன் ஒட்ட வைத்து, தற்போதைய வலதுசாரி அரசைப் பாதுகாப்பதில் முனைந்திருக்கின்றனர்.

இத்தகையவர்கள்தான் மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை பின்னாலிருந்து இயக்குபவர்களாக, ஊக்குவிப்பவர்களாக இருக்கின்றனர். பின்னர் இன்று மக்கள் செல்வாக்கை இழந்து வரும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சம்பந்தன் – சுமந்திரன் தலைமையூடாக அரசுடன் பேச்சுவார்த்தை நடாத்தி, அப்போராட்ங்களை ‘வெற்றி’ பெற அல்லது நீர்த்துப்போக வைப்பவர்களாகவும் இவர்களே இருக்கின்றனர். இதன் மூலம் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் வலதுசாரித் தலைமையையும், இன்றைய மைத்திரி – ரணில் வலதுசாரி அரசையும் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு மனோநிலையை மக்கள் மத்தியில் உருவாக்க முயல்கின்றனர்.

எனவே, இன்று மக்கள் மத்தியில் உருவாகியுள்ள தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களைக் கூர்ந்து அவதானித்து, அவற்றுக்கான ஒரு சரியான தலைமையையும், வழிகாட்டுதலையும் வழங்க வேண்டிய பொறுப்பு முற்போக்கு சக்திகளுக்கு முன்னால் உள்ளது. ஏனெனில் முற்போக்கு சக்திகளினால் வழிநடாத்தப்படும் போராட்டங்கள் மட்டுமே சரியானதும் நிரந்தரமானதுமான வெற்றியைப் பெற்றுள்ளன என்பதற்கு உலகம் முழுவதிலும், இலங்கையிலும் ஏராளமான உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.

இந்த உண்மையை முற்போக்கு சக்திகள் கிரகித்து, பிற்போக்கு சக்திகளுக்கோ, ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகளுக்கோ மக்கள் மத்தியில் ஒரு தளம் ஏற்படாதவாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பும், கடமையும் உள்ளது என்பதை ஒவ்வொருவரும் மனதில் இருத்திச் செயல்படுவது இன்றைய காலகட்டத்தில் அவசியமாகும்.

வானவில் இதழ் எழுபத்தைந்தினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:
VAANAVIL 75_2017

இதழ் 75, கட்டுரை 3

மார்ச் 22, 2017

‘வானவில்’ எதைச் சாதித்தது?

– தோழர் மணியம்

வானவில்’ எதைச் சாதித்தது? இப்படியொரு கேள்வி இடையிடையே எம்மை நோக்கி எழுப்பப்படுகிறது. இந்தக் கேள்வியை எழுப்புபவர்கள் ஒரே ரகத்தினர் அல்ல. எமக்கு நேர் எதிர்க் கருத்துள்ளவர்களும் எழுப்புகிறார்கள். கருத்து வித்தியாசம் உள்ளவர்களும் எழுப்புகிறார்கள். எம்மை ஆதரிக்கும் சிலரும் எழுப்புகிறார்கள்.
பொதுவாக புலம்பெயர் நாடுகளில் வெளிவரும் நூற்றுக்கணக்கான பத்திரிகைகளை நோக்கி இத்தகையதோர் கேள்வி எழுப்பப்படுவது அபூர்வமாகவே இருக்கும். ஏனெனில் தனி நபர்களாக அந்தப் பத்திரிகைகளை நடாத்தும் பெரும்பாலானோரின் ஒரே குறிக்கோள் பணம் சம்பாதிப்பதே. தமது பத்திரிகையை விற்று அவர்கள் பணம் சம்பாதிக்க முடியாது. ஏனெனில் தாயகத்தில் வெளிவரும் பத்திரிகைகள் போல் புலம்பெயர் நாடுகளில் பத்திரிகைகளை விலைக்கு விற்பதில்லை. எல்லாமே இலவச விநியோகம்தான்.
எனவே பணம் சம்பாதிப்பதற்கு ஒரேவழி வர்த்தகர்களிடம் விளம்பரங்களைப் பெற்றுப் பிரசுரிப்பதுதான். வர்த்தகர்களில் பெரும்பாலானோர் தமிழ் தேசியத்துக்கும், அதைக் ‘கட்டிக் காத்த’ புலிகளுக்கும் விரும்பியோ விரும்பாமலோ ஆதரவான நிலைப்பாட்டில் உள்ளவர்கள். எனவே பத்திரிகை நடாத்துபவர்களும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு தமிழ் தேசியத்தையும், புலிகளையும் ஆதரித்து எழுதினால்தான் விளம்பரங்களைப் பெற்று நாலு பணம் சம்பாதிக்க முடியும். ஊடக சுதந்திரம் என்பது ஜனநாயகத்தின் நான்காவது கால் என்பார்கள். ஆனால் துரதிஸ்டவசமாக தமிழ் சூழலில் அது அறவே இல்லை என்பதுதான் நமது உண்மையான நிலை.
இந்தப் பத்திரிகைகளுடன் ஒப்பிடும் போது ‘வானவில்’ மிகவும் ‘சிறிசு’. அதன் வடிவம்  சிறிது. பக்கங்கள் குறைவு. வண்ண வண்ண ஜிகினா வேலைப்பாடுகள் எதுவுமில்லை. விளம்பரம் இல்லை. இப்படிப் பல இல்லைகளைக் கூறலாம். ஆனால் வானவில்லின் நோக்கும் போக்கும் வித்தியாசமானது. அதன் காரணமாகவே எமது பத்திரிகை நண்பர்களினதும் எதிரிகளினதும் கவனிப்பைப் பெறுகின்றது.
‘வானவில்’ ஆரம்பிக்கப்பட்டு 6 வருடங்கள் உருண்டோடிவிட்டன. இப்பொழுது ஏழாவது ஆண்டில் காலடி வைத்துள்ளது. அதாவது ‘அரிவரி’ வகுப்பினை இப்பொழுதுதான் தாண்டியுள்ளது. இருப்பினும் கடந்த 6 வருட காலத்தில் ‘வானவில்’ பல ஆயிரம் மின்னஞ்சல் வாசகர்களைப் பெற்றுள்ளது. சில நூறு அச்சுப் பிரதி வாசகர்களையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. இந்தச் சாதனையைப் பார்க்கும் போது எமக்கே வியப்பு ஏற்படுவதுண்டு. ஏனெனில் ‘வானவில்’ தொடர்ந்து வெளி வருமா என சந்தேகப்பட்டவர்களில் நாமும் உள்ளடங்கி இருந்தோம் என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் எல்லாத் தடைகளையும் தாண்டி இதுவரை அது நின்று பிடித்துள்ளது. இனிமேலும் அது தொடரும் என்ற அசையாத நம்பிக்கை எமக்கு உண்டு.
ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னர் நாம் வானவில்லை ஆரம்பித்த போது எமக்கு இரண்டு குறிக்கோள்கள்தான் பிரதானமாக இருந்தன. முதலாவது நோக்கம், ஒற்றைப் பரிமாணமான தமிழ்த் தேசியம் என்ற அபினி மயக்கத்திலிருந்து தமிழ் மக்களை விடுவித்து, அவர்களுக்கு வாழ்வின் மீது பன்முகப் பார்வை கொண்ட  உண்மையான ஜனநாயக உணர்வை ஊட்டுவது. இந்த நோக்கத்தில் பெரிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும், ‘விரலுக்குத் தக்க வீக்கம்’ என்பது போல ஓரளவு திருப்பிகரமான நிலையை உருவாக்கியுள்ளோம். இந்த உண்மையை தாயகத்திலிருந்தும், உலகம் முழுவதுமிருந்தும் தினசரி எமக்கு வரும் மின்னஞ்சல்கள் எடுத்து இயம்புகின்றன.
எமது இரண்டாவது நோக்கம், ‘விடுதலைக்கான ஆயுதப் போராட்டம்’ என்ற போர்வையில் தமிழ் தேசிய பாசிசத்தால் ஏறத்தாழ 30 ஆண்டுகளாக சிதறடிக்கப்பட்டிருந்த முற்போக்கு சக்திகளை இந்தப் பத்திரிகையின் ஊடாக மீண்டும் ஒரு தொடர்பில் கொண்டு வரும் முயற்சியாகும். அந்த முயற்சியைப் பொறுத்தவரை, இன்னமும் அந்த சக்திகளை ஒரு முழுமையான அமைப்பு வடிவத்தில் இணைக்க முடியவில்லையாயினும், உலகம் முழுவதும் பரந்து வாழும் அந்த சக்திகளை தொடர்பு கொள்வதில் ‘வானவில்’ ஒரு கணிசமான அளவு வெற்றியை ஈட்டியிருக்கிறது என்பதை மகிழ்ச்சியுடனும் பெருமையுடனும் சொல்லலாம். உலகம் முழுவதும் சமூக மாற்றங்களை ஏற்படுத்திய புரட்சிகளில் பத்திரிகைகள் ஒரு வலிய ஆயுதமாகப் பயன்பட்டிருக்கின்றன என்ற உண்மையை நாம் என்றும் நினைவில் கொண்டுள்ளோம்.
தற்போதைய நிலையில் இந்த இரண்டு சாதனைகளுமே ‘வானவில்’ நோக்கி கேள்வி எழுப்புபவர்களுக்கான நடைமுறைரீதியிலான எமது பதில்களாகும். ‘வானவில்’ போன்ற ஒரு சிறிய பத்திரிகை கடல் போன்ற மிகப்பெரிய சன சமுத்திரத்தில் இதைவிட பெரிதாக நீச்சலடிக்க முடியாது என்பதே யதார்த்த நிலையாகும்.
இந்தச் சாதனைகளைக் கூட நிலைநாட்டியதில் சில காரணிகள் பக்கபலமாக இருந்திருக்கின்றன.
முதலாவது காரணி, வானவில்லை வெளியிடுவது ஒரு தனிநபரல்ல. ஒரு குழுவே வெளியிடுகின்றது. அது ஒரு சிறிய குழுவாக இருப்பினும், சரியானதும் தெளிவானதுமான அரசியல் நோக்கைக் கொண்டிருப்பதும், அதை உருக்குப் போன்ற ஒற்றுமையுடன் செயல்படுத்துவதுமாகும்.

இரண்டாவது காரணி, வெளியீட்டுக் குழுவினர் ஒவ்வொருவரும் மிகுந்த அர்ப்பண உணர்வுடன் மாதந்தோறும் ‘வானவில்’ அச்சிடுவதற்கான செலவு, அதைத் தபாலில் அனுப்புவதற்கான செலவு, என தத்தமது நிதிப் பங்களிப்பை மனமுவந்து வழங்குவதாகும்.

மூன்றாவது காரணி, வானவில்லை உருவாக்குவதில் சில தோழர்கள்  சேவை மனப்பான்மையுடன் மனமுவந்து வழங்குகின்ற தொழில்நுட்ப (தட்டச்சு, பக்க வடிவமைப்பு, ஒப்புநோக்கு, அச்சக வேலை) உதவிகளாகும்.

நான்காவது காரணி, வானவில்லின் அச்சுப் பிரதிகளை கனடாவிலும், இலங்கையிலும் சிரமத்தைப் பாராது விநியோகம் செய்யும் தோழர்களினதும், நண்பர்களினதும் தன்னலம் கருதாத பங்களிப்பாகும்.

இவர்கள் அனைவரினதும் பங்களிப்பு இல்லாமல் ‘வானவில்’ இவ்வளவு காலமும் நிலைத்திருந்திருக்க முடியாது.

எமது பத்திரிகை ஆறாவது ஆண்டைப் பூர்த்தி செய்துள்ள இந்தச் சூழ்நிலையில், மேலும் எமது வளர்ச்சிக்கு வழமைபோல வாசகர்களின் சாதகமானதும் பாதகமானதுமான விமர்சனங்களை எப்பொழுதும் வரவேற்கக் காத்திருக்கின்றோம். எனவே தோழர்களே, நண்பர்களே, தயங்காது உங்கள் கருத்துக்களை எழுதுங்கள்.
“நூறு பூக்கள் மலரட்டும், நூறு சிந்தனைப் போக்குகள் முட்டி மோதட்டும், அதில் நாறும் கீழ்மைகள் தகரட்டும்” என்பதே எமது தாரக மந்திரமாகும்.

இதழ் 75, கட்டுரை 2

மார்ச் 22, 2017

ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபைத்

தீரமானத்தால் 

தனிமைப்பட்டுப் போன இஸ்ரேல் அரசு!

– யாசின்

டந்த 8 வருடங்களில் முதல் தடவையாக இஸ்ரேல் ஆக்கிரமித்துள்ள பாலஸ்தீனப் பகுதிகளான மேற்குக்கரை (West Bank), ஜெருசேலம் (Jerusalem)  என்பனவற்றில் மேற்கொண்டு வரும் யூதக் குடியேற்றங்கள் சட்டவிரோதமானவை என ஐ.நா. பாதுகாப்புச்சபை தீர்மானம் (எண்-2334) நிறைவேற்றியுள்ளது. இந்தத் தீர்மான நிறைவேற்றத்தில் ஒரு முக்கியமான விடயம் என்னவெனில், 2001இல் இதுபோன்ற ஒரு தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்ட போது தனது வீட்டோ அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி தடுத்து நிறுத்திய அமெரிக்காவின் ஒபாமா நிர்வாகம், இம்முறை அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தாது தீர்மானம் நிறைவேற வாய்ப்பளித்துள்ளது.

அமெரிக்காவின் இந்த நிலைமாற்றத்துக்குக் காரணம், இதுவரை காலமும் இஸ்ரேலின் மிக மோசமான வலதுசாரி அரசாங்கமான பிரதமர் பெஞ்சமின் நெத்தனியாகுவின் நிர்வாகத்தை அமெரிக்கா ஒரு செல்லப்பிள்ளையாகவே நடாத்தி வந்தது. இருப்பினும் அமெரிக்காவின் சிறு விமர்சனத்தைக்கூட நெத்தனியாகு ஏற்கத் தயாராக இல்லாமல் இருந்ததுடன், அமெரிக்க அரசின் மூத்த அதிகாரிகளைக் கூட உதாசீனப்படுத்தியே வந்தது. அந்த அதிருப்தியின் காரணமாகவே இம்முறை ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபையில் இஸ்ரேலைப் பாதுகாக்க அமெரிக்கா முன்வரவில்லை எனக் கூறப்படுகிறது.

உண்மையில் இஸ்ரேல் – பாலஸ்தீனப் பிரச்சினையில் தன்னை ஒரு “நேர்மையான, நடுநிலைமையான சமாதான மத்தியஸ்தர்” என அமெரிக்கா கூறிக்கொண்டாலும், பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் அமெரிக்கா ஒருபக்கச் சார்பாக இஸ்ரேலுக்கு ஆதரவாகவே செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது. இஸ்ரேலால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதிகளில் நிறுவப்படும் சட்டவிரோத யூதக் குடியிருப்புகளுக்கு அமெரிக்காவின் ஆசிர்வாதம் எப்போதும் மறைமுகமாக இருந்தே வந்திருக்கிறது. அதுமாத்திரமின்றி, இஸ்ரேல் இராணுவம் சட்டவிரோத யூதக் குடியிருப்புகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், பாலஸ்தீனர்களை ஒடுக்குவதற்கும் அமெரிக்கா பெருமளவிலான இராணுவ உதவிகளை வழங்கியும் வந்திருக்கிறது.

இருப்பினும் ஜோர்ஜ் டபிள்யு.புஸ் ஜனாதிபதியாக இருந்த காலத்தில் இஸ்ரேலுக்கு எதிரான ஆறு தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப் பட்டிருக்கின்றன. அதேபோல அவரது தகப்பனார் ஜோர்ஜ் எச்.டபிள்யு.புஸ் ஜனாதிபதியாக இருந்த காலத்திலும் இஸ்ரேலை விமர்சித்து ஒன்பது தீர்மானங்கள் பாதுகாப்புச் சபையில் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கின்றன.

தற்போது நிறைவேற்றப்பட்டுள்ள கண்டனத் தீர்மானத்தில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதிகளில் இஸ்ரேல் சட்டவிரோதமாக யூதக் குடியேற்றங்களை மேற்கொள்வதானது, “சமாதானத்துக்கு பெரும் இடையூறு” என்றும், “சர்வதேசச் சட்டங்களை அப்பட்டமாக மீறும் செயல்” என்றும், “இரண்டு அரசுகள் என்ற நோக்கத்துக்கு ஆபத்தான அச்சுறுத்தல்” என்றும், பாதுகாப்புச் சபை தெரிவித்துள்ளது. அத்துடன் ஆக்கிரமிக்கட்ட பகுதிகளில் இஸ்ரேல் மேற்கொள்ளும் குடியேற்றங்களை இஸ்ரேல் உடனடியாகவும், முற்றுமுழுதாகவும் நிறுத்த வேண்டும் எனவும் பாதுகாப்புச் சபை கோரியுள்ளது.

தற்போது ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள மேற்குக் கரையில் இஸ்ரேல் 196 சட்டவிரோதக் குடியிருப்புகளை உருவாக்கியுள்ளதுடன், கேந்திர முக்கியத்துவம் உள்ள இடங்களில் நூற்றுக்கணக்கான காவல் நிலைகளையும் அமைத்துள்ளது. சமீபத்தில் ஜெருசெலம் மாநகர சபை ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் மேலதிகமாக 300 வீடுகளை நிர்மாணிக்கப் போவதாக அறிவித்திருக்கிறது.

ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபை இதுவரை பல கண்டனத் தீர்மானங்களை நிறைவேற்றியிருந்தாலும், இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனர்களுக்கு எதிரான தனது ஆக்கிரமிப்புகளையும், அடாவடித்தனங்களையும் நிறுத்துவதாக இல்லை. அது தொடர்ந்தும் மூர்க்கத்தனமாக அந்த வழியிலேயே பயணித்து வருகிறது. அமெரிக்கா போன்ற வல்லரசு நாடுகள் கடந்த காலத்தில் தமக்குப் பிடிக்காத கியூபா, வட கொரியா, ஈராக், ஈரான், சிரியா போன்ற நாடுகள் மீது கடுமையான பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்து வந்துள்ளன. அதுபோன்ற கடுமையான பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்து, இஸ்ரேலிய சியோனிச ஆக்கிரமிப்பு அரசை சர்வதேச அரங்கிலிருந்து தனிமைப்படுத்தினால் மட்டுமே, அதன் போக்கை ஓரளவாவது கட்டுப்படுத்து முடியும். ஆனால் அமெரிக்கா அதைச் செய்யுமா என்பதுதான் கேள்வி.

இதழ் 75, கட்டுரை 1

மார்ச் 22, 2017

தீண்டாமைக்கெதிரான 1966

ஒக்ரோபர் 21 எழுச்சியின் 50 ஆவது

ஆண்டு நினைவாக:

முன்னுதாரணமான ஒரு போராட்டத்தின்

படிப்பினைகள்!

– முதலி சின்னையன்

 

லங்கைத் தமிழர்களின் வரலாற்றில் 1966 ஒக்ரோபர் 21 இல் ஆரம்பமான தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்ட எழுச்சி ஏற்பட்டு 2016 ஒக்ரோபர் 21 ஆம் திகதியுடன் 50 வருடங்கள் பூர்த்தியாகி இருக்கிறது. இந்தப் போராட்டம் தமிழர்களின் போராட்ட வாழ்வில் ஒரு மைல் கல்லாகவும், பெறுமதியான படிப்பினைகளை வழங்கும் பொக்கிசமாகவும் திகழ்கிறது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற நாளிலிருந்து தமிழ் மக்கள் தமது இன உரிமைகளுக்காக முதலில் சாத்வீக வழியிலும், பின்னர் ஆயுதப் போராட்ட வழியிலும் போராடியிருக்கிறார்கள் எனப் பலரும் கூறுவதுண்டு. இந்தக் கூற்றில் ஓரளவு உண்மையும் உண்டு.

அதே நேரத்தில் சுதந்திரத்துக்கு முன்னரும், அதன் பின்னரும் தமிழ் மக்கள் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பகுதினரான தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள், தம்மீது திணிக்கப்பட்ட சாதி மற்றும் தீண்டாமை ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக மனித உரிமை வேண்டிப் போராடிய வரலாறும் நீண்ட நெடிய வரலாற்றைக் கொண்டதாக இருக்கின்றது.

அதாவது மொத்தத் தமிழினமும் தமது இன உரிமைகளுக்காக ஒரு பக்கத்தில் போராட, மறுபக்கத்தில் அவர்களுக்குள்ளேயே ஒரு பகுதியினர் தமது சக இனத்தவரிடமிருந்தே தமது உரிமைகளுக்குப் போராடும் நிலையும் இருக்கின்றது.

இதை இன்னொரு வகையிலும் பார்க்கலாம். அதாவது எப்படி ஒரு பெரிய இனம் தன்னைவிடச் சிறிய இனத்தை அடக்கிக் கொண்டு, அந்நிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து தமக்கு சுதந்திரத்தை எதிர்பார்ப்பது முரணானதோ, அதேபோல ஒரு சிறிய இனம் தனது இனத்துக்குள்ளேயே ஒரு பகுதி மக்களை அடக்கி ஒடுக்கிக் கொண்டு பெரிய இனத்திடமிருந்து உரிமைகளை எதிர்பார்ப்பதும் முரணானதுதான்.

சில வேளைகளில் தமிழினத்தின் இன உரிமைகளுக்கான போராட்டம் தொடந்து தோல்வியைத் தழுவி வருவதற்கான காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாகவும் இருக்கக்கூடும் என எண்ணத் தோன்றுகிறது.

எது எப்படியிருப்பினும், 1966 ஒக்ரோபர் 21 இல் ஆரம்பமாகி சுமார் 5 ஆண்டுகள் வரை நீடித்த, வடக்கில் சூறாவளி எனச் சுழன்றடித்த தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டத்தில் இருந்து கற்றுக் கொள்வதற்கு நிறை விடயங்கள் இருக்கின்றன. தமது தேசிய இனப் போராட்டத்தில் தோல்விக்கு மேல் தோல்வி கண்டுவரும் இலங்கைத் தமிழர்கள் மட்டுமின்றி, தென்னாசிய நாடுகளில் வாழுகின்ற பல இன சமூகங்களே இந்தப் போராட்டத்திலிருந்து கற்றுக் கொள்வதற்கு நிறைய விடயங்கள் இருக்கின்றன.

இந்தப் போராட்டத்தை விளங்கிக் கொள்வதற்கு முதலில் இந்தப் போராட்டம் உருவான வரலாற்றைச் சுருக்கமாகத் தன்னும் பார்ப்பது அவசியமாகும்.

இலங்கையின் வட பகுதியில் வாழுகின்ற தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் மீது அங்குள்ள உயர்சாதியினர், குறிப்பாக வெள்ளாள சாதியினர் செலுத்தி வருகின்ற சாதி ஒடுக்குமுறையும், தீண்டாமைப் புறக்கணிப்பும் மிகவும் கொடூரமானதும் நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டதுமாகும். இந்த ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் ஆரம்பத்தில் சில தனிநபர் ரீதியிலான போராட்டங்களையும், பின்னர் அமைப்பு ரீதியிலான போராட்டங்களையும் நடாத்தி வந்திருக்கின்றனர்.

இதில் சாதி வெறியர்களின் பலம் என்னவென்றால், அவர்களுக்கு அரசியல் ரீதியிலான ஒரு பலம் இருந்தமையே. தமிழர்களின் முதலாவது அரசியல் கட்சி என வர்ணிக்கப்படும் ஜீ.ஜீ.பொன்னம்பலம் தலைமையில் செயல்பட்ட அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சி வெளிப்படையாகவே சாதி அடிப்படையில் செயல்பட்ட, யாழ்ப்பாண சைவ வேளாள மேட்டுக்குடியினரைப் பிரதிநிதித்துவம் செய்த கட்சி.

அதேபோல, அக்கட்சியிலிருந்து வெளியேறிய எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகம் தலைமையில் உருவாக்கப்பட்ட தமிழரசுக் கட்சியும் சொல்லளவில் ‘சாதி ஒழிய வேண்டும்” என்று சொன்னாலும், நடைமுறையில் சாதி அமைப்பைப் பாதுகாத்த, அதே யாழ். சைவ வேளாள மேட்டுக்குடியினரின் நலன்களைப் பாதுகாத்த ஒரு கட்சிதான். இதற்குப் பல உதாரணங்கள் உண்டு.

இந்த நிலையில் 1965 பொதுத் தேர்தலின் பின் ஏகாதிபத்திய சார்பு பிற்போக்கு ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தலைமையில் சிங்கள – தமிழ் இனவாதப் போக்குடைய 7 கட்சிகள் சேர்ந்து அமைத்த கூட்டரசாங்கத்தில் தமிழரசுக் கட்சியும், தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியும் இணைந்து கொண்டன. தம்மைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய கட்சிகள் இரண்டும் ஆட்சிப் பங்காளர்கள் ஆகியமை வட பகுதியில் இருந்த உயர்சாதி வெறியர்கள் மத்தியில் உற்சாகத்தைக் கிளப்பி விட்டது. சந்தர்ப்பத்தைப் பாரத்திருந்த அவர்கள் இந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்தி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறையை இறுக்கத் தொடங்கினர்.

திடீரென அவர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எதிராகப் பல நடவடிக்கைகளில் இறங்கினர். பொதுவாக நிலமற்ற அந்த மக்கள் உயர்சாதியினரின் காணிகளிலேயே குடியிருந்து வந்தனர். அப்படி குடியிருந்த மக்களில் சிலர் அந்தக் காணிகளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். அவர்கள் தமது பிரதான ஜீவனோபாயத்துக்காக கள்ளுச் சீவி வந்த உயர்சாதியினரின் பனை, தென்னை மரங்களை வழங்க மறுத்தனர். சில இடங்களில் அவர்கள் கள்ளு சீவி வந்த மரங்களின் பாளைகளைத் தமது கைக்கூலிகள் மூலம் வெட்டியெறிந்தனர். தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பயன்படுத்தி வந்த கிணறுகளில் மலம் கொட்டப்பட்டது. பாடசாலைகளில் தாழ்த்தப்பட்ட பிள்ளைகள் சாதி ரீதியாக அவமானப்படுத்தப்பட்டனர். பொது இடங்களில் அந்த மக்கள் தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகினர். இந்த நடவடிக்கைகளில் எல்லா உயர்சாதி மக்களும் ஈடுபடாவிட்டாலும், ஊருக்குஊர் உயர்சாதியினரின் கைக்கூலிகளாகச் செயல்பட்ட ~சண்டியர்கள்| இதில் முன் நின்றனர்.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய சில அமைப்புகள் இந்தப் பிரச்சினை குறித்து ஆராய்ந்து நடவடிக்கை எடுப்பதற்காக அச்சுவேலியிலிருந்த தாழ்த்தப்பட்டவர் ஒருவருக்குச் சொந்தமான சினிமா கொட்டகையில் மாநாடு ஒன்றைக் கூட்டின. இந்த மாநாட்டுக்கு சகல கட்சிகளுக்கும் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. மாநாட்டில் சில கட்சிகள் பங்குபற்றின. சில கட்சிகள் பங்குபற்றவில்லை. தமிழ் மக்களைப் பாராளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பிரதான கட்சியான தமிழரசுக் கட்சி இதில் பங்குபற்றியது. பங்குபற்றிய இடதுசாரிக் கட்சிகளில் ~சீனசார்பு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி| என அழைக்கப்பட்ட புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முக்கியமானது.

மாநாட்டில் சில முக்கியமான தீர்மானங்கள் எடுக்கப்படனவாயினும், அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் தமிழரசுக் கட்சியோ இதர கட்சிகளோ ஆர்வம் எதுவும் காட்டவில்லை. புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மட்டும் விதிவிலக்காக இருந்தது. அக்கட்சி அந்த சர்வகட்சி மாநாட்டுத் தீர்மானங்களை நடைமுறைப்படுத்துவதில் உறுதியுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் செயல்பட முன்வந்தது. அதன் தொடக்கப் புள்ளியாக, ‘சாதி அமைப்புத் தகரட்டும், சமத்துவ நீதி ஓங்கட்டும்” என்ற கோசத்துடன் சாதி அமைப்புக்கும் தீண்டாமைக்கும் எதிரான மாபெரும் கண்டன ஆர்பாட்ட ஊர்வலமொன்றை 1966 ஒக்ரோபர் 21 ஆம் திகதி சுன்னாகத்தில் இருந்து யாழ்ப்பாணம் வரை நடாத்துவதென்றும், முடிவில் யாழ். முற்றவெளி மைதானத்தில் பகிரங்கப் பொதுக்கூட்டம் ஒன்றை நடாத்துவதெனவும் அக்கட்சி தீர்மானித்தது.

ஆனால் பொலிசார் ஊர்வலத்துக்கு அனுமதி தர மறுத்துவிட்டார்கள். அதற்குக் காரணம் இருந்தது. ஆட்சியில் பிற்போக்கு ஐ.தே.க. இருந்தது. அந்த அரசின் பங்காளிகளாக சாதிவெறி பிடித்த தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிகள் இருந்தன. வட பகுதியில் பணிபுரிந்த பெரும்பாலான தமிழ் பொலிசார் உயர்சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்ததுடன், தமிழ் கட்சிகள் இரண்டினதும் ஆதரவாளர்களாக இருந்தனர். எனவே அவர்கள் சாதி வெறியர்களின் சொற்படியே செயற்பட்டு வந்தனர்.

இருந்தும் சில சிங்கள பொலிஸ் அதிகாரிகள் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீது அனுதாபம் கொண்டிருந்தனர் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை.  உதாரணத்துக்கு ஒன்றைக் கூறலாம். ஊர்வலத்துக்கு அனுமதி கேட்டு அந்த நேரத்தில் சுன்னாகம் பொலிஸ் நிலைய பொறுப்பதிகாரியாக இருந்த சிங்கள இனப் பொலிஸ அதிகாரியை எமது தோழர்கள் அணுகிய போது, அனுமதி தர முடியாது என்ற அரசாங்கத்தின் உத்தரவை வருத்தத்துடன் தெரிவித்த அவர், ‘தடையை மீறி நீங்கள் ஊர்வலம் நடாத்தினால் தேவையேற்படின் துப்பாக்கிப் பிரயோகம் மேற்கொள்ளும்படியும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது” என்பதைத் தெரிவித்ததுடன், ‘இந்தச் சூழ்நிலையில் தடையை மீறி நீங்கள் ஊர்வலம் நடாத்தினால் இன்னொரு கந்தசாமி தினம் கொண்டாட வேண்டி வரும்” எனவும் எச்சரித்தார். அத்துடன் ஊர்வலத்துக்கு எதிராகப் பலாத்காரம் பிரயோகிப்பதைத் தான் விரும்பாததால் ஒரு வார காலம் விடுமுறையில் செல்லப் போவதாகக் கூறிய அவர், உண்மையிலும் அவ்வாறே செய்து தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீருந்த அனுதாபத்தையும் எடுத்துக் காட்டினார்.

இங்கு அந்தப் பொலிஸ் அதிகாரி ~இன்னொரு கந்தசாமி தினம்| என்று குறிப்பிட்டது அர்த்தபுஸ்டியுடன் ஆகும். 1947 இல் அரசாங்க ஊழியர்கள் நடாத்திய பொது வேலைநிறுத்தத்தின் போது பொலிசார் மேற்கொண்ட துப்பாக்கிச் சூட்டில் வட்டுக்கோட்டையைச் சேர்ந்த கந்தசாமி என்ற தமிழ் அரசாங்க ஊழியர் பலியானார். அவரது தியாகத்தை மதித்து வருடாவருடம் ‘தியாகி கந்தசாமி தினம்’ என்ற மகுடத்தின் கீழ் அவர் இறந்த தினத்தை இலங்கைத் தொழிலாளி வர்க்கம் இன, மத, மொழி வேற்றுமைகளைக் கடந்து கொண்டாடுவது ஒரு வழமையாக இருந்து வந்தது. அதை மனதில் வைத்தே அந்தப் பொலிஸ் அதிகாரி அப்பொழுது புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வட பிரதேச செயலாளராக இருந்த தோழர் வி.ஏ.கந்தசாமியை மனதில் கொண்டே அவ்வாறு கூறினார். என்னே அவரது ஒப்புவமை!

அந்த சிங்கள் பொலிஸ் அதிகாரி விடுமுறையில் சென்றதும், சுன்னாகம் பொலிஸ் நிலையத்தில் உதவி பொலிஸ் அதிகாரியாக இருந்த இராசையா என்பவர் தற்காலிகப் பொறுப்பதிகாரியாகப் பொறுப்பேற்றார். இராசையா மிகவும் சாதி வெறி பிடித்தவர். ஏதாவது காரணங்களுக்காக தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் யாராவது கைது செய்யப்பட்டு பொலிஸ் நிலையம் கொண்டுவரப்பட்டால் அவர்களை அடித்து நொருக்குவதில் இன்பம் காண்பவர். அப்படியானவர் கைகளில் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டால் சொல்லவா வேண்டும்? (இதே போன்ற தமோதரம்பிள்ளை என்ற பெயருடைய ஒரு சாதிவெறி பிடித்த பொலிஸ் சார்ஜன்ட் ஒருவர் சங்கானை பொலிஸ் நிலையத்தில் இருந்தார்)

ஒக்ரோபர் 21 ஆம் திகதி ஊர்வலம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னரே இராசையா தனது கைவரிசையைக் காட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார். முதல் வேலையாக ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில் சுன்னாகத்தில் இருந்த புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக் காரியாலயத்துக்குச் சென்ற அவர், அங்கு தூங்கிக் கொண்டிருந்த காரியாலயப் பொறுப்பாளர் நா.யோகேந்திரநாதனையும், அவருடன் இருந்த ச.சுப்பிரமணியம் (இயக்கச்சி மணியம்) என்பவரையும் – இருவரும் முழுநேரமாக கட்சிப் பணி புரிவதற்காக முதல் வருடம்தான் படிப்பை இடை நிறுத்திய ஸ்கந்தவரோதயக் கல்லூரி முன்னாள் மாணவர்கள் – கைது செய்து பொலிஸ் நிலையம் கொண்டு வந்து அவர்களைத் தூசணை வொர்த்தைகளால் திட்டியதுடன், விடியும் வரை அவர்கள் மீது தாக்குதலும் நடாத்திவிட்டே விடுதலை செய்தார்.

ஆனாலும் பொலிசாரின் தடையையும் மீறி கட்சி 1966 ஒக்ரோபர் 21 ஆம் திகதி பிற்பகல் 2 மணிக்கு சுன்னாகத்திலிருந்து ஊர்வலத்தை ஆரம்பித்தது. ஊர்வலத்தை சுன்னாகம் பொலிஸ் நிலையத்துக்கு முன்னால் வழி மறித்த இராசையா தலைமையிலான பொலிசார், ஊர்வலத்தினர் மீது தடிகளாலும் துப்பாக்கிப் பிடிகளாலும் கடுமையாகத் தாக்கியதுடன், தோழர்கள் வி.ஏ.கந்தசாமி, கே.ஏ.சுப்பிரமணியம், இ.கா.சூடாமணி ஆகியோரைக் கைது செய்து கொண்டு சென்று வழக்குத் தாக்கல் செய்தனர். தாக்குதலின் பின்னர் கோசமெதுவும் எழுப்பாமல் அமைதியான முறையில் இரண்டு இரண்டு போராகச் செல்லுமாறு பொலிசார் பணித்தனர். அதன் பின்னர் ஊரவலத்தினர் வாய்களைக் கறுப்புத் துணியால் கட்டியபடி யாழ்ப்பாண நகரம் வரை நடந்து சென்று அங்கு பொதுக்கூட்டம் ஒன்றை நடாத்தினர். அங்கு உரையாற்றிய கட்சித் தலைவர்கள் பொலிசாரின் செயலைக் கடுமையாகக் கண்டனம் செய்து உரையாற்றினர்.

பொலிசாரால் நடாத்தப்பட்ட இந்த அராஜகம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடமும், முற்போக்கு சக்திகளிடமும் பெரும் கோபாவேசத்தைக் கிளறிவிட்டது. அதன் காரணமாக அவர்கள் மத்தியில் போராட்ட உணர்வு கிளர்ந்தெழுந்தது. இந்தச் சூழல் கட்சி மேற்கொள்ளவிருந்த எதிர்காலப் போராட்டங்களுக்கு பெரும் உந்துதலைக் கொடுத்தது. பொலிசாரின் சுன்னாகத் தாக்குதலைக் கண்டித்தும், சாதி அமைப்புக்கு எதிராகவும் கட்சி வட பகுதி முழுவதும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டங்களையும், பொதுக் கூட்டங்களையும் ஏற்பாடு செய்து நடாத்தியது. இந்தக் கூட்டங்களில் வட பகுதித் தோழர்கள் மட்டுமின்றி, தென் பகுதியிலிருந்து சிங்கள, முஸ்லீம், மலையக முற்போக்கு சக்திகளும் பங்குபற்றி ஆதரவளித்தனர். குறிப்பாக சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் கம்பஹா பாராளுமன்ற உறுப்பினர் எஸ்.டி.பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான அக்கட்சியின் பல பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வடக்கே வந்து இந்தக் கூட்டங்களில் பங்குபற்றியதுடன், பாராளுமன்றத்திலும் பொலிசாரின் நடவடிக்கையைக் கண்டித்தும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு ஆதரவாகவும் உரையாற்றினர்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் வட பகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய தமிழரசு – தமிழ் காங்கிரஸ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்தப் போராட்டத்தை ஏறெடுத்தும் பார்க்காததுடன், சாதி வெறியர்கள் பக்கமும் சேர்ந்து நின்று கொண்டனர். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் இந்தப் போராட்டத்தை கொச்சைப்படுத்தி பாராளுமன்றத்தில் பேசிய தமிழரசுக் கட்சி செயலாளர் அ.அமிர்தலிங்கம், “கம்யூனிஸ்ட்டுகள் வடக்கில் ஒரு சாங்காயை, ஒரு வியட்நாமை உருவாக்க முயல்கிறார்கள்” என அவதூறு செய்தார். தமிழரசுக் கட்சித் தலைவர் செல்வநாயகமோ தனது தொகுதியில் நடைபெற்ற மாவிட்டபுரம் கந்தசாமி கோவில் ஆலயப் பிரவேசப் போராட்டத்திலிருந்து தப்புவதற்காக, தான் கிறிஸ்தவர் என்றும், எனவே சைவ சமயத்தவர்களின் விவகாரங்களில் தலையிட விரும்பவில்லையென்றும் கூறி நழுவிக் கொண்டார்.

ஆனால் இவர்கள் அனைவரதும் பல்வேறு தடைகளையும் மீறி புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் தனது தலைமையில் உருவாக்கிய ‘தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்கம்’ என்ற அமைப்பின் ஊடாக தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் ஆலயப் பிரவேச – தேநீர்க்கடைப் பிரவேசப் போராட்டத்தை துணிச்சலுடனும், உறுதியுடனும் முன்னெடுத்துச் சென்றது. இந்த தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்கத்தின் ஒரு சிறப்பு என்னவெனில், அதுவரை காலமும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்காகச் செயற்பட்ட அமைப்புகள் எல்லாமே முற்றுமுழுதாக அந்த மக்களாலேயே நடாத்தப்பட்டவையாகும். ஆனால் தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, அதன் தலைமைப் பதவிகளில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் இருந்த அதேவேளையில், அதன் நிர்வாக சபைகளில் நல்லெண்ணம் படைத்த உயர் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் இணைந்து செயல்பட்டனர். இந்த நிலைமை இந்தப் போராட்டங்கள் கணிசமான வெற்றியைப் பெறுவதறங்கு ஒரு காரணமாகும்.

1966 முதல் 70 வரையிலான காலகட்டத்தில் வட பகுதி பூராவும் தீண்;டாமைக்கு எதிரான சூறாவளி ஒரு பிரளயமாகச் சுழன்றடித்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் மாவிட்டபுரம் கந்தசாமி கோவில், மட்டுவில் பன்றித்தலைச்சி அம்மன் கோவில், அச்சுவேலி உலவிக்குளம் பிள்ளையார் கோவில் உட்பட பெரியதும் சின்னதுமாக பல கோவில்களில் ஆலயப் பிரவேசப் போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு, பல எதிர்ப்புகளை முறியடித்து இறுதியில் அவை வெற்றி பெற்றன.

அதேபோல, சுன்னாகம், சங்கானை, அச்சுவேலி, நெல்லியடி, சாவகச்சேரி, கொடிகாமம், மருதனாமடம், தாவடி உட்பட பல இடங்களில் தேநீர்க்கடைப் பிரவேசங்கள் நடாத்தப்பட்டு அவையும் வெற்றிபெற்றன.

அதே நேரத்தில் இந்தப் போராட்டங்கள் எதுவும் இலேசாகவோ, இழப்புகள் இன்றியோ நடந்து முடிந்துவிடவில்லை. சாதி வெறியர்கள் பக்கமும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மத்தியிலும் சுமார் தலா பத்து பேர்வரையில் உயிர் பலி கொடுக்கப்பட்டே இந்தப் போராட்டங்கள் முடிவுக்கு வந்தன. போராட்டத்தின் மையக் களங்களாக சங்கானையிலுள்ள நிச்சாமம் கிராமம், மட்டுவிலுள்ள மானாவளைக் கிராமம், நெல்லியடியிலுள்ள கன்பொல்லை கிராமம் என்பன திகழ்ந்தன. உதாரணமாக போராட்டத்தில் முன்னணிப் படையாகத் திகழ்ந்த நிச்சாமம் கிராம மக்களின் வீரத்தைப் புகழ்ந்து, “சங்கானைக்கென் வணக்கம்” என்ற தலைப்பில் மட்டுநகர் கவிஞர் சுபத்திரன் எழுதிய ஒரு கவிதையில், “எச்சாமம் வந்து எதிரி நுழைந்தாலும் நிச்சாமக் கண்கள் நெருப்பெறிந்து நீறாக்கும்” எனச் சிலாகித்து எழுதியுள்ளார். இந்தக் கிராமங்களின் மக்கள் என்றென்றும் வரலாற்றில் அழிக்கப்பட முடியாத பெருமைக்குரியவர்கள்.

இன்று 50 வருடங்கள் கழிந்துவிட்ட போதிலும் இந்தப் போராட்டங்கள் வழங்கிய அனுபவப் பாடங்கள் வரலாற்றிலிருந்து மறைந்துவிடக் கூடியவை அல்ல. பண பலம், அதிகார பலம், ஆயுத பலம், சர்வதேச பலம் என அனைத்துப் பலங்களையும் பெற்றிருந்த தமிழ் தேசிய இனத்தின் 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான போராட்டங்கள் தொடர்ந்து தோல்வியைத் தழுவி இன்று மிகவும் மோசமான ஒரு இக்கட்டான நிலையை வந்தடைந்துள்ள ஒரு சூழலில், மிகவும் பலவீனமான நிலையில் இருந்த ஒரு மக்கட்பிரிவான தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிரான இப்போராட்டம் கணிசமான ஒரு வெற்றியைப் பெற்றதற்கான காரணம் என்ன என்பது சகலராலும், குறிப்பாகத் தமிழ் போராட்ட சக்திகளால் ஆராய்ந்து பார்க்கப்படுவது அவசியமாகும். அந்த வகையில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் போராட்டம் வெற்றி பெற்றதற்கான காரணிகளாகப் பின்வருவனவற்றைக் குறிப்பிடலாம்.

• போராட்டத்துக்கு ஒரு சரியான மார்க்சிச – லெனினிச தலைமை வழங்கப்பட்டமை.
• அதுவரை காலமும் இருந்தது போல அல்லாமல் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் அடிமட்ட மக்கள் பூரணமாக அணிதிரட்டப்பட்டமை.
• ‘தீண்டாமை ஒழிப்பு வெகுஜன இயக்கம்’ என்ற பரந்துபட்ட ஒரு வெகுஜன அமைப்பின் மூலம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மட்டுமின்றி, நீதியை நேசித்த அனைத்து சமூக மக்களும் ஒரு அணியில் திரட்டப்பட்டமை.
• வெறும் சாத்வீகம் அல்லது வெறும் ஆயுத மோகம் என்றில்லாமல், வெகுஜனப் போராட்டத்துடன், தேவையான இடங்களில் ஆயுத பலாத்காரமும் பிரயோகிக்கப்பட்டமை.
• பொதுக்கூட்டம், ஊர்வலம், சுவரொட்டி, துண்டுப் பிரசுரம் என பரந்துபட்ட பிரச்சார இயக்கத்தை மக்களிடம் முன்னெடுத்தமை.
• கலை இலக்கியத்தை, நாடகம் – குறிப்பாக ‘கந்தன் கருணை’ என்ற நாடகம் –  தெருக்கூத்து, கதை, கவிதை, கவியரங்கம், ஓவியக் கண்காட்சி, புகைப்படக் கண்காட்சி என சகல வடிவங்களிலும் போராட்டத்துக்கு ஆதரவாகப் பயன்படுத்தியமை.
• சம்பந்தப்பட்ட மக்கள் மட்டுமின்றி, நாட்டில் வாழுகின்ற ஏனைய இனங்களான சிங்கள, முஸ்லீம், மலையக மக்கள் மத்தியில் போராட்டத்துக்கு அனுதாபமான சூழலை புரட்சிகரக் கட்சியின் துணையுடன் உருவாக்கியமை.

இவைதான் இந்தப் போராட்டம் வெற்றிக்கு இட்டுக் செல்ல உதவிய காரணிகளாகும். அதேநேரத்தில் தமிழ் மக்களின் தேசிய இன விடுதலைக்கான போராட்டம் தொடர்ந்தும் ஏன் தோல்வியைத் தழுவி வருகின்றது என்பதை ஒப்பீட்டு வகையில் ஆராய்ந்து பார்ப்பதற்கும் இந்தக் காரணிகள் உறுதுணையாக இருக்க முடியும். குறிப்பாக, ஒரு போராட்டத்தின் வெற்றிக்கு அதற்குத் தலைமை தாங்கும் சக்தியின் வர்க்கக் குணாம்சம், அது பின்பற்றும் சித்தாந்த – அரசியல் மார்க்கமும் வழிமுறையும், அது அணிதிரட்டும் நேச சக்திகள், என்பவை மிக முக்கியமானவையாகும். இவை யாதொன்றும் தமிழ் மக்களின் தேசிய இனப் போராட்டத்துக்கு இல்லையென்பதே அதன் தொடர் தோல்விக்குக் காரணம் என அடித்துக் கூற முடியும்.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் தீண்டாமைக்கு எதிரான 1966 ஒக்ரோபர் 21 எழுச்சி ஆரம்பமாகி இன்று 50 வருடங்கள் பூர்த்தியாகிவிட்ட சூழ்நிலையில், தமிழ் மக்கள் வாழ்விலும் அவர்களில் ஒரு பகுதியினரான தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் வாழ்விலும், உலக அரங்கிலும் எத்தனையோ மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துவிட்டன. தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் தமது உரிமைப் போராட்டங்களில் பல வெற்றிகளைப் பெற்று ஓரளவுக்கு அடிமை குடிமை முறையினின்று மீண்டுவிட்டாலும், அந்த மாற்றங்கள் புறச் சூழ்நிலையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் மட்டுமே. அகச் சூழலைப் பொறுத்தவரை ஆழமான சாதி மனோபாவமும் தீண்டாமைச் சிந்தனையும் நீறுபூத்த நெருப்பாக யாழ்ப்பாண மேட்டுக்குடியினரின் சிந்தனையில் இன்னமும் கனன்று கொண்டு இருப்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

சமூகப் புரட்சி ஒன்றின் மூலம் அமைகின்ற ஒரு சோசலிச சமத்துவ சமுதாயத்தின் உருவாக்கத்திலும், அதன் நீட்சியிலுமே அதற்கான இறுதி வெற்றியைப் பெற முடியும். அதேபோல தமிழ் மக்களின் தேசிய இன விடுதலையும், உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க விடுதலையும் கூட அந்த மாற்றத்திலேயே தங்கியுள்ளது. சாராம்சமாகச் சொல்வதானால், உழைக்கும் மக்களின் விடுதலை, ஒடுக்கப்பட்ட தமிழ் தேசிய இனத்தின் விடுதலை, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் சமூக விடுதலை, ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களின் விடுதலை என எல்லா ஒடுக்குமுறைகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவதற்கான ஒரே வழி இவர்களின் தனித்தனியான போராட்டங்களை ஒரு சோசலிச இலட்சியத்தை நோக்கி ஒன்றிணைப்பதிலேயே தங்கி இருக்கின்றது.

வானவில் இதழ் 74

மார்ச் 2, 2017

புதிய அரசியலமைப்பு ஜே.ஆரினதை

விட மோசமாக இருக்கப் போகிறது!

 

constitution

மாகாண சபைகளை கலைக்க அல்லது அவற்றின் அதிகாரங்களை மீளப்பெற மத்திய அரசுக்கு அதிகாரம் உள்ளது என்ற விடயத்தில் அரசியலமைப்புச் சபையின் வழிப்படுத்தல் குழு இணக்கம் தெரிவித்திருக்கிறது என அரசியலமைப்புச் சட்டத்தரணியும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன தெரிவித்திருக்கிறார்.

நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய விக்கிரமரத்ன, நாட்டின் ஐக்கியம், ஆட்;புல ஒருமைப்பாடு மற்றும் நாட்டின் சுதந்திரம் என்பனவற்றுக்கு எதிராக செயற்படும் எந்தவொரு மாகாண சபையையும் கலைப்பதற்கோ அல்லது அதனது அதிகாரங்களை மீளப் பெறுவதற்கோ மத்திய அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் யோசனையொன்றை புதிய அரசியல் அமைப்பில் உள்ளடக்குவதற்கு ஆலோசிக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிவித்தார்.

தற்போதைய அரசியல் அமைப்பில் இம்மாதிரியான ஏற்பாடு இல்லையெனச் சுட்டிக்காட்டிய விக்கிரமரத்ன, இந்த யோசனையை தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினரும் வரவேற்றிருப்பதாகக் கூறியுள்ளார்.

ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன அரசியல் அமைப்பு சம்பந்தமான விவகாரங்களில் நிபுணத்துவம் உள்ளவர் எனப் பலராலும் கருதப்படுபவர். மகிந்த ஆட்சிக் காலத்து சர்வகட்சிக் கலந்தாலோசனைக் கூட்டங்களில் சிறுபான்மை இனங்களின் உரிமைகளுக்காக வாதாடியவர். நீண்டகாலமாக லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் தலைமைப் பதவியில் அங்கம் வகித்த அவர், கடந்த பொதுத் தேர்தலின் போது தனது இடதுசாரிக் கொள்கைகளை மூட்டைகட்டி வைத்துவிட்டு, படு பிற்போக்கான ஏகாதிபத்திய சார்பு வலதுசாரிக் கட்சியான ஐ.தே.க. மூலம் தேசியப் பட்டியல் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரானார்.

அதன் பின்னர் ‘பன்றியோடு சேர்ந்த பசுக்கன்றும் என்னவோ செய்யும்’ என்பது போல விக்கிரமரத்னவின் போக்கும் ஐ.தே.கவின் வலதுசாரி – இனவாதக் கொள்கைகளின் பக்கம் சாயத் தொடங்கியது. இப்பொழுது அவரே அதிகாரப் பகிர்வுக்கு எதிரான கருத்துக்களை ஐ.தே.க. சார்பாகப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார். ?

அவரைச் சொல்லிக் குற்றம் இல்லை. இனம் இனத்தையே நாடும். ஆனால் ‘தமிழ் மக்களுக்காக அதைச் செய்வோம், இதைச் செய்வோம்’ என வாய்ச்சவடால் அடித்த சம்பந்தன் தலைமையிலான தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் அரசாங்கத்தின் இந்த நிலைப்பாடு குறித்து என்ன சொல்லப் போகின்றனர்? என்ன செய்யப் போகின்றனர்

ஏனெனில் கடந்த ஜனாதிபதி தேர்தலின் போதும், நாடாளுமன்றத் தேர்தலின் போதும் நிபந்தனை ஏதும் இன்றி மைத்திரி – ரணில் கூட்டை ஆதரித்து அவர்களை கூட்டமைப்பினர் வெற்றிபெற வைத்தனர். கூட்டமைப்பினர் தமிழ் மக்களின் வாக்குகளை இந்த வலதுசாரிக் கும்பலுக்கு கொள்ளையடித்துக் கொடுக்காவிட்டால் மைத்திரி – ரணில் கோஸ்டி ஒருபோதும் அதிகாரத்துக்கு வந்திருக்க முடியாது.

தேர்தல் நேரத்தில் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வு சம்பந்தமாக ‘நல்லாட்சி’ தலைவர்களுக்கும், கூட்டமைப்புக்கும் இடையில் ஒப்பந்தம் ஒன்று செய்தால் நல்லது என முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகாவும், கூட்டமைப்பின் சில பங்காளிக் கட்சிகளும் வலியுறுத்தியபோது, சம்பந்தன் தனக்கு மைத்திரி, ரணில், சந்திரிக ஆகியோர் மீது பூரண நம்பிக்கை இருப்பதால் ஒப்பந்தம் தேவையில்லை என நிராகரித்துவிட்டதாக இப்பொழுது தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. அதுமாத்திரமின்றி, இனப்பிரச்சினைக்கு வடக்கு கிழக்கு இணைந்த சமஸ்டி தீர்வு கிடைக்கும் என்றும் சம்பந்தன் திரும்பத் திரும்பக் கூறி வந்தார்.

ஆனால் அரசாங்கத்தில் அங்கம் வகிக்கும் பிரதான கட்சிகள் இரண்டும் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வாக சமஸ்டி ஒருபோதும் வழங்கப்படமாட்டாது என்றும், அதேபோல வடக்கு கிழக்கும் இணைக்கப்படமாட்டாது என்றும் தெளிவாகக் கூறிவிட்டன.  அதுமட்டுமின்றி, இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் வடக்கு கிழக்கை இணைத்து வைத்த இந்திய அரசாங்கத்தின் தற்போதைய வெளியுறவுச் செயலர் ஜெய்சங்கர் அண்மையில் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்தபோது, இரு மாகாணங்களின் இணைப்பை இந்தியா இனிமேலும் வலியுறுத்தாது என கூட்டமைப்புத் தலைவர்களிடம் நேரடியாகவே கூறி விட்டார்.

இந்தச் சூழ்நிலையில்தான், மாகாணசபைகளைக் கலைக்கும் அல்லது அதிகாரங்களை மீளப்பெறும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கு புதிய அரசியல் அமைப்பின மூலம் வழங்கப்படும் என ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன புதிய குண்டொன்றைத் தூக்கிப் போட்டிருக்கிறார். அது மட்டுமின்றி, இந்த ஏற்பாடு ஜே.ஆர.ஜெயவர்த்தன கொண்டு வந்த 1978 அரசியல் அமைப்பில் இல்லையென்றும் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார். அப்படிப் பார்த்தால் வரப்போகும் புதிய அரசியல் அமைப்பு ஜே.ஆரின் அரசியல் அமைப்பையும் விட மோசமாக இருக்கப் போகிறது என்பதே அதன் அர்த்தம்.

இந்த நிலைமையில் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் என்ன செய்யப் போகின்றனர் என்ற எதிர்பார்ப்பு தமிழ் மக்களிடமும், தமிழ் தேசியவாதிகளிடமும் எழுவது இயல்பானதே. ஆனால் அவர்கள் செய்வதற்கு எதுவும் இல்லை என்பதை ஏற்கெனவே எடுத்துக்காட்டிவிட்டனர். அவர்கள் தமது நிலையிலிருந்து ஏற்கெனவே படிப்படியாக விலக ஆரம்பித்துவிட்டனர். அதை அவர்கள் தெரிந்து கொண்டு செய்தபோதிலும், வழமைபோல மக்களுக்கு இன்னொரு படத்தைக் காட்டிக்கொண்டு இருக்கின்றனர்.

அரசாங்கம் சமஸ்டி தர முடியாது என்றபொழுது கூட்டமைப்பினர் அதை ஏற்றுக்கொண்டனர். பின்னர் வடக்கு கிழக்கை இணைக்க முடியாது என்றபொழுது அதையும் ஏற்றுக் கொண்டனர். இப்பொழுது மாகாண சபைகளை கலைக்கும் அதிகாரம் புதிய அரசியல் அமைப்பில் இடம்பெறப் போகிறது என்று தெரிவித்த ஜயம்பதி விக்கிரமரத்ன, அதை கூட்டமைப்பினரும் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளதாகவும் கூறியிருக்கிறார். கூட்டமைப்பினர் அவரது கூற்றை இதுவரை மறுக்காததில் இருந்தே கூட்டமைப்பினரும் அதற்குச் சம்மதம் என்பது நிரூபணமாகிறது. அதாவது  வட்டுக்கோட்டைத் தீரமானத்தில்  எடுத்த தனிநாடு போய், அதன் பின்னர் சமஸ்டி போய், அதன் பின்னர் வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு போய், இப்பொழுது மாகாண சபைகள் கூட சுயாதீனமாக இயங்க முடியாத தடை போடப்பட போகிறது.

இந்த நிலைமையில் தமிழ் தலைமைகள் தொடர்ந்து தமிழ் மக்களுக்கு எதிராகச் செய்து வரும் நாசகார வேலைகளைக் கொஞ்சம் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பது அவசியம்.

1957இல் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வாக பண்டா – செல்வா ஒப்பந்தம் ஏற்பட்ட பொழுது அதை முறியடிக்க ஐ.தே.க. நாட்டில் குழப்பங்களை உருவாக்கியது. அந்த நேரத்தில் பண்டாரநாயக்கவின் கரங்களைப் பலப்படுத்தி ஒப்பந்தத்தைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, தமிழரசுக் கட்சியினர் அநாவசியமான முறையில் சிங்கள சிறீ எதிர்ப்புப் போராடத்தை உருவாக்கி, சிங்கள இனவாதிகளின் கரங்களைப் பலப்படுத்தி பண்டாரநாயக்கவை கையறு நிலைக்குத் தள்ளி, அவர் வேறு வழியில்லாமல் ஒப்பந்தத்தைக் கிழித்தெறிய வைத்தனர்.

1987இல் இனப் பிரச்சினைத் தீர்வாக இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த மாகாண சபை முறைத் தீரவை முன்வைத்த போது, அ.அமிர்தலிங்கம் தலைமையிலான தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணித் தலைமை அதை ஆதரித்தாலும், அவரைப் புலிகள் கொலை செய்த பின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றவர்கள் புலிகளின் அதிகார வேட்கைக்கு அடிபணிந்து, அந்த ஒப்பந்தத்தை சிங்கள இனவாதிகளுடன் இணைந்து எதிர்த்தனர்.

அதேபோல 2000ஆம் ஆண்டில் சந்திரிக ஜனாதிபதியாக இருந்த பொழுது, ஒற்றையாட்சி முறையை மாற்றி இலங்கையை ஓரளவு சமஸ்டி முறையை ஒத்த ‘பிராந்தியங்களின் ஒன்றியம்’ என மாற்றுவதற்கு எனக் கொண்டுவரப்பட்ட தீர்வுப் பொதியை தமிழ்த் தலைமை ஐ.தே.க, ஜே.வி.பி., ஹெல உருமய போன்ற சிங்கள இனவாத சக்திகளுடன் இணைந்து நடைமுறைப்படுத்த விடாமல் முறியடித்தது.

அந்தத் தீர்வுப் பொதியில் இரண்டு மிக முக்கியமான சரத்துகள் உள்ளடங்கி இருந்தன. ஒன்று, பிராந்திய சபைகளின் அங்கீகாரம் இன்றி அச்சபைகளை மத்திய அரசு தன்னிச்சையாகக் கலைக்க முடியாது என்பது. இரண்டாவது, இப்பொழுது சாதாரண நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையின் மூலம் மலையக மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள, எந்த  நேரமும் இல்லாதொழிக்கக்கூடிய பிரஜாவுரிமையை மாற்ற முடியாதவாறு சட்டத்திலேயே உறுதிப்பாடு வழங்குவது. சிறுபான்மை இனங்களுக்கு மிகவும் நன்மை பயக்கக்கூடிய இந்த இரண்டு விடயங்களையும் உள்ளடக்கிய அந்தத் தீர்வுப் பொதியைத்தான் இன்றைய கூட்டமைப்பு சம்பந்தனும் அங்கம் வகித்த அன்றைய தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணித் தலைமை சிங்கள இனவாத சக்திகளுடன் சேர்ந்து நடைமுறைப்படுத்த விடாமல் செய்தது.

தொடர்ச்சியாக தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையுடன் தமது சுயலாபம் கருதி விசமத்தனமான விளையாட்டில் ஈடுபட்டுள்ள இந்த தமிழ்த் தலைமைகள்தான், தமிழ் மக்களுக்கு விமோசனம் பெற்றுத் தரப்போவதாகத் தொடர்ந்து ஏமாற்றி வருகின்றன. இன்றைய ‘நல்லாட்சி’ அரசாங்கம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையை நிச்சயமாகத் தீர்த்து வைக்கும் என அடித்துக்கூறிய சம்பந்தன், “அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகள் தமிழ் மக்களுக்கு ஏமாற்றமளிக்கிறது” என இப்பொழுது சுருதியை மாற்றிக் கூறத் தொடங்கியிருக்கிறார்.

இப்படியே அவர்கள் இன்னும் பல தலைமுறைகளுக்கு தமிழ் மக்களை ஏமாற்றி தமது அரசியல் பிழைப்பை நடாத்தப் போகிறார்கள். இந்த நிலைமையில் இனியாவது தமிழ் மக்களில் ஒரு 10 சத வீதத்தினர் தன்னும் தமது பட்டறிவைக் கொண்டு வருங்காலத்தில் ஆழமாகச் சிந்தித்து செயல்படுவார்களா என்பதுதான் இன்றுள்ள கேள்வி.

வானவில் இதழ் எழுபத்துநான்கினை முழுமையாக வாசிப்பதற்கு:
vaanavil-74_2017

இதழ் 74, கட்டுரை 4

மார்ச் 2, 2017

தோழர் விசுவானந்ததேவன் மீதான

கௌரவமும் அகௌரவமும்!

– தோழர் மணியம்

 

visu-001

லங்கையின் வடமராட்சி கல்லுவம் கிராமத்தைத் தமது பிறப்பிடமாகக் கொண்டவரும், ஆனால் அதேநேரத்தில் இலங்கைத் தேசியவாதியாகவும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கே உரிய சர்வதேசியவாதியாகவும் வாழ்ந்து, சுமார் 30 வருடங்களுக்கு முன்னர் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து தமிழகம் நோக்கிய பயணத்தை தமது சக தோழருடனும் சில பொதுமக்களுடனும் மேற்கொண்டிருக்கையில் காணாமல் போன தோழர் விசுவலிங்கம் விசுவானந்ததேவன் அவர்களை நினைவு கூருமுகமாக 290 பக்கங்களில் நூல் ஒன்று வெளியாகி இருக்கிறது.

இந்த நூலில் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர்கள் முதல் பாமர மகன் வரையிலான 25 பேர் தோழர் விசுவானந்ததேவன் பற்றிய தமது அனுபவங்களையும், பார்வைகளையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தமது கட்டுரைகளின் ஊடாக கடந்தகால, நிகழ்கால அரசியல் நிகழ்வுகளையும், போக்குகளையும், கருத்துகளையும் கூட முன்வைத்திருக்கிறார்கள்.

காலம் பிந்தியாயினும் ஒரு தனிமனிதனின் புகழ்பாடும் வரலாறாக அல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் வரலாற்று ஆவணமாக இந்த நூல் வந்திருப்பது அண்மைக்கால தமிழரின் வரலாற்றில் ஒரு மைல் கல் என்றுதான் கூற வேண்டும். இந்த முயற்சியை சாத்தியமாக்குவதில் இந்த நூல் வெளியீட்டுக்குழு பெரும் சாதனை ஒன்றை நிகழ்த்தியிருக்கிறது. சுமார் ஒரு வருட காலத்துக்கும் மேலாக  அயராது உழைத்தே இது சாத்தியமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நூல் வெளியீட்டுக்குழு சார்பாக அயராது உழைத்த நெதர்லாந்தில் வதியும் தோழர் பா.பாலசூரியன் அவர்களின் அர்ப்பணிப்பு இல்லாவிட்டால் இந்த நூல் வெளிவந்திருக்கச் சாத்தியமில்லை என்று துணிந்து கூறலாம். அவர் தனது நேரம் முழுவதையும் அர்ப்பணித்துச் செயற்பட்டதுமல்லாமல், தனது சொந்தப் பணத்தையும் போட்டு இந்த நூலை வெளிக் கொணர்ந்துள்ளார்.

நூல் வெளிவந்துவிட்டது என்று கேள்விப்பட்டவுடனேயே அதைப் பார்த்துப் படித்துவிடத் துடித்த நெஞ்சங்களின் தொகையும், துடிப்பும் அளவிட முடியாதது. அதன் காரணமாக சொற்ப நாட்களிலேயே பிரதிகள் அனைத்தும் விற்றுத் தீர்ந்ததுடன், பிரதி கிடைக்காத பலர் இன்றும் அதற்காக முயன்று கொண்டிருப்பதையும் காண முடிகிறது. அதன் காரணமாக இரண்டாவது பதிப்பு ஒன்றை வெளியிடுவது பற்றிய ஆலோசனையும் வெளியீட்டுக்குழுவின் சிந்தனையில் உள்ளது.

தோழர் விசுவானந்ததேவன் குறித்த இந்த நினைவு நூலின் வெளியீட்டு விழாக்களும் சில நடந்து முடிந்துள்ளன. முதலாவது வெளியீட்டு விழா தமிழ் ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்கள் முளை விடுவதற்கு முன்னர் புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் ‘கோட்டை’யாகத் திகழ்ந்த கிளிநொச்சி மண்ணில் நடைபெற்றது. இரண்டாவது வெளியீட்டு விழா புலம்பெயர் தமிழர்கள் ஆகக்கூடுதலாக வாழும் கனடிய மண்ணில் நிகழ்ந்தது. இந்த விழாவில் அண்மைக்கால கனடிய வரலாற்றில் காண முடியாத அளவு பெருந்தொகையான மாற்றுக் கருத்துள்ள மக்கள் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கடந்து கலந்து கொண்டதன் மூலம், தோழர் விசுவானந்ததேவன் மீதான பற்றுதலை வெளிப்படுத்தியதுடன், புதிய அரசியல் கலாச்சாரம் ஒன்றையும் வெளிப்படுத்தினர். மூன்றாவது வெளியீட்டு விழா யாழ்ப்பாண நகரத்தில் நடைபெற்றது. இன்னும் சில வெளியீட்டு விழாக்கள் புலம்பெயர் தமிழர்கள் வாழும் நாடுகளில் நடைபெறவுள்ளன.

இந்த வெளியீட்டு விழாக்கள் ஒரு உண்மையை எடுத்துக் காட்டியுள்ளன. அதாவது ஒரு மனிதன் மரணித்து எவ்வளவு காலமானாலும், அவன் மக்களுக்காக வாழ்ந்து மரணித்திருந்தால் அவனை மக்கள் ஒருபோதும் மறக்கார் என்ற உண்மையே அது. அந்த உண்மையை ஒரு உண்மைக் கம்யூனிஸ்ட்டாக வாழ்ந்து மரணித்த தோழர் விசுவானந்ததேவனின் நினைவு நூல் வெளியீட்டு விழாக்களில் அவதானிக்க முடிந்தது.

மறுபக்கத்தில் தோழர் விசுவானந்ததேவன் அவர்களின் கீர்த்தியை மக்கள் இவ்வளவு தூரம் மதித்த அதேவேளையில், வழமைபோல சில அரசியல் சந்தர்பவாதிகள் அவருக்கு சேறு பூசவும் தவறவில்லை. தாமும் எதனையும் செய்யார், மற்றவர்கள் செய்வதிலும் ஏதாவது நொட்டை சொல்வார் என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டு நமது தமிழ் சமூகம் மீது நீண்டகாலமாக முன்வைக்கப்பட்டு வருவதை பலரும் அறிவர்.

அந்த வகையில் இத்தகையவர்களால் இன்னும் பலரின் கட்டுரைகளை இந்த நூலில் இடம்பெற வைத்திருக்கலாம் என்ற விமர்சனம் இந்த நூல் வெளியீட்டாளர்கள் மீது வைக்கப்படுகிறது. எனவே இது பற்றிய உண்மைகளை தெரிவிப்பது அவசியம்.

முதலாவது விடயம் கட்டுரை கேட்டு அணுகப்பட்டவர்களின் தொகை ஏறத்தாழ 50 பேர். இவர்களில் சிலர் கட்டுரை தருவதாக கடைசி வரை வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு தராமலேயே இருந்துவிட்டனர். ஒரு சிலர் நேர்மையாக கட்டுரை தர விரும்பவில்லை எனத் தெரிவித்துவிட்டனர். வேறு சிலர் கட்டுரை கேட்டு எழுதிய கடிதத்திற்கு பதில் அளிக்காமலே பூடகமாக இருந்து கொண்டனர். வேறு சிலரிடம் கட்டுரை வாங்குவதில்லை என வெளியீட்டுக்குழுவே தீரமானித்துக் கொண்டது. வேறு சிலர் தவறுதலாக விடப்பட்டும் உள்ளனர் என்பதையும் ஏற்கத்தான் வேண்டும்.

ஒரு சிலரிடம் கட்டுரை கேட்காததிற்குக் காரணத்தையும் சொல்லிவிட வேண்டும். அத்தகையவர்கள் ஒரு காலத்தில் தோழர் விசுவானந்ததேவனுடன் இணைந்து வேலை செய்தவர்கள்தான். அதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் அத்தகையவர்கள் தோழர் விசுவானந்ததேவன் என்ன நோக்கத்துக்காக தமிழீழ தேசிய விடுதலை முன்னணியை (NLFT)  உருவாக்கினாரோ அந்த நோக்கத்தை இரு தடவைகள் தடம் புரளச் செய்தவர்கள். முதலில் அவர்கள் அதிதீவிர இடதுசாரித்துவம் பேசி தமிழ் தேசிய இனப் பிரச்சினையிலிருந்து இயக்கத்தை திசை திருப்பிவிட முயன்றனர். பின்னர் 180 பாகை பல்டி அடித்து மார்க்சிய நோக்கிலிருந்து விலகிய வெறும் தமிழ் தேசியவாத இயக்கமாக அதை மாற்ற முயன்றனர். அதன் உச்சக் கட்டமாக பாசிச புலிகளுடன் ஐக்கிய முன்னணி அமைக்க வேண்டும் என்ற மிக மோசமான வலது சந்தர்ப்பவாதம் வரை சறுக்கியவர்கள். இன்றும்கூட அதே நிலைப்பாட்டிலேயே உள்ளவர்கள்.

இவையெல்லாவற்றையும் விட தோழர் விசுவானந்ததேவனையும், அவருடன் இணைந்து பணியாற்றிய சில தோழர்களையும் ஒழித்துக்கட்டுவதற்கான சதி நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்டவர்கள். இன்று நல்ல பிள்ளைகள் போல வேசமிடும் இவர்களிடம் கட்டுரை பெற்றிருந்தால் அது தோழர் விசுவானந்ததேவனுக்கு செய்யும் அவமரியாதையாகவும், துரோகமாகவும் அமைந்திருக்கும். அதன் காரணமாகவே இத்தகையவர்களிடம் கட்டுரை பெறுவதில்லை என வெளியீட்டுக்குழு திட்டவட்டமாகத் தீர்மானித்திருந்தது.

இத்தகையவர்களே “விசுவானந்ததேவனின் நினைவு நூல் வெளியீட்டாளர்கள் உள் நோக்கத்துடன் அவரிடம் கட்டுரை பெறவில்லை, இவரிடம் கட்டுரை பெறவில்லை” என முகநூல்களிலும், ஏனைய சமூக வலைத்தளங்களிலும் புலம்பினர்.
இன்னும் சிலர் விசுவானந்ததேவனுடன் ஒன்றாகச் சாப்பிட்டேன், ஒன்றாகப் படுத்தேன், அவரை சைக்கிளில் ஏற்றித் திரிந்தேன், அவரது கலியாணத்துக்கு முன் நின்றேன், எனவே எனக்குத்தான் அவர் கூடுதலான உரிமை என்ற கணக்கில் முதுசம் கொண்டாடுகின்றனர். ஆனால் இவர்கள் யாருமே தோழர் விசுவானந்ததேவன் சம்பந்தமாக இந்த 30 வருட காலத்தில் எந்தவொரு நினைவு முயற்சியையும் செய்ய முயற்சிக்கவில்லை என்பதைப் பார்த்தாலே இவர்கள் தோழர் விசுவானந்ததேவன் மீது எத்தகைய பற்றுப்பாசம் கொண்டிருந்தார்கள் என்பது புரியும்.

இது தவிர வேறு சிலர் தோழர் விசுவானந்ததேவனின் ஆத்ம தோழர்கள் என்று கூறிக்கொண்டு அவர் சார்ந்திருந்த இடதுசாரி இயக்கத்தையும், அவர் அசையாது உறுதியுடன் பின்பற்றிய மார்க்சியக் கொள்கைகளையும், மிகவும் கீழ்த்தரமான முறையில் வசைபாடியதையும் கூடக் கண்டோம்.

தோழர் விசுவானந்ததேவன் எங்காவது உயிருடன் வாழ்ந்திருந்து, இத்தகைய வகையில் தன்னைப் பற்றி பெருமை பேசியவர்களையும், சிறுமை பேசியவர்களையும் கண்டிருந்தால், அவருக்கேயுரிய பெருந்தன்மையுடன் தனக்குள் சிரித்துவிட்டு, அவர்கள் எல்லோருடனும் கள்ளம் கபடம் இன்றி அளவளாவியிருப்பாரோ என்னவோ?

இதழ் 74, கட்டுரை 3

மார்ச் 2, 2017

ஜனாதிபதியின் அதிகாரங்களைக்

கத்தரித்து

ஒரு சர்வாதிகாரி உருவாகிறார்!

இடதுசாரிக் கட்சிகள் கூட்டாக எச்சரிக்கை!!

 

ranil1

பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் பாதங்களுக்கு கீழே இருக்கும் கம்பளத்தை வலிமையுடன் இழுப்பதற்கான உத்தரவை துணிவுடன் விடுத்திருக்கிறார் என இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர் ராஜா கொல்லுரே தெரிவித்திருக்கிறார்.

ஜனவரி 22ஆம் திகதி சோசலிச கூட்டமைப்பின் (Socialist Alliance)  ஊடகவியலாளர் மாநாடு பொரளையிலுள்ள டாக்டர் என்.எம்.பெரேரா நிலையத்தில் நடைபெற்றபோது, அதில் கலந்துகொண்டு கருத்துத் தெரிவிக்கையிலேயே கொல்லுரே இவ்வாறு குறிப்பிட்டார். மேலும் அவர் அங்கு உரையாற்றுகையில்,

“ஜனாதிபதி சிறிசேனவின் அதிகாரத்தின் கீழ் இருக்கின்ற சில அமைச்சுகளை விக்கிரமசிங்க தனது அதிகாரத்தின் கீழ் எடுத்திருக்கும் செயல் நாடாளுமன்ற நெறிமுறைகளை மீறுவதாகவும், ஜனநாயக விரோதமானதாகவும் இருக்கின்றது. தன்னிச்சையாகவும், ஜனநாயக விரோதமாகவும் செய்யக்கூடாத பிரதமரின் இச்செயல்கள் அவரது சர்வாதிகாரப் போக்கையே எடுத்துக் காட்டுகிறது.”

விக்கிரமசிங்க, தனது நண்பர்கள் பிணைமுறி மூலம் பெருந்தொகையான பணத்தைச் சுருட்டுவதற்கு உதவியிருப்பதுடன், அது சம்பந்தமாக ‘கோப்’ (COPE) விசாரணை செய்து நாடாளுமன்றத்துக்கு சமர்ப்பித்த அறிக்கையை சட்டமா அதிபருக்கு அனுப்பியதன் மூலம் நாடாளுமன்ற நெறிமுறைகளையும் மீறியிருக்கிறார் என கொல்லுரே கடுமையான கண்டனத்தைத் தெரிவித்தார்.

சோசலிச கூட்டமைப்பின் பங்காளிக் கட்சிகளில் ஒன்றான ஜனநாயக இடதுசாரி முன்னணியின் தலைவரும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான வாசுதேவ நாணயக்கார அங்கு கருத்துத் தெரிவிக்கையில்,

“ரணில் விக்கிரமசிங்க ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவின் அதிகாரங்களைப் படிப்படியாக அபகரித்து வருவதுடன், அவரைக் கீழ்மைப்படுத்தும் இயக்கத்தையும் முன்னெடுத்து வருகின்றார்.

பிணைமுறி விவகாரம் பற்றிய ‘கோப்’ அறிக்கைக்கு சவால் விடும் வகையில் அடிப்படை உரிமைகள் மனு தாக்கல் செய்த வண.தின்னியவெல பாலித தேரோவை லங்கா வைத்தியசாலைகளின் பணிப்பாளர்களில் ஒருவராக அரசாங்கம் நியமித்திருக்கும் செயல், உண்மையில் அவர் ரணில் விக்கிரமசிங்க சார்பாகச் செயல்படுகிறார் என்பதைக் காட்டுவதுடன், ரணில் விக்கிரமசிங்கவும் மனுச் செய்த பிக்கு தனது கேவலமான கைப்பாவை என்பதையும் எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறார்.

அபிவிருத்தி அதிர்ஸ்ட இலாபச்சீட்டின் விலையை 30 ரூபாவிலிருந்து 20 ரூபாவாக ஜனாதிபதி குறைக்க, அதை மீண்டும் 30 ரூபாவுக்கே கூட்டியதின் மூலம் நிதியமைச்சர் ரவி கருணநாயக்க ஜனாதிபதியின் தீர்மானங்களுக்கு எதிராகச் செயற்படுகின்றார்” என வாசுதேவ சாடினார்.

சோசலிசக் கூட்டமைப்பின் இன்னொரு பங்காளிக் கட்சியான லங்கா சமசமாஜக் கட்சியின் தலைவர் பேராசிரியர் திஸ்ஸ விதாரண கருத்துத் தெரிவிக்கையில்,

“அரச வங்கிகளுக்கு மேலாக கூடுதலான தனியார் வங்கிகளுக்கு இடமளிப்பதின் மூலம் நாடு மிக விரைவில் பெரும் பொருளாதார நெருக்கடி ஒன்றுக்கு முகம் கொடுக்கப் போகிறது. அமெரிக்காவில் 2005 – 2009 காலகட்டத்தில் தனியார் வங்கிகள் சட்டபூர்வமற்ற முறையில் செயல்பட்டதால், இதேவிதமாக நெருக்கடியை எதிர்நோக்கி வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தன” எனக் கூறினார்.

– கொழும்பிலிருந்து பி.வி

இதழ் 74, கட்டுரை 2

மார்ச் 2, 2017

ஜனாதிபதி – பிரதமர் மோதல்

லேக்ஹவுசுக்கும் பரவியது!

– பாண்டியன்

maithri-and-ranil1

லங்கையின் இரண்டு பிரதான அரசியல் கட்சிகளான சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியும், ஐக்கிய தேசியக் கட்சியும் இணைந்து உருவாக்கிய கூட்டரசாங்கம் (அவர்களது வார்த்தையில் ‘நல்லாட்சி அரசாங்கம்’) இரண்டு வருடங்களைப் பூர்த்தி செய்துள்ள நிலையில், இரண்டு கட்சிகளினதும் தலைவர்களான ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேனவுக்கும், பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு மேலும் பல தளங்களில் பரவிச் செல்லத் தொடங்கியுள்ளது.

அண்மையில், அதிர்ஸ்ட இலாபச் சீட்டுகளின் விலையை அதன் விற்பனையாளர்களின் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்க ஜனாதிபதி சிறிசேன விலைக்குறைப்புச் செய்ய, ஐ.தே.கவைச் சேர்ந்த நிதியமைச்சர் ரவி கருணநாயக்க மீண்டும் விலையைக் கூட்டி ஜனாதிபதியின் முகத்தில் கரி பூசினார். இந்த மோதலுக்கு முன்னர் அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கான விலைகள் மீது ‘வற்’ வரி விதிப்பது சம்பந்தமாகவும் இரு தரப்பாருக்கும் ஒரு மோதல் நிகழ்ந்தது.

மத்திய வங்கி ஆளுநராக இருந்த அர்ச்சுனா மகேந்திரன் பிணைமுறி வழங்கியதில் செய்த பல நூறு கோடி ரூபா மோசடி சம்பந்தமாக ஜே.வி.பி. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சுனில் ஹெந்துநெத்தி தலைமையிலான ‘கோப்’ விசாரணைக்குழு விசாரணைகளில் மகேந்திரன் குற்றவாளி எனத் தெளிவாக இனம் காணப்பட்டு, அது சம்பந்தமான அறிக்கை நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. இருந்தும் மகேந்திரனின் நண்பரான பிரதமர் ரணிலும், அவரது ஐ.தே.கவும் அவரைக் காப்பாற்றப் படாதபாடுபட்டு வருகின்றனர்.

இந்த நிலையில், பிணைமுறி வழங்கியதில் நடந்த மோசடி குறித்து ஆராய்வதற்காக ஜனாதிபதி சிறிசேன ஓய்வுபெற்ற நீதியரசர் தலைமையில் ஆணைக்குழு ஒன்றை நியமித்ததின் மூலம், ரணில் மகேந்திரனைக் குற்றமற்றவர் எனக்காட்ட எடுக்கும் முயற்சிக்கு சாட்டையடி கொடுத்துள்ளார்.

இந்த வரிசையில் இப்பொழுது சிறிசேன – ரணில் மோதல் களமாக இலங்கையின் மிகப்பெரிய ஊடக நிறுவனமான, அரச கட்டுப்பாட்டிலுள்ள ‘லேக்ஹவுஸ்’ நிறுவனம் மாறியுள்ளது. லேக்ஹவுஸ் நிறுவனம் ரணிலின் விசுவாசியான ஊடக அமைச்சர் கயந்த கருணதிலகவின் கீழ் இருக்கின்றது. அந்நிறுவனத்தின் தலைவராக ரணிலின் இன்னொரு விசுவாச அமைச்சரான சட்டம் – ஒழுங்கு அமைச்சர் சாகல இரத்தினாயக்கவின் சகோதரர் கவன் இரத்தினாயக்க இருக்கின்றார்.

இந்த நிலைமையில், லேக்ஹவுஸ் நிறுவனம் வெளியிடும் சிங்கள மொழிப் பத்திரிகைகளில் ஜனாதிபதி சிறிசேனவுக்கு போதியளவு முக்கியத்துவம் வழங்கப்படுவதில்லை என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டை அங்கு பணிபுரியும் ஜனாதிபதியின் ஆதரவாளர்கள் அவரது கவனத்துக்கு கொண்டு சென்றுள்ளனர். அதைத் தொடர்ந்து லேக்ஹவுஸ் நிறுவனத்தின் முகாமைத்துவம், நிர்வாகம் மற்றும் துறைகளிலுள்ள ‘குறைபாடுகள்’ குறித்து ஆராய்வதற்கென ஓய்வுபெற்ற உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியான நிமல் திசாநாயக்க தலைமையில் நால்வர் கொண்ட குழுவொன்றை ஜனாதிபதி சிறிசேன நியமித்திருக்கிறார். இதுவும் ரணிலுக்கு எதிரான ஒரு நகர்வு என்றே அரசியல் வட்டாரங்களில் கருதப்படுகிறது.

ஏனெனில், வழமையாக இந்த மாதிரியான நிறுவனங்களின் விவகாரங்களை பிரதமரே நேரடியாகக் கையாள்வது வழமை. ஆனாலும் ஜனாதிபதி சிறிசேன தனக்குள்ள நிறைவேற்று அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி இந்த விசாரணைக் குழுவை அமைத்திருக்கிறார்.

இது ஒருபுறமிருக்க, கனிம வளக் கூட்டுத்தாபனத்துக்கு கீழ் வருகின்ற லங்கா நிலக்கரி நிறுவனத்தின் தலைவராக ஜனாதிபதி சிறிசேனவினால் நியமிக்கப்பட்டிருந்த மைத்திரி குணரத்ன என்பவர் பிரதமர் ரணிலை பகிரங்கமாக விமர்சித்தார் என்பதற்காக அவரை ரணில் பதவி நீக்கம் செய்திருக்கிறார்.

ஜனாதிபதி சிறிசேன கடந்த சில மாதங்களாக ரணில் அமைச்சரவையிலுள்ள சில அமைச்சர்களின் செயல்பாடுகள் மீது கடும் அதிருப்தியில் இருப்பதாகவும், அதனால் அவர் அமைச்சரவை மாற்றம் ஒன்றுக்குத் திட்டமிடுகிறார் என்றும் ஊடகங்களில் அடிக்கடி செய்திகள் வந்தவண்ணம் உள்ளன. அந்த அமைச்சரவை மாற்றத்தின் போது ஐ.தே.கவைச் சேர்ந்த நிதி அமைச்சர் ரவி கருணநாயக்கவும்,  வெளிவிவகார அமைச்சர் மங்கள சமரவீரவும் அவர்களது அமைச்சுப் பதவிகளில் இருந்து மாற்றப்படுவார்கள் என்ற ஊகங்களும் தெரிவிக்கப்பட்டன.

ஆனால் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியும், சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் முகாமைத்துவப் பணிப்பாளர் ; Christine Legard ம் இலங்கைக்கு வந்து போனபின்னரே அமைச்சரவை மாற்றங்களை மேற்கொள்ள ஜனாதிபதி தீரமானித்துள்ளார் என அரச வட்டாரங்கள் தெரிவித்துள்ளன.

இதழ் 74, கட்டுரை 1

மார்ச் 2, 2017

அமெரிக்க – மெக்சிக்கோ

தடைச்சுவரின் பின்னணியில்

– தவம்

mexico2

மெரிக்காவுக்கும் மெக்சிக்கோவுக்கும் இடையிலான எல்லையின் நீளம் அமெரிக்காவின் கலிபோர்னியாவிலிருந்து ரெக்சாஸ் வரை 2,000 மைல்கள் நீளமுடையதாகும். இந்த எல்லையின் ஊடாகவே பல்லாயிரக்கணக்கான சட்டவிரோதமான குடியேற்றவாசிகள் அமெரிக்காவுக்குள் நுழைவது வழமை.

இந்தக் குடியேற்றவாசிகளைத் தடுப்பதற்காக எல்லைச்சுவர் ஒன்றைக் கட்டும் பணியை அமெரிக்க அரசு போயிங் (டீழநiபெ)  நிறுவனத்திடமும் வேறு சில நிறுவனங்களிடமும் 2006இல் கையளித்தது. ஆனால் 1 பில்லியன் டொலர்கள் செலவழிக்கப்பட்டு, வெறுமனே 53 மைல்கள் நீளமான சுவர் மட்டுமே கட்டப்படடு, மக்களின் வரிப்பணம் வீணடிக்கப்பட்ட நிலையில் திட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டது. ஒப்பந்தக்காரர்கள் பெரும்தொகைப் பணத்தை வாரிச்சுருட்டியதுதான் மிச்சமானது.

ஆனால் 2017 ஜனவரி 20இல் அமெரிக்காவின் புதிய ஜனாதிபதியாக பதவியேற்ற டொனால்ட் றம்ப், தனது தேர்தல் வாக்குறுதியாக அளித்ததிற்கு இணங்க தடைச்சுவர் கட்டும் பணியை உடனடியாக ஆரம்பிக்கும்படி பதவியேற்றவுடனேயே உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளார்.

இந்தத் தடைச்சுவரைக் கட்டுவதற்கு 12 முதல் 15 பில்லியன் வரையிலான டொலர்கள் செலவாகும் என அமெரிக்க செனற் சபையின் பெருபான்மைக் குழுத்தலைவர் Mitch McConnel தெரிவித்துள்ளார். ஆனால் M.T.T. என்ற ஆய்வு நிறுவனம் சென்ற வருடம் தெரிவித்த கணிப்பின்படி, 50 அடி உயரமான இரும்பு மற்றும் சிமெந்து கொண்ட 1,000 மைல்கள் நீளமான தடைச்சுவரை எழுப்புவதற்கு 40 பில்லியன் டொலர்கள் செலவாகும் எனத் தெரிவித்துள்ளது.

ஆனால் 2011இல் அமெரிக்காவின் உள்நாட்டுப் பாதுகாப்புத் திணைக்களம், தனது கணிப்பீட்டின் அடிப்படையில் இச்சுவர் நடைமுறைப் பயன்பாடு அற்றதென்றும், அதிக செலவுடையதென்றும் கூறி திட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டது.

அமெரிக்க அரசு எல்லைப் பாதுகாப்புக்கான செலவாக 2007 முதல் 2012 வரையான காலத்தில் 1.5 பில்லியன் டொலர்களை ஒப்பந்தக்காரர்களுக்கு வழங்கியுள்ளது. இவ்வாறான ஒப்பந்தங்களால் அதிக பயன் பெறுபவை பல்தேசிய நிறுவனங்களே.

போயிங் நிறுவனம் அமெரிக்க அரசின் ஒப்பந்தங்களைப் பெறும் இரண்டாவது பெரிய நிறுவனமாகும். சென்ற வருட வருடாந்த வரவு செலவு கணக்கின்படி அந்த நிறுவனம் சுமார் 20 பில்லியன் டொலர்கள் பெறுமதியான ஒப்பந்தங்களைப் பெற்றுள்ளது. இதைவிட பல பெரும் நிறுவனங்கள் பலவிதமான அரச ஒப்பந்தங்களைப் பெற்றுள்ளன.

2012ஆம் வருட ஒரு ஆய்வறிக்கையின்படி மேற்படி தடைச்சுவர் கட்டுமானத்தில் வேலை  செய்த தொழிலாளர்களில் அரைவாசிப்பேர் முறைப்படி பதியப்படாத தொழிலாளர்களாகும். இதன் கருத்து என்னவெனில், அவர்கள் எல்லோரும் சட்டரீதியற்ற குடியேற்றவாசிகள் என்பதாகும். அமெரிக்கப் பொரளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் இந்த சட்டவிரோதக் குடியேற்றவாசிகளின் பங்கு கணிசமானது என்றபோதிலும், தற்போதைய ஜனாதிபதி அவர்களுக்கு எதிரான கடும் நிலப்பாட்டிலேயே இருக்கிறார்.

இப்படியான ஒரு சூழ்நிலையிலேயே புதிய ஜனாதிபதி றம்ப் தாம் பதவியேற்றவுடன் எல்லைத் தடுப்புச்சுவர் கட்டும் பணியை ஆரம்பிக்கும்படி உடனும் உத்தரவிட்டுள்ளார். அத்துடன் இக்கட்டுமான வேலைக்கான நிதி மெக்சிக்கோவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் பொருட்களுக்கு விதிக்கப்படும் வரியை 20 சதவீதம் உயர்த்துவதன் மூலம் பெறப்படும் எனவும் அறிவித்துள்ளார். இந்த அறிவிப்பு வெளியானதும் அமெரிக்காவுக்கு மேற்கொள்ளவிருந்த விஜயத்தை மெக்கிச்கோ ஜனாதிபதி உடனும் இரத்துச் செய்துவிட்டார்.

அதுமட்டுமின்றி, அமெரிக்கா, கனடா, மெக்சிக்கோ ஆகிய வட அமெரிக்க நாடுகளுக்கிடையில் செய்யப்பட்ட NAFTA எனப்படும் கூட்டு வியாபார ஒப்பந்தத்தை உலக வரலாற்றிலேயே மிக மோசமான நடவடிக்கை என டொனால்ட் றம்ப் சாடியிருக்கிறார். இதன் காரணமாக மெக்சிக்கோவுடனான உறவுகள் மட்டுமின்றி கனடாவுடனான அமெரிக்க உறவுகளும் ஈடாட்டம் கண்டுள்ளன.

இந்த ஒப்பந்தம் 470 மில்லியன் மக்களையும், 25 றில்லியன் டொலர்கள் பிராந்திய வர்த்தகத்தையும் உள்ளடக்கியதாகும். இதற்கான தீர்வாக மெக்சிக்கோவுக்கு இடம் மாற்றிய கொம்பனிகளின் இறக்குமதித் தீர்வையை 35 சத வீதமாக அதிகரிக்க வேண்டும் என றம்ப் கூறுகிறார். மெக்சிக்கோவில் உள்ள 116இற்கு மேற்பட்ட இயந்திர உற்பத்தி நிறுவனங்கள்தான் கனடாவுக்குத் தேவையான மோட்டார் உதிரிப் பாகங்களை உற்பத்தி செய்கின்றன. றம்ப்பின் நடவடிக்கையால் கனடிய பொருளாதாரமும், கனடியத் தொழிலாளர்களும் பாதிக்கப்படக்கூடிய வாய்ப்புள்ளது.

இது ஒருபுறமிருக்க, 12 நாடுகள் கொண்ட ‘தூர பசுபிக் பங்காண்மை’ (Trans Pasific Partnership) என்ற அமைப்பிலிருந்தும் அமெரிக்கா விலகுவதாக றம்ப் அறிவித்துள்ளார். றம்ப்பின் இந்த “முட்டாள்தனமான” நடவடிக்கை அப்பிராந்தியத்தில் ஏற்கெனவே வலுவாகக் கால் ஊன்றியுள்ள சீனாவின் செல்வாக்கை மேலும் அதிகரித்துவிடும் என அமெரிக்காவின் பாரம்பரிய நேச நாடுகள் அச்சம் தெரிவித்துள்ளன.

இந்த நிலையில் இன்னொரு பக்கத்தில் அமெரிக்க – சீன உறவுகளும் தடுமாற்றத்திலேயே உள்ளன. அதற்குக் காரணம், அமெரிக்காவுக்கு அடுத்த நிலையில் உள்ள சீனாவின் அபரிமிதமான பொருளாதார வளர்ச்சியே, அமெரிக்காவின் பொருளாதாரப் பின்னடைவுக்குக் காரணம் என றம்ப் நம்புவதே. அவரின் கருத்து என்னவென்றால், சீனா தனது பணத்தின் பெறுமதியைப் பொய்யாகக் கையாள்வதுடன், அமெரிக்க மக்களின்  தொழில்களையும் களவாடுகின்றது என்பதாகும். இதனால் றம்ப் சீனாவையே தனது முதலாம் நம்பர் எதிரியாகப் பார்க்கிறார். அநேரத்தில் ரஸ்யாவின் அதிபர் புடினுடன் நட்பாகக் கைகுலுக்க விரும்புகிறார்.

அமெரிக்காவின் சனத்தொகையில் பெரும்பாலானோர் குடியேற்றவாசிகளே. அமெரிக்க மண்ணின் பூர்வகுடி மக்களை வன்முறை மூலம் காலத்துக்காலம் அழித்தே இவர்கள் அந்த மண்ணில் குடியேறினார்கள். ஆனால் அந்த வழிவந்த இன்றைய அமெரிக்க ஆளும் வர்க்கம், தத்தமது நாடுகளில் நிலவும் அசாதாரண நிலைமைகள் காரணமாக தற்பொழுது அமெரிக்காவில் குடியேற வருபவர்களை விரட்டியடிப்பதில் தீவிரமாக இருக்கிறது.

1,800இன் மத்தியில் அயர்லாந்தில் நிலவிய பஞ்சத்தாலும், பிரித்தானிய ஏகாதிபத்திய அரசின் அடக்குமுறையாலும் 1 மில்லியனுக்கு மேற்பட்ட மக்கள் பலியாக்கப்பட்ட நிலையில், 1 மில்லியனுக்கு மேற்பட்ட இன்னொரு பகுதி மக்கள் கப்பல்கள் (“Coffin Ships”)  மூலம் அத்திலாந்திச் சமுத்திரத்தைக் கடந்து அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளில் வந்து குடியேறினார்கள். இதுவே அமெரிக்க மண்ணில் அதிகளவான அகதிகள் வந்தடைந்த முதல் நிகழ்வாகும். அன்று அவ்வாறு வந்த ஐரிஸ் அகதிகளை அமெரிக்க மண் அரவணைத்துக் கொண்டது.

ஆனால் இன்றைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி றம்ப், சிரியா போன்ற நாடுகளில் ஏற்பட்டுள்ள உள்நாட்டு யுத்தம் காரணமாக (இந்த யுத்தம் அமெரிக்கா போன்ற மேற்கத்தைய நாடுகளாலேயே உருவாக்கப்பட்டது) அமெரிக்காவிடம் புகலிடம் கோரி வருகின்ற ஏறத்தாழ 134 மில்லியனுக்கும் மேற்பட்ட முஸ்லீம் மக்களின் வருகையைத் தற்காலிகமாகத் தடை செய்துள்ளார். இது வெளிப்படையில் மத வெறுப்பு நடவடிக்கை போலத் தோன்றினாலும் அடிப்படையில் ஒரு இனவெறி நடவடிக்கையாகும்.

ஆனால் இவ்வாறு அமெரிக்காவுக்குள் நுழையத் தடை விதிக்கப்பட்ட ஏழு முஸ்லீம் நாடுகளின் பிரசைகளில் எவராவது அமெரிக்க மண்ணில் பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதற்கான சான்றுகள் எதுவுமில்லை.

ஆனால் அமெரிக்காவில் நிகழ்த்தப்பட்ட 9ஃ11 தாக்குதலில் 2,300 அமெரிக்க மக்கள் சாவடைவதற்குக் காரணமாக இருந்தவர்களில் 14இற்கு மேற்பட்டோர் சவூதி அரேபியப் பிரசைகளாகும். இதேபோல டிசம்பர் 02, 2015ல் San Bernardino இல் நடைபெற்ற மதவெறிச் சூட்டில் 14 பொதுமக்கள் கொல்லப்படக் காரணமாக இருந்த கணவனும் மனைவியும் கூட சவூதி அரேபியா, பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளின் பின்னணியைச் சேர்ந்தவர்கள்தான்.

அமெரிக்க அரசின் இரட்டை வேடத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேறு சில விடயங்களையும் கூறலாம்.

9ஃ11 தாக்குதல் சம்பவம் நடைபெற்ற போது அப்போதைய ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் புஸ்சின் அரசு சகல விதமான விமானப் பறப்புகளையும் அமெரிக்காவில் தடை செய்தது. அதேநேரத்தில் சவூதி அரேபியாவைச் சேர்ந்த அரச குடும்பத்தினரும், பெரும் பணக்காரர்களுமான 100 பேர் வரை அமெரிக்காவை விட்டுப் பாதுகாப்பாக வெளியேறுவதற்கு தனி விமானத்தை ஒழுங்கு செய்தது.

இன்னொரு விடயம், அமெரிக்க – மெக்சிக்கோ எல்லையில் தடைச்சுவர் கட்டும் விடயமாகும். இரண்டாம் உலக காலகட்டத்தில் நாஜிகளின் தலைவனான சர்வாதிகாரி ஹிட்லரின் உலகைக் கபளீகரம் செய்யும் திட்டத்தை முறியடித்த ஸ்டாலின் தலைமையிலான சோசலிச சோவியத் யூனியனின் வீரமிகு செஞ்சேனை, ஜேர்மனியின் கிழக்குப் பகுதியை விடுதலை செய்து, முதலாளித்துவ மேற்கு ஜேர்மனி கிழக்குப் பகுதி மக்களை அடக்குமுறை செய்யவோ, சுரண்டவோ முடியாதபடி தடைச்சுவர் ஒன்றை எழுப்பியது.

 

இந்தத் தடைச்சுவரைத் தகர்த்து மீண்டும் கிழக்கு ஜேர்மனி மக்களை அடிமைப்படுத்துவதற்கு மேற்கு ஐரோப்பிய முதலாளித்துவ சக்திகள் எடுத்த அத்தனை முயற்சிகளும் தோல்வியில் முடிந்தன. ஆனால் பின்னர் சோவியத் யூனியனில் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய கோபர்சேவ் என்ற துரோகியால் அது சாத்தியமாக்கப்பட்டது. அதன் மூலம் கிழக்கு ஜேர்மனி மக்கள் மீண்டும் சுரண்டலுக்குள்ளும், வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்திற்குள்ளும், வறுமைக்குள்ளும் தள்ளப்பட்டனர்.

 

இதில் உள்ள முக்கியமான விடயம் என்னவெனில், 1990களில் ஜேர்மன் சுவர் இடிக்கப்பட்டதைக் கொண்டாடிய அமெரிக்கா, இன்று தென் அமெரிக்கர்கள் தனது நாட்டுக்குள் வரக்கூடாது என்று சொல்லி, தனது நாட்டுக்கும் மெக்சிக்கோவுக்கும் இடையில் தடைச்சுவர் எழுப்ப முனைவதுதான். இதிலிருந்து அமெரிக்கா போன்ற ஏகாதிபத்திய நாடுகள் தமது இலாபத்துக்காக ஒவ்வொரு விடயத்திலும் எப்படி இரட்டை வேடம் போடுகின்றன என்பது புலனாகும்.

இந்தத் தடுப்புச்சுவர் விடயம் பற்றிக் கூறும்போது மேலும் சில விடயங்களையும் நாம் அவதானிக்கலாம். அதாவது, 1990களிலேயே 15இற்கு மேற்பட்ட தடுப்புச் சுவர்கள் உருவாகிவிட்டன. இதில் பிரபலமானது இஸ்ரேலுக்கும் பலஸ்தீனத்துக்கும் இடையில் இஸ்ரேலால் உருவாக்கப்பட்ட தடுப்புச்சுவர் ஆகும். கடந்த 5 ஆண்டுகளில் மட்டும் நாடுகளுக்கிடையே 25இற்கு மேற்பட்ட தடுப்புச்சுவர்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
‘அரபு வசந்தம்’ (Arab Spring)  என்ற பெயரில் மத்திய கிழக்கில் ஏகாதிபத்தியத்தால் உருவாக்கப்பட்ட பொய்யான, கபட நோக்கம் கொண்ட, தற்காலிக மக்கள் கிளர்ச்சிகளின் பின்னர், மத்திய கிழக்கில் மாத்திரம் 2016 ஒக்ரோபர் வரை 70 எல்லைத் தடுப்புச்சுவர்கள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. இவை தவிர அண்மைக் காலங்களில் மேலும் சில தடுப்புச்சுவர்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் சில வருமாறு:

  • 2015இல் கங்கேரி, சேர்பியா மற்றும் கொராத்தியா என்பனவற்றுக்கிடையே கட்டப்பட்ட சுவர்.
  • தேகாலத்தில் பல்கேரிய தடுப்புச்சுவர் கட்டப்பட்டு, 2016 இல் மேலும் நீட்டப்பட்டது.
  • பிரித்தானியா, பிரான்சின் துறைமுக நகரான ஊயடயளை இல் அகதிகளின் வருகையைத் தடுப்பதற்கு 4 மீட்டர் உயரமான சுவர் கட்டுவதற்கு நிதி வழங்கியுள்ளது.
  • அண்மையில் நோர்வே ரஸ்யாவுடனான ஆர்க்டிக் எல்லையில் 24 மீட்டர் உயரமான சுவரைக் கட்ட ஆரம்பி;துள்ளது.

அமெரிக்க ஜனாதிபதித் தேர்தலில் டொனால்ட் றம்ப்பின் எதிர்பாராத வெற்றியால், ஐரோப்பாவிலும் பல இனவாத, மதவாத, அதிதீவிர வலதுசாரிச் சக்திகள் தலைதூக்க ஆரம்பித்துள்ளன. உதாரணமாக, பிரான்சில் தேசிய முன்னணி (National Front), பிரித்தானியாவில் சுதந்திரக் கட்சி (Independent Party), ஜேர்மனியில் குடியேற்றவாசிகளுக்கு எதிரான மாற்றீட்டுக் கட்சி(Anti-Immigrant Alternative for Germany), நெதர்லாந்தில் சுதந்திரத்துக்கான கட்சி (Party for Freedom),  மற்றும் ஆஸ்திரியாவில் ஆஸ்திரிய சுதந்திரக் கட்சி (Freedom Party of Austria)  போன்ற தீவிர வலதுசாரிக் கட்சிகள் அண்மைக்காலக் கருத்துக் கணிப்புகளில் முன்னணியில் நிற்கின்றன.
உலகம் முழுவதும் ஏற்பட்டு வரும் இந்த வலதுசாரிச் சக்திகளின் மீள் எழுச்சி ஒருபக்கத்தில் மீண்டும் பாசிசம் தோன்றுவதற்கான சூழலையும் அதன் காரணமாக உலக யுத்தம் ஒன்று ஏற்படுவதற்கான அபாயத்தையும் எடுத்துக் காட்டுவதுடன், முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பு என்றுமில்லாத வகையில் நெருக்கடியில் சிக்கியுள்ளதன் வெளிப்பாடாகவும் இருக்கின்றது.